Θέμος, Δένδιας, καί Χρυσῆ Αὐγή

«Πρῶτο Θέμα», 1/4/2012, παραμονὲς ἐκλογῶν. Τότε πού ἡ ἐφημερίδα τοῦ Ἀναστασιάδη κυκλοφοροῦσε τὸ πρωτοσέλιδό της μὲ σκηνοθετημένα, μὲ στημένα «ρεπορτάζ», γιὰ νὰ πλασάρει τὴ ναζιστικὴ Χρυσῆ Αὐγὴ κάτι σὰν εὐγενικὸ ὅμιλο «προσκόπων»...

Στὴν ἀνάρτηση μὲ τίτλο Ἡ Χρυσῆ Αὐγή ὡς χορηγός τοῦ Corpus Christi καί τό ὕπουλο πατρονάρισμά της ἀπό τά ἰδιωτικά Μ.Μ.Ε. πέρα ἀπὸ τὸ μύθευμα περί ἐλευθερίας τῆς διακίνησης τῶν ἰδεῶν ἐντός τοῦ φιλελευθερισμοῦ, ἀσχοληθήκαμε καὶ μὲ τὸν ρόλο τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ὡς δράκου γιὰ νὰ γίνεται τὸ φιλελεύθερο παραμύθι πιστευτό. Πέρα ἀπὸ τὸ ὅτι αὐτὴ ἡ βαθιὰ συστημικὴ καὶ ἀντιδραστικὴ ὀργάνωση ὡς ἐθνικιστικὴ εἶναι βαθιὰ ἀνθελληνική, διετύπωσα παράλληλα τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι τὸν τελευταῖο χρόνο ξεκινώντας λίγο πρὶν ἀπὸ τὶς ἐκλογὲς, ἔτυχε μιᾶς πρωτοφανοῦς καὶ ἀβανταδόρικης προβολῆς. Μερικοὶ ἴσως διαφωνήσουν, κάνοντας κάποιες ἁπλοϊκές συγκρίσεις μεταξύ τοῦ τηλεοπτικοῦ χρόνου πού διετέθη μεταξὺ τῶν διαφόρων κομμάτων. Τὸ ἐπιχείρημα καταρρίπτεται πανεύκολα ἂν οἱ συγκρίσεις δὲν παραμείνουν ἐπιλεκτικές, καὶ γι’ αὐτὸ ὕποπτες.  Στὰ σχόλια τῆς προαναφερθείσης ἀνάρτησης ἔδωσα κάποια παραδείγματα  μαϊμουδένιας « κριτικῆς », πού ἔμμεσα ( ΜΕΓΚΑ,  ΣΚΑΪ), ἢ ἄμεσα ( ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, ΕΞΤΡΑ ΤΣΑΝΕΛ ), ἀποσκοποῦσε στὴν καταχώρηση στὴν κοινωνικὴ συνείδηση αὐτοῦ τοῦ θιάσου ὡς ἀντισυστημικοὺ - κάτι πού βόλεψε ἰδιαίτερα τὴν δημαγωγία τῶν συστημικῶν κομμάτων περὶ δημοκρατίας καὶ στὸ ξέπλυμα τῶν ἁμαρτιῶν τους. Ἐπὶ πλέον ἡ ἐπίσημη προπαγάνδα τῶν ΜΜΕ διευκόλυνε στὸ ξέβαμμα αὐτῆς τῆς χρυσαυγίτικης γελοιότητας πάνω σὲ ὁποιαδήποτε ἀντικαθεστωτικὴ  φωνὴ ( π.χ. βλέπουμε τὴν προπαγάνδα ἀπὸ τὸν ἰδιαίτερα ἀναβαθμισμένο τὸν τελευταῖο καιρὸ ὑπουργὸ Δημοσίας Τάξεως κ. Δένδια…)

Ἡ δημόσια ἐνημέρωση στό στόχαστρο...

Δημοσιογραφία εἶναι νὰ δημοσιεύεις αὐτὰ πού ὁ ἄλλος δὲν θέλει νὰ δημοσιευθοῦν. Ὁτιδήποτε ἄλλο εἶναι δημόσιες σχέσεις  ( Τζὸρτζ Ὄργουελ)

Ὅπως ἄλλο πρᾶγμα ὁ ἐθνικόφρων ἤ χρυσαυγίτης καί ἄλλο ὁ πατριώτης, κατ’ ἀναλογίαν ἄλλο τό « δημοσιοϋπαλληλίκι »  καί ἄλλο ὁ λειτουργός -ὑπηρέτης τοῦ δημοσίου συμφέροντος. Ὅσοι  -σκόπιμα ἤ μή -τά συγχέουν, παραγνωρίζοντας τό ὑπαρκτό χάσμα ποιότητος , εἶναι σάν νά μπερδεύουν τό μουλάρι μέ τό ἄλογο…

Ἡ βασική τους διαφορά ἔγκειται στόν χορηγό. Χορηγός τῶν δημοσίων λειτουργῶν εἶναι ἡ ἴδια ἡ κοινωνία, στούς ὁποίους μάλιστα ἀναθέτει τήν ἐξυπηρέτηση τῶν συμφερόντων της. Τά πράγματα  κακοφορμίζουν, ὅταν ἡ κοινωνία ποδηγετημένη ἀπό τήν πνευματική ἡγεσία της παραμένει στάσιμη ἤ ὑπολειτουργεῖ. Αὐτό συμβαίνει κατά κόρον στήν πατρίδα μας, ὄπου ἕνας « πατριωτισμός » ἄνευ κοινωνικοῦ περιεχομένου καλλιεργεῖται συστηματικά. Ἐν τέλει, τόν πατριώτη ἀντικαθιστᾷ ὁ ἐθνικόφρων πατριδοκάπηλος καί τον δημόσιο λειτουργό ὁ ἐξασκῶν τό « δημοσιοϋπαλληλίκι ».