Ὦ φιλτάτη Συρία

A ὄχι δὲν ταιριάζουνε σ’ ἐμᾶς αὐτά.    Σ’ Ἕλληνας σὰν κ’ ἐμᾶς δὲν κάνουν τέτοιες μικροπρέπειες.    Τὸ αἷμα τῆς Συρίας καὶ τῆς Αἰγύπτου πού ρέει μὲς στὲς φλέβες μας  νὰ μὴ ντραποῦμε, νὰ τὸ τιμήσουμε καὶ νὰ τὸ καυχηθοῦμε.   Ἐπάνοδος ἀπό τήν Ἑλλάδα( Κωνσταντῖνος Καβάφης)

Ὅτι ἐκτυλίσσεται τὰ τελευταία πέντε χρόνια στὴν Συρία εἶναι μία ἀκόμη ἐκδοχὴ τοῦ χρεωκοπημένου δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Ὁ παγκοσμιοποιημένος πόλεμος ὡς διεθνής πολιτική,  τῆς διαδόχου πολιτικῆς τῶν «ἐθνικῶν» κρατῶν, αὐτῆς τῶν «ἀνθρωπίνων» δικαιωμάτων. Μιᾶς «πολιτικῆς» τῆς ὁποίας ἡ οὐσία συνοψίζεται στὴν ἀντιμετώπιση « ἐχθρῶν», πού ἐδημιούργησε σὲ παρελθόντα χρόνο ἡ ἴδια ἡ αὐτοθαυμαζόμενη Δύση, γιὰ νὰ βρεῖ διέξοδο σὲ προηγούμενα ἀδιέξοδά της. 

Μιά ὀργουελιανή προπαγάνδα δημιουργεῖ μὲ τὸ ἀζημίωτο τὰ ἄλλοθι, γιὰ τὴν διαιώνιση τοῦ ἱστορικοῦ ἀδιεξόδου. Ἔχουμε πιὰ ἐμπεδώσει ὅτι ὑπεύθυνος εἶναι ὁ Ἄσσαντ,  στά χνάρια τοῦ Καντάφι καί τοῦ Σαντάμ, ἕνας αἱμοσταγὴς καὶ βάρβαρος «δικτάτορας». Δὲν μᾶς εἶναι ἀρκετὸ ὅτι δὲν βγῆκε μὲ ἐκλογές; Δὲν μᾶς εἶναι ἀρκετὸ ὅτι ἐνῷ ἄλλους «δικτάτορες» τῆς περιοχῆς τοὺς παρέσυρε, μὲ τὸ καλὸ ἢ μὲ τὸ ἄγριο, ἡ ψευδεπίγραφη Ἀραβικὴ Ἄνοιξη, πρεσβεύουσα εὐρωπαϊκὲς - σιγά τόν πολυέλαιο - ἀξίες,  αὐτός ἐπιμένει νά παραμένει στήν θέση του «ἀντιδημοκρατικά»;

Ὁ εὐρύτερος χῶρος τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ οἱ ἄνθρωποί της ἀντιμετωπίζονται ὡς χρηστικά ἀντικείμενα, ἕνα πεδίο ἐπίλυσης ἔξωθεν προβλημάτων καθαρὰ ἐξ Ἑσπερίας εἰσαγομένων, γιά νά μᾶς ἐξάγουν σέ ἐξευτελιστικές τιμές πετρέλαιο. Αὐτό σημαίνει φιλελευθερισμός. Ἡ ὑποκρισία γιὰ τὴν καταστροφὴ ἀρχαιολογικῶν χώρων ἀπὸ τοὺς δυτικῆς κοπῆς τζιχαδιστὲς φτάνει καὶ περισσεύει γιὰ νὰ καλυφθεῖ ἡ παντελὴς ἄγνοια  τῆς πολυδιάστατης ἱστορίας καὶ τοῦ βαθιὰ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ -τοῦ Ἰσλάμ καί ὄχι μόνον-,  παρακλάδι τοῦ ὁποίου ἀποτελεῖ καὶ ἡ Εὐρώπη. Τά κροκοδείλια δάκρυα ἀμέσως θα στεγνώσουν ὅταν οἱ ἀρχαιολογικοί θησαυροί άκολουθήσουν τήν πορεία τῶν ἀγωγῶν πετρελαίου καί καταλήξουν στά μουσεῖα τῶν εὐρωπαϊκῶν μητροπόλεων.  

Ἡ ἠθική

Ὁ ὀρθολογισμός βασίζεται πάντοτε σέ μιά συγκεκριμένη προβολή τῆς πραγματικότητος καί σέ ἕνα συγκεκριμένο σύνολο ἀξιῶν. Ἡ σύγχρονη ἀντίληψις τῆς ἠθικῆς περιορίζεται στήν ἐφαρμογή ἑνός συγκεκριμένου εἴδους ὀρθολογισμοῦ, τό ὁποῖο ἐπιτρέπει τήν ἀξιολόγησι ἑνός καί μόνον συνόλου δεδομένων. Μέσω αὐτῆς τῆς διαδικασίας ἡ ἠθική κατασκευάζει τά πραγματικά περιστατικά ἐπί τῶν ὁποίων βασίζονται οἱ ἀποφάσεις.

Ἡ ἠθική, στά Δυτικά ἐκπαιδευτικά συστήματα, διδάσκεται ὡς οἰκονομική παράμετρος, καί ὡς τέτοια ὁ ὁρισμός της περιορίζεται στήν μεγιστοποίησι τοῦ κέρδους. Συνέπεια τῆς διδασκαλίας τῆς ἠθικῆς μέ οἰκονομικούς ὅρους εἶναι ὅτι ἡ ὑπευθυνότης τῶν πράξεών μας ἔναντι τῆς κοινωνίας, περιορίζεται στό κατά πόσον αὐτές συνεισφέρουν στήν μεγιστοποίησι τοῦ πλούτου. Οἱ πράξεις μας εἶναι ἠθικῶς δικαιολογημένες ἐφόσον ἔχουν θετικό ἀντίκτυπο στό κέρδος ἀκόμα καί ἄν μοναδικός τους στόχος εἶναι ἡ κερδοφορία μιᾶς συγκεκριμένης ὁμάδος ἤ τῆς ἐταιρείας στήν ὁποῖα ἐργαζόμαστε. Ἡ ταύτισις τοῦ καλοῦ μέ τήν κερδοφορία μειώνει τό ζήτημα τῆς ἠθικῆς σέ μιά στενή μορφή οἰκονομικοῦ ὠφελιμισμοῦ ὅπου ὁ οἰκονομικός ὑπολογισμός ὑποκαθιστᾶ τήν ἀξιολογική κρίσι. Σέ αὐτές τίς διαδικασίες λογιστικοῦ τύπου οἱ ἄνθρωποι δέν ἔχουν πρόσωπο, ἀλλά ἀντλοῦν τήν ταυτότητά τους ἀπό τήν κατηγορία στήν ὁποία ἔχουν ταξινομηθεῖ (ἐργαζόμενος, ἄνεργος, κόστος, δαπάνη καί τά τοιαῦτα). Οἱ ἄνθρωποι εἶναι ξένοι μεταξύ τους. Γνωρίζουν ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλο μέσῳ κάποιων ἐμμέσων χαρακτηριστικῶν τῶν κατηγοριῶν στίς ὁποῖες ἀνήκουν. Δέν εἶναι ἄτομα μέ πάθη καί συναισθήματα, ἀλλά διαφορετικές ἀγέλες κοινῶν οἰκονομικῶν χαρακτηριστικῶν.