| David Gilmour: Coming back to life |
Παρόλο πού εἶναι
δύσκολο κανεὶς νὰ προσδιορίσει τὴ διαφορὰ μεταξύ τοῦ παρελθόντος αὐτοῦ καθεαυτοῦ
καὶ τῆς ἐμπειρίας τοῦ ὅταν ἐξετάζεται στὸ παρόν, ἂν τολμούσαμε ἕνα ταξίδι στὸ
χρόνο ἀπὸ τὸ 1900 μέχρι τὸ 1950 θὰ μέναμε ἔκπληκτοι ἀπὸ τὸ τηλέφωνο, τὸ ἀεροπλάνο,
τὸ αὐτοκίνητο, τὴν ἠλεκτρικὴ ἐνέργεια, τὸ ψυγεῖο, τὸ ραδιόφωνο, τὴν τηλεόραση,
τὴν πενικιλλίνη καὶ οὕτω καθεξῆς, ἐνῷ οἱ ταξιδιῶτες ἀπὸ τὸ 1950 ἕως σήμερα θὰ ἔβρισκαν
λίγα πράγματα πού θὰ τοὺς ἐξέπληταν. Καμία ἐξέλιξη τῶν τελευταίων 50 ἐτῶν, δὲν ἔχει
να προσθέσει κοινωνικὰ ἐπωφελεῖς καινοτομίες συγκρίσιμες μὲ ἐκεῖνες τοῦ
πλυντηρίου καὶ τῆς ἠλεκτρικῆς σκούπας.
Τὰ σοῦπερ μάρκετ
εἶναι γεμάτα ἀπὸ προϊόντα πού οἱ διαφημιστὲς τους ἰσχυρίζονται ὅτι εἶναι
"νέα καὶ βελτιωμένα". Τεχνολογικὰ ἐμπλουτισμένα λαχανικὰ καὶ φροῦτα ἀπαλλαγμένα
ἀπὸ κουκούτσια καὶ σπόρους πού διαρκοῦν περισσότερο ἐκτὸς ψυγείου, μεταφέρονται
εὐκολότερα, καὶ προσδίδουν τὴν ἴδια ἄγευστη αἴσθηση ἁπανταχοῦ. Ψηφιακὰ
ραδιόφωνα καὶ τηλεοράσεις ὑψηλῆς εὐκρίνειας, πού ἀγωνίζονται ἀκατάπαυστα νὰ ὡραιοποιήσουν
τὸ ψεῦδος. Ἐν ὀλίγοις, κερδοσκοπικὲς καινοτομίες πού δὲν ἔχουν τίποτα νὰ κάνουν
μὲ κοινωνικὲς παροχὲς παρὰ μόνο τὸ ἀντίθετο. Διευθυντικὰ στελέχη μεγάλων ἐπιχειρήσεων
καὶ ἔμποροι πού ἀνταμοίβονται γενναιόδωρα ἐπιβάλλοντας φόρους ἐπενδύσεων καὶ
σκληρὴ δουλειὰ σὲ ὅλους ἐκείνους πού ἐπιθυμοῦν νὰ ἀποκτήσουν ἄχρηστα ἀντικείμενα
ὥστε νὰ παραμείνουν μονάδες ὑπολογίσιμες.
