Ὁ πεθαμένος καὶ ἡ ἀνάσταση - Νῖκος Γαβριήλ Πεντζίκης

Ἐμποδισμένος νὰ χορτάσω, θλιβερὸ παλικάρι, δέντρο ποὺ μὲ σφάζουνε σύρριζα, συλλογιέμαι χωρὶς νὰ βρίσκω σκοπό, χάνω τὶς κινήσεις μου μέσα στὸ ρεῦμα ποὺ μὲ παρασέρνει. Ὁ μηχανισμὸς τῆς σκέψης μου ἀκατάσταστος, προσηλωμένος σ’ ἕνα σημεῖο. Ἀηδιάζω κάθε ὄψη πράγματος, κάθε τροφή. Κόβω τοῦ ψωμιοῦ τὶς ἄκρες καὶ πετῶ τὰ κομμάτια. Ὅλα εἶναι μολυσμένα. Δὲν μπορῶ νὰ γευτῶ τὸ ψωμί. Ἐπαναστατῶ, θέλω νὰ σηκωθῶ, νὰ βγῶ, νὰ μὴν εἶμαι περιορισμένος. Θὰ ξεντυθῶ τὰ ροῦχα μου νὰ βγῶ γυμνός. Γιατί νὰ σκέφτομαι τὸ συμφέρον μου, τὴν ὠφέλειά μου; Γιατί νὰ θέλω τὴν καλοπέραση; Ἂν δὲν περπατήσω γυμνός, δὲ θὰ πῶ ὅ,τι ἔχω. Δὲν μπορῶ νὰ σταματήσω αὐθαίρετα σ’ ἕνα τυχαῖο σημεῖο, νὰ δεχτῶ ἀπὸ τύχης τὴ ζωὴ καὶ ἀπὸ τύχης τὸ θάνατο. Σκοτάδι γύρω μου πυκνό. Δὲν βλέπω. Ἄνισα σχήματα ποὺ διαψεύδονται μὲ τὸ πασπάτεμα τῆς ἁφῆς. Δὲν βρίσκω τὸν ἥρωα. Ὁ ἐρωτευμένος νέος στὸ παράθυρο μοῦ φαίνεται γελοῖος. Θέλω νὰ μιλήσω μὲ δύναμη γιὰ νὰ μπορέσει νὰ κατορθωθεῖ ἡ ζωὴ στὸν τόπο μου. Προσφιλής μου πατρίδα, μόνο ἡ ζωή σου μπορεῖ νὰ δικαιώσει τὴ ζωή μου. Σύμβολα ὑψηλὰ καὶ μορφὴ ἀπαιτεῖ τὸ ἔργον. Ὄρθιος παλεύω. Ξεχωρίζω μόνο γεωμετρικὰ σχήματα. Οἱ κύβοι τῶν σπιτιῶν μίας πόλης ποὺ ἀνατράπηκε ἐκ βάθρων σὰν ἀπὸ σεισμό. Σκουντῶ μὲ τὸν ὦμο μου γυρεύοντας ν’ἀπομακρύνω τὸ σκοτάδι. Κουράζομαι, κουράζομαι. Θέλω ἕνα πέρασμα ὄχι μονάχα γιὰ τὸν ἑαυτό μου, ἰδιωτικό.

Κωστῆς Παπαγιώργης - Ἄφωνοι καί ἀμνήμονες ἀναγνῶστες

Στήν ἀνάρτηση Βιβλία μέ τό τσουβάλι, πάρτε κόσμε ἀντικρούσαμε τήν ἄποψη ὅτι ἡ βιβλιοφιλία – ἐκπορευόμενη ἀπό μιά τυφλή ἐκδοτική μανία- εἶναι συνώνυμο τῆς μάθησης, τῆς ἐνημέρωσης ἢ τῆς πνευματικῆς καλλιέργειας. Ἴσα ἴσα, σέ κλῖμα προσχηματικῆς ἐλευθερίας καί στήν οὐσία ἀστυνόμευσης τῶν ἰδεῶν ὅπως το ἑλλαδικό, ἡ ἄποψη αὐτή στοχεύει σέ περιβάλλον κατοχυρωμένης, καί γενικευμένης ἀμάθειας.

The subjucated reader - ὁ ὑποδουλωμένος ἀναγνώστης ( 1928 Rene Magritte)

Ἡ πνευματική μετριότης, πού δέν καταπολεμεῖται μέ τίτλους σπουδῶν καί τήν ἐπιτηδευμένη καλλιέργεια, στίς διάφορες μορφές καπιταλισμοῦ σκοπίμως ἀναδεικνύεται ἀπό ἁπλῆ συνιστῶσα σέ κυρίαρχο ρεῦμα. Ὁ φιλελευθερισμός, νεοφιλελευθερισμός, ἡ σοσιαλδημοκρατία, ἡ ἐλευθερία τῆς ἀγορᾶς, ἡ ἀνάπτυξη καὶ ἡ πρόοδος - ὅλα αὐτὰ καπιταλισμὸς εἶναι - τοποθετοῦν τόν ἄνθρωπο τοῦ συρμοῦ καί τήν τυποποιημένη, εἰς βάρος τῆς γνησιότητος σκέψη του, σέ σημεῖο ἀναφορᾶς τῶν πάντων. Ἔκφραση αὐτῆς τῆς μετριότητος, ἀντίστοιχος τῶν παλαιῶν δεισιδαιμονιῶν καί τῆς προκατάληψης ἀπέναντι στο καινούργιο εἶναι καί ὁ ἄλογος θαυμασμὸς πού ἐκφράζει ὁ μέσος ἄνθρωπος γιὰ τὶς λεγόμενες κατακτήσεις τοῦ πνεύματος,  γιά τὴν ὅλο καὶ μεγαλύτερη χρήση τῶν μηχανῶν σὲ ὅλο τὸ φάσμα τῆς καθημερινότητος. Τό ἴδιο καί ὁ ὕμνος πρός τὶς δυνατότητες τοῦ διαδικτύου καὶ τίς περιβόητες νέες τεχνολογίες.

Τρίζουν τά κόκκαλα τῶν ἐκτελεσθέντων...

Πῶς οἱ ἐκσυγχρονιστές ἀκύρωσαν στήν πράξη τίς δικαστικές ἀποφάσεις

Σὲ ἀναρτήσεις στὸ παρελθὸν ἀσχολήθηκα στὸ θέμα τῶν γερμανικῶν ἀποζημιώσεων καὶ τοῦ κατοχικοῦ δανείου. Ἡ ἀνακίνησή του ἐσχάτως ἀπὸ κάποιους πού μέχρι σήμερα « ἀγνοοῦσαν» τὸ ζήτημα, ἔφερναν ἀπροσχημάτιστα « ἐκσυγχρονιστικὰ» ἐμπόδια στὴν ἐκτέλεση δικαστικῶν ἐν Ἑλλάδι ἀποφάσεων ( τό ἐξηγεῖ θαυμάσια ὁ Μανώλης Γλέζος στό διπλανό βιντεάκι), ἢ ἀπαξίωναν τὴν οὐσία του, πρέπει νὰ μᾶς προβληματίση γιὰ τὶς προθέσεις καὶ τὴν ἐντιμότητά τους. Πρέπει ὅμως νὰ μᾶς προβληματίση καὶ μιὰ ἄλλη στάση ἐξ  ἴσου ὑποκριτικὴ καὶ ἐνοχλητική. Οἱ φωνασκίες κάποιων,  πού μέχρι χθές προσκυνοῦσαν ἀνεπιφύλακτα ὁτιδήποτε εὐρωπαϊκό, τώρα ἀποφάσισαν νά προσκυνοῦνε ἀσκῶντας  " κριτική". Πού ὑποστηρίζοντας τὴν διεκδίκηση τῶν ἀποζημιώσεων ὁραματίζονται νὰ τὶς χρησιμοποιήσουν μέ τίς διαρθρωτικές ἀλλαγές ὡς προκάλυμμα, ὥστε νά παραμείνῃ ὁ κλεπτοκρατικός κρατικός μηχανισμός σὲ ἀγαστὴ συμφωνία καὶ διαπλοκὴ μὲ τὴν πάντα κυρίαρχη παρασιτικὴ ἑλλαδικὴ ἐπιχειρηματικότητα τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα. Εἶναι τόσο ξετσίπωτοι πού μποροῦν νά συνδυάσουν τό ξεπούλημα τοῦ δημοσίου ἀγαθοῦ τῆς ἐνέργειας ζητῶντας παράλληλα ἀποζημιώσεις γιά τόν θάνατο τῶν ἐπονιτῶν μαχητῶν τῆς Ἠλεκτρικῆς ἐπί γερμανικῆς κατοχῆς.

Ἀκόμα πρέπει νὰ καυτηριάσουμε τὴν στάση τοῦ μικροαστικοῦ ὄχλου τοῦ ὑποβασταζόμενου ἀπό τόν δημοσιογραφικό συρφετό πού ἐμπορεύεται πατριωτισμό καί κλίνει τήν λέξη πατρίδα σέ ὅλες τίς πτώσεις, τοῦ ἀγανακτησμένου τοῦ φραπέ καί τῆς μούτζας, πού μὲ τὶς ἀποζημιώσεις προσδοκᾶ ἀκόμα περισσότερη  εὐρυχωρία στὸν καναπὲ –δηλαδὴ ὑποταγὴ -, τὴν διαιώνιση τοῦ ὠχαδερφισμοῦ, τοῦ γραικυλισμοῦ, τοῦ χατζηαβατισμοῦ, τῆς μικροαρπαχτῆς καὶ τῆς γκλαμουριᾶς πού τὸν διέκρινε.

Τὰ κόκκαλα τῶν ἐκτελεσθέντων στὰ Καλάβρυτα, τὸ Δίστομο, τό Χαϊδάρι, τήν Καισαριανή, τὸ Δοξάτο, στὸν Χορτιάτη   θὰ τρίζουν μὲ ὅλα αὐτά τά κοράκια …

Ἀκολουθεῖ τό πολύ εὔστοχο ἄρθρο τοῦ Νίκου Μπογιόπουλου ἀπό τόν Ριζοσπάστη

ΑΕΚ, κιτρινόμαυρη νοσταλγία καί πυξίδα γιά τό μέλλον ...

ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΕΚ

Κάποια μυαλά ὑποταγμένα στούς τελάληδες τοῦ ἐπαγγελματικοῦ ποδοσφαίρου, δουλόφρονα στίς ἀνώνυμες ἑτσιρεῖες καί στόν "ἀθλητισμό" πού διαχειρίζονται ὡς γνωστόν οἱ, ὑποδεέστεροι πνευματικά , μάνατζερ , μᾶς λένε ὅτι ἡ ΑΕΚ θά ὑποβιβασθῇ. Χύνουν κροκοδείλια δάκρυα ὅτι τήν Κυριακή πού πέρασε γράφτηκε ἡ πιο μαύρη σελίδα στην ἱστορία τῆς ὁμάδας μας. Κούνια πού τούς κούναγε, ἀφοῦ δέν παίρνουν μυρωδιά ὅτι ὅλα αὐτά ἔχουν σχέση μέ τόν ἁμαρτωλό κόσμο τῶν ΠΑΕ, τῶν συμβολαίων, τῶν διαφημίσεων καί τῶν τηλεοπτικῶν δικαιωμάτων, ἀλλά ὄχι μέ ὅτι ἡ ΑΕΚ ἀντιπροσωπεύει. Μπορεῖ ἡ ὁμάδα ἀγωνιστικά νά παρέπαιε, οἰκονομικά νά ἦταν χρεωμένη μέχρι τόν λαιμό - ἄς ὄψονται τά λαμόγια καί ὁ ὄχλος πού τούς στήριζε- , ἀλλά μέσα στήν μαυρίλα ὑπάρχει ἕνα ἐνδεχόμενο ἐλπιδοφόρο, πού μετατρέπει τήν περασμένη Κυριακή σέ μέρα γιορτινή καί λυτρωτική. Ἀπό τοῦ χρόνου νά μήν συμμετέχῃ ἡ ὁμάδα σέ ἕνα ἀναξιόπιστο πρωτάθλημα, μιά παρέα ξεπλύματος, ξεφτίλας καί κακογουστιᾶς, στήν ὁποία ἡ ἰδέα τῆς ΑΕΚ ἀποτελεῖ κυριολεκτικά ξένο σῶμα...Εὐτυχῶς θά τούς ξεφορτωθοῦμε. Λίγο εἶναι νά μήν σέ ἀγγίζει ἡ μπόχα τῶν "αἰωνίων" καί τῶν ὑποκαταστημάτων τους; 

Μάγκυ, σέ τί σέ φταίξαμε;

Στὴ Βίβλο ὑπάρχει σαφὴς προειδοποίηση γιὰ τὴν ὕπαρξη αὐτοῦ τοῦ τόπου. Μόνο στὴν Καινὴ Διαθήκη μπορεῖ νὰ βρεῖ κανεὶς 162 ἀναφορὲς στὴν Κόλαση. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο ὁ χριστιανισμός. Ὁποιαδήποτε θρησκεία καὶ νὰ ἐξετάσει κανεὶς θὰ διαπιστώσει πὼς ἐὰν δὲν εἶναι μέλος τῆς θρησκείας αὐτῆς, ἡ Κόλαση θὰ εἶναι ἡ τύχη του. ‘Ομως ἡ συντομότερη ὁδὸς ἀφίξεως ἐδῶ εἶναι ἡ συστηματικὴ ἐπίδοση σὲ μεγάλες καὶ ἐπίμονες ἁμαρτίες, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ταυτόχρονη ἄρνησή του νὰ νοιώθει κανεὶς τύψεις γι’ αὐτές.

Στὴν ἀρχὴ τὴν παρέα συνέθεταν ἐνάρετοι εἰδωλολάτρες, σκόρπιοι φιλόσοφοι καὶ συγγραφεῖς, καὶ ἄλλα ἀβάπτιστα παιδιὰ πού ἐκρίθησαν ἀκατάλληλα γιὰ εἴσοδο στὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἡ ἀτμόσφαιρα ἦταν εἰρηνική, ἀλλὰ καὶ θλιβερὴ συγχρόνως. Ἐὰν σὲ ἐπέτρεπε ὁ σκληρὸς καὶ ἄξεστος Κέρβερος, μὲ τὰ τρία κεφάλια καὶ τὰ κόκκινα μάτια, μποροῦσες νὰ πᾶς μία βόλτα μέχρι τὸ καφενεῖο τοῦ δεύτερου ἐπιπέδου κοντὰ στὸν ποταμὸ Στύγα κι ἐκεῖ τὸ μάτι σου θὰ ἔπαιρνε αὐτοὺς πού μετέφερε ἐδῶ ὁ Χάρος διαπλέοντας τὸν Ἀχέροντα ὡς τιμωρία γιὰ τὶς ἀκατάσβεστες ἐπιθυμίες τους, ἢ τὴν ἀσταμάτητη διάθεσή τους γιὰ εὐχαρίστηση. Οἱ ἁμαρτωλὲς ψυχὲς τῶν καταναλωτῶν ὑπερβολικῶν ποσοτήτων ἀλκοόλης, σιγαρέτων καὶ πάσης φύσεως παραισθησιογόνων εἶναι βυθισμένες στὴν καυτὴ λάσπη τοῦ τρίτου ἐπιπέδου. 

Βιβλία μέ τό τσουβάλι... πάρτε κόσμε!!!

Εἶναι ἀλήθεια oἱ ἐκθέσεις βιβλίου χῶροι τοῦ πνεύματος; Φτώχηνε ὁ πολιτισμὸς ἐπειδὴ κάποιο βιβλιοπωλεῖο τῆς Ἀθήνας κατέβασε τά ρολὰ τὴν περασμένη ἑβδομάδα; Κατηγορηματικά ὄχι. Ἐδῶ και 200 χρόνια στήν Ἑλλάδα ἔχει πάψῃ νά παράγεται συνειδητός πολιτισμός –τό φολκλόρ, τό λαϊκό τραγούδι, οἱ τέχνες καί τά γράμματα ἀπό μόνα τους δέν εἶναι πολιτισμός. Ποιά καινούργια ἰδέα βγῆκε στήν ἐπιφάνεια μέσα ἀπό τήν ἐκδοτική δραστηριότητα τῶν τελευταίων δεκαετιῶν καί τούς ἀναρίθμητους "νέους" τίτλους πού ἐναλάσσονται στίς προθῆκες τῶν βιβλιοπωλείων καί στά λογῆς λογῆς ἐπιχορηγούμενα παζάρια πού κάθε τόσο μᾶς κατακλύζουν;

Οἱ πάσης φύσεως ἰδέες δέν εἶναι ξεκάρφωτα νοητικά κατασκευἀσματα, ἀλλά τίς παράγει τὸ ἀνθρώπινο μυαλό στήν προσπάθειά του νά συντονισθεῖ μέ τήν πραγματικότητα. Εἶναι στὴν φύση τοῦ ἀνθρώπου νὰ παράγη καί νά ἀνταλάσσει ἰδέες, ὅπως εἶναι στὴν φύση του νὰ τρώη, νὰ ἀναπνέη καὶ νὰ ἔχη δυὸ χέρια ἀντὶ γιὰ τρία. Ἡ σειρά εἶναι  πραγματικότητα - ἄνθρωπος - ἰδέες - βιβλία. Τό ἀντίστροφο δέν ἰσχύει. Τὰ βιβλία καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τὰ βιβλιοπωλεῖα δὲν ἀρκοῦν νά ἐγγυηθοῦν τήν ὕπαρξη καί διακίνηση ἰδεῶν – ἐγγύηση γιά ἕνα τέτοιο κλῖμα ἀποτελοῦν οἱ ἔντιμοι, οἱ γενναῖοι καί οἱ μορφωμένοι ἄνθρωποι – οἱ ἐκδότες μποροῦν ὅμως νὰ παρεμβάλλουν εμπόδια στήν δράση τους. Κυρίως σέ περιόδους «δημοκρατίας».

Οἱ "ἐθνικές" ἀρετές τοῦ μακρυγιαννισμοῦ καί τοῦ εὐρωλιγουρισμοῦ

Τοῦ Ἀθανασίου Διάκου( Μανώλης Ρασούλης)

Πέρυσι τὸ καλοκαίρι, ἀνάμεσα στὶς παραστάσεις τοῦ Φεστιβὰλ Ἀθηνῶν ἀνέβηκε τὸ θεατρικό ἔργο τῆς Λένας Κιτσοπούλου Ἀθανάσιος Διάκος – Ἡ ἐπιστροφή, καὶ οἱ ἁπανταχοῦ ἑλληναράδες, μέ μπροστάρη τόν δημοσιογράφο Θέμο Κομιστή, πετάχτηκαν θιγμένοι ἀπὸ τήν λακούβα τοῦ καναπὲ τους, ξεχειλίζοντας ἀπὸ ἱερὴ ἀγανάκτηση γιὰ τήν ἐπίθεση στήν ἱστορική μνήμη, προσβολὴ « ἐθνικοῦ» συμβόλου καί ἄλλα φαιδρά. Προσβολή πού διέπραξε ἡ "ἀνθέλλην" σκηνοθέτις, κατεβάζοντας ἀπὸ τὸ βάθρο ἕναν ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἐγκεκριμένους ἥρωες.

Χωρὶς νὰ ἔχω δεῖ τὸ ἔργο, κρίνοντας καὶ μόνο ἀπὸ τὴν ἀντίδραση τοῦ προβατοποιημένου πλήθους δὲν μπορῶ παρὰ νὰ ὑποστηρίξω τὴν σκηνοθέτιδα. Ἰσχυρίζομαι ὅτι καί ἡ Κιτσοπούλου, ὅπως καί ὁ Ρασούλης στό παραπάνω τραγούδι, σέβονται τήν μνήμη τοῦ Διάκου, σέ ἀντίθεση μέ τόν Θέμο Κομιστή πού τήν καπηλεύεται γιά νά πουλήσῃ φύλλα. Ἡ στρεβλή μνήμη, καί ὁ κάλπικος πρὸς τοὺς προγόνους σεβασμὸς χρησιμοποιοῦνται γιὰ νὰ κρύβουμε τὴν σημερινή μιζέρια μας. Ὅταν ὁ πατριωτισμός εἶναι ἀνεγκέφαλος, φαφλατάδικος καί ἄρα ἀντιηρωϊκός, δέν μπορεῖ νά πάρῃ μυρωδιά ὅτι ἡ Κιτσοπούλου, μέσα ἀπό τήν προβληματική της, ἀσχολεῖται μέ τήν δυνατότητα ὕπαρξης ἡρώων στίς σημερινές συνθῆκες. Δέν εἶναι προσκυνητής συμβόλων πού οὐδεμία σχέση ἔχουν μέ ὅτι συνέβη πρίν 200 χρόνια. Ὁ τζάμπα μάγκας ἑλληναράς εἶναι ἕνα ἀντίγραφο τοῦ κάθε εὐρωλιγούρη πού καί αὐτός προσκυνᾷ ἤ στέκεται προσοχή μπροστά σέ μιά φούσκα.

Ὁ Hugo Chavez ἔφυγε γιά τά καλά

Ἡ βροχὴ προειδοποιητικῶν μηνυμάτων δὲν ἀφύπνισε. Οἱ ἀνθρώπινες ἀλληλεπιδράσεις ἀπενεργοποιήθηκαν καὶ ἡ ἀλληλεγγύη ὡς παράγοντας αὐτοάμυνας ἑξασθένισε. Στὶς πολιτικὲς συζητήσεις ἡ ἀναζήτηση στρατηγικῆς γιὰ τὴν ἐπίτευξη συνθηκῶν πού θὰ ἐπέτρεπαν τὴν εὐημερία ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ τὰ συναρπαστικὰ κουτσομπολιὰ γιὰ τὶς μηχανορραφίες καὶ τὴν προσωπικὴ ζωὴ μελῶν τῆς παρηκμασμένης καὶ αὐτο-ἐξυπηρετούμενης πολιτικῆς τάξης καὶ τὰ λαϊκὰ δικαστήρια ἐπίλυσης μικροδιαφορῶν. Οἰκονομικὲς αὐτοκρατορίες οἰκοδομήθηκαν μὲ τὴν ἁρπαγὴ καὶ τὴ μεταπώληση τοῦ πλούτου ἄλλων χωρῶν καὶ κληροδότησαν στὸν παγκοσμιοποιημένο ἄνθρωπο τὰ σύμβολα τοῦ ἐπιτυχημένου χαραμοφάη ἀντὶ τοῦ κατασκευαστῆ, καὶ τοῦ κερδοσκόπου ἀντὶ τοῦ ἐπενδυτῆ, καθὼς καὶ τὴν παραφροσύνη πὼς ὁ κλεμμένος εὔκολος πλοῦτος μπορεῖ νὰ λύσει διὰ μαγείας ὅλα τὰ προβλήματα.

Ἐδῶ βαρᾶμε ΠΡΟΣΟΧΗ !!!

Θέμος, Δένδιας, καί Χρυσῆ Αὐγή

«Πρῶτο Θέμα», 1/4/2012, παραμονὲς ἐκλογῶν. Τότε πού ἡ ἐφημερίδα τοῦ Ἀναστασιάδη κυκλοφοροῦσε τὸ πρωτοσέλιδό της μὲ σκηνοθετημένα, μὲ στημένα «ρεπορτάζ», γιὰ νὰ πλασάρει τὴ ναζιστικὴ Χρυσῆ Αὐγὴ κάτι σὰν εὐγενικὸ ὅμιλο «προσκόπων»...

Στὴν ἀνάρτηση μὲ τίτλο Ἡ Χρυσῆ Αὐγή ὡς χορηγός τοῦ Corpus Christi καί τό ὕπουλο πατρονάρισμά της ἀπό τά ἰδιωτικά Μ.Μ.Ε. πέρα ἀπὸ τὸ μύθευμα περί ἐλευθερίας τῆς διακίνησης τῶν ἰδεῶν ἐντός τοῦ φιλελευθερισμοῦ, ἀσχοληθήκαμε καὶ μὲ τὸν ρόλο τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ὡς δράκου γιὰ νὰ γίνεται τὸ φιλελεύθερο παραμύθι πιστευτό. Πέρα ἀπὸ τὸ ὅτι αὐτὴ ἡ βαθιὰ συστημικὴ καὶ ἀντιδραστικὴ ὀργάνωση ὡς ἐθνικιστικὴ εἶναι βαθιὰ ἀνθελληνική, διετύπωσα παράλληλα τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι τὸν τελευταῖο χρόνο ξεκινώντας λίγο πρὶν ἀπὸ τὶς ἐκλογὲς, ἔτυχε μιᾶς πρωτοφανοῦς καὶ ἀβανταδόρικης προβολῆς. Μερικοὶ ἴσως διαφωνήσουν, κάνοντας κάποιες ἁπλοϊκές συγκρίσεις μεταξύ τοῦ τηλεοπτικοῦ χρόνου πού διετέθη μεταξὺ τῶν διαφόρων κομμάτων. Τὸ ἐπιχείρημα καταρρίπτεται πανεύκολα ἂν οἱ συγκρίσεις δὲν παραμείνουν ἐπιλεκτικές, καὶ γι’ αὐτὸ ὕποπτες.  Στὰ σχόλια τῆς προαναφερθείσης ἀνάρτησης ἔδωσα κάποια παραδείγματα  μαϊμουδένιας « κριτικῆς », πού ἔμμεσα ( ΜΕΓΚΑ,  ΣΚΑΪ), ἢ ἄμεσα ( ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, ΕΞΤΡΑ ΤΣΑΝΕΛ ), ἀποσκοποῦσε στὴν καταχώρηση στὴν κοινωνικὴ συνείδηση αὐτοῦ τοῦ θιάσου ὡς ἀντισυστημικοὺ - κάτι πού βόλεψε ἰδιαίτερα τὴν δημαγωγία τῶν συστημικῶν κομμάτων περὶ δημοκρατίας καὶ στὸ ξέπλυμα τῶν ἁμαρτιῶν τους. Ἐπὶ πλέον ἡ ἐπίσημη προπαγάνδα τῶν ΜΜΕ διευκόλυνε στὸ ξέβαμμα αὐτῆς τῆς χρυσαυγίτικης γελοιότητας πάνω σὲ ὁποιαδήποτε ἀντικαθεστωτικὴ  φωνὴ ( π.χ. βλέπουμε τὴν προπαγάνδα ἀπὸ τὸν ἰδιαίτερα ἀναβαθμισμένο τὸν τελευταῖο καιρὸ ὑπουργὸ Δημοσίας Τάξεως κ. Δένδια…)

Σοβαρές φλεγμονώδεις παθήσεις

Οἱ ἰοί, παρόλο πού ἔχουν κάποια χαρακτηριστικά της ζωῆς, δὲν θεωροῦνται ζωντανοὶ ὀργανισμοὶ καθὼς εἶναι ἁπλοί, ἔχοντας μόνο ἕνα πρωτεϊνικὸ περίβλημα καὶ λιγοστὰ μόρια νουκλεϊνικῶν ὀξέων πού ἐκφράζουν περιορισμένο ἀριθμὸ γονιδίων. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι μόνο ἕνα μικρὸ μέρος τῆς περιγραφῆς τους. Προκειμένου νὰ ἀναπαραχθοῦν καὶ νὰ παραμείνουν βιώσιμοι ἔχουν ἀνάγκη τὴν πολύπλοκη φύση ἀνώτερων ὀργανισμῶν τοὺς ὁποίους ἐποικοῦν. Οἱ ἰοὶ δὲν εἰσβάλουν αὐθαίρετα σὲ ὁποιοδήποτε ὀργανισμό, ἀλλὰ στοχεύουν συγκεκριμένους ξενιστές, καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ βάση τῆς “ἀτομικότητάς” τους ἡ ὁποία εἶναι “κωδικοποιημένη” στὸ γονιδίωμά τους.

Ἔτσι γιὰ παράδειγμα ἕνας ἀριθμὸς περιοχῶν τοῦ γονιδιώματος τοῦ ἰοῦ τοῦ AIDS —Human Immunodeficiency Virus (HIV)— συνιστᾶ τὸν συγκεκριμένο γενετικὸ διακόπτη πού ἀναβοσβήνει τὶς λειτουργίες τῶν κυττάρων τοῦ ἀνοσολογικοῦ συστήματος πού ὀνομάζονται Τ κύτταρα. Μιὰ ἀπὸ τὶς περιοχὲς αὐτὲς τοῦ γονιδιώματος τοῦ HIV ἐκφράζει τὸ ἔνζυμο “ἀντίστροφη μεταγραφάση” τὸ ὁποῖο ἀνέτρεψε τὸ δόγμα τῆς μοριακῆς βιολογίας πού ἀποδέχεται ὅτι ἡ ροὴ τῆς γενετικῆς πληροφορίας ἀκολουθεῖ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο τὴ διαδρομὴ DNA - RNA - πρωτεῒνη. Ἡ ἰδιότητα τῆς ἀντίστροφης μεταγραφάσης -πού καθιστᾷ τὸν HIV θανατηφόρο- εἶναι ὅτι τὸ ἔνζυμο αὐτὸ ἐπάγει ἀντίστροφη πορεία ἀπὸ αὐτὴ τοῦ ἀποδεκτοῦ δόγματος, δηλαδὴ χρησιμοποιῶντας RNA ὡς πρότυπο ἐπάγει τὴ σύνθεση DNA. Οἱ ἰοὶ πού κωδικοποιοῦν στὸ γονιδίωμά τους ἀντίστροφη μεταγραφάση ἔχουν τὴν ἱκανότητα χρησιμοποιώντας τὴν ἀναπαραγωγικὴ μηχανὴ τοῦ ξενιστῆ νὰ συνθέτουν δικές τους πρωτεῖνες καὶ μέσω αὐτῆς τῆς διαδικασίας παραμένουν ζωντανοὶ καὶ πολλαπλασιάζονται ἐποικῶντας νέους ξενιστές.

Ἀδέλφια μου, ἀλῆτες, πουλιά...

Τὸ παρακάτω γράφτηκε ἀπὸ τὸν Μανώλη Ρασούλη τὸ 2002 καὶ ἐμπεριέχεται στὸ βιβλίο του μὲ τίτλο, ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΡΗΤΕΣ. Κατὰ τὴν γνώμη μου δυὸ πράγματα ἀναδεικνύονται πεντακάθαρα ἀπὸ αὐτὲς τὶς σελίδες καὶ συνοψίζονται θαυμάσια στὰ δύο τετράστιχα πού ἀνοίγουν καὶ κλείνουν τὸ κείμενο. Πρῶτον: ἡ ἑλλαδικὴ ἀστικὴ τάξη εἶναι ἡ χειρότερη παγκοσμίως. Μιά ζωή ἦταν καί παραμένει ἀνερμάτιστη, παρασιτική, λαμόγιο, θρασεῖα καὶ ἀνεύθυνη. Τὸ πλατσούρισμα ὅλων μας στὸ βοῦρκο, ὅπως καί ὁ ἴδιος ὀ βοῦρκος, εἶναι πρωταρχικά δικά της ἔργα. Δεύτερον: ἀποκλειστικὰ ὑπεύθυνος γιὰ τὴν λύση τῶν εἰδκώτερων προβλημάτων του, μέ πρόταση καί δράση, ἀλλὰ καὶ μιᾶς ἀξιοπρεποῦς καὶ μὲ περιεχόμενο ὕπαρξης εἶναι ὁ ἴδιος ὁ λαός. Ἂν δὲν τὸ θέλει ἢ δὲν τὸ καταφέρνει, ἄν τοῦ ἀρέσει να κυλιέται στίς λάσπες, μέ θόρυβο δουλοπρεπῆ, συναινετική ἀδιαφορία ἤ μέ ἀπορημένο βλέμμα, τότε τὸ πρόβλημα εἶναι δικό του. Καὶ τὰ ρέστα ἐπίσης… 

ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ, ΑΛΗΤΕΣ, ΠΟΥΛΙΑ ( τοῦ Μανώλη Ρασούλη)
 

Ἀπ’ τοῦ Κόκκαλη βγαλμένη τῶν ἑλλήνων τὰ λεφτὰ καὶ σὰν πρῶτα ἀπορημένος χαῖρε ὢ χαῖρε Πανταγιᾶ.

Πρόκειται γιὰ τὴν ὑποτιθέμενη ἄρχουσα τάξη τῆς Ἑλλάδας. Κυρίως τὸ ἐφοπλιστικὸ κεφάλαιο. Αὐτὴ τὴ διεθνῆ ἀλητεία. Πού ἡ μισὴ ζεῖ στὸ Λονδῖνο, ἡ ἄλλη στὴ Βενεζουέλα καὶ δὲν  συμμαζεύεται. Καὶ ἡ Ἑλλάδα; Καθρέφτης πού ἀντανακλᾷ μὲ συνέπεια αὐτὸ τὸ παράδοξο, τὸ ἀλλοπρόσαλλο, τὸ ἀληταμπουρέξ.

Ἔχετε δεῖ ἄρχουσα τάξη μεγάλης χώρας νὰ ζεῖ ἀλλοῦ; ΟΧΙ. Ἡ ἄρχουσα τάξη εἶναι ὑπεύθυνη γιὰ τὴν οἰκονομία, τὴ δημοσιονομία, τὸν πολιτισμό, τὴν κυκλοφορία, τὸ κιμπαριλίκι, τὴ φυσιογνωμία καὶ τὴ φήμη τῆς χώρας. Πού ‘ν  ‘τηνα;

Μισῶ τούς ἀδιάφορους...

Οἱ μοιραῖοι( Κ. Βάρναλης - Μ. Θεοδωράκης )

Μισῶ τούς ἀδιάφορους, εἶπε ο Ἀντόνιο Γκράμσι,  καί συμμερίζομαι  ἀπόλυτα τήν θέση του. Ἐννοῶ ὅσους διαθέτουν βούληση δανεική, ἀτροφική, πού δέν  νοιάζονται γιά ὅτι εἶναι πέρα ἀπό τήν εξώπορτα τοῦ σπιτιοῦ ἤ τόν χῶρο ἀποσκευῶν τοῦ αὐτοκινήτου τους. Μοιραῖοι, ἐσωστρεφεῖς ἤ φωνασκοῦντες, αὐτούς γιά τούς ὁποίους ὁ μικρόκοσμός τους ἀποτελεῖ μία σμίκρυνση τοῦ σύμπαντος καί ὄχι ἕνα στοιχειῶδες μέρος του. 2500 χρόνια πρίν, τούς ἴδιους ἀνθρώπους τούς ἀπέχοντας ἀπό τά κοινά ὁ Περικλῆς, ὅπως μᾶς μεταφέρει ὁ Θουκυδίδης, τούς ἀποκαλοῦσε ἄχρηστους,: «…τόν τε μηδὲν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα, ἀλλ᾿ ἀχρεῖον νομίζομεν…» ( Ἐπιτάφιος Λόγος Περικλέους Β-40 )

Ἡ ἐπίθεση τοῦ σκληροῦ ποιήματος

Ἡ κόρη τοῦ Ξέφωτου (τοῦ Γιώργου τοῦ φαλάκρα) περιέγραφε στὸ καφενεῖο τί ἀκριβῶς σημαίνει νὰ μὴν ἔχεις ἀρκετὰ λεφτὰ γιὰ νὰ ἀγοράσεις παγωτό, ἢ νὰ πᾶς γιὰ μπάνιο μὲ τὸ λεωφορεῖο. "Ἔχεις ἐπίγνωση ὅτι ὑπάρχει κάποια διαφορὰ ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Δὲν ἔχεις τὴ δυνατότητα νὰ ἀποκτήσεις αὐτὰ πού ἔχουν ἢ νὰ κάνεις αὐτὰ πού μποροῦν νὰ κάνουν κι ἔτσι αἰσθάνεσαι λιγότερο πολύτιμη ἀπὸ ἐκείνους. Τὸ πόσο πιὸ πολύτιμοι εἶναι τὸ καθιστοῦν ἐμφανὲς ἐπιδιώκοντας τὸν ἐκφοβισμό σου. Αὐτὸς ὁ ἐκφοβισμὸς τονίζει μέσα σου τὴν αἴσθηση τοῦ ἀνάξιου πού νοιώθεις γιὰ τὸν ἑαυτό σου, καὶ τὴ μόνη ἀνακούφιση ἀπ’ αὐτὴ τὴν αἴσθηση τὴ βρίσκεις στὴν αὐτοκαταστροφή."

Οἱ ἐνδεεῖς δὲν εἶναι φτωχοὶ ἀλλὰ ἁπλῶς "ἀτελεῖς καταναλωτές". Οἱ "ἀτελεῖς καταναλωτὲς" δὲν εἶναι χρήσιμοι γιὰ καμμία ὠφέλιμη γιὰ τὶς ἀγορὲς ἐργασία καὶ θὰ πρέπει ἀδιάκοπα νὰ αὐτοκατηγοροῦνται γιὰ τὴν κατάστασή τους ἀφοῦ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ φροντίζουν τὸν ἑαυτό τους. Ὁ μόνος ρόλος πού ἀπέμεινε λοιπὸν στοὺς ἐνδεεῖς εἶναι νὰ συμπεριφέρονται σὰν νὰ μὴν ὑπάρχουν. Ἡ ἀνυπαρξία τους θὰ μποροῦσε ἐπίσης νὰ τονιστεῖ ἀποτελεσματικότερα ἐὰν τοὺς ἐστερεῖτο ἡ ἀξιοπρέπεια.

" Φῶτα" ἄφωτα, δηλαδή βουτιά σέ θολά νερά ...

Διαβάζοντας τὸ διήγημα τοῦ Παπαδιαμάντη « Φῶτα ὁλόφωτα », ἀποκομίζεις μία αἴσθηση πληρότητας καὶ ἁρμονίας. Πολὺ φυσικό, γιατί στὸ διήγημα, ὅπως καὶ σὲ ὅλο του τὸ ἔργο, οἱ ἄνθρωποι ἀναπνέουν καὶ τὴν ἀναπνοὴ τους τὴν ἀκοῦς. Περιγράφοντας τὴν γέννα καὶ τὴν βάφτιση ἑνὸς νεογέννητου καί ἕνα παρ’ ὀλίγον ναυάγιον, ὅλα αὐτά τίς ἡμέρες τῶν Θεοφανείων, πράγματα δηλαδή ἁπλά καί συνηθισμένα, ἀναδεικνύει καί τήν ἐσωτερικότητα τῶν καταστάσεων, ὄχι γιά νά τήν ἐξηγήσῃ. Ὁ Παπαδιαμάντης δέν εἶναι ψυχαναλυτής, δέν βλέπει τό βάθος τῶν πραγμάτων μέσα ἀπό μιά γυάλα, ἀλλά γράφοντας ὅπως ἔζησε, μετέχει στό θαῦμα καί τό μυστήριο τῆς ὕπαρξης.

Μερικοὶ ξινίζουν μέ κάτι τέτοια, κάποιοι ἄλλοι συγκαταβατικοὶ θὰ προτιμοῦσαν νὰ « ἀξιοποιήσουν» τὴν παρουσία του ἐντάσσοντάς την σε μια λαογραφική ἐγκυκλοπαίδεια ἢ νὰ παραχωρήσουν στὸ ἔργο του σελίδες μιᾶς ἀνθολογίας ἢ κάποια λεπτὰ μιᾶς φιλολογικῆς βραδυᾶς. Ἕνας τους ἀναζητᾶ τὸν ἐντυπωσιασμὸ τοῦ σεναρίου ἢ τῆς πλοκῆς. Δέν τόν βρίσκει καί ἀπογοητεύεται. Κάποιος ἐκστασιάζεται μὲ τὶς ὑποτιθέμενες γλωσσικὲς « ἰδιομορφίες» καί παιχνιδίσματα ἤ περιορίζει τὴν οὐσία καὶ ἀξία τοῦ λόγου στὴν διαμάχη τῶν λεγομένων « λογοτεχνικῶν» ρευμάτων. Ἄλλοι, ἀναζητῶντας μανιωδῶς βαρύγδουπες θεωρίες καί ἀναλύσεις, ἀδιαφορῶντας γιὰ ἔννοιες στέρεες καὶ νοήματα  πού πατᾶνε γερὰ στὴν πραγματικότητα καὶ δὲν ὑπηρετοῦν τό θόλωμα τῶν ὑδάτων, θὰ τὸν βαρεθοῦν χαρίζοντάς του τόν χαρακτηρισμό "γραφικός". Καί οἱ πιό καπάτσοι θά τόν μετατρέψουν σέ εἶδος μουσειακό.

Δῶσε λίγο ἀπ΄αὐτό πού καπνίζεις

David Gilmour: Coming back to life

Παρόλο πού εἶναι δύσκολο κανεὶς νὰ προσδιορίσει τὴ διαφορὰ μεταξύ τοῦ παρελθόντος αὐτοῦ καθεαυτοῦ καὶ τῆς ἐμπειρίας τοῦ ὅταν ἐξετάζεται στὸ παρόν, ἂν τολμούσαμε ἕνα ταξίδι στὸ χρόνο ἀπὸ τὸ 1900 μέχρι τὸ 1950 θὰ μέναμε ἔκπληκτοι ἀπὸ τὸ τηλέφωνο, τὸ ἀεροπλάνο, τὸ αὐτοκίνητο, τὴν ἠλεκτρικὴ ἐνέργεια, τὸ ψυγεῖο, τὸ ραδιόφωνο, τὴν τηλεόραση, τὴν πενικιλλίνη καὶ οὕτω καθεξῆς, ἐνῷ οἱ ταξιδιῶτες ἀπὸ τὸ 1950 ἕως σήμερα θὰ ἔβρισκαν λίγα πράγματα πού θὰ τοὺς ἐξέπληταν. Καμία ἐξέλιξη τῶν τελευταίων 50 ἐτῶν, δὲν ἔχει να προσθέσει κοινωνικὰ ἐπωφελεῖς καινοτομίες συγκρίσιμες μὲ ἐκεῖνες τοῦ πλυντηρίου καὶ τῆς ἠλεκτρικῆς σκούπας.

Τὰ σοῦπερ μάρκετ εἶναι γεμάτα ἀπὸ προϊόντα πού οἱ διαφημιστὲς τους ἰσχυρίζονται ὅτι εἶναι "νέα καὶ βελτιωμένα". Τεχνολογικὰ ἐμπλουτισμένα λαχανικὰ καὶ φροῦτα ἀπαλλαγμένα ἀπὸ κουκούτσια καὶ σπόρους πού διαρκοῦν περισσότερο ἐκτὸς ψυγείου, μεταφέρονται εὐκολότερα, καὶ προσδίδουν τὴν ἴδια ἄγευστη αἴσθηση ἁπανταχοῦ. Ψηφιακὰ ραδιόφωνα καὶ τηλεοράσεις ὑψηλῆς εὐκρίνειας, πού ἀγωνίζονται ἀκατάπαυστα νὰ ὡραιοποιήσουν τὸ ψεῦδος. Ἐν ὀλίγοις, κερδοσκοπικὲς καινοτομίες πού δὲν ἔχουν τίποτα νὰ κάνουν μὲ κοινωνικὲς παροχὲς παρὰ μόνο τὸ ἀντίθετο. Διευθυντικὰ στελέχη μεγάλων ἐπιχειρήσεων καὶ ἔμποροι πού ἀνταμοίβονται γενναιόδωρα ἐπιβάλλοντας φόρους ἐπενδύσεων καὶ σκληρὴ δουλειὰ σὲ ὅλους ἐκείνους πού ἐπιθυμοῦν νὰ ἀποκτήσουν ἄχρηστα ἀντικείμενα ὥστε νὰ παραμείνουν μονάδες ὑπολογίσιμες.

Φοράω ὅ,τι μέ ἀρέσει

Ὅλα ἄρχισαν ὅταν ὁ βασιλιὰς τῆς Ἐφύρας (πού ἀργότερα ὀνομάστηκε Κόρινθος) ὁ Σίσυφος πρόδωσε τὸ μυστικό τοῦ Δία λέγοντας στὸν θεὸ τῶν ποταμῶν Ἀσωπό, τὸ μέρος στὸ ὁποῖο ὁ Ζεὺς κρατοῦσε τὴν κόρη του τὴν Αἴγινα. Ὁ Ἀσωπὸς σὲ ἀντάλλαγμα προσέφερε στὸν Σίσυφο μία πηγὴ μὲ νερὸ πού ἀνάβλυζε ἀσταμάτητα ἀπὸ τὴν ἀκρόπολη τῆς Κορίνθου. Ὁ Δίας ἀφοῦ διέφυγε τὴν καταδίωξη τοῦ Ἀσωποῦ τιμώρησε τὸν Σίσυφο γιὰ τὴν προδοσία στέλνοντας τὸν στὸν Ἅδη. Ὅμως ὁ Σίσυφος κατάφερε νὰ φυλακίσει τὸν Ἅδη προκαλώντας κάτι ἐντελῶς πρωτοφανές. Καθὼς ὁ Ἅδης ἀδυνατοῦσε νὰ πάρει τὶς ψυχὲς τῶν θανάσιμα τραυματισμένων ἀνθρώπων καὶ ζώων, ὁ κόσμος ἄρχισε σιγὰ-σιγὰ νὰ γεμίζει ἀπὸ ἀκρωτηριασμένα καὶ ἀνήμπορα ἔμψυχα ὄντα. Τελικὰ ὁ Ἄρης δυσαρεστημένος ἀπὸ τὴν ἀπώλεια τῆς εὐχαρίστησης τοῦ θανάτου τῶν ἀντιπάλων του, ἐλευθέρωσε τὸν Ἅδη ἀπὸ τὰ δεσμά του, καὶ ἔστειλε ξανὰ τὸν Σίσυφο πίσω στὸν κάτω κόσμο. Πρὶν πεθάνει ὅμως ὁ Σίσυφος ζήτησε ἀπὸ τὴ γυναίκα του νὰ μὴ θάψει τὸ σῶμα τοῦ ἀλλὰ νὰ τὸ ἀφήσει γυμνὸ στὴ μέση της πλατείας, ὅπως κι ἔγινε, μὲ ἀποτέλεσμα τὸ πτῶμα του νὰ καταλήξει στὶς ἀκτὲς τοῦ ποταμοῦ Στυγός. Ἐκεῖ ὁ Σίσυφος παραπονέθηκε στὴν Περσεφόνη γιὰ τὴν ἀσέβεια τῆς συζύγου του, πού δὲν ἐνταφίασε τὸ σῶμα του μὲ τὶς ἀπαιτούμενες τιμές, καὶ τῆς ζήτησε νὰ τοῦ ἐπιτρέψει νὰ ἐπιστρέψει στὸν πάνω κόσμο γιὰ νὰ τὴν ἐπιπλήξει. Ὁ Σίσυφος ἐπέστρεψε στὴν Κόρινθο ἀλλὰ ὅταν τοῦ ζητήθηκε νὰ γυρίσει στὸν κάτω κόσμο ἐκεῖνος ἀρνήθηκε ἐξαναγκάζοντας ἔτσι τὸν Ἑρμῆ νὰ τὸν σύρει διὰ τῆς βίας ἐκεῖ πίσω. Ὡς τιμωρία γὶ αὐτὴ του τὴ συμπεριφορὰ ὁ Σίσυφος ὑποβλήθηκε στὸ βασανιστήριο νὰ κουβαλάει ἕνα βράχο στὴν κορυφὴ ἑνὸς ἀπόκρημνου λόφου, ἀλλὰ μόλις ἔφτανε στὴν κορυφή, ὁ βράχος ξανακυλοῦσε πίσω ἀναγκάζοντας τὸν κάθε φορᾶ νὰ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ἔκτοτε ἡ σισύφειος τιμωρία παρέμεινε αἰώνια γιὰ τὸν “νικητὴ” τὸν Ἅδη ἢ τουλάχιστον ἔτσι λένε οἱ παραδοσιακοὶ μύθοι.

Ψυχική ἰσορροπία, ἔγκλημα καί προπαγάνδα...

Ψυχολογικές ἐπιχειρήσεις ( ἑλληνικοί ὑπότιτλοι)

Κάθε φορά πού γίνεται κάποιο φονικό μεγάλης ἔκτασης καί φρίκης, ὅπως ἡ δολοφονία τῶν 25 παιδιῶν στὸ Νιούταουν τοῦ Κονέκτικατ, τήν φρίκη συνοδεύουν οἱ πολυλογίες γιὰ τὰ κίνητρα καὶ τὸν χαρακτῆρα τοῦ δράστη. Σὲ γενικὲς γραμμὲς οἱ διαγνωσεις περιέχουν κάποιες κοινότυπες καὶ ἀνούσιες ἀναφορὲς σὲ ψυχολογικὰ αἴτια, παιδικὰ τραύματα, συγκεχυμένο συναισθηματικὸ κόσμο, ἀποκλείοντας ταχυδακτυλουργικὰ κάθε ἄλλη παράμετρο, κοινωνικὴ ἢ  πολιτική. Κάτι συνηθισμένο ὅταν ἡ οὐσία τῶν πραγμάτων πρέπει νὰ ἀποκρυβῆ καί τὰ ΜΜΕ θέλουν νὰ ἱκανοποιήσουν τὸ ἐνδιαφέρον ἢ νὰ ταῒσουν τὴν περιέργεια τοῦ κοινοῦ μὲ σκουπίδια. Πάντα προσπαθῶντας νὰ μὴν τὸ ταρακουνήσουν, νὰ δώσουν ἑρμηνεῖες ἀπολύτως συμβατὲς μὲ τὴν πνευματικὴ νωθρότητα τοῦ σύγχρονου καταναλωτῆ τηλεοπτικοῦ χρόνου, πού ὀφείλει νὰ χαίρεται, νὰ τρομάζει, νὰ συγκινεῖται καθ’ ὑπόδειξιν, ἀλλὰ ὄχι νὰ σκέφτεται.

Ἐκεῖ πού κανένας δέ θά φτάσει, ἐκεῖ πού κανένας δέ θά ἔρθει

Ὑπερκαινοφανεῖς ἀστέρες ἢ σουπερνόβα (supernova) εἶναι διάφοροι τύποι ἐκρήξεων πού συμβαίνουν στὸ τέλος τῆς ζωῆς τῶν ἀστέρων. Ὅταν ἕνας ἀστέρας μεγάλης μάζας παύει νὰ παράγει ἐνέργεια στὸν πυρήνα του, καταρρέει κάτω ἀπὸ τὴ δύναμη τῆς ἴδιας του τῆς βαρύτητας καὶ ἡ θερμοπυρηνικὴ ἔκρηξη ἐκτινάσσει μεγάλο μέρος τοῦ ἀστρικοῦ ὑλικοῦ μὲ μεγάλη δύναμη καὶ ταχύτητα πού ὑπερβαίνει τὰ 3.000 χλμ/δευτερόλεπτο (ἢ τὰ 10,8 ἑκατομμύρια χιλιόμετρα τὴν ὥρα), πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις. Στὶς ἐκρήξεις αὐτὲς παράγονται ἐξαιρετικὰ φωτεινὰ ἀντικείμενα, τῶν ὁποίων ἡ ἀρχικὴ φωτεινότητα στὴ συνέχεια ἐξασθενεῖ μέχρι τοῦ σημείου τῆς ἀφάνειας μετὰ ἀπὸ λίγους μῆνες. Τὸ συμπυκνωμένο ὑλικὸ πού παράγεται ἀπὸ τὴν ἔκρηξη εἶναι γνωστὸ ὡς ἀστέρας νετρονίων. Ἐὰν ὁ ἀστέρας νετρονίων εἶναι πολὺ μεγάλος ἡ βαρυτικὴ κατάρρευση εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀποφευχθεῖ καὶ ὁ ἀστέρας νετρονίων συνεχίζει νὰ συρρικνώνεται ἕως ὅτου μετατραπεῖ τελικὰ σὲ μία μαύρη τρύπα. Μαύρη τρύπα εἶναι τὸ ἔσχατο σημεῖο τῆς δημιουργίας, μία περιοχὴ τοῦ χωροχρόνου ἀπὸ ὅπου τίποτα δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἀποδράσει, οὔτε ἀκόμη καὶ τὸ φῶς.

Δημοκρατία...

( τοῦ Νίκου Μπογιόπουλου ἀπό τόν Ριζοσπάστη)

Ἡ ἱστορία μὲ τὸ χαράτσι τῆς ΔΕΗ εἶναι ἀποκαλυπτικὴ πολλῶν πραγμάτων ὅσον ἀφορᾷ τὴ Δημοκρατία τους.

Ἂς δοῦμε τρεῖς πλευρές:

α) Ἀπύθμενη ὑποκρισία, ἀβυσσαλέο ψεῦδος

Στὶς 23/6/2011 ὁ τότε ἀντιπρόεδρος τῆς κυβέρνησης Εὐ. Βενιζέλος, δήλωνε τὰ ἑξῆς:

«Σὲ σχέση μὲ τὰ ἀκίνητα, ἡ ἐκτίμησή μας εἶναι ὅτι (...) δὲ χρειάζεται νὰ γίνει ἄλλη παρέμβαση καὶ κυρίωςδε χρειάζεται νὰ γίνει ἄλλη παρέμβαση μέσα στὸ λογαριασμὸ τῆς ΔΕΗ.Δὲν εἶναι οἱ λογαριασμοὶ τῆς ΔΕΗ ὁ μοχλὸς γιὰ νὰ εἰσπράττεις τέλη ἢ φόρους καὶ ἰδίως φόρους, διότι τὸ ἠλεκτρικὸ ρεῦμα εἶναι ἕνα κοινωνικὸ ἀγαθὸ θεμελιῶδες καὶ δὲν μπορεῖς νὰ συνδέεις τὴν ἐκπλήρωση ἄλλων ὑποχρεώσεων, πέραν τῶν δημοτικῶν ἐν πάση περιπτώσει τῶν συνδεδεμένων ἀπόλυτα μὲ τὸν τόπο κατοικίας ἢ ἐγκατάστασης, μὲ τοὺς μηχανισμοὺς αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἄλλο σκοπὸ καὶ γιατί ἐν πάση περιπτώσει πρέπει νὰ ἀναζητήσουμε κίνητρα γιὰ τὴν οἰκοδομὴ καὶ γιατί εἶναι ἤδη πολὺ ἐπιβαρυμένο τὸ ἀκίνητο».

Ὅμως, ὁ ἴδιος ἄνθρωπος, ὁ Βενιζέλος, πού τὸν Ἰούνη ἔλεγε τὰ παραπάνω, ὅτι δηλαδή,

πρῶτον, δὲν θὰ ἐπιβληθεῖ χαράτσι, καὶ δεύτερον, ὅτι δὲν θὰ ἐπιβληθεῖ χαράτσι μὲ μοχλὸ τὴ ΔΕΗ, τρεῖς μόλις μῆνες ἀργότερα, στὶς 11/09/2011, δήλωνε καὶ διέπραττε τὰ ἀκριβῶς ἀντίθετα!

Βουλιμία

http://bulimia-web.com/web/

Ὑπάρχουν πιθανῶς πολλοὶ διαφορετικοὶ τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀντιληφθεῖ τί εἶναι μιὰ πόλη, καθὼς ὑπάρχουν πολλὲς πόλεις. Ἑπομένως, ἕνα ἁπλὸς κοινὰ ἀποδεκτὸς ὁρισμὸς γιὰ τὴν λέξη πόλη εἶναι δύσκολο νὰ δοθεῖ. Ὁ ἁπλούστερος ἴσως εἶναι ὅτι ἡ πόλη εἶναι ἕνας διακανονισμὸς ἐντός τοῦ ὁποίου συναντῶνται ἄνθρωποι ἄγνωστοι μεταξύ τους. Ὅσο πιὸ πυκνοκατοικημένη εἶναι ἡ πόλη τόσο περισσότερο οἱ κάτοικοί της εἶναι ἀποξενωμένοι μεταξύ τους. Ὁ πληθυσμὸς τῆς πόλης ἐπίσης εἶναι ἀπὸ τοὺς καθοριστικοὺς παρόγοντες αὐξομείωσης τῆς ἀνθρωπιᾶς τῶν κατοίκων της. Οἱ ἄνθρωποι τῆς πυκνοκατοικημένης πόλης προσπαθοῦν νὰ διατηρήσουν τὴ λογικὴ καὶ τὴν εὐπρέπειά τους ἀποκλείοντας ἀπὸ τὴ ζωή τους καὶ τὰ προβλήματά της ὅλους τους ἄλλους καὶ περιορίζοντας τὸ ἐνδιαφέρον τους στὸ στενὸ οἰκογενειακό τους περιβάλλον καὶ λίγους φίλους μὲ τοὺς ὁποίους νοιώθουν συνδεδεμένοι. 

Τό πουλάκι λυῶμα...

(γραμμένο ἀπό τόν φίλο καί σύντροφο swearengen στό φόρουμ τοῦ marketzone)

Ἀκοῦστε τώρα, προσεκτικὰ παρακαλῶ, διότι ἔχω φρέσκα νέα ἀπὸ τὸ μέτωπο τῆς ἰταλικῆς ἀριστερᾶς, μίας εὐρωαριστερᾶς πού προσωπικὰ δὲν εἶδα ποτὲ μὲ καλὸ μάτι, ὅπως καμία εὐρωαριστερὰ καὶ τέτοιες χλιαρὲς βυσσινάδες. Γιὰ μένα, τὸν ἀληθινὸ δρόμο τὸν ἔχουν δείξει οἱ μεγάλοι λατινοαμερικάνοι σύντροφοι, Μπολιβάρ, Μαρτί, Μιράντα (ὄχι τὰ μπισκότα μωρέ, ὁ σύντροφος λέμε), Γκεβάρα καὶ βέβαια ὁ μεγαλύτερος ὅλων, ὁ Φιδέλ. Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος καὶ γιά μᾶς, ἐδῶ, ἁπλῶς τὸ ψάχνουμε ἀκόμη. Ἀλλὰ τὶς εὐρωαριστερὲς τὶς ἀπεχθάνομαι τόσο, ὅσο καὶ τὶς Βου-κορεατοαριστερές.

Φαίνεται ὅμως ὅτι οἱ μακαρονάδες σύντροφοι συνειδητοποίησαν ἐπιτέλους ὅτι μέχρι τώρα παραήσαν φλῶροι γιὰ νὰ σταθοῦν σ’ αὐτὸ τὸ περιβάλλον, ἀπέναντι στὸ σύγχρονο φριντμανικὸ τέρας. Καὶ φαίνεται ὅτι τελικά, ἔστω καὶ πολὺ ἀργά, θυμήθηκαν τὶς βαθιὲς ἐπαναστατικὲς ρίζες τους, ἀφήνοντας κατὰ μέρος τὶς διανοουμενίστικες πόζες, τὶς ἀναθεωρητικὸ-οππορτουνιστικο-δογματικὸ-σεχταριστικὲς ἀντιλήψεις καὶ τὰ πολλὰ φροὺ-φροὺ κι ἀρώματα, περὶ ἑνωμένης εὐρώπης καὶ λοιπὲς ἀηδίες.

Ὁ ἱστός τῆς παραίσθησης ( Χρῆστος Βακαλόπουλος)

Τζίμης Πανούσης – ΟΥΖΟ ( οὐ ζῶ ) power

( τοῦ  Χρήστου Βακαλόπουλου ἀπό τό περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ, τεῦχος 41 )

Στοὺς θεωρητικοὺς πού ὑπερασπίζονται σήμερα τὴν διαφήμιση σὰν ἕνα εἶδος ὑπέρτατου παιχνιδιοῦ ἢ ἀκροβατικοῦ τῶν σημασιῶν, θὰ εἶχε νὰ ἀντιτείνει κανεὶς ὅτι τὰ παιδιὰ πού δουλεύουν στὶς διαφημιστικὲς ἑταιρεῖες δὲν αἰσθάνονται ἁπλοὶ ἐργαζόμενοι ἀλλὰ ἀληθινοὶ πρωτοπόροι, στρατιῶτες ἑνὸς μέλλοντος ἀπελευθερωμένου ἀπὸ τὸ βάρος τῶν αἰώνων. Δεκαπέντε χρόνια πρίν, τὰ ἴδια παιδιὰ θὰ εἶχαν στρατευθεῖ σὲ κόμματα καὶ ὀργανώσεις τῆς μόδας, ὑπερασπιζόμενα κάποιο κοινωνικὸ σύστημα πού θὰ ἔθετε ἕνα τέλος στὴν Ἱστορία. Παρακολουθήσαμε τὴν κατάρρευση τῶν συστημάτων πού κήρυξαν κόμματα καὶ ὀργανώσεις καὶ παρακολουθοῦμε πλέον τὴν ἐπίθεση πού διεξάγει ἡ διαφήμιση ἐναντίον τῆς πραγματικότητας, τόσο τῆς φανερῆς ὅσο καὶ τῆς κρυφῆς.

Ἡ δημόσια ἐνημέρωση στό στόχαστρο...

Δημοσιογραφία εἶναι νὰ δημοσιεύεις αὐτὰ πού ὁ ἄλλος δὲν θέλει νὰ δημοσιευθοῦν. Ὁτιδήποτε ἄλλο εἶναι δημόσιες σχέσεις  ( Τζὸρτζ Ὄργουελ)

Ὅπως ἄλλο πρᾶγμα ὁ ἐθνικόφρων ἤ χρυσαυγίτης καί ἄλλο ὁ πατριώτης, κατ’ ἀναλογίαν ἄλλο τό « δημοσιοϋπαλληλίκι »  καί ἄλλο ὁ λειτουργός -ὑπηρέτης τοῦ δημοσίου συμφέροντος. Ὅσοι  -σκόπιμα ἤ μή -τά συγχέουν, παραγνωρίζοντας τό ὑπαρκτό χάσμα ποιότητος , εἶναι σάν νά μπερδεύουν τό μουλάρι μέ τό ἄλογο…

Ἡ βασική τους διαφορά ἔγκειται στόν χορηγό. Χορηγός τῶν δημοσίων λειτουργῶν εἶναι ἡ ἴδια ἡ κοινωνία, στούς ὁποίους μάλιστα ἀναθέτει τήν ἐξυπηρέτηση τῶν συμφερόντων της. Τά πράγματα  κακοφορμίζουν, ὅταν ἡ κοινωνία ποδηγετημένη ἀπό τήν πνευματική ἡγεσία της παραμένει στάσιμη ἤ ὑπολειτουργεῖ. Αὐτό συμβαίνει κατά κόρον στήν πατρίδα μας, ὄπου ἕνας « πατριωτισμός » ἄνευ κοινωνικοῦ περιεχομένου καλλιεργεῖται συστηματικά. Ἐν τέλει, τόν πατριώτη ἀντικαθιστᾷ ὁ ἐθνικόφρων πατριδοκάπηλος καί τον δημόσιο λειτουργό ὁ ἐξασκῶν τό « δημοσιοϋπαλληλίκι ».

Ἀντιθέσεις

Ἡ νεαρὴ κυρία ἐπιθεωρεῖ ἀπεγνωσμένα τὸ κινητό της καὶ ὅταν διαπιστώνει πὼς δὲν ὑπάρχουν πρόσφατα μηνύματα, κάνει μία γκριμάτσα δυσαρέσκειας, θυμωμένη μὲ τὸν ἑαυτό της, καὶ τὸ πετὰ στὴν πολυθρόνα δίπλα της. Οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις τῆς ἀποστραγγίζουν τὸν ἐλεύθερο χρόνο της. Ἂν διαθέσει χρόνο γιὰ ἄσκοπες συνομιλίες θὰ τὸν χάσει ἀπὸ τὸν ἑαυτό της, ἀπὸ τὶς διακοπές της, τὴ γυμναστική της, τὶς σπουδές της. Ἔτσι τίποτα δὲ μπορεῖ νὰ τὴν ἁπαλύνει τὴ μοναξιά της.

Led Zeppelin/ Rock N' Roll

Ὁ φόβος μὲ κατακυρίευσε ὅταν χθὲς τὸ πρωὶ ἡ Julie μὲ εἶπε πὼς ἕνας φίλος της ὁμολόγησε πὼς δὲν ὑπάρχει τίποτα πού θὰ μποροῦσε νὰ τὸν διατηρήσει στὴ ζωή, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ παραισθησιογόνα καὶ τὴ σχέση τους. Τὸ μὴ χεῖρον βέλτιστον. Λίγα ἀπομείνανε, συνεχῶς μαχόμαστε νὰ δημιουργήσουμε νέες βεβαιότητες.

The Police - Wrapped Around Your Finger

Οἱ ἀπώλειες

Πολλὰ χρόνια πέρασαν καταμετρῶντας ἀπώλειες, σιγὰ σιγά, λίγο λίγο, ὥρα μὲ τὴν ὥρα, μέρα μὲ τὴ μέρα, βιβλία, γράμματα, ἱστολόγια, ἱστορίες, παραστάσεις, ποιήματα. Οἱ ἀπώλειες εἶναι πάντοτε σαφεῖς, ἀνεξέλεγκτες κι ὁλοένα καὶ πιὸ καταστροφικῆς ποιότητας. Τί εἶναι λοιπὸν αὐτὸ πού δίνει στὶς ἀπώλειες αὐτὴ τὴν καταστροφικὴ ἰσχύ; Ὁ πόνος πού καθίσταται σταδιακὰ διαφορετικῆς φύσεως σά μία γρήγορη μαχαιριά, ἢ ὁ ἔλεγχος πού διαχωρίζει τὴν ἀπώλεια ἀπὸ τὴν ἐγκατάλειψη; Ἐγκαταλείπω κάτι, ἔχω τὸν ἔλεγχο. Τὸ χάνω, μαζί του χάνω καὶ τὸν ἔλεγχο. Σὲ ποιὰ κατηγορία λοιπὸν ἐμπίπτουν τὰ καταμετρηθέντα; Στὶς ἀπώλειες ἢ στὰ ἐγκαταλελειμένα;

Ἡ Χρυσῆ Αὐγή ὡς χορηγός τοῦ Corpus Christi καί τό ὕπουλο πατρονάρισμά της ἀπό τά ἰδιωτικά Μ.Μ.Ε.

Ἐκεῖ πού ἡ βρωμιά εἶναι πιό μεγάλη  ἐκεῖ ἀκοῦς τά πιό μεγάλα λόγια.  Μ’ ἄν πρέπει τήν μύτη σου νά φράξεις,  πῶς θά φράξεις τήν ἴδια ὥρα καί τ’ αὐτιά σου;

Τὸ διπλανό ἀπόσπασμα προέρχεται  ἀπὸ τὸ ποίημα τοῦ Μπρέχτ «Ὅταν μαθεύτηκε ἡ αἱματοχυσία πού ἔκαναν οἱ Τόρηδες στήν Ἑλλάδα» ,  ἀναφερόμενο στόν Δεκέμβρη τοῦ 1944, τότε πού οἱ Ἄγγλοι καὶ οἱ ταγματασφαλίτες τῆς γερμανικῆς Κατοχῆς αἱματοκύλισαν τὴν Ἀθήνα. Αὐτοί οἱ ὁποῖοι, ὅπως ξεκαθάρισε καὶ ὁ βουλευτὴς Παναγιώταρος στὴν φετινή ἐπέτειο τοῦ Μελιγαλᾶ, τιμοῦνται ἀπὸ τὴν Χρυσὴ Αὐγὴ ὡς ἐθνικοὶ ἥρωες.

Μιά ὅμως  πού σήμερα τὸ θέμα μας εἶναι ἡ Χρυσὴ Αὐγὴ δηλαδὴ οἱ ἰδεολογικοὶ ἀπόγονοι ἐκείνων τῶν ταγματασφαλιτῶν, ὅπως καί ἡ ὑποκρισία τοῦ φιλελευθερισμοῦ, δύο περιπτώσεις ἰδιαίτερα δυσώδεις, οἱ παραπάνω στίχοι ταιριάζουν γάντι. 

Ἂς ξεκινήσουμε ὅμως ἀπὸ τό κακόγουστο σκηνικὸ πού στήθηκε τὴν περασμένη ἑβδομάδα ἔξω ἀπὸ τὸ θέατρο ΧΥΤΗΡΙΟ, γιὰ νὰ καταλήξουμε σὲ αὐτὸ πού, ἐγὼ τουλάχιστον, θεωρῶ οὐσιαστικὸ.  Τὴν καθ’ ὑπόθεσιν ἀντισυστημικὴ Χρυσὴ Αὐγή, ἀλλὰ καὶ  τὴν προσχηματική ἐλευθερία ἔκφρασης.

Ὁ ἐθνικισμός κατά τοῦ ἑλληνισμοῦ

Ἡ ὕπαρξη μιᾶς ἰδεολογίας, ἰσορροπημένης ὅμως καί προσαρμοσμένης στίς ἀνάγκες, στήν πραγματική καί ὄχι ἐγκεκριμένη ἱστορία ἑνός τόπου, εἶναι ἀναγκαία γιά τήν προκοπή του. Αὐτό δηλαδή σημαίνει πώς ἡ ἰδεολογία δέν πρέπει νά εἶναι συνθηματολογική, νά ξερνάει δηλαδή παραμύθια πότε περί καθαρότητος  καί πεπρωμένων τῆς φυλῆς, πότε περί μιασμάτων καί ἀντικομμουνισμοῦ, ἄλλοτε περί ἀλλαγῆς, ἀνάπτυξης, ἐκσυγχρονισμοῦ, εὐρωπαϊκῆς οἰκογενείας καί ὁλοκληρώσεως. Εἰδικά γιά τούς νεοέλληνες, περισσότερο ἀπό ὁποιονδήποτε ἄλλον λαό, ἡ ἰδεολογία πρέπει νά ἔχει πολιτισμικό περιεχόμενο. Αὐτό σημαίνει ὅτι οἱ νεοέλληνες χρήζουν ἐπειγόντως ἐκπολιτισμοῦ. Αὐτό δέν ἀποτελεῖ ἀπαραίτητα μομφή, ἀλλά διαπίστωση. Θά παραθέσω σήμερα δύο κείμενα τοῦ κ. Κιτσίκη, ἀπό τό τεῦχος 64 τοῦ περιοδικοῦ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΠΕΡΙΟΧΗ (οἱ ἐπισημάνσεις μέ τά τονισμένα ἔντονα γράμματα εἶναι ἐπιλογή δικιά μου), μιά πού σχετίζονται ἄμεσα μέ τήν προσπάθεια συγκροτήσεως μιᾶς ἑλληνικῆς ἰδεολογίας, τελείως ξένης ὅμως μέ γεωγραφικά, φυλετικά ἤ αἱματολογικά χαρακτηριστικά, και γι’ αὐτό παγκόσμια. Ἤ ὅπως ἀκόμα καλύτερα διατυπώνει ποιητικά ὁ κ. Κιτσίκης, συμπαντικῶν διαστάσεων. Ἡ δυσφορία πού θα προκληθεῖ σέ πάσης φύσεως ἐθνικιστικούς ἤ ἐκσυγχρονιστικούς κύκλους – στό κάτω κάτω τήν ἴδια χαμηλή ποιότητα ἐγκεφάλου διαθέτουν – εἶναι ἀναμενόμενη. Ξυδάκι….

Ὁ Ὀσάμα μπίν Λάντεν εἶναι νεκρός ἡ General Motors ζωντανή...

Osama bin Laden is dead General Motors is alive

«Ὁ Ὀσάμα Μπὶν Λάντεν εἶναι νεκρὸς καὶ ἡ General Motors ζωντανὴ» ἀνέκραξε τρίς, ἀπευθυνόμενος σέ ἀμερικανούς ψηφοφόρους ἐν μέσῳ προεκλογικῆς συγκέντρωσης ὁ Τζὸ Μπάιντεν, ἀντιπρόεδρος τῶν ΗΠΑ καὶ στέλεχος τοῦ Δημοκρατικοῦ κόμματος. Ἀναγνωρίζοντας ἐμμέσως τόν, ἀνεξαρτήτως κόμματος, κυριαρχικό ρόλο τῶν ἐπιχειρήσεων στίς πολιτικές διαδικασίες τῶν ΗΠΑ, πίστωσε παράλληλα στο ἐνεργητικό τῆς παράταξής του, ὅτι πρίν ἀπό 11 χρόνια εἶχε ἀποτελέσει περιεχόμενο μιᾶς τρομολάγνας προπαγάνδας τοῦ αντιπάλου ρεπουμπλικανικοῦ κόμματος καί εἰκονικό ἔπαθλο τοῦ μακροχρονίου πολέμου, ὅπως αὐτός ἀποκλήθηκε ἀπό ἕναν ἀνεκδιήγητο προέδρο, τόν Τζώρτζ Μπούς τόν νεώτερο καί τίς πετρελαϊκές ἑταιρεῖες. Πῶς σχετίζονται ὅμως οἱ δίδυμοι πύργοι, ὁ Ὀσάμα μπίν Λάντεν, οἱ Ταλιμπάν, ὁ Σαντάμ καί ὅσα μαῦρα πρόβατα στά ὁποῖα κήρυξε τόν μακροχρόνιο πόλεμό του ὁ Μπούς, μέ τόν μακροχρόνιο σχεδιασμό Δημοκρατικῶν καί Ρεπουμπλικάνων γιά τά πετρέλαια τῆς Εὐρασίας; Τά ὁποῖα ἀποτελοῦν καί τό πραγματικό ἔπαθλο μέ ἕνα ὅμως πολύ σημαντικώτερο τίμημα. Οἱ ἐλευθερίιες τοῦ καθενός νά ἐξανεμίζονται, νά γίνονται ὅλο καί πιό εὔθραυστες, γιά χάρη ἑνός φιλελεύθερου κράτους καί τῆς ὑποτιθέμενης ἀσφάλειας πού αὐτό προσφέρει.

Ἡ τρομοκρατία ὑπό τήν σκέπη τοῦ φιλελευθερισμοῦ...

Μέρα πού εἶναι σήμερα, σύμπας ὁ «ἐλεύθερος» κόσμος ὀφείλει νὰ ἀναλογισθῆ τί συνέβη 11 χρόνια πρίν, τὴν 11/9/2001. Ἡ μετατροπή τῶν νεκρῶν τῆς 11/9/2001 σέ μάρτυρες –θύματα κάποιων διεστραμμένων, πέραν τοῦ ὅτι ἐλάχιστη σχέση ἔχει μέ τήν οὐσία τῶν πραγμάτων, παγιδεύει την μεγάλη μάζα σε ὑπεραπλουστεύσεις, ἐμποδίζοντάς την να βασανίσῃ το μυαλό  μέ κάπως περιπλοκώτερες σκέψεις και ἑρμηνεῖες.  Πρῶτο βῆμα, ἡ προσοχή της νὰ στραφῇ στὰ θύματα τῆς ἐπίθεσης στοὺς δίδυμους πύργους. Δεύτερο βῆμα, νὰ συνειδητοποιήση, μὲ τὴν βοήθεια καὶ τὴν καθοδήγηση τῶν ἐγκεκριμένων ἀναλυτῶν πάντα,  πόσο ἀναγκαῖος ἦταν ὁ λεγόμενος « μακροχρόνιος πόλεμος» πού κήρυξε ὁ Μποὺς καὶ οἱ ἄλλες μαριονέτες γιὰ νὰ ὑπερασπισθοῦν τὶς ἀξίες τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς ἐλευθερίας, πού κάποιοι ἄξεστοι, ἀπολίτιστοι μελαμψοὶ καὶ φανατικοὶ τύποι ἔβαλαν στὸ μάτι. Ἕνα μάθημα πολύ διδακτικό για τόσες και τόσες μέχρι σήμερα ἀνθρωπιστικές ἐκστρατεῖες.

Ἡ μεγάλη μάζα  ὅμως ὀφείλει παράλληλα νὰ μὴν προβληματιστεῖ γιὰ δυὸ ζητήματα. Ἀρχικά νά κλείσει τ’ αὐτιά σέ μερικὰ πολὺ σημαντικὰ ἐρωτήματα πού ἀφοροῦν σὲ ὅσα γεγονότα ἐκτυλίχθηκαν τὴν 11/9/2001, καὶ σὲ ὅσα προαποφασισμένα τὴν ἀκολούθησαν. Τί προσπάθειες ἔγιναν γιά νά ἀποτραποῦν οἱ ἐκρήξεις, καί κυρίως τί δέν ἔγιναν. Νόρμαν Μεηλερ, Νόαμ Τσόμσκυ ἔχουν ἐπισημάνει κάποια πράγματα. Ὅπως καὶ ὁ πρόσφατα ἀποθανών Γκὸρ Βιντάλ, ὑλικό τοῦ ὁποίου θὰ χρησιμοποιήσω σέ ἑπόμενη ἀνάρτηση, ἀφιερωμένη σχεδὸν ἀποκλειστικά στὴν 11/9/2001. Πρὸς τὸ παρὸν ὅποιος θέλει μπορεῖ νὰ δεῖ τὸν πολὺ ἐνδιαφέροντα σύνδεσμο  the enemy within.

Ἡ φοροδιαφυγή δρᾷ ἐναντίον τῆς ἐπανάστασης

Τὰ καραγκιοζιλίκια πού ἔλαβαν χώρα στὴν Ὕδρα, μὲ πρωταγωνιστὲς τοὺς ὑποτιθέμενους ἀπογόνους τῶν Ὑδραίων μπουρλοτιέρηδων καὶ καπετάνιων, εἶναι μία καλὴ ἀφορμὴ γιὰ προβληματισμὸ πάνω στὸ «ἐθνικὸ» σπὸρ τοῦ νεοέλληνα, τὴν φοροδιαφυγή. Πέρα ἀπὸ τὶς κατὰ καιροὺς ἐξαγγελίες γιὰ τὴν καταπολέμησή της, πού ὅσο πιὸ ἐντυπωσιακὲς εἶναι τόσο περισσότερο εἶναι ἐγγυημένη ἡ ἀναποτελεσματικότητά τους. Ὅταν παραβλέπεις καὶ  προσπαθεῖς νὰ ἀντιμετωπίσεις μία κοινωνικὴ πραγματικότητα μὲ στεῖρες διατάξεις, νόμους καὶ συντάγματα, τὴν μετατρέπεις σὲ μία κατάσταση διαρκοῦς κοινωνικοῦ ἐμφυλίου μὲ ἀσυμμἀζευτα ἀποτελέσματα.

Θὰ περιγράψω ἐν συντομίᾳ  ἕνα φαινόμενο, στὸ ὁποῖο θεωρῶ ὡς ἀρχικοὺς ἐκφραστὲς τοὺς λογῆς λογῆς κουμπουροφόρους πού ἔζησαν τὰ πρῶτα χρόνια μετὰ τὴν σύσταση τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους. Στὴν πορεία βασικὸς ἐκπρόσωπος τῆς φοροδιαφυγῆς εἶναι ἡ τάξη τῶν λεγομένων μεγαλοαστῶν. Ἡ φοροδιαφυγὴ κορυφώθηκε στὴν Ἑλλάδα μεταπολεμικά, διαχύθηκε δὲ ἐντὸς ὁλοκλήρου της ἑλλαδικῆς κοινωνίας κυρίως μετὰ τὴν μεταπολίτευση.

Τό ἱερό δικαίωμα τῶν ἀπολύσεων ( γιά νά γίνονται " ἐπενδύσεις" ) καί οἱ σύγχρονες μαϊμούδες

Πίνακας τοῦ David Alfaro Siqueiros - Struggle for Emancipation, 1961  -  δηλαδή ΜΑΤ ἐναντίον ἀπεργῶν τῆς Χαλυβουργίας πρός ὑπεράσπισιν τοῦ ἱεροῦ δικαιώματος γιά ἀπολύσεις

Ἄρκετά χρόνια πρίν - κάποιοι ἴσως θυμοῦνται  ἐγώ ἴσα πού τό πρόλαβα -  ἕνας γύφτος κρατῶντας τό ντέφι στό ἕνα χέρι καὶ σέρνοντας μιά μαϊμοῦ δεμένη μέ ἁλυσίδα μέ τό ἄλλο, γύρναγε στοὺς δρόμους. Μαζευόταν ὁ κόσμος, χτύπαγε ὁ γύφτος τὸ ντέφι καὶ ἡ μαϊμοῦ χόρευε. Ὅταν σταμάταγε ὁ γύφτος τὸ ντέφι, σημάδι ὅτι τελείωσε τό νούμερο,  ἡ μαϊμοῦ δὲν σταμάταγε. Βασιλικώτερη τοῦ βασιλέως συνέχιζε νὰ χορεύει γύρω ἀπό τον γύφτο, ὅλο καὶ πιὸ ἔντονα, κυττῶντας τον στὰ μάτια.

Σέ μιά μαϊμοῦ προφανῶς καί δέν μπορεῖς νά προσάψῃς δουλοπρέπεια. Τουλάχιστον ὄχι ἄν δέν ἐκφράζει μερικές θέσεις, πού ὅλο και περισσότερο προβάλλονται στίς μέρες μας καί συνεισφέρουν στόν πνευματικό μας ἐξανδραποδισμό. Ἕνα τυπικό δεῖγμα τέτοιων θέσεων, ἀλλά ὄχι καί τό μόνο,  εἶναι αὐτή ἐδῶ ἡ συλλογή ἄρθρων , ἀπό ἱστοσελίδα οἰκονομικοῦ κατά βάσιν περιεχομένου. Ὁ Θεός νά τίς κάνει θέσεις δηλαδή. Τέτοιο γλύψιμο - σπατουλάρισμα στόν ρηγκανισμό καί τόν θατσερισμό εἶναι δύσκολο νά γίνεται σκοπίμως. Διαβάζοντάς τα δέν ξέρεις τί νά ὑποθέσῃς γιά τέτοιους ἀρθρογράφους πού βγάζουν στά γραπτά τους ἀφρούς, πότε ἐπισεἰοντας τόν βορειοκορεάτικη ἀπειλή, πότε ἀναγορεύοντας τήν ἀριστερά σέ ἐθνικό κίνδυνο καί ἀποκλειστική ὑπαίτια τῆς κατάστασης στήν ὁποία βρίσκεται ἠ χώρα, καί ἄλλοτε χοροπηδῶντας σάν τήν μαϊμοῦ προτείνουν λίγο πολύ ὅσο γίνεται χαμηλότερο πλαφόν στίς συντάξεις, ἀπελευθέρωση ἀπολύσεων, κατάργηση κατωτάτου μισθοῦ καί τοῦ ἐπιδόματος ἀνεργίας. Καί ὅλη τήν δημόσια περιουσία στό σφυρί, διότι οἱ ἰδιωτικές "ἐπενδύσεις" στά τριτοκοσμικά κράτη γίνονται μέ μηδενικό ρίσκο, βάζοντας χέρι στήν περιουσία τοῦ δημοσίου. Ἕνα καθεστώς ἀστικῆς δικτατορίας τύπου Πινοσέτ, ἐπ' ὀνόματι τοῦ ἔθνους βεβαίως βεβαίως, δἐν θά τούς χάλαγε ἄρκεῖ νά γινόντουσαν " ἐπενδύσεις". Ἐκφράζουν συνειδητή καφρίλα ἤ μήπως γράφουν χαπακωμένοι, ὁπότε δικαιοῦνται τό ἀκαταλόγιστο καί τήν συμπαράστασή μας, ὅπως κάθε ἐξαρτημένος ναρκομανής; Πιθανόν, ὅπως ἡ Χρυσή Αὐγή σάν σκιἀχτρο δίνει ἄλλοθι "δημοκρατίας" στά σύγρονα κοινοβουλευτικά κόμματα, καί οἱ παραλληρημματικές ἀπόψεις τῶν παραπάνω ἄρθρων νά δίνουν ἄλλοθι σοβαρότητος καί ρεαλισμοῦ στούς σημερινούς κυβερνῶντες. Σέ κάθε περίπτωση, ἐκ προθέσεως ἤ ἄνευ, προσφέρουν ἀνυπολόγιστη ὑπηρεσία στούς ἐπωφελούμενους ἀπό τόν πνευματικό ἐκφυλισμό τῆς κοινωνίας μας. 

Ἀκταίων

Μὲ τὸν Ἀκταίωνα ἐργαζόμασταν στὸ ἴδιο γραφεῖο, γιὰ ἕνα σημαντικὸ ἀριθμὸ ἐτῶν. Ὁ Ἀκταίων ἦταν τύπος ἰδιαίτερα δημοφιλής. Ἐργαζόταν πάρα πολὺ σκληρά, γύρω στὶς ἑκατὸ ὧρες τὴν ἑβδομάδα, καὶ σπανίως παρέβλεπε τοὺς θεατρινισμούς. Κάθε μέρα τὸ χαμόγελό του γινόταν πλατύτερο καὶ οἱ ὧρες πού ξόδευε στὸ τηλέφωνο παριστάνοντας τὸν Al Pacino στὸν "Σημαδεμένο" προκειμένου νὰ διεκπεραιώσει τὶς ὑποθέσεις του μὲ μεγαλύτερη ταχύτητα αὐξάνονταν. Τὰ μεσημέρια, μὴ μπορῶντας νὰ ἀντικρύσει τὸν ἥλιο νὰ πέφτει στὰ μάτια του, συνήθως μὲ παρακαλοῦσε νὰ τὸν δώσω τὴ θέση μου πού ἦταν μὲ τὴν πλάτη στὸ παράθυρο. Ἀκταίωνας, μ΄ἔλεγε μιὰ μέρα, ἦταν στὴν ἑλληνικὴ μυθολογία ὁ γιὸς τοῦ Ἀρισταίου καὶ τῆς Αὐτονόης, κόρης τοῦ βασιλιᾶ τῆς Θήβας Κάδμου. Τὸν ἀνέθρεψε ὁ Κένταυρος Χείρωνας στὸ Πήλιο καὶ ἔγινε σπουδαῖος κυνηγός. Κυνηγοῦσε καθημερινὰ στὰ δάση μὲ τὰ πενήντα σκυλιά του. Ἄθελά του εἶδε μία μέρα τὴν Ἄρτεμη νὰ λούζεται σὲ μία πηγή. Ἡ θεὰ θύμωσε, μεταμόρφωσε τὸν Ἀκταίωνα σὲ ἐλάφι καὶ ἔτσι τὸν κατασπάραξαν τὰ ἴδια του τὰ σκυλιά.

Ρίξε κάτι πάνω σου

Γιὰ νὰ συνοψίσω τὸν χθεσινοβραδυνὸ ἐφιάλτη:

Οἱ νεοφιλελεύθεροι προωθοῦν τὴν ἀπορρύθμιση καὶ τὴν ἰδιωτικοποίηση, ὥστε οἱ ἴδιοι καὶ μία μικρὴ ἐλὶτ νὰ πλουτίσουν. Τὸ κράτος ἀναφλέγεται λόγῳ ἀπουσίας ρυθμιστικῶν κανόνων καὶ τὸ  νεοφιλελεύθερο σύστημα διακόπτει τὴ λειτουργία του, ἀφοῦ πρῶτα ἔχει ἐξασφαλίσει τὰ χρήματα, περιφρονῶντας καὶ ὑπονομεύοντας το συστηματικά. Οἱ νεοφιλελεύθεροι ἀπορρυθμιστές, οἱ τραπεζίτες, καὶ οἱ πλούσιοι, ἀνενόχλητοι πλέον ξαναγράφουν τὴν ἱστορία ἰσχυριζόμενοι ὅτι τὸ μπάχαλο δὲν εἶναι σφάλμα τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ, ἢ ἐκείνων πού ἐπωφελήθηκαν ἀπὸ αὐτό, ἀλλὰ τοῦ δημόσιου τομέα καὶ τῶν τεμπέληδων καὶ ἐπιδιώκουν μέσα στὴν ἀναμπουμπούλα νὰ συμπεριλάβουν στὰ διορθωτικὰ μέτρα τὶς κοινωνικὲς παροχές, τὸ ὡράριο ἐργασίας, τὴ μισθοδοσία, τὴν ἡλικία συνταξιοδότησης καὶ ὅ,τι ἄλλο πάρει ὁ χάρος.  Ἡ ΕΕ καὶ τὸ ΔΝΤ ἐκβιάζουν τοὺς φορολογούμενους ἐξαναγκάζοντάς τους σὲ πτώχευση καὶ παραδίδοντας τὰ χρήματά τους στοὺς πιστωτὲς τῶν ἀσθενῶν οἰκονομιῶν τῆς εὐρωζώνης, δηλαδὴ στὸν τραπεζικὸ τομέα, ντεμὲκ γιὰ νὰ ἀποκαταστήσουν τὴν πιστοληπτικὴ ἀξιοπιστία τῶν οἰκονομιῶν αὐτῶν. Οἱ κρατικοὶ μηχανισμοὶ ὑποκαθίστανται ἀπὸ τὶς ἑταιρεῖες καὶ ὁ νόμος ἀπὸ τὸ κέρδος. Τὸ ἑπόμενο βῆμα εἶναι ἡ παράδοση ἐξουσίας στὶς ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες, οἱ ὁποῖες στό ἐξῆς θά μποροῦν νὰ συλλαμβάνουν, νὰ ἀνακρίνουν καὶ νὰ βασανίζουν ἀνθρώπους, πού ἔχουν τὴν ἀφέλεια νὰ κυκλοφοροῦν στὸ δρόμο ἀμέριμνοι μὲ ἄδειες τζέπες καὶ χωρὶς μιὰ κάρτα μὲ κάποιο λογότυπο νὰ κρέμεται ἀπὸ τὸ λαιμό τους.

“Ρίξε κάτι πάνω σου, σέρνονται ἀρρώστιες” ἀκούω μιὰ φωνὴ καθὼς βγαίνω φουριόζος κατευθυνόμενος πρὸς τὸ ἐκλογικὸ τμῆμα.  

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ - 7 ( Νεοελληνική ἀστική ἰδεολογία καί ἀριστερά )

 ( συνέχεια ἀπό τήν ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ - 6 )

Ἡ ἰδεολογία ἀποτελεῖ τὸ συνολικὸ πλέγμα ἰδεῶν μέσῳ τῶν ὁποίων ἡ ἑκάστοτε τάξη διαμορφώνει πνευματικὰ τὸ ἄτομο, ἐλέγχει τὴν συμπεριφορά του καὶ ἀσκεῖ τὴν ἐξουσία της ἐπὶ τοῦ κοινωνικοῦ σώματος. Ἀνεξαρτήτως τοῦ τρόπου δημιουργίας της σκοπὸς της εἶναι ἡ κατοχύρωση τῶν θεσμῶν πού τὴν δημιουργοῦν, τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ προϊόν. Ἀποτελεῖ συνεπῶς ἀρλουμπολογία ὁλκῆς, ἂν ὄχι παραπλανητικὸ καὶ προπαγανδιστικὸ πυροτέχνημα, τό νυχθημερόν προβαλλόμενο ὡς πολιτική διαπίστωση ἀπό ὅλο τό φάσμα τοῦ καθεστωτικοῦ ἀναχρονισμοῦ ( ἀκροδεξιά, κεντροδεξιά, κεντροαριστερά, λαϊκή ἤ φιλελεύθερη δεξιά, μαζί με ὅλα τά ἐκσυγρονιστικά καί δραστήρια ἤ δημιουργικά ἀπολίτικα σχήματα πού λατρεύουν τήν «ὑγιᾶ» ἐπιχειρηματικότητα - μέ τά λεφτά τῶν ἄλλων). Ὅτι δηλαδή τὰ χρόνια πού ἀκολούθησαν τὴν μεταπολίτευση, ἡ νεοελληνικὴ κοινωνία ἐτέθη κάτω ἀπὸ τὴν ἰδεολογικὴ ἡγεμονία τῆς ἀριστερᾶς. Νά τῆς χρεωθεῖ δηλαδή ἡ ἠθική αὐτουργία γιά τό πελατειακό κράτος, τήν διασπάθιση τοῦ δημοσίου χρήματος ἀπό πολιτικά κατακάθια καί ἰδιῶτες ἐπιχειρηματίες, τήν φοροκλοπή καί τήν μίζα ὡς ἐθνικό ἄθλημα. Νά ἀποκαλυφθῇ ὁ σκοτεινός της ρόλος στό μαράζωμα τῆς ἐπαρχίας, στήν ἐπικράτηση τοῦ τσιμέντου στίς πόλεις, στό νέφος καί τήν καταστροφή τοῦ περιβάλλοντος. Ἀκολουθῶντας τέτοιες λογικές ἀκροβασίες καταλήγουμε ὅτι ἄν δέν σοβαρευτεῖ ἡ ἀριστερά - καί δή ἡ κομμουνιστική πού δογματίζει ἐπικίνδυνα - ἡ πορεία τῆς ἐθνικῆς ὁμάδας ποδοσφαίρου στό εὐρωπαϊκό κύπελλο τῆς Πολωνίας πού ἀρχίζει σέ 10 μέρες, θά καταλήξει σέ διασυρμό.

Ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις

-->

Ἄλλα λόγια ν’ἀγαπιόμαστε. Ἐμφανὴς ἡ ἀνησυχία πιθανῆς ἐκλογῆς ἀριστερῆς κυβέρνησης στὴν Ἑλλάδα πού θὰ ἀνοίξει τοὺς ἀσκοὺς τοῦ Αἰόλου. Ἔτσι προετοιμάζεται τὸ ἔδαφος γιὰ τὸ τί θὰ ἀκολουθήσει. Ἡ βόμβα νὰ ἐκραγεῖ στὰ χέρια τοῦ Τσίπρα, oι ἐνδεεῖς νὰ ἀναλάβουν τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἀνευθυνότητα καὶ τὴ λαιμαργία τῶν εὐκατάστατων, νὰ κατηγορηθοῦν γιὰ τὴν κατάντια τους καὶ γιὰ τὴν κατάντια τῶν παιδιῶν τους. Βέβαια συγκινητικὸ τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ παιδιά, ἀλλὰ τὸ ἐρώτημα εἶναι ἀφοῦ εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα γιατί τὰ χρήματα τῶν φορολογουμένων δαπανήθηκαν γιὰ τὴ ἀναχρηματοδότηση τῶν τραπεζῶν καὶ τὴ συντήρηση τοῦ συστήματος ἀντὶ τῆς δημιουργίας ἀξιοπρεποῦς συστήματος ἐκπαίδευσης τῶν παιδιῶν τοῦ Νίγηρα;  

 Ἐκείνη βέβαια ἐπιμένει πὼς δουλειὰ της εἶναι νὰ λέει τὴν ἀλήθεια. Νὰ καὶ ἡ "ἀλήθεια":

Ὑποστήριξη στήν Ἑλλάδα

Science 25 May 2012:

Vol. 336 no. 6084 pp. 978-979

DOI: 10.1126/science.336.6084.978

Letters

Support for Greece

The Greek society and its institutions are going through very difficult times, emanating from several years of severe economic crisis. The gross national product of Greece decreased by almost 7% last year alone, and the unemployment rate exceeded 20%. Meanwhile, fiscal cutbacks threaten the survival of Greece's best centers of creative potential. A recent commentary in Physics Today (1) points out that funds are potentially available and can be used to remedy some of the above problems. Such funds, named structural funds, derive from “value-added” (sales) taxes throughout the European Union (EU) and are to be used to support the development of the poorer member-areas of the Union. Greece is entitled, annually, to a fraction of these European structural funds. For several years, Greece has used a sizable fraction of these funds to cover its research and technology budget. The disbursement of these funds requires actions from both sides, the EU and Greece. In the past 2 years, for various reasons, these actions did not come to fruition, resulting in the current crisis of Greek initiatives in education, research, and technology. This is halting the prospects of weathering the current crisis.