Ἡ Σταχτοπούτα

Οἱ μονόλογοι τῶν πολιτικῶν πού περιορίζονται στήν κατάθεσι πληροφοριῶν οἱ ὁποῖες εἶναι ἀδιάφορες γιά τήν καθημερινή ζωή τῶν ἀνθρώπων συνεισφέρουν στήν μετατροπή τῶν πολιτῶν σέ παθητικούς παραλῆπτες ἄχρηστων εἰδήσεων καί τούς διατηροῦν σέ κατάστασι ἐξαρτημένων καί ἄβουλων κοπαδιῶν, πού δέν ἔχουν καμμιά ἐπιθυμία νά ἀσκήσουν κριτική στίς ἀρχές.

“Νά εἶσαι θαρραλέα καί εὐγενής” ἦταν τά ψιθυριστά λόγια τοῦ πατέρα τά ὁποῖα ἀπηύθυνε στήν κόρη ποῦ ἄφηνε πίσω του ὡς τελευταῖα ὁδηγία.  Ἐκείνη ἔσκυψε, τόν ἐφίλησε καί ὑποσχέθηκε πῶς θά τηρήσει αὐτό ποῦ τῆς ἐζήτησε ὁ πατέρας της. Εἰς τό ὑπόλοιπον τῆς ἱστορίας κατέστη ἀντικείμενον ἐκμεταλεύσεως καί ἐγελοιοποιήθη ἀπό τήν μητριά της (τήν καγγελάριο) γιά ἱκανόν ἀριθμό περιστάσεων μέχρι σημείου ποῦ πολλοί ἄρχισαν νά διερωτῶνται γιά ποιό λόγο ἐπιμένει νά παραμένει κάτω ἀπό τήν ἴδια στέγη, ὑπό τήν κυριαρχία τῶν γυναικῶν αὐτῶν ἐνῶ ἀπό καιροῦ ἦτο ἐν γνώσει της πῶς ἡ μητριά της καί οἱ θυγατέρες της δέν εἶχον κατά νοῦν τό συμφέρον της. Ἴσως ἐπειδή εἶχεν ὑποσχεθεῖ στόν πατέρα της πῶς θά εἶναι εὐγενής. 

Ἡ παρακμή

Ὁ τρόπος ὑπάρξεως κατά τόν ὁποῖο ὁ καθένας μας πρέπει νά μετασχηματιστεῖ σέ ἐμπορεύσιμο εἶδος μέ τιμή ἀγορᾶς καί οἱ γνώσεις ἤ τά ταλέντα τοῦ καθενός μας ἐξαρτῶνται ἀλλά καί καθορίζονται ἀπευθείας ἀπό τήν ζήτησί των στίς ἀγορές, σταδιακά παγιώνεται. Στό πλαίσιο αὐτό ἡ ἐπαναστατική ὑποκειμενικότης τοῦ ἀκτιβιστοῦ καρποφορεῖ, καθώς ἡ προσπάθεια νά προσδώσομε νόημα στήν ὕπαρξί μας ἀλλά καί νά ἀρθρώσομε σύστημα δικαιοσύνης ἀναζητᾶ τρόπον ἐκφράσεως. Ἔτσι λοιπόν, στήν καθοδηγούμενη ἀπό τόν καπιταλισμό πόλι, ὁ μετασχηματισμός τῆς ἀπελπισίας σέ ἐλπίδα ἀναζητήθηκε σέ ἐπαναστατικούς (ντεμέκ καθώς ἐκ τῶν ὑστέρων ἀπεδήχθη) σχηματισμούς. Ὑπεσχέθη λέξεις λησμονημένες: τιμήν, γενναιοδωρίαν, σχέσιν ἀμοιβαιότητος, εὐπρέπεια. Ὑπῆρξεν χαρά καί γιορτή καθώς τόν ἠγέτη πολλοί ἠγάπησαν καί ἐσεβάσθησαν. 

Τό δημοψήφισμα στήν ἱστορία καί οἱ παρερμηνεῖες του

Ἀποκαλυπτική περσινή συνέντευξη τοῦ Χάρη Καστανίδη γιά τήν παραίτησή του ἐπί κυβερνήσεως Σημίτη, γιά τήν λίστα Λαγκάρντ, τό σχεδιαζόμενο δημοψήφισμα καί τό τί προηγήθηκε τῆς πραξικοπηματικῆς ἀποπομπῆς τοῦ ΓΑΠ…

Παρὰ τὸ καθαρὸ προβάδισμα τῶν 4 ποσοστιαίων μονάδων, τὸ ἐν εἴδει δημοψηφίσματος κάλεσμα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ γιὰ τὴν ἡμέρα τῶν εὐρωεκλογῶν, ἔμεινε κατὰ κάποιο τρόπο ἀναπάντητο. Πρῶτα πρῶτα ἦταν βαθειά προσχηματικό, λαμβανομένης ὑπ’ ὄψιν τῆς λοιδωρίας πού ἐπεφύλαξε στὸ δημοψήφισμα πού ἐπρότεινε ὁ ΓΑΠ τό φθινόπωρο τοῦ 2011. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ, μαζί μέ τήν ὑπόλοιπη ἀντιπολίτευση ὡς θεατές τότε τῆς ἐξ ἀποστάσεως ἀπό τίς Κάννες καρατόμησης τοῦ ΓΑΠ, μαζί μέ τήν φράξια τοῦ Βενιζέλου καί τόν Σαμαρᾶ εἶναι συμμέτοχοι στό ἔγκλημα πού μόλις πρίν λίγες ἡμέρες καταδίκασαν.

Δημοψήφισμα σημαίνει τήν ἄρνηση μιᾶς κοινοβουλευτικῆς ἐκπροσώπησης ψευδεπίγραφης, τήν ἐν μέρει ἀποκατάσταση λαϊκῆς κυριαρχίας καὶ ἐκπαραθύρωση τῶν κατ’ ὄνομα μόνον ἀντιπροσώπων της. Σέ αὐτὀ τό πλαίσιο ὁ Χάρης Καστανίδης - ὁ συγκρουσθείς μέ τά ἐπιχειρηματικά συμφέροντα ἐπί Σημίτη - εἶχε προτείνει δημοψήφισμα πολύ πρίν ἀπό τον ΓΑΠ, τό 2010. Ὁ ἴδιος Κώστας Σημίτης, διαφωνῶντας μὲ τὸν Γιῶργο Παπανδρέου τὸν Ἰούνιο τοῦ 2008, καὶ μὲ τὴν τότε ἐκπεφρασμένη δημοσίως θέση τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ τῶν ὀργάνων του, γιὰ ἐπικύρωση τῆς συνθήκης τῆς Λισσαβώνας μέσῳ δημοψηφίσματος, ἐκτός ἀπὸ τὰ ὠργανωμένα εὐρωπαϊκὰ καὶ ἑλλαδικὰ συμφέροντα ἐξέφραζε καί τὴν οὐσία τοῦ ἑλλαδικοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, δηλαδή τὴν περιθωριοποίηση τῆς κοινωνίας ὑπέρ τῶν ἰδιωτικῶν συμφερόντων.

Τά ἀποτελέσματα τῶν ἐκλογῶν εἶναι ζήτημα ζωῆς καί θανάτου

τοῦ Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Περὶ τοῦ ἀλάθητου τῶν ἐκλογικῶν ἀποτελεσμάτων, αὐτὸ πού ἔχω νὰ πῶ εἶναι ὅτι ἡ φολιδωτὴ οὐρὰ πού κρύβει ἡ δημοκρατία κάτω ἀπὸ τὰ φουστάνια της εἶναι ἡ ἴδια ἡ πλειοψηφία πού ἐπικαλεῖται ὡς τὸ βασικὸ προσὸν ὑπέρ της. 

Ἡ πλειοψηφία, μία αὐθαίρετη καὶ ὁλοκληρωτικὴ ἔννοια, δὲν δίνει λογαριασμό, ἄρα δὲν εἶναι ἐλέγξιμη – ἀποφασίζει de facto, σύμφωνα μὲ τοὺς δημοκράτες.

Ἡ πλειοψηφία ὅμως δὲν εἶναι ἰδανική. Δὲν ἀποτελεῖται ἀπὸ διαφωτισμένους, ἐνημερωμένους, ἔξυπνους πολίτες πού ἔχουν ξεπεράσει τὶς ὅποιες ἀγκυλώσεις τοῦ περιβάλλοντός τους καὶ ἔτσι ἐπιλέγουν πολιτικὸ ἀντιπρόσωπο μὲ γνώμονα τὴν ἱκανότητά του νὰ ἐκπροσωπήσει τὰ κατόπιν κριτικῆς σκέψης διαμορφωμένα λαϊκὰ αἰτήματα. 

Ἡ πλειοψηφία εἶναι τυραννική, πραξικοπηματική, καὶ ναί, ἡ πλειοψηφία εἶναι συντηρεῖται σὲ μία τεχνητὴ ἠλιθιότητα χωρὶς νὰ ἀπεμπολεῖ κανείς, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἴδια, τὶς εὐθύνες τῆς αὐτοβελτίωσης καὶ τῆς ἀφύπνισής της. 

Πολῖτες στίς κάλπες !!!

Τό πρῶτο ἄρθρο εἶναι τοῦ Στάθη Σταυρόπουλου ἀπό τόν Ἑνικό  ( οἱ παρεμβαλόμενες εἰκόνες εἶναι δική μου ἐπιλογή)

Α) Σαδομαζοχιστὲς εἶναι; H λαγνεία μὲ τὴν ὁποίαν μιλοῦν γιὰ τὸν «πόνο» πού ἔχουν προκαλέσει στὸν λαὸ οἱ ἐκπρόσωποι (κυρίως) τῆς Ν.Δ. ἀλλὰ καὶ τοῦ ΠΑΣΟΚ, στάζει μέλι καὶ μελό... Βγαίνουν αὐτοὶ οἱ τύποι στὰ κανάλια καὶ τὰ πάνελ καὶ «συμπάσχουν» μὲ τὸν «πόνο» πού ἔχουν προκαλέσει -ἰδιαιτέρως ἡ κυρία Ἄννα Μισὲλ Ἀσημακοπούλου θρηνεῖ στὰ πάνελ, σχεδὸν κλαίει, λὲς καὶ βρίσκεται σὲ ξόδι καὶ προσπαθεῖ νὰ παρηγορήσει τὸν μακαρίτη! - φτού, στὰ ξύλα, τὰ λιθάρια καὶ τ’ ἄγρια βουνά! Τί εἶν’ τοῦτοι!;! Μιλοῦν γιὰ τὸν «πόνο» πού μᾶς ἔχουν προκαλέσει λὲς καὶ τὴ βρίσκουν μὲ τὴν ἰδέα ὅτι ἀπευθύνονται σὲ ἠλίθιους.

Προσπάθεια σχηματισμοῦ κυβέρνησης

  Ἀπό τήν Guardian 14/05/2012,  15/05/2012, 18/05/2012, 22/05/2012 καί 24/05/2012

Εἶναι δυνατόν οἱ ἐκλογές νά ἀφυπνίσουν κάποιον πού προσποιεῖται τόν κοιμισμένο;

Ἡ ἀντίληψη πὼς ἡ διαμόρφωση τοῦ μέλλοντος μπορεῖ νὰ εἶναι προϊὸν συνεποῦς καὶ ἐπίμονης συλλογικῆς δράσης καὶ ὄχι συνέπεια τυχαίων καὶ ἀπρόβλεπτων δυνάμεων εἶναι βασικὴ προϋπόθεση γιὰ τὴ δημιουργία συλλογικότητας μέσω τῆς πολιτικῆς. Ἀλλὰ τὸ νὰ ἔχει κανεὶς μία “πολιτικὴ” καὶ ἀκόμα περισσότερο γιὰ νὰ τὴν ἀκολουθήσει ἀποφασιστικά, θὰ εἶχε νόημα μόνο στὸ βαθμὸ πού θὰ θεωροῦσε ὅτι τὸ μέλλον εἶναι “διαμορφώσιμο”, καὶ ὅτι ὑπάρχουν ἢ μποροῦν νὰ κατασκευαστοῦν οἱ τρόποι καὶ τὰ μέσα πού ἔχουν τὴν διάθεση καὶ τὴν ἰσχὺ νὰ ἐργαστοῦν ἀποτελεσματικὰ πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς διαμόρφωσης τοῦ μέλλοντος. Ὑπάρχουν πολὺ λίγα στοιχεῖα πού θὰ μποροῦσαν νὰ στηρίξουν αὐτὴ τὴν πεποίθηση. Ἡ συνήθης ἀπάντηση στὸ αἴτημα γιὰ ἀλλαγὴ εἶναι πὼς δὲν ὑπάρχει καμμία ἐναλλακτικὴ λύση. Τὰ κόμματα, οἱ πολιτικοὶ καὶ οἱ κυβερνήσεις πού στὸ παρελθὸν εἶχαν ἐνδεχομένως τὴ δυνατότητα ἀλλαγῆς τοῦ κόσμου τώρα ζητοῦν περισσότερη “εὐελιξία” καὶ περισσότερη ὑπακοὴ στὶς “δυνάμεις τῆς ἀγοράς”. Ἡ παγκοσμιοποίηση τῆς οἰκονομικῆς δύναμης εἶναι ἡ κύρια αἰτία τοῦ κατακερματισμοῦ τῆς πολιτικῆς καὶ τῶν κομμάτων. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ πού χειραφετήθηκαν ἀπὸ τὸν ἔλεγχο τῶν πολιτικῶν θεσμῶν, οἱ οἰκονομικὲς δυνάμεις θὰ χρησιμοποιοῦν ὅλη τους τὴν ἐνέργεια προκειμένου νὰ ἀποτρέπουν τὴν ἐπανάκτηση τοῦ ἐλέγχου ἀπὸ τὴν πολιτική, τὰ κόμματα, τὶς τοπικὲς κυβερνήσεις.

 Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ἡ μόνη κοινότητα στὴν ὁποία θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανεὶς πὼς “ἀνήκουμε” σήμερα εἶναι αὐτὴ τῶν θεατῶν. Τὸ θέαμα δὲν εἶναι ἀναγκαῖο νὰ συνοδεύεται ἀπὸ κάποια δράση ἐκ μέρους τῶν μελῶν τῆς “κοινότητας τῶν θεατών”. Ἀσφαλῶς, κανεὶς δὲν ἀναμένει ἀπὸ τοὺς θεατὲς νὰ λαμβάνουν ἀποφάσεις ἢ νὰ ἀναλαμβάνουν κάποιο εἶδος δράσης (ἐκτὸς ἀπὸ τὸ νὰ ἐπικροτοῦν ἢ νὰ ἀποδοκιμάζουν ἕνα ἔτσι κι ἀλλοιῶς γελοῖο θέαμα μέσω ἄμεσων δημοσκοπήσεων). Τὸ θέαμα χρησιμεύει μόνο γιὰ νὰ ἀποδεκνύει ὅτι ὀ,τιδήποτε “δημόσιο” ἁπλὰ σκοπεύει στὸ νὰ διασκεδάζει τὸν θεατὴ ἐν εἴδει “ἐδῶ εἴμαστε γιὰ νὰ περνᾶμε καλά”.  

Τό μεγαλύτερο ψευτοδίλημμα : Λογική ἤ συναίσθημα

Εὐρὼ ἢ Δραχμὴ ;

Εὐρώπη ἢ Βόρειος Κορέα;

Εὐρώπη ἢ τρίτος κόσμος;

Καί πολλά ἄλλα θορυβοποιά διλήμματα. Σάν τούς ἄδειους τενεκέδες.

Δὲν φτάνουν πιὰ οἱ κατὰ παραγγελία δημοσκοπήσεις, ἡ κατάφωρα ἄδικη προβολὴ ὠρισμένων συστημικῶν ὑποψηφίων καὶ κομμάτων ἀπὸ τὶς ραδιοτηλεοπτικὲς ἐκπομπὲς καὶ ἡ ἀπόκρυψη ἢ διαστρέβλωση τῶν θέσεων ἄλλων  Αὐτὴ ἡ φάση παραπλάνησης ὁλοκληρώθηκε τὴν Παρασκευὴ τὸ βράδυ.

Κάποιοι ὅμως ἐξακολουθοῦν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους μέχρι τὴν τελευταία στιγμὴ, στηρίζοντας συντονισμένα καὶ μὲ ὅλες τους τὶς δυνάμεις μία ψυχολογικὴ ἐπιχείρηση ὑφαρπαγῆς ψήφου. Ἕνα τέτοιο δεῖγμα ὑποβολιμιαίου ἄρθρου εἶναι τὸ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση ἤ Τρίτος κόσμος.  

Παλιά ὁ κόσμος ἔλεγε: " Δεξιός καί φτωχός ἤ ρουφιάνος ἤ κουτός". Στήν ἐποχή μας οἱ ὅροι "δεξιός" καί "φτωχός" τῆς προηγούμενης φράσης παραμένουν ταξικοί καί πολιτικοί ἀλλά μέ εὐρύτερο περιεχόμενο, τό ὁποῖο ἀγκαλιάζει καί ἄρθρα σάν τό προηγούμενο. Ἂν δὲν πρόκειται γιὰ συνειδητὴ ἢ λόγω πνευματικῆς ἀδρανείας ὑποταγὴ στὰ διεθνῶς ὑφιστάμενα τριγμοὺς νεοφιλελεύθερα δόγματα, τὸ μόνο πού μᾶς ἀπομένει νὰ συμπεράνουμε  εἶναι ὅτι βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἐπὶ παραγγελίᾳ δημοσιογραφίας. Καὶ τὶς δύο ὅμως περιπτώσεις μποροῦμε χωρὶς ἐνδοιασμὸ νὰ τὶς ἐντάξουμε στοὺς μικροὺς μακάκες  , πού ἐνῷ ὅλο τὸν χρόνο ἀπαξιώνουν συστηματικὰ ὁτιδήποτε ἔχει σχέση μὲ τὴν πολιτικὴ ἔστω καὶ τὴν τριτοκοσμικὴ πού ὑφίσταται σ’ αὐτὴ τὴν χώρα, τὶς προεκλογικὲς περιόδους γλύφουν ἐκεῖ πού φτύνανε.