Χιροσίμα, Ναγκασάκι, Ἀφγανιστάν, καί Μ.Μ.Ε.

Αὐτὲς τὶς μέρες συμπληρώνονται 65 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ οἱ Η.Π.Α. ἔριξαν τὶς ἀτομικὲς βόμβες στὴν Χιροσίμα καὶ τὸ Ναγκασάκι. Ἐπιμένω στὸν τονισμὸ τοῦ ὑποκειμένου, διότι δὲν πρέπει νὰ λέμε «ἔπεσε» ἡ ἀτομικὴ βόμβα ὅπως ἀκούγεται σὲ πλεῖστα τῶν «ἀφιερωμάτων», ἔτσι ἀπρόσωπα, σὰν ὑπεύθυνος νὰ εἶναι ὁ νόμος τῆς βαρύτητος. Στὰ ἐν λόγω ἀφιερώματα κυριαρχεῖ σαφῶς μία ἀποκλειστικὰ μελὸ ἀτμόσφαιρα. Σὲ αὐτὸ συντελοῦν ἀποκρύψεις στοιχείων, διάφορα τερτίπια τῶν λεγομένων δημοσιογράφων καὶ τῶν ἀποδεκτῶν ἀπὸ τὸ σύστημα ἱστορικῶν, στοὺς ὁποίους ἡ διαμόρφωση τῆς κοινῆς γνώμης ἔχει ἀνατεθεῖ. Τόσα χρόνια πέρασαν, καὶ ἀκόμη ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχει σὰν κυρίαρχη ἄποψη ὅτι οἱ ΗΠΑ ἔριξαν 2 ἀτομικὲς βόμβες, ( ἐνῶ σχεδίαζαν καὶ τὴν ρίψη μιᾶς τρίτης, δεῖτε τὸν παρακάτω σύνδεσμο ), μὲ στόχο νὰ συντομεύσουν τὸν πόλεμο καὶ νὰ ὁδηγήσουν τοὺς Ἰάπωνες σὲ συνθηκολόγηση. Μόνο αὐτὸ ἀκούγεται στὸ εὐρὺ κοινό, μιλιὰ γιὰ τὸ ὅτι ἡ Ἰαπωνία εἶχε ἤδη δεχτεῖ νὰ συνθηκολογήσει καὶ γιὰ τὰ στοιχεῖα ποῦ ὑπάρχουν καὶ στηρίζουν κάτι τέτοιο. Μιλιὰ γιὰ τὸ πῶς ἐξυπηρετοῦσε τοὺς μεταπολεμικοὺς σχεδιασμοὺς τῶν ΗΠΑ ἡ ρίψη τῶν ἀτομικῶν βομβῶν. Ἀντὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ κάποιοι προτιμοῦν νὰ ἀναφέρονται στὰ «θετικὰ» αὐτῆς τῆς ἐνέργειας ( sic), ἀφοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία στὴν ἐπιστήμη νὰ μελετήσει τὶς ἐπιδράσεις σὲ ἀνθρώπους καὶ περιβάλλον.

Ἀντὶ γιὰ μία ἐπίσημη συγγνώμη ἀπὸ ἀμερικάνικα χείλη, βλέπουμε μία δυσφορία γιὰ ὅσους ἐπαναφέρουν σὲ δημόσια συζήτηση τέτοια θέματα εἴτε πρόκειται γιὰ κατώτερους ἀσιάτες κιτρινιάρηδες εἴτε ὄχι. Ἔγκυροι Ἀμερικανοὶ συγγραφεῖς καὶ ἐρευνητές, ὅπως π.χ. οἱ Νόαμ Τσόμσκυ , Γκὸρ Βιντάλ, Νόρμαν Μέηλερ, ἔχουν ἀναφερθεῖ σχετικὰ στὰ βιβλία τους, στηλιτεύοντας τὴν ἐπίδειξη αὐτοῦ του «δημοκρατικοῦ» σαβουὰρ-βιβρ.. 
Γιὰ πιὸ ἀναλυτικὰ καὶ συγκεκριμένα στοιχεῖα δεῖτε τὶς 3 παλιότερες ἀναρτήσεις.
Χιροσίμα-Ναγκασάκι, μιά ἀνθρωποσφαγή δυτικῶν προδιαγραφῶν ( τό ἄρθρο τοῦ Λυκούργου Κομίνη ἀξίζει)Τό ντόμινο τοῦ αἴσχους καί Ὁ Χιτλερισμός, ὁ σταλινισμός καί οἱ δυτικοί δημοκράτες ( Μιά προσπάθεια κατανόησης τοῦ μεταπολεμικοῦ σχεδιασμοῦ τῶν ΗΠΑ, στόν ὁποῖο ἐντασσόταν καί ἡ ρίψη τῶν ἀτομικῶν βομβῶν) 

Καπηλεία ἤ τζάμπα μαγκιά κ.Βαγιάνη;

Προηγούμενη ἀνάρτηση ( ἐδῶ) πού ἀναδημοσίευσα ἀπὸ τὸ ἰστολόγιο ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ, ἀναφερόταν σὲ θέσεις τοῦ δημοσιογράφου κ. Τέλλογλου στὴν ἰστοσελίδα www.protagon.gr , οἱ ὁποῖες ἀργότερα ἀφαιρέθηκαν ἀπὸ τὸν κ. Σταῦρο Θεοδωράκη (τὸ πιθανότερο σὲ συνεννόηση μὲ τὸν κ.Τέλλογλου). Δὲν ξέρω ἂν ἡ συγκεκριμένη ἰστοσελίδα τῶν Πρωταγωνιστῶν ἔχει κανόνα νὰ παρεμβαίνει μὲ ἀνάλογο τρόπο καὶ στὰ σχόλια τῶν ἀναγνωστῶν, σὲ μένα ὅμως παρουσιάστηκε χθὲς λογοκρισία καραμπινάτη, κάνοντας τὴν «διαφορετικότητα» σκέψης, τῆς ὁποίας ὑπεραμύνονται στὸ πρωτοσέλιδο τοῦ www.protagon.gr , στὴν κυριολεξία κενὸ γράμμα.

Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἄρθρο τῆς κ. Βαγιάνη http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=3225&reftab=37&t=Ένας-από-μας , σχετικὰ μὲ τὴν δολοφονία τοῦ Σωκράτη Γκιόλια, ἔγραψα χθὲς ἕνα σχόλιο ἀκολουθώντας ὅλα τὰ προβλεπόμενα βήματα τῆς ἱστοσελίδας. Σὰν ἀπάντηση ἔλαβα ἕνα μήνυμα εὐχαρίστησης, μαζὶ μὲ τὴν ἐπισήμανση πώς θὰ δημοσιευόταν μετὰ τὴν ἔγκριση τοῦ διαχειριστοῦ. Ἀργότερα παρατήρησα ὅτι ἐνεκρίθη πρὸς δημοσίευση ἄλλο σχόλιο, στὶς 1. 24 μ.μ. Ἀντίθετα τὸ δικό μου σχόλιο τὸ ὁποῖο ἔδωσα νωρίτερα, γύρω στὴ 1.00 τὸ μεσημέρι, μὲ τίτλο ΤΖΑΜΠΑ ΜΑΓΚΙΑ κ.ΒΑΓΙΑΝΝΗ, δὲν εἶχε δημοσιευθεῖ. Οὔτε ὕβρεις περιεῖχε (προκαλῶ τὸ www.protagon.gr νὰ τὸ δημοσιεύσει ὥστε νὰ τὸ δοῦν καί νά κρίνουν ὅλοι οἱ ἀναγνῶστες) , φαίνεται ὅμως δὲν ἀντέχουν τὴν κριτικὴ καὶ τὴν ἀντίθετη ἄποψη. Σουφρῶσαν μὲ τὸ ἔτσι θέλω τὸ e-mail μου, ἀφοῦ μόνο μὲ αὐτὸ τὸν ὅρο δέχεται ἡ ἰστοσελίδα τους τὰ σχόλια ἀναγνωστῶν. Ἀκολούθησε μὴ δημοσίευση νέου σχολίου διαμαρτυρίας μου, γύρω στὶς 7.30 μ.μ., μὲ τὸ ὁποῖο ζητοῦσα κάποιες ἐξηγήσεις, ὡς ἑξῆς: 

Ἐργολάβοι συνειδήσεων (2) - Ἀπό τόν Αὐριανισμό στόν Ἀλαφουζισμό

ἀναδημοσίευση ἀπό τό ἱστολόγιο Σχολιαστές χωρίς σύνορα ( Ἀπό τόν Αὐριανισμό στόν Άλαφουζισμό)


Συνώνυμο τῆς διαπλεκόμενης δημοσιογραφίας ὡς φαινόμενο σὲ αὐτὸν τὸν τόπο ὑπῆρξε γιὰ δεκαετίες ὁ «Αὐριανισμός». Στὴν πραγματικότητα, ἡ λέξη αὐτὴ ἀδικεῖ τοὺς ἐπαγγελματίες τῆς διαπλοκῆς καὶ τοὺς ὁμίλους ποὺ πέτυχαν νὰ ἀνεβάσουν καὶ νὰ ρίξουν κυβερνήσεις, ἀπὸ τὸν ΔΟΛ ἕως τὸν ὅμιλο Ἀλαφούζου. Κουρῆς ἐναντίον (οἰκογένειας) Ἀλαφούζου: ὁ «ἄξεστος μπακάλης» ἐναντίον τοῦ «εὐγενοῦς πλοιοκτήτη», ἡ «κατακίτρινη Αὐριανὴ» ἐναντίον τῆς «πολυφωνικῆς Καθημερινῆς», τὸ «φασιστοκάναλο Alter» ἐναντίον τοῦ «οἰκολογικοῦ Σκάι». Μήπως δὲν εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα; Μήπως ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ τὸν ἀπατεώνα τῶν εἰκονικῶν τιμολογίων ἐναντίον τοῦ χρηματοδότη πρωθυπουργῶν, τὸ φερέφωνο τοῦ πελάτη ἐναντίον τοῦ φερέφωνου τοῦ ἐφοπλιστικοῦ λόμπι, τὸν κατὰ συρροὴν συκοφάντη ἐναντίον τοῦ… κατὰ συρροὴν συκοφάντη; Μήπως πρόκειται γιὰ τὶς δύο ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος, πού ὅμως ὅταν ἀναφερόμαστε σὲ ἕναν πανίσχυρο ὅμιλο τῶν ΜΜΕ μὲ ἱστορικὸ ὄνομα τότε τὰ πράγματα εἶναι ἀπείρως χειρότερα; Μήπως ὁ ἐμετικὸς Αὐριανισμὸς ὠχριᾶ μπροστὰ στὸν ἀηδιαστικὸ Ἀλαφουζισμό; 

Ἐργολάβοι συνειδήσεων (1)

Ἀπό τό ἱστολόγιο Σχολιαστές χωρίς σύνορα - Ὁ βρώμικος ρόλος τῶν ΜΜΕ στή δημιουργία "πραγματικότητας".


Πρὶν μερικὲς ἡμέρες, στὴν ἐξεταστικὴ ἐπιτροπὴ γιὰ τὸ σκάνδαλο Siemens, μάθαμε ὅλοι μὲ γλαφυρὸ τρόπο, αὐτὸ ποὺ χρόνια ὑποπτευόμασταν: ὅτι ἡ ἐνημέρωσή μας ἀποτελεῖ προϊὸν ἐμπορικῶν συμφωνιῶν. Πιὸ συγκεκριμένα, ὁ πρόεδρος καὶ διευθύνων σύμβουλος τῆς ἑταιρείας Civitas, Γιῶργος Φλέσσας, πειθαναγκάστηκε νὰ ὁμολογήσει -ἔστω καὶ μέσα ἀπὸ τὰ δόντια του- ὅτι ἡ ἑταιρεία του πληρωνόταν γιὰ νὰ «βοηθᾶ» μέσω τοῦ δημοσιογραφικοῦ κλάδου στὴ δημιουργία καλῆς εἰκόνας τόσο τῆς Siemens τὸν καιρὸ ποὺ ξέσπασε τὸ σκάνδαλο, ὅσο ὅμως καὶ τοῦ ΔΝΤ τὶς ἑβδομάδες ποὺ διαμορφωνόταν τὸ μνημόνιο (πρὶν γίνει νόμος τοῦ κράτους).
Τὸ κόλπο τῆς κατευθυνόμενης ἐνημέρωσης εἶναι χρόνια δοκιμασμένο στὴν «ἐλεύθερη» Δύση καὶ -ὡς συνήθως- χονδροειδέστατα ἀντιγραμμένο στὴν ἡμέτερη Ἀνατολή. Κι ὅμως, παρόλο ποὺ ἑπτὰ στοὺς δέκα Ἕλληνες δὲν ἐμπιστεύονται τὰ καθεστωτικὰ ΜΜΕ (τηλεόραση καὶ ἐφημερίδες), αὐτὰ συνεχίζουν νὰ κατασκευάζουν ἀναπόδραστες πραγματικότητες. 

Ὅλη ἡ Ἑλλάδα μιά ΑΓΡΟΓΗ...

Ἕνας ἀπὸ τοὺς θεμέλιους λίθους τῆς σύγχρονης ρητορείας-προπαγάνδας, εἶναι ἡ ταύτιση τῆς δημοκρατίας μὲ τὸν κοινοβουλευτισμό. Ὁ κοινοβουλευτισμός, τὸ πολιτικὸ δηλαδὴ σύστημα διακυβέρνησης κατὰ τὸ ὁποῖον μέσῳ ἐκλογῶν ἐπιλέγονται ἀντιπρόσωποι τοῦ λαοῦ, δὲν εἶναι δημοκρατία. Ὅταν ταυτίζεται μὲ τὴν δημοκρατία νοθεύεται τὸ νόημά της. Σύμφωνα μὲ τὸν Κορνήλιο Καστοριάδη πρόκειται περὶ τῆς θεμελιώδους ἀπάτης.

Ὅσοι θέλουν νὰ διασκεδάσουν τὶς ἐνδεχόμενες τύψεις τους γιὰ τὴν λαθροχειρία αὐτή, χρησιμοποιοῦν τὸν ὄρο «κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία», θεωρώντας ἔτσι ὅτι ἡ δημοκρατικὴ οὐσία παραμένει, ἐνῷ ὁ ἐπιθετικὸς προσδιορισμὸς «κοινοβουλευτικὴ» ἐκφράζει τὶς ἱστορικὲς καὶ κοινωνικὲς συνθῆκες τῶν Νεώτερων Χρόνων. Συστηματικὰ ἀγνοεῖται ἡ ἰδιαιτερότης κοινωνιῶν ἐκτός της δυτικῆς εὐρωπαϊκῆς χερσονήσου, ὅπου στὴν συντριπτικὴ πλειονότητα ἔχει ἱστορικὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι ὁ κοινοβουλευτισμὸς ἐπεβλήθη εἴτε μὲ τὴν βία ὡς κατάλοιπο ἀποικιοκρατίας καὶ ἐξάρτησης, εἴτε μὲ συστηματικὴ πολιτικὴ διάβρωση τῶν πολιτιστικῶν δομῶν. Ἡ μέ συγκεκριμένες μεθόδους ἐπιβολή τῆς «δημοκρατίας», ἀκόμα καί μέ βομβαρδισμούς ἤ ἐμπάργκο στις μέρες μας, εἶναι ἡ βασική αἰτία δυσλειτουργίας της καί ὄχι ἡ πολιτιστική ὑπανάπτυξη, ἀνωριμότητα ἤ διαφθορά τῶν ἐπί μέρους λαῶν. Καί τά θετικά στοιχεῖα της, πού ὑπάρχουν, εἶναι ἔτσι δύσκολο να ἀναδειχθοῦν. 

Πυρσός λαμπρός τοῦ ὑπερτάτου φαροδείκτου (Ὀκτάνα - Ἀνδρέας Ἐμπειρίκος)

Ἀηδιασμένοι, μπουχτισμένοι, μπερδεμένοι, σχεδὸν πισθάγκωνα δεμένοι, ἀπὸ τὰ ψέματα καὶ τὶς φενάκες τῆς φοβερῆς ἐτούτης ἐποχῆς, τρεῖς-τέσσερεις φίλοι μου καὶ ἐγώ, ὅλοι μας ναυτικοὶ ἐκ ναυτικῶν, ὅλοι μας θαλασσινοὶ ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, ἀπόφασι πήραμε νὰ φύγουμε.
Ψάχναμε λοιπὸν στοὺς χάρτες, ψάχναμε στοὺς φαροδεῖκτες νὰ βροῦμε τὴν πορεία μας, ποιοὺς κάβους θ’ ἀπαντήσουμε, πόσα καὶ ποιὰ φανάρια καὶ ποιὰ τὰ δύσκολα σημεῖα τοῦ πόντου, πρὶν ξεκινήσουμε γιὰ τὸ ταξίδι μας, πρὶν ρίξουμε πέτρα πίσω μας, πρὶν βγοῦμε στ’ ἀνοιχτά, ἄπιστοι ὅλοι μας, μὰ ὅλοι γιὰ πίστι διψασμένοι - ὅσο μεσ' στὴν καρδιὰ τοῦ θέρους γιὰ τ’ οὐρανοῦ τὸν ὄμβρο ἡ πυρωμένη γῆ.
Βρισκόμαστε λοιπὸν στὸ σπίτι μου, σὲ ἀπόστασι μικρὴ ἀπ’ τὸ λιμάνι, καὶ ὅλη τὴν νύκτα ψάχναμε μὲ τὴν ψυχὴ στὰ χείλη, νὰ μάθουμε ἐκ τῶν προτέρων, μὲ χάρτες, μὲ διαβῆτες, μὲ φακοὺς ὅ,τι νομίζαμε ἀπαραίτητο (ἀκοῦστε, ἀκοῦστε ἂν εἶναι δυνατόν!), τὸν πλήρη ἐκ τῶν προτέρων προορισμό μας! 

Περί δημοσιογραφικῆς ἀλητείας...

Πολύ καλό ἄρθρο ἀπό τό παρακάτω ἱστολόγιο τῆς Κέρκυρας

http://listonplace.blogspot.com/2010/06/blog-post_3078.html

Τὰ ΜΜΕ καὶ οἱ δημοσιογράφοι βρῆκαν τὸν καινούργιο ἐχθρό. Τοὺς συνδικαλιστές. Καὶ σὲ ἑπόμενη φάση δὲν ἀποκλείεται νὰ βγάλουν στὸν ἀέρα τὰ κουμπούρια τους καὶ νὰ πυροβολοῦν κάθε ἀντίθετη ἄποψη ἢ δράση, ἀναλαμβάνοντας ἀπευθείας καὶ τὸ ρόλο τοῦ δήμιου, ἀφοῦ τὸ κράτος, κατὰ τὴ γνώμη τους, ὀλιγωρεῖ καὶ δὲν φυλακίζει ἐδῶ καὶ τώρα ὅσους τολμοῦν νὰ ἀπεργήσουν ἢ νὰ ἀμφισβητήσουν τοὺς νόμους.

Ἀπεργοῦμε...

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=28/06/2010&id=177783 ( τοῦ Στάθη )

ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ, ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

* Γιὰ τὴν ἀξιοπρέπειά μας.
* Ἐπειδὴ εἴμαστε ἐλεύθεροι καὶ θέλουν νὰ μᾶς ξανακάνουν σκλάβους.
* Γιὰ τὴν τιμὴ τῶν γερόντων μας -αὐτῶν ποὺ ἔχτισαν αὐτὴ τὴ χώρα ἀπ' τὸν Πόλεμο κι ὕστερα- καὶ γιὰ τὸ μέλλον τῶν παιδιῶν μας.
* Ἀπεργοῦμε!
* Ἐπειδὴ μᾶς ἔκλεψαν.
* Καὶ διότι συνεχίζουν νὰ μᾶς κλέβουν.
* Καὶ ἐπειδὴ θὰ συνεχίσουν νὰ μᾶς κλέβουν.
* Ἐπειδὴ πῆγαν νὰ μᾶς φορτώσουν τὴν ἐνοχὴ κι ἐπειδὴ μᾶς διέσυραν διεθνῶς.
* Ἐπειδὴ μὲ τὸ Μνημόνιο ἐγκαθίδρυσαν τὴ Δικτατορία τῶν Τραπεζιτῶν καὶ τοῦ Διεθνοῦς Κεφαλαίου, ἐπειδὴ μὲ τὸ Μνημόνιο ἔθεσαν τὴ χώρα ὑπὸ τὴν Κατοχὴ ξένου Διευθυντηρίου, ἐπειδὴ μὲ τὸ Μνημόνιο ὑποθήκευσαν τὴν περιουσία τῆς χώρας κι ἐπειδὴ πλέον ἡ πατρίδα βρίσκεται σὲ κίνδυνο, ἀπεργοῦμε!
* Ἀπεργοῦμε
* Διότι χθὲς ἔσφαξαν τὶς συντάξεις, σήμερα σφάζουν καὶ παγώνουν τοὺς μισθούς, αὔριο θὰ μᾶς ζητήσουν κι ἄλλες (ἄνθρωπο)θυσίες.
* Ἀπεργοῦμε, διότι ἔχουν κάνει κοινωνικὸ πραξικόπημα.
* Ἐπειδὴ καταστρέφουν τὴ μητρότητα, ἐπειδὴ στεροῦν ἀπὸ τοὺς νέους καὶ τὶς νέες τὴν προοπτική τῆς προκοπῆς καὶ τῆς δημιουργίας οἰκογένειας.
* Ἐπειδὴ δὲν δίνουν δίφραγκο γιὰ τὴν Παιδεία τοῦ λαοῦ καὶ τὴν Ὑγεία. Ἀπεργοῦμε.
* Ἐπειδὴ κόβουν τὰ φτερὰ τῆς χώρας καὶ τὴν ὁδηγοῦν στὴν ὑπανάπτυξη καὶ τὴν ὑποτέλεια κι ἐπειδὴ μᾶς εἶπαν ψέματα. Ἀπεργοῦμε.
* Ἐπειδὴ συνεχίζουν νὰ μᾶς λένε ψέματα, ἐπειδὴ θὰ συνεχίσουν νὰ μᾶς ἐξαπατοῦν, ἐπειδὴ ἡ διαφθορά, ἡ σπατάλη καὶ ἡ διαπλοκὴ ἐξακολουθοῦν νὰ θεριεύουν.
* Γιὰ ὅλα αὐτά, καὶ τόσα ἄλλα, ποὺ ὁ καθένας μας ὡς πρόσωπο κι ὅλοι μαζὶ ὡς τάξεις ἔχουμε ὑποστεῖ ἀπ' αὐτὰ τὰ ἀνδρείκελα τῶν πλουσίων καὶ Δυνατῶν, ἀπεργοῦμε.
* ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ!
Γιὰ νὰ πάρουμε τὴ ζωή μας πίσω...

Οἱ νύχτες τοῦ Καμπούρια...(Μπόστ)

Μπόστ διαχρονικός καί ἰδιαίτερα ἐπίκαιρος. Από τήν ὀνομασία τοῦ κινηματογράφου ( Ὑ-βόννη), τούς ἴδιους καί ἀπαράλλαχτους, τότε καί τώρα, πρωταγωνιστές, πού προδίδουν μιά διαχρονική ἐνδογενῆ καχεξία τοῦ νεοελληνικοῦ "κρατιδίου", μέχρι τήν παρουσίαση τῶν "προσεχῶς" . Στό ταμεῖο ὁ Εὐρωπαῖος-Γερμαναρᾶς κόβει εἰσιτήρια ( κάνοντας κηδεία μέ ξένα κόλυβα), γιά τήν ταινία "Η ΚΟΙΝΗ ΑΓΟΡΑ" ( κατάλληλον για ὑποαναπτύκτους). Τά "προσεχῶς" συμπληρώνουν τήν σημερινή πραγματικότητα. Τό παραμικρό κομάτι τῆς εἰκόνας, ἡ κάθε φρασούλα ἀποτελοῦν ἐκπληκτικά ὑπονοούμενα, καί λειτουργοῦν σάν μεγενθυντικός φακός. Πιό χρήσιμα ἀπό χίλια βιβλία ἱστορίας καί ἄλλα τόσα κοινωνιολογίας μαζί. 

Κεφαλόποδα

Τὸ καλοκαιρινὸ φῶς διαπερνᾶ τὰ παράθυρα τῶν κενῶν αἰθουσῶν. Ἡ ὄψη τοῦ ἐξωτερικοῦ χώρου εἶναι πράσινη, οἱ ἐργάτες συντήρησης κτιρίων, μὲ τὰ ὁμοιόμορφα ροῦχα τους, ξεπερνοῦν ἀριθμητικά τους ἐναπομείναντες φοιτητές. Σ’αὐτὴ τὴν ἀπέραντη σιγὴ τὰ ζωύφια ἐμπνέουν ταραχή, ἀλλὰ ἐπίσης καὶ ποικίλες ἄλλες σκέψεις, μερικὲς ἀπ’αὐτὲς ἀνατριχιαστικές, κυρίως ἐκεῖνες ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν μὲ σκουλήκια, ἢ ἀκρίδες ποὺ περνοῦν ἀδρανεῖς τούς θερμοὺς μῆνες τραγουδώντας κι ἔπειτα ἀπειλητικὸς o χειμώνας φέρνει τὴν ἀνάγκη. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ ἐργατικότητα τῶν μυρμηγκιῶν, ἡ ἀργὴ καὶ ὑπολογισμένη κίνηση τοῦ σαλίγκαρου, οἱ πεταλοῦδες ποὺ σὰν περιπλανώμενες ἀνοιξιάτικες ἐλαφρὲς σκέψεις πετοῦν ἀπὸ θέμα σὲ θέμα. Πῶς προέκυψαν ὅλ’ αὐτά; Γιατί εἶναι τόσο ἀπαραίτητες οἱ βαρετὲς συνδέσεις τῆς ἀλεποῦς μὲ τὴν πανουργία, τῆς γάτας μὲ τὴν πονηριά, τοῦ σκύλου μὲ τὴν ἀφοσίωση, τῆς χελώνας μὲ τὴν ἀργοπορία, τοῦ ἀλόγου μὲ τὴν ὑπερηφάνια, τοῦ γάϊδαρου μὲ τὴν ὑπομονή; Ἀπὸ ποὺ προέρχεται ἡ καθολικότητα τῆς σημασίας αὐτῶν τῶν συνειρμῶν ἀνεξαρτήτως ὁμιλουμένης γλώσσας καὶ τῶν ἐπιπτώσεών της στὸν τρόπο ποῦ ἀντιλαμβανόμαστε τὸν κόσμο; Εἶναι μήπως γιὰ νὰ δοθεῖ ἡ δυνατότητα στὴ γλῶσσα νὰ περιγράψει κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο ἡ προσδιοριστικὴ ἀκρίβεια τῶν λέξεων ὁποιουδήποτε λεξιλογίου εἶναι μικροῦ βεληνεκοῦς; Τὸ πιθανότερο, ἀφοῦ αὐτὸς εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ αἰχμηρότητα καὶ ἡ διορατικότητα τῶν περιγραφῶν τοῦ Ὅμηρου εἶναι ἀδύνατο νὰ βελτιωθεῖ. Ἀλλὰ ἐὰν εἶναι ἀλήθεια πὼς ἡ χρήση αὐτῶν τῶν συνειρμῶν ἐμπλουτίζει τὶς δυνατότητες τῆς γλώσσας καὶ βοηθᾶ στὴν ἀπόκτηση εὐρύτερης συνείδησης λαμβάνοντας ὑπόψη ὅλα αὐτὰ ποὺ εἶναι γνωστὰ γιὰ τὴν πραγματικότητα ποὺ μᾶς περιέχει, ἡ λαογραφία ἀδικεῖ κατάφορα τὰ κεφαλόποδα. Μονάχα μερικὲς ἄκομψες καὶ μᾶλλον παραπλανητικὲς ἀναφορὲς στὴ σουπιὰ καὶ τὸ χταπόδι.

Ἡ Ἑλλάς ὡς ἔννοια (2)

συνέχεια τῆς προηγούμενης ἀνάρτησης Ἡ Ἑλλάς ὡς ἔννοια(1) (σελ.365-377)

...Ἡ ἐλεεινὴ αὐτὴ ἰδεολογικὴ ἀθλιότης τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, δὲν ὀφείλεται προφανῶς σὲ λόγους μειωμένης εὐφυΐας τῶν κατοίκων του (δὲν ὑπάρχουν ἄλλωστε κουτοὶ καὶ ἔξυπνοι λαοί). Εἶναι ἁπλῶς μιὰ κατάσταση κοινωνικῶς προσδιωρισμενη, λὸγῳ μὴ ὑπάρξεως βασικῆς ἐθνότητος στὸν ἑλλαδικὸν χῶρο. Καὶ ἐφκιάσθηκε ἔτσι ἐξ ἀρχῆς, γιὰ νὰ διατηρηθῆ κυρίως ἕνα εἰδικὸ νόημα στὴν λέξη «ἐπανάσταση» (τοῦ 1821). Διότι ἐπανάσταση, ὅπως εἴπαμε, σημαίνει καθεστωτικὴ ἀλλαγὴ μέσα σὲ ἕνα καὶ τὸ ἴδιο κράτος. Τὸ πρᾶγμα λοιπὸν ἀνακαλοῦσε παραστάσεις ἀντικαταστάσεως τῆς τουρκικῆς διοίκησης ἀπὸ μιὰ ἑλληνικὴ διοίκηση μέσα στὰ ἴδια ὅρια τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἤ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐλαφρῶς ἀλλοιωμένα, τουλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ στὴν μεσογειακὴ λεκάνη. Ἡ «ἐπανάσταση» δηλαδὴ παρέπεμπε στὴν «Μεγάλη Ἰδέα». Ἦταν ὅμως ὄντως ἑλληνικὴ ἡ Μεγάλη Ἰδέα; Ἡ Μεγάλη Ἰδέα δὲν μποροῦσε νὰ εἷναι ἑλληνικὴ γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο, ὅτι εὐθὺς ὡς προσπάθησε ἡ πολιτικὴ τῶν μεγάλων δυνάμεων νὰ ἐπιβάλη τὸ χριστιανικὸ κράτος καὶ οἱ ξεσηκωθέντες ἄκουσαν περὶ «νόμων τῶν βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων», ἀμέσως ξέσπασε ὁ ἐμφύλιος πόλεμος πού κράτησε πάνω ἀπὸ δέκα χρόνια (ἐπισήμως- ἀνεπισήμως συνεχίζεται ἀκόμη). Οἱ ξεσηκωθέντες, δηλαδή, δὲν ἐξεσηκώθηκαν μὲ κάποιο ὅραμα ἐπανασυστάσεως τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι ἦταν Ἀρβανίτες καὶ δὲν εἶχαν προγόνους των τοὺς βυζαντινοὺς αὐτοκράτορες. Ἦσαν οἱ ἄνθρωποι πολιτιστικῶς Ἕλληνες, ἄλλα ὄχι κατ' ἀνάγκην βυζαντινοί. Ἡ ἑλληνικὴ πολιτιστική τους σχέση ἦταν μὲ τὴν Βενετία καὶ τὴν νότια Ἰταλία, δηλαδὴ μὲ τὸν λεγόμενο «λατινελληνισμὸ» πού περιγράψαμε στὴν ἀρχή. Αὐτὸ φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸν τρόπο ἀσχολίας τους μὲ τὰ ἑλληνικὰ γράμματα. Μὲ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες ἀσχολοῦνται καὶ ὄχι μὲ βυζαντινὰ τροπάρια. Μέχρι σήμερα δὲν βρέθηκε κανένα συγκεκριμένο καὶ ἱστορικῶς βιώσιμο σχέδιο τῆς Μεγάλης Ἰδέας, ἕνα σχέδιο δηλαδὴ πού ἔπρεπε νὰ ὕπαρχη, ἂν ὄντως ἀποτελοῦσε πολιτικὴ πρόθεση. Μέσα στὶς μυθολογικὲς παραστάσεις τοῦ λαοῦ, ἡ Μεγάλη Ἰδέα δὲν ἦταν τίποτε περισσότερο ἀπὸ τὸ «πάλι μὲ χρόνια μὲ καιροὺς» ὅταν λιγοστέψουν οἱ ἁμαρτίες. Βασικὰ ὅλοι ἦσαν εὐχαριστημένοι μὲ τὴν ὀθωμανικὴ διοίκηση, ὅλοι κύτταζαν τὶς δουλειὲς των πού πήγαιναν πολὺ καλὰ καί, ὅπως παρατηρεῖ ὁ Iorga, κάθε ἄλλο παρὰ κάποια Μεγάλη Ἰδέα τοὺς ἐνδιέφερε, ἀποφεύγοντας κι' αὐτὰ τὰ μεγάλα κρατικὰ ἀξιώματα. Ὅταν ὑπάρχουν ἄλλωστε ἕλληνες τραπεζίτες στὴν Κων/πολη πού δανείζουν τὸν σουλτάνο, γιατί νὰ θέλουν νὰ τὸν καταργήσουν; 

Ἡ Ἑλλάς ὡς ἔννοια (1)

Σὲ προηγούμενες ἀναρτήσεις προσπάθησα μὲ μερικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεράσιμου Κακλαμάνη «ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ» ΖΗΤΗΜΑ ΣΗΜΕΡΑ, νὰ δώσω μία εἰκόνα γύρω ἀπὸ τὴν πολιτικὴ τῆς Εὐρώπης σὲ σχέση μὲ τὸν λειτουργικά αὐτάρκη καί ἑνιαῖο πολιτιστικά χῶρο τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου, ὅταν ἀποτελοῦσε ἐπικράτεια τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Σὲ δύο ἀναρτήσεις – αὐτὴ καὶ τὴν ἑπόμενη- μὲ τίτλο «Η ΕΛΛΑΣ ΩΣ ΕΝΝΟΙΑ» παρουσιάζονται ὁ ρόλος τοῦ κράτους «ΕΛΛΑΣ» ποὺ ἵδρυσαν οἱ Μεγάλες Δυνάμεις τῆς τότε ἐποχῆς, οἱ συνθῆκες καὶ οἱ σχεδιασμοὶ κάτω ἀπὸ τοὺς ὁποίους δημιουργήθηκε. Σὲ μεγάλο βαθμὸ ἡ τωρινὴ τραγελαφικὴ κατάσταση τῆς χώρας μας ὀφείλεται σὲ ἱστορικὰ δεδομένα ποὺ ἄλλα λήφθηκαν ὑπ’ ὄψιν καὶ ἄλλα σκοπίμως παραλήφθηκαν. Τὰ σημερινὰ προβλήματα δὲν εἶναι ἄσχετα μὲ τὶς παλιὲς καταστάσεις, ἡ δικιά μας εὐθύνη ὑπαρκτὴ καὶ ἀναμφισβήτητη, κυρίως στὸν βαθμὸ ποὺ ἀρνούμαστε νὰ γυρίσουμε τὸ κεφάλι πρὸς τὰ πίσω, νὰ ψάξουμε τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀρχή, προτιμώντας νὰ καταπίνουμε ψέμματα καὶ τὸ κουτόχορτο ποὺ μᾶς προσφέρεται ( με το ἀζημίωτο), μασημένο. Ὅταν ἡ αὐτογνωσία τοῦ λαοῦ εἶναι κάτω τοῦ μηδενός, ἡ ἀξιοπρέπεια του εἶναι ἀνύπαρκτη, ἄγεται και φέρεται ἀπό τόν κάθε ὑπερόπτη σκερβελέ, τό ἕνα χέρι του καταλήγει τεντωμένο ζητιανεύοντας, ἐνῶ μὲ τὸ ἄλλο αὐτομαστιγώνεται. Προσοχὴ στοὺς καθαρῶς «ἐθνικὰ» σκεπτόμενους ὑποτιμῶντας ἤ ἀδιαφορώντας γιά τά κοινωνικά ζητήματα, προσοχὴ καὶ στοὺς «ἐκσυγχρονιστές», «διαχειριστὲς» καὶ λάτρεις τῆς «προόδου». Ἀλληλοσυμπληρώνονται.
Θὰ κλείσω αὐτὴ τὴν εἰσαγωγὴ βάζοντας κάποιους συνδέσμους ἀπό παλιότερες ἀναρτήσεις, σχετικοὺς μὲ τὸ θέμα. Ὁ ὑπέροχος Περικλῆς Γιαννόπουλος –πού κάποιοι ἀνεγκέφαλοι «προοδευτικοί» ἀδυνατοῦν νά κατανοήσουν καί σέ ἀγαστή ὁμοψυχία μέ τούς ὑποστηρικτές τῆς καθαρότητας τῆς φυλῆς τόν χαρακτηρίζουν ἐθνικιστή,- μέ τήν φράση του ΕΛΛΑΔΙΚΟΝ ΕΛΩΔΕΣ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ πρίν ἀπό ἑκατό χρόνια συνόψισε θαυμάσια τά χαρακτηριστικά ἑνός "κράτους" πού ἔχει μέχρι σήμερα ἀποδειχθεῖ ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τοῦ ἑλληνισμοῦ ὠς πολιτισμοῦ.

Δυτική Εὐρώπη, ἀποικίες καί ἀνατολική Μεσόγειος (1)

Δυτική Εὐρώπη, ἀποικίες καί ἀνατολική Μεσόγειος (2)

Δημήτρης Δημητριάδης ( Ἑμεῖς καί οἱ Ἕλληνες, Πεθαίνω σά χώρα)

Περικλῆς Γιαννόπουλος


Ἡ Ἑλλάς ὡς ἔννοια ( Γεράσιμος Κακλαμάνης -ΤΟ "ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ" ΣΗΜΕΡΑ σελ. 353-364)

Χρῆστος Βακαλόπουλος ( 1956-1993) - Κωστῆς Παπαγιώργης

Τό παρακάτω κείμενο βρίσκεται στο βιβλίο τοῦ Κωστῆ Παπαγιώργη «Γειά σου Ἀσημάκη», γραμμένο στήν μνήμη τοῦ Χρήστου Βακαλόπουλου. (Ἡ ἐπιλογή τῶν τονισμένων γραμμάτων δικιά μου).

...Μπεκιάρηδες οἱ πιό πολλοί, χωρίς δουλειά καί τακτικά λεφτά, χωρίς σπίτι – πάνω ἀπ’ ὅλα – ὅπου βράζει κατσαρόλα καθημερινά καί ἔχεις τήν ἄνεση νά καλέσεις δυό φίλους τό βράδυ, χωρίς παιδιά καί μόνιμη γυναίκα, εἶναι ἑπόμενο ἐπί χρόνια νά συναντιόμαστε σέ ταβέρνες, καφενεῖα, μπάρ καί νυχτερινά κέντρα. Αὐτή ἡ ἀνοικοκύρευτη ζωή, πρώτη ὕλη γιά μυθιστόρημα τῆς πεντάρας, τραγούδι μέ ἐνοχλητικές ρίμες ἤ ἕνα δικαιολογημένο ἀϊ σιχτίρ, ἀξίζει τέλος πάντων ὅτι ἀξίζει. Ἄσχετο μέ τό τί μολογάει τό ἀστυνομικό δελτίο καί ἡ ἱστορία τῆς μελαγχολίας, ἡ μαγκουφιά καί τό ἐκ πεποιθήσεως ἐργενιλίκι ἔχουν τροφοδοτήσει τά ἐρωτικά καί τά καλλιτεχνικά χρονικά μέ σπάνια δῶρα. 

Von Klausewitz

Τό παρακάτω κείμενο τό πήραμε ἀπό τό ἱστολόγιο Sic transit mundi gloria τοῦ ArTaXiA , τόν ὁποῖο καί εὐχαριστοῦμε.

Εἶναι θλιβερὸ τὸ πὼς ἡ ἀνθρώπινη ψυχὴ μαραζώνει ἔπειτα ἀπὸ μία μικρὴ ἀλλὰ παρατεταμένη ἔκθεση στὴν ἀπόγνωση. Ὅπου κι ἂν στρέψω τὸ κεφάλι μου, κατήφεια καὶ παραίτηση. Ἂν τὸ καθημερινὸ ἄκουσμα τῶν ἔντεχνα ἐνορχηστρωμένων δελτίων εἰδήσεων ἐπὶ ἔξι μόλις μῆνες κατάφερε νὰ ἀποδιώξει κάθε ψῆγμα χαρᾶς, ἐλπίδας καὶ γαλήνης ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν Ἑλλήνων, τότε ἀναρωτιέμαι τί ἀποτέλεσμα θὰ εἶχε ἕνα ὀλέθριο γεγονός, ἂς ποῦμε ἕνας πόλεμος, μία γενικὴ στράτευση, ἢ ἕνας βαρὺς καὶ γενικευμένος λοιμός.

Νεοναζιστικές καί σιωνιστικές έπιχειρήσεις

Πρὶν ἀπὸ 2 χρόνια οἱ φυλακισμένοι Παλαιστίνιοι στὴν λωρίδα τῆς Γάζας πλήρωσαν τό λουτρό αἵματος πού πραγματοποίησε τό κράτος-δολοφόνος, ὁ χωροφύλακας τῶν δυτικῶν συμφερόντων στήν Ἀνατολική Μεσόγειο. Προχθὲς τὰ δολοφονημένα θύματα δὲν ἦταν Παλαιστίνιοι ἀλλά πολίτες ἄλλων χωρῶν. Οἱ δολοφονίες ἔγιναν σὲ διεθνῆ χωρικὰ ὕδατα. Ἡ εἰσβολὴ τῶν Ἰσραηλινῶν κομμάντος στὰ πλοῖα τῆς ἀποστολῆς ἔγινε στὰ διεθνῆ χωρικὰ ὕδατα, κατὰ παράβαση τῶν διεθνῶν κανόνων. Μέ τίνων τίς πλάτες; Ἡ ἐπίσημη ἰσραηλινὴ "ἐνημέρωση" ἰσχυρίζεται ὅτι οἱ στρατιῶτες ἀντέδρασαν λόγω τῆς ἐπίθεσης ποὺ δέχθηκαν ἀπὸ τοὺς ἐπιβαίνοντες στὰ πλοῖα. Ἀκόμα μᾶς λένε ὅτι οἱ ἐπιβαίνοντες εἶχαν σχέση μὲ τὴν Χαμάς ( τὴν νόμιμη Παλαιστινιακὴ κυβέρνηση, μὴν ξεχνιόμαστε). Καθαρίστε τους λοιπὸν ἀφοῦ οἱ πολίτες ἐπιτέθηκαν στὰ οὐρανοκατέβατα κομμάντα μέσα στὸ ἴδιο τους τὸ πλοῖο, ἐντὸς τῶν διεθνῶν χωρικῶν ὑδάτων. Ἀνάλογη προπαγανδιστικὴ φρασεολογία χρησιμοποιοῦσαν οἱ Ἀμερικάνοι γιὰ τοὺς Βορειοβιετναμέζους, οἱ ὁποῖοι πραγματοποιοῦσαν ἐπιθέσεις ἐντός τῆς ἴδιας τῆς χώρας τους ἐναντίον τῶν Ἀμερικανῶν εἰσβολέων. Ἡ παλιὰ καλὴ καὶ δοκιμασμένη προπαγανδιστικὴ συνταγὴ ποὺ ἀντέχει. Αὐτὴ τὴν φορὰ τὸ Ἰσραὴλ προχώρησε ἕνα βῆμα παραπέρα ἀπὸ τὶς τρομοκρατικὲς καί δολοφονικές χρόνιες πρακτικές του ἐναντίον τῶν Παλαιστινίων. Μία προωθημένη ἐκδοχὴ τῆς δολοφονίας τῆς Rachel Corrie στὶς 16/3/2003. Δολοφόνησε ἐν ψυχρῷ ἄοπλους πολίτες ποὺ δὲν ἐμπλέκονται στὴν ἰσραηλινοπαλαιστινιακὴ διένεξη. Μέσα σὲ διεθνῆ ὕδατα. Ἄνθρωποι πού ἐπέβαιναν στά πλοῖα κρατοῦνται παράνομα στίς ἰσραηλινές φυλακές, εἶναι δέ ἄγνωστο κάτω ἀπό ποιές συνθῆκες καί πότε θα ἀπελευθερωθοῦν.( Νά σώσουμε τους ὁμήρους - Γ.Δελαστίκ 

Ἐνέσεις γιά ἄτολμους νέους

Τό παρακάτω κείμενο γράφτηκε πρίν πολλά χρόνια, περίπου 20, ἀπό τόν Βασίλη Ραφαηλίδη, μέ ἀφορμή τήν ταινία τοῦ Πῆτερ Γουέϊρ Ὁ κύκλος τῶν χαμένων ποιητῶν


Ἡ συντηρητικὴ στὴν πλειοψηφία της βρετανικὴ Βουλή, μ’ἕνα ἐντελῶς ἀπροσδόκητο μήνυμα χαιρέτισε τὴν ταινία τοῦ Πῆτερ Γουέϊρ Ὁ κύκλος τῶν χαμένων ποιητῶν καὶ κάλεσε ὅλους τους γονεῖς, τοὺς δασκάλους καὶ τοὺς μαθητὲς νὰ τὴ δοῦν καὶ νὰ βγάλουν τὰ συμπεράσματά τους. Πῶς ἔγινε, λοιπόν, καὶ ἐνδιαφέρθηκε ξαφνικὰ γιὰ τὴν τέχνη ἡ ἀρχαιότερη Βουλὴ τοῦ πλανήτη μας;

Σίγουρα δὲν εἶναι τὸ αἰσθητικὸ γεγονὸς αὐτὸ ποὺ παρακίνησε τοὺς ἄγγλους βουλευτὲς νὰ πάρουν μία τόσο κατηγορηματικὴ θέση ὑπὲρ μίας ἀμερικάνικης ταινίας, γυρισμένης ἀπὸ αὐστραλὸ σκηνοθέτη. Παρὰ τὸ γεγονός, πὼς ἡ ἐπέμβαση καθ’ ἐαυτὴ εἶναι πολὺ θετική, πρέπει νὰ μᾶς βάλει σὲ σκέψη: πῶς γίνεται καὶ ὁμονοοῦν οἱ συντηρητικοὶ καὶ οἱ προοδευτικοὶ ἄγγλοι βουλευτὲς πάνω σ’ ἕνα αἰσθητικὸ πρόβλημα; 

Τό εὐρωπαϊκό χάος

http://konstantakopoulos.blogspot.com/2010/05/blog-post_26.html
Ἀπό τό ἐλληνικό στό εὐρωπαϊκό χάος - ἄρνηση προστατευτισμοῦ, καταστροφική λιτότητα, ἀδυναμία ρύθμισης ( Δ.Κωνσταντακόπουλος)

Σὲ “χαοτικὴ περιδίνιση”, ἐξ ὁρισμοῦ ἀπρόβλεπτης κατάληξης, μοιάζει νὰ εἰσέρχεται ἡ ΕE, ἔχοντας καθυστερήσει στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ ἑλληνικοῦ ζητήματος ἀρκετὰ γιὰ νὰ ἀναδειχθοῦν στὴν ἐπιφάνεια καὶ νὰ “σκάσουν” οἱ πολλὲς ἀντιφάσεις της. Ἡ Ἑλλάδα ἔπαιξε περίπου ρόλο ποὺ παίζουν οἱ ἑλκυστὲς καταστροφῆς στὴ μαθηματικὴ θεωρία τοῦ Χάους. Ἂν ὅμως δὲν βρεθεῖ σημεῖο σταθεροποίησης στὴν περιδίνιση τῆς ΕΕ, ρόλο τοῦ ἑλκυστῆ καταστροφῆς θὰ ἀναλάβει ἡ Ἕνωση καὶ ἡ κρίση θὰ μεταφερθεῖ στὸ ὑπέρτερο ἐπίπεδο, τῆς παγκόσμιας οἰκονομίας καὶ παγκοσμιοποίησης. Στὸ χειρότερο σενάριο, ἡ σύγκρουση διεθνῶν τραπεζῶν καὶ ΕΕ, ἐξαιτίας τοῦ ἄναρχου τρόπου ποὺ τὴν χειρίζονται οἱ Εὐρωπαῖοι, μπορεῖ νὰ ἔχει μοιραῖες συνέπειες γιὰ εὐρὼ-ΕΕ. 

Γρηγόρης Λαμπράκης ( 1912-1963)

Στὶς 21 Ἀπριλίου 1963 ὁρίζεται νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ πρώτη πορεία εἰρήνης μὲ ἀφετηρία τὸν τύμβο τοῦ Μαραθώνα καὶ τερματισμὸ στὴν Πνύκα. Πρωτεργάτες τῆς ἐκδήλωσης ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπιτροπὴ γιὰ τὴν Διεθνῆ Ὕφεση καὶ Εἰρήνη ( Ε.Ε.Δ.Υ.Ε.) , ὁ Σύνδεσμος Μπέρτραν Ράσσελ. Ἡ κυβέρνηση τῆς Ε.Ρ.Ἐ τὴν ἀπαγορεύει, ὀξύνοντας τὸ ἤδη τεταμένο πολιτικὸ κλίμα ἐν μέσω τοῦ Ἀνενδότου ποὺ διεξάγει ἡ Ε.Κ. μὲ ἀφορμὴ τὶς ἐκλογὲς βίας καὶ νοθείας τοῦ 1961, καὶ τῶν κινητοποιήσεων τῆς Ἀριστερᾶς σὲ Ἑλλάδα καὶ ἐξωτερικὸ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν πολιτικῶν κρατουμένων. Παράλληλα ἡ ἀστυνομία καὶ ἡ χωροφυλακὴ βγάζουν ἀνακοινώσεις ἀπαγόρευσης τῶν συγκεντρώσεων σὲ ἀνοιχτοὺς χώρους. Τὸ προηγούμενο βράδυ ἀστυνομικὲς δυνάμεις, συνεπικουρούμενες ἀπὸ παρακρατικὲς ὁμάδες μπλοκάρουν τὴν περιοχὴ ἀπὸ τὸ Γηροκομεῖο ἕως τὸν Τύμβο. Λεωφορεῖα καὶ πούλμαν μὲ προορισμὸ τὸν Μαραθώνα ἐμποδίζονται, οἱ ἰδιοκτῆτες τοὺς ἀκυρώνουν τὶς συμφωνίες μεταφορᾶς. Γίνεται συστηματικὸς ἔλεγχος ταυτοτήτων, σωματικὲς ἔρευνες σὲ ἐκδρομεῖς. Πέρα ἀπὸ τὸν Σταυρὸ δὲν προχωράει κανείς. Στὸν Μαραθώνα, ναῦτες τοῦ Λιμενικοῦ φρουροῦν τὴν παραλία, διὰ τὸν κίνδυνον ἀποβάσεως.

Ὁ βουλευτὴς τῆς ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης, ξεκινώντας χαράματα περνάει τὰ μπλόκα ἐπικαλούμενος τὴν βουλευτική του ἰδιότητα. Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ μπλόκα οἱ χωροφύλακες ὑποχρεώνουν τοὺς συνεπιβάτες του νὰ κατέβουν, καὶ συνεχίζει μόνος του. Φτάνει στὸν Τύμβο ὑπὸ βροχή, ἀνεβαίνει, ξεδιπλώνει τὸ πανὸ καὶ ἀρχίζει τὴν πορεία πρὸς τὴν Ἀθήνα. Ἐν μέσῳ προκλήσεων, ὕβρεων καὶ προπηλακισμῶν ἀπὸ συγκεντρωμένους χωροφύλακες καὶ παρακρατικοὺς φτάνει στὸν τάφο τῶν ἐκτελεσθέντων ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς στὸ Πικέρμι, ὅπου προσπαθεῖ νὰ καταθέση λουλούδια. Τὰ τσαλαπατοῦν. Ἐν συνεχείᾳ, μὴ ὑπακούοντας στὶς ἀπειλὲς τῶν ἀστυνομικῶν γιὰ νὰ σταματήσει τὴν πορεία, συλλαμβάνεται γύρω στὶς 10.30 τὸ πρωί, ἀπὸ 30 ἄτομα, μὲ καμιόνι ἀπάγεται κανονικὰ καὶ ἐν τέλει ἀφήνεται ἐλεύθερος στὴν Νέα Ἰωνία μετὰ ἀπὸ περιπλάνηση 3,5 ὡρῶν. Στὸ τέρμα τῆς πορείας, στὴν Πνύκα γίνονται συλλήψεις μεταξὺ τῶν συγκεντρωμένων. Συνολικὰ ὁ ἀριθμὸς τῶν συλληφθέντων στὶς ἐπιχειρήσεις τῆς ἡμέρας ἔφτασε τοὺς 1100. Ἡ Ε.Κ. ἐπαναλαμβάνει τὴν θέση της, ὅτι θεωρεῖ τὴν πορεία γεγονὸς κωμικό, ὅτι τὴν ἀποδοκιμάζει, καὶ παράλληλα ἐπιρρίπτει εὐθύνες στὴν κυβέρνηση γιὰ τὴν ἀπαγόρευσή της, τὸ στρατοκρατικὸ περιβάλλον καὶ καταδικάζει τὴν σύλληψη τοῦ Λαμπράκη. 

Τhe DNA software builds its own hardware

Οἱ ἐρευνητικὲς προσπάθειες τῶν τελευταίων χρόνων ἔχουν ἐπικεντρωθεῖ στὸ νὰ γίνουν κατανοητὲς οἱ πληροφορίες ποὺ ἔχουν συλλεγεῖ μὲ τὴν ἀποκωδικοποίηση γονιδιωμάτων πολλῶν ὀργανισμῶν. Γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση αὐτοῦ του σκοποῦ ἔχουν δημιουργηθεῖ πολυάριθμα ὑπολογιστικὰ καὶ πειραματικὰ μοντέλα. Ὅμως ἡ λεπτομερὴς γνώση τῆς λειτουργίας τῶν γονιδιωμάτων ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι πολὺ περιορισμένη. Γιὰ κανένα κυτταρικὸ σύστημα δὲν ἔχει γίνει δυνατὴ ἡ κατανόηση τοῦ βιολογικοῦ ρόλου ὅλων τῶν γονιδίων ποὺ ἐκφράζονται ἀπὸ τὸ γονιδίωμά τους. Δὲν εἶναι γνωστὸ ἀκόμα καὶ γιὰ τὰ ἁπλὰ βακτηριακὰ κύτταρα, ἐὰν τὰ χρωμοσώματά τους περιέχουν ὁλόκληρο τὸ γενετικό τους ρεπερτόριο. Ἀκόμα καὶ στὴν περίπτωση ποὺ αὐτὸ συμβαίνει δὲν εἶναι γνωστὸ ἐὰν θὰ ἦταν δυνατὴ ἡ ἀναπαραγωγὴ μὲ χημικὴ σύνθεση ἑνὸς πλήρους γενετικοῦ συστήματος μὲ μόνο ἀρχικὸ στοιχεῖο ἀποθηκευμένες ψηφιακὲς πληροφορίες γιὰ τὴν ἀλληλουχία DNA σὲ ἕναν ὑπολογιστή.

Νικόλαος Κάλας (Νικήτας Ράντος)

Σκάκι

Ἕνας κόσμος-ἕνας κόσμος τετράγωνος ὁ κόσμος μου.
Στὶς ἁπλοποιημένες του διαστάσεις χαρακώνονται οἱ ὁρίζοντες τῶν
ἡμερῶν, τῆς ἰσονυκτίας ἡ ἀντιθετικὴ ἐπιφάνεια.
Ὅλα τὰ ἐγκλήματα τῆς ζωῆς-πανουργίες, φόνοι-ξαναζοῦν ἀπάνου
στὸ σιντέφι καὶ στὸν ὄνυχα ὅπου ἐπίπονα γλιστροῦν ἄκαρδου
νοῦ τὰ φιλντισένια σύμβολα τὰ εἴδωλα ἀπὸ κοράλλι.
Ὁ δρόμος τους, οἱ ἐπικίνδυνοι σταθμοὶ των, οἱ ἀπογοητεύσεις καὶ
τὰ λάφυρα-χαρὲς γι’ αὐτὸ ποὺ ἤτανε καρδιά.
Τώρα μὲ τοῦ χεριοῦ τὴ σπάνια κίνηση νὰ περιπλέξει τὸ ξερὸ
παιχνίδι.
Τὸ αἷμα ποὺ κυλάει, οἱ βιασμοί, ὅ,τι κρυφὸ ἔχει ἡ ψυχή, δὲ διακρίνεται
στὶς αὐστηρές του μεταβολές.
Ὅσοι ὅμως ξέρουν τοὺς κανονισμούς, στὸ κάτοπτρο βλέπουν τὶς
φρικτὲς εἰκόνες ποὺ δύο παῖκτες κλείσανε σ’ ἐβένινο πλαίσιο
καὶ προσπαθοῦν μὲ λιτὲς κοῦκλες νὰ σκεπάσουν.

Φιλελευθερισμός καί "δημοκρατία" ἐναντίον γηγενῶν πολιτισμῶν

Διαχείριση τῶν γηγενῶν πολιτισμῶν καί μεταπολεμική νέα ἐποχή.
( Γεράσιμου Κακλαμάνη: Τό "Ἀνατολικόν ζήτημα" σήμερα , (1998),σελ. 296-306)
Ὁρισμὸς τοῦ πλούτου δὲν γράφεται σὲ κανένα λεξικὸ τοῦ κόσμου –σωστὰ φυσικά, μιά καὶ τέτοιος ὁρισμὸς δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξη. Γράφεται ὅμως συχνὰ ἕνας οἰκονομοτεχνικὸς ὁρισμὸς τῆς φτώχειας ( ποὺ κι’ αὐτὸς βέβαια στερεῖται τελικοῦ νοήματος, ἀφοῦ ἀντίστοιχο τέτοιο τοῦ πλούτου δὲν ὑπάρχει ). Ὡς φτώχεια λοιπὸν ὁρίζεται «νὰ ζῆ κανεὶς κάτω του «ἐλαχίστου ὑπάρξεως» ( Existenzminimum)» -βλ. π.χ. W.Ziegenfuss, Handbuch der Soziologie, 1956, σέλ. 987. Ἕνας βασιλιὰς κατὰ ταῦτα, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ κάνει δέκα πολέμους, ἀλλὰ ἔχει τὰ ἔξοδα μόνο γιὰ τοὺς ἐννιά, ζῆ προφανῶς κάτω του «ὁρίου ὑπάρξεως». Αὐτὸ τὸ «ἐλάχιστον ὑπάρξεως» συνεπῶς, ἀφοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ἀναφερθῆ στὴν κατ’ ἄτομον ἔννοια, ἀναγκαστικῶς ἀναφέρεται σὲ «πληθυσμιακὴν» τέτοια καὶ ὑπονοεῖ ἁπλούστατα τὸ κατ’ ἄλλην ἔκφραση «κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα» ( τὸ ὁποῖον δὲν ἀντιστοιχεῖ πάντα πρὸς τὸν οἰκονομικὸ πλοῦτο μιᾶς χώρας). 

Ὁ τελευταῖος ἄνθρωπος

Ἀπὸ τό βιβλίο Ἀρχιπέλαγος τοῦ Massimo Cacciari (Μετάφραση Νάσος Κυριαζόπουλος, Ἐκδόσεις Π. Τραυλός, 1999)

Ὁ τύραννος ποὺ ἐκτρέφει μέσα του ὁ homo democraticus δὲν ἐξαντλεῖ τὸ ἔργο του στὴν ἄσκηση ἐξουσίας μὲ ὁποιαδήποτε μορφή. Ἡ ἀποστολὴ του εἶναι πνευματική: νὰ κάνει ὅλο τὸν κόσμο μία πόλη, ὅλους τούς τόπους ἕνα χῶρο, νὰ μετατρέψει ὅλες τὶς πεποιθήσεις σὲ μία καὶ μοναδικὴ πίστη πὼς ἡ Τεχνικὴ μπορεῖ νὰ ἐπιτύχει ὁποιοδήποτε σκοπό, νὰ μετατρέψει ὅλα τὰ πιστεύω σὲ μία μόνο ἠθική. Τὸ μοτίβο τῆς ἀποκάλυψης τοῦ Σολόβιεφ ἐπανέρχεται στὸν Σμίτ (1). Ὁ Ἀντίχριστος δὲν εἶναι τὸ ἀντίθετο τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μίμησή του. Ἐπιθυμεῖ νὰ φέρει στὸν ἄνθρωπο τὴ δική του εἰρήνη, νὰ τὸν πείσει γι' αὐτήν, σ' αὐτὴν νὰ τὸν ἁλυσοδέσει. Εἶναι τὸ εἴδωλο τῆς Θείας Πρόνοιας. Ἀλλὰ στὴ λατρεία του ρέπει ἀσυγκράτητος ὁ homo democraticus: οὔτε μπορεῖ, οὔτε θέλει νὰ περίμενει τὴν Εἰρήνη• δὲν διαθέτει τὴ δύναμη αὐτῆς τῆς πίστης. Θὰ ὑπηρετήσει ἐκείνους ποὺ θὰ τὸν διαβεβαιώσουν ὅτι μποροῦν νὰ τὴν παράξουν, αὐτοὺς ποὺ θὰ ξέρουν "μὲ τρόπο μαγικὸ" νὰ τοῦ δείξουν πὼς ἡ εἰρήνη (ἀσφάλεια, προστασία, κηδεμονία) εἶναι μέσα στὶς δυνατότητές τους.

Ἡ μεγάλη εὐκαιρία γιά ἔξοδο ἀπό τήν φυλακή τοῦ κοινοῦ εὐρωπαϊκοῦ νομίσματος.( Δημήτρης Κιτσίκης)

τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη - καθηγητῆ στό Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβα -τακτικοῦ μέλους τῆς Καναδικῆς Ἀκαδημίας (Περιοδικό "Ἐνδιάμεση Περιοχή" - τεῦχος 55 , Ἄνοιξη 2010)


Ἦλθε ἡ ἀπὸ καιρὸ ἀναμενόμενη ἀναμέτρηση μεταξὺ τῶν Ἀγγλοαμερικανῶν καὶ Εὐρωπαίων καπιταλιστών, μεταξὺ δολλαρίου καὶ εὐρωπαϊκοῦ νομίσματος. Καὶ στὸν ἀδυσώπητο αὐτὸ πόλεμο ἡ Ἑλλὰς χρησιμοποιεῖται ὡς ὁ ἀδύναμος κρίκος. Στὴν Εὐρώπη καὶ τὸ νόμισμά της, μᾶς ἔβαλαν αὐτοὶ ποὺ δὲν ἐπίστευσαν ποτὲ στὶς ἱκανότητες τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ὁ Καραμανλῆς ὁ πρεσβύτερος μᾶς ἐπάρκαρε στὸ γκαρὰζ τῆς ΕΕ ἐπειδὴ κατὰ τὸν ἴδιο, τὸ ἑλληνικὸ ὄχημα ἦταν ἄχρηστο καὶ ἐχρειάζετο τὴν προστασία τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ὑπογείου. Ὁ Σημίτης μᾶς αἰχμαλώτισε στὴν Οἰκονομικὴ Νομισματικὴ Ἕνωση ( Ο.Ν.Ε.) διότι δὲν ἐπίστευε στὶς δημιουργικὲς δυνατότητες τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Ἔτσι, λόγῳ ἀνθελλήνων πολιτικῶν ἐγίναμε τὰ παράσιτα στὸν νεανικὸ κορμὸ τῆς Ε.Ε. καὶ τὸ 2010 ἦρθε ἡ ὥρα δικαίως νὰ μᾶς ξεράσῃ ἡ Εὐρώπη, κατὰ τὴν γνώμη τῶν ἰσχυροτέρων, τῶν Γερμανῶν καὶ τῆς καγκελαρίου της.

Ἐπί προσωπικοῦ ( μέ ὀλίγη ἱστορία...)

Στήν ἀπό 5/5/2010 ἀνάρτησή μου ὑπῆρξε μία ἀπάντηση. Προσπαθώντας νὰ κλείσω τὸ θέμα, θὰ ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα κάνοντας μία ἀνασκόπηση στὶς ἀντιπαραθέσεις, κυρίως ἱστορικῆς φύσεως, ποὺ γεννήθηκαν στὴν πορεία, καὶ στὴν συνέχεια θὰ κλείσω μὲ τὴν ἀφορμή τῆς ἀντιπαράθεσης. Τὸ δεύτερο μέρος εἶναι καθαρὰ προσωπικὸ καὶ φυσικὸ εἶναι νὰ μὴν ἐνδιαφέρει τοὺς ὑπολοίπους ἐπισκέπτες.
Ἡ τελευταία ἀνάρτηση τοῦ φίλου, μοῦ ἐφερε στό μυαλό τόν ἀλήστου μνήμης «αὐριανισμό». Ἡ προσπάθεια ἀντιμετώπισης τοῦ "αὐριανισμοῦ" κρύβει πολλές παγίδες. Οἱ πιθανότητες μου εἶναι μικρές ἀφοῦ εἶναι σέ πολλούς γνωστοί οἱ "ὑπουλοι τρόποι ἑνός ἰντερνετικοῦ προβοκάτορα" ὅπως ἐγώ. Θά τό προσπαθήσω ὅμως.
Θά μοῦ πεῖ πάλι ὅτι παριστάνω τὸν «κύριο», τὸν ὑπεράνω; Τὸν διαβεβαιῶ δὲν παριστάνω, δὲν κάνω καμιὰ προσπάθεια.

ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΠΡΟΚΥΨΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ

Θὰ τὰ ἐπαναδιατυπώσω στὰ σκόρπια, δὲν ἔχει καὶ πολὺ νόημα, ἀφοῦ κατὰ πᾶσα πιθανότητα ἄλλα ἀντὶ ἄλλων θὰ πάρω σὰν ἀπάντηση. :

1) Δὲν τὸν ἀπεκάλεσα «δυτικόφιλο», οὔτε θεωρῶ μειωτικὸ ἕναν τέτοιο ὄρο. Τὶς ἀπόψεις ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου κριτικάρουμε, δὲν ἀσχολούμαστε μὲ τὰ πρόσωπα πού τὶς ἐκφέρουν (ἐκτὸς ἂν συκοφαντοῦν, καί προσβάλλουν σε προσωπικό ἐπίπεδο), τὸ ξέχασε; Ἡ ρήση τοῦ Κονδύλη πού εἶχα ἀναφέρει, πιθανόν νά τόν ἀφορᾶ, ἀφοῦ ἀδυνατεῖ νά ἀντιληφθεῖ τό ἀνισοβαρές τῆς σύγκρισης μεταξύ Δύσης καί Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας ἤ Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς καί εὐρύτερης Ἀνατολῆς ἐν γένει, ὥς πρός θέματα ἐγκλημάτων, νοοτροπίας βαρβαρικῆς μέ ἐνδεικτική ἀναλογία 1000 πρός 1. Ἔτσι, ὅση κριτική καί ἄν κάνει στήν Δύση, καί ὄντως ἔχει κάνει, εἶναι ἀνούσια, μιά τρύπα στό νερό. 

Ἀνάλεκτα καὶ καταθέσεις

Εἶναι νύχτα, βαθιὰ γεράματα. Κοντεύω τὰ πενήντα. Νὰ θυμηθῶ τὸ πρωῒ πρὶν φύγω, νὰ βάλω τὸν Geiger counter νὰ μὲ ψάξει σπιθαμὴ πρὸς σπιθαμή, θέλω νὰ εἶμαι σίγουρος πὼς δὲ θὰ βρεῖ στάλα αἰσθήματα. Σηκώθηκα, εἶχα λίγο παλιὸ ξερὸ ψωμί, τὸ βούτηξα βιαστικὰ γιὰ πρωϊνό, γι’ αὐτὸ τὰ γέρικα δόντια μου στάζαν χαμομήλι. Τὸ τοπίο ὑπέροχο. Ὁ χρόνος τρέχει σὰν τρελλός. Τουλάχιστον ἔχουμε τὰ δόντια μας, παρατηρεῖ ὁ Ἄγγελος, κι ἐμεῖς οἱ ἄλλοι ποὺ περπατᾶμε δίπλα του, περισσότερο γιὰ νὰ παραγορηθοῦμε οἳ ἴδιοι, λέμε πὼς μπορεῖ νὰ μὴν τὰ ἔχει ὅλα, ἀλλὰ τουλάχιστον ἔχει ἀρκετὰ γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ στηρίζει τσιγάρο. 

Πλατσουρίζοντας στήν λάσπη καί τήν ἄγνοια...

Θέλω νὰ ἐξηγήσω προκαταβολικὰ στοὺς ἐπισκέπτες, πώς ἀφορμὴ γιὰ τὴν σημερινὴ ἀνάρτηση στάθηκαν 2 δημοσιεύματα ἄλλου ἱστολογίου, μὲ ἐνδιαφέροντα καὶ ἀξιόλογα ἱστορικὰ στοιχεῖα. Μέχρι ἐδῶ ὅλα καλά. Τὸ ἄσχημο εἶναι ὅτι τὰ ἱστορικὰ αὐτὰ στοιχεῖα συμπληρώνονται μὲ ἀοριστίες, ἀνακρίβειες, σκόπιμες(;) διαστρεβλώσεις σχετικὰ μὲ κάποιες ἀναρτήσεις μου, ὁ δὲ συγγραφέας αὐτῶν τῶν δημοσιεύσεων μοῦ ἀπευθύνει προσβλητικὰ ὑπονοούμενα, ἀποκαλῶντας με «ψεύτη». Ξεπέρασε ὅμως κάθε ὅριο δίνοντάς μου μαθήματα «δημοκρατίας» καὶ «πατριωτισμοῦ», μιλώντας περὶ νενέκων πού κρύβω τὸν προδοτικό τους ρόλο. Ἐκ τῶν πραγμάτων λοιπὸν μία ἀπάντηση ἐπιβάλλεται. Ἐπέλεξε νὰ μιλήσει μὲ ὑπονοούμενα, συνεπῶς δὲν θὰ ἀναφέρω τὸν ὑπεύθυνο γιὰ τὰ παραπάνω, οὔτε τὴν διεύθυνση τοῦ ἰστολογίου του, θὰ ἀναγνωρίσει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτὸ του διαβάζοντας. Σὲ ὅτι ἀκολουθεῖ, ὁ ἁπλὸς ἐπισκέπτης ἂς ἀρκεσθεῖ στὶς ἱστορικὲς ἀναφορὲς οἱ ὁποῖες ὑπάρχουν στὸ κείμενό μου, τοῦ ζητῶ δὲ εἰλικρινὰ συγγνώμη ἂν ἐνοχληθεῖ ἀπὸ κάποιες ἐκφράσεις καὶ τὴν ὅλη ἀτμόσφαιρα τοῦ ἄρθρου. 

Πρωτομαγιά καί ἐργατική καί κόκκινη...

Οἱ 5 ἀναρχικοί τοῦ Σικάγου

Α) «Αὐτὲς οἱ ἰδέες δὲν εἶναι πουκάμισο γιὰ νὰ τὶς ἀλλάξεις» εἶπε στούς δικαστές ὁ Αὔγουστος Σπάϊς, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐκτελεσθέντες ἀναρχικούς, μετὰ τὴν μεγάλη ἀπεργία στὸ Σικάγο τὴν 1η Μαΐου 1886, τότε ποὺ οἱ ἐργάτες διεκδίκησαν τὴν καθιέρωση τοῦ ὀκταώρου. Σήμερα, ἐπέτειο ἐκείνης τῆς πρώτης ἐργατικῆς Πρωτομαγιᾶς τὸ τοπίο φαντάζει πολὺ χειρότερο. Μὲ τὴν ριζικὴ ἀνατροπὴ τῶν ἐργασιακῶν σχέσεων, τὴν ληστεία μισθῶν καὶ συντάξεων, τὴν καθιέρωση νέου ἀσφαλιστικοῦ νόμου ποὺ στὴν πράξη νομιμοποιεῖ τὴν κλοπὴ τῶν χρημάτων τῶν ἀσφαλιστικῶν ταμείων καὶ ἀπομακρύνει κάθε προσπάθεια διεκδίκησής τους, μία συνολικὴ ἀτζέντα «διάσωσης» ποὺ τὰ προηγούμενα μέτρα βαφτίζονται μεταρρυθμίσεις καὶ μέτρα ἀναδιάρθρωσης, μποροῦμε νὰ σχηματίσουμε τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, μία ἀρκετὰ καλὴ εἰκόνα τοῦ πλαισίου ποὺ ἤθελαν νὰ ἀνατρέψουν οἱ ἐργάτες στὸ Σικάγο. Ὅμως ἠ ἐπάνοδος σὲ συνθῆκες Σικάγου 1886, εἶναι μᾶλλον ἀπίθανη. Ἡ διαφοροποίηση ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα βρίσκεται ἀλλοῦ. Στὴν ἐποχή μας ἡ διεκδίκηση αἰτημάτων στὸ πνεῦμα καὶ στὴν μεθοδολογία τοῦ Σικάγου ( ἀπεργία), βαφτίζεται ἀπὸ ἀντιδημοκρατική, χρήζουσα κατασταλτικῶν μέτρων, μέχρι οὐτοπικὴ ἀφοῦ τὰ μέτρα ἐπιβάλλονται ὡς μονόδρομος, ὅπως μονόδρομος ἦταν καὶ οἱ πολιτικὲς πού μᾶς ἔφεραν μέχρι ἐδῶ. Καί τό χειρότερο εἶναι πώς αὐτή ἡ εἰκόνα τοῦ μονοδρόμου, πού μᾶς φέρνει σε χειρότερη μοῖρα ἀπό το Σικάγο, ἔχει γίνει πλατιά ἀποδεκτή. Τὸ νὰ λέγεται πώς ἡ ἀνυπακοὴ εἶναι ἐπίθεση στὴν δημοκρατία καὶ κατὰ τῶν συμφερόντων τοῦ ἔθνους εἶναι μιὰ ὕπουλη προπαγάνδα. Ὁ χαρακτηρισμὸς ἑνὸς ὁράματος σὰν οὐτοπίας, εἶναι πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνος καὶ ἀντιδραστικὸς ἀπὸ τὴν διάλυση μιᾶς συγκέντρωσης μὲ τὴν βία. 

Σιωπηλοί διάλογοι μέ τό στυλό μου

Συνεχῶς μὲ τραβάει σὲ μέρη πού σιχαίνομαι, πού θέλω νὰ ξεχάσω. Δὲν ἔχω πιὰ τὴν ὄρεξή του κι αὐτὸς τὸ ξέρει πολὺ καλὰ καὶ τὸ ἐκμεταλλεύεται. Πάντα τὸν ἄρεσε νὰ μὲ συμπιέζει στὰ δάχτυλά του, νὰ μὲ φέρνει σ΄ἀδιέξοδο. Εἶναι ἀδύνατο ν΄ἀντισταθῶ, νὰ μὴν ὑπακούσω στὸ χέρι του. Πρέπει μὲ ἀκρίβεια νὰ μεταφέρω στὸ χαρτὶ αὐτὸ ποὺ κάθε φορά ἔχει στὸ μυαλό του κι αὐτὸ τὸ χαμαλίκι ἔχει καταντήσει μαρτύριο. Τότε στὴν ἀρχὴ δὲν ἦταν δύσκολο. Γράφαμε μέσα στὸ σκοτάδι, ἀφοῦ δὲν εἶχε τρόπο νὰ πληρώσει τοὺς λογαριασμοὺς τῆς ΔΕΗ. Πέρασε ὅμως ὁ καιρός. Τώρα ἔχει τόσο πολὺ γεράσει πού εἶναι ἄδικο. Τὰ μαλλιὰ του ἄσπρα, ἀλλὰ ἀκόμα μακρυά. Ἡ ὅρασή του ἐξασθενημένη. Τὸ καταλαβαίνω ἀπὸ τὴ μυρωδιὰ τοῦ Lagavulin στὴν ἀνάσα του ποὺ ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια ὅλο καὶ κοντύτερα μὲ πλησιάζει. Ἔχει ἀνάγκη νὰ πάψει νὰ βλέπει μοναχὰ τὴν κακοχυμένη φόρμα. Πάντα θὰ ὑπάρχει κακοτυχία στὶς ἐμπειρίες μὲ τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸ βασανιστήριο ἐχθὲς κράτησε μέχρι τὸ πρωῒ. Ἔγραφε μὲ ρυθμὸ διάρροιας, ἀφοῦ ἡ πλήρης διάβαση τοῦ μελανιοῦ μου ἐπανελήφθη περισσότερες ἀπὸ τρεῖς φορὲς σὲ διάστημα πέντε ὡρῶν. Ἡ single malt ἀνάσα του σφύριζε μὲ μανία τὰ δευτερόλεπτα στὰ αἰσθητήριά μου. Μετὰ ἀπὸ πολλά, κατάφερα νὰ τὸν πείσω νὰ πᾶμε στὰ ἔκτακτα. Μιὰ στυλάτη, μὲ ἄσπρο παλτό, μᾶς ὑποδέχτηκε. Τὴν εἶχα δεῖ πολλὲς φορὲς στὸ παρελθόν, στὸ μέλλον, εἰς τὸ διηνεκές. Εὐτυχῶς τούτη τὴ φορὰ ὁ δικός μου ἤτανε κλινικὰ νεκρὸς ἀπὸ τὴν ὑπερένταση, γιατί συνήθως, ξέρεις, τὶς στιγμὲς πού θέλω νὰ εἶμαι μόνος μὲ κάποιον, ἐκεῖνος πετάζεται καὶ προσπαθεῖ νὰ προσελκύσει τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ ἀναγνώστη μου. Ἐκείνη, κάθησε ἀργὰ κι ἀθόρυβα πίσω ἀπὸ τὸ γραφεῖο, πῆρε στὸ χέρι της τά χαρτιά ὅπου εἶχα γράψει μὲ λεπτομέρεια τὸ ἱστορικό του καὶ διάβαζε διακριτικά, χωρὶς διακοπές. Ἐδῶ εἴμαστε λέω, τώρα εἶναι ἡ μόνη εὐκαιρία. Μπουκάρω λοιπὸν στὰ ἴσια ἐκεῖ πού οἱ ἀγγέλοι πατοῦν στὰ νύχια. Διαφορετικοὶ ἐξαφανιστεῖτε.

Ἐμεῖς καί οἱ Ἕλληνες - Δημήτρης Δημητριάδης ( μιά ἄσκηση αὐτογνωσίας)

Ἐμεῖς καί οἱ Ἕλληνες ( Δημήτρης Δημητριάδης)

Παραλλάσσοντας τον, δανείζομαι τὸν τίτλο ἀπὸ τὸ κείμενο τοῦ Ph. Lacoue-Labarthe «Ὁ Χέλντερλιν καὶ οἱ Ἕλληνες», ἕνα κείμενο πού, μὲ τὴ συγγενική του θεματογραφία, διατρέχει ὑπόγεια τὸ δικό μου, ὅπως τὸ διατρέχει καὶ τὸ κείμενο τοῦ Dominique Grandmont «Ἡ Ἑλλάδα τοῦ Καβάφη», τὸ ὁποῖο ὑπῆρξε καθοριστικῆς σημασίας γιὰ τὴν ὀργάνωση καὶ διατύπωση τῶν παρακάτω σκέψεών μου. Ἀπὸ τὸ κείμενο τοῦ Lacoue-Labarthe κρατῶ ἐπίσης τὴν προμετωπίδα τοῦ Heiner Muller στὴν ὁποία θὰ ἐπανέλθω ἀργότερα.
Ὁ κληρονόμος ἀναλογίζεται τὴν κληρονομιά του ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀπειλεῖται μὲ τὴν ἀπώλειά της. Ὁ κίνδυνος νὰ τὴ χάσει ἢ νὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι δὲν τοῦ ἀνήκει κινητοποιεῖ τὸν μηχανισμὸ τῆς ἰδιοποίησης μέσα του.

Ὅ,τι θεωρεῖται δεδομένο καὶ ἐξασφαλισμένο ἀποκλείει τὴ στοχαστικὴ ἀναφορὰ σὲ αὐτό.
Ξεκινώντας ἀπὸ αὐτὴ τὴν παρακινδυνευμένη διαπίστωση, δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ προσφύγουμε ἀπὸ τὴν περιφέρεια στὸ κέντρο, ἀπὸ τὴν περίμετρο στὴν καρδιὰ τοῦ προβλήματος, ἀπὸ τὸν ἐφησυχασμὸ στὴν ἀνησυχία. Νὰ τολμήσουμε, ὄχι χωρὶς συνέπειες, τὴν ἀκρότητα. 

Οἰκοκαπιταλισμός

τό παρακάτω κείμενο προέρχεται ἀπό τό τεῦχος 54 τοῦ περιοδικοῦ Ἐνδιάμεση Περιοχή τοῦ καθηγητῆ Δημήτρη Κιτσίκη

Καπιταλισμὸς καὶ περιβάλλον:
Τὸ ὀξύμωρον -Ἀπάτη καὶ Ἠθικὴ

Ἄλ Γκόρ, ὁ ψευδοπροφήτης

( Τελικὰ ὅλα τὰ βραβεῖα Νομπὲλ ἐκφράζουν τὸν ἱδρυτή τους, τὸν μεγαλοβιομήχανο ἐφευρέτη τῆς δυναμίτιδος. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Σάρτρ ἠρνήθη νὰ τὸ παραλάβη. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ὀμπάμα ὁ Ἀφγανὸς καὶ ὁ Ἂλ Γκὸρ ὁ Γιουγκοσλαῦος, ἔκαμαν πόλεμο καὶ ἐδέχθησαν ὡς μεγάλη τιμή, τὸ βραβεῖο Νομπὲλ εἰρήνης, προερχομένου ἀπὸ τὸν καπιταλιστικὸ χῶρο τους. Στὸ βιβλίο μου, Dimitri Kitsikis, La montee du nationalbolchevisme dans les Balkans, Paris, Avatar, 2008, ἔγραφα: « Ὁ ἀγγλοσαξωνικὸς σατανισμὸς διέδωσε στὴν Δύση δύο καταστροφικὰ στοιχεῖα: τὸ ψέμα καὶ τὸν ἠθικισμὸ» ( σέλ. 75). Τὴν ἔκφραση αὐτὴ τὴν εἶχα δανεισθῆ ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ συναδέλφου μου Pierre Brunel, Claudel et la satanisme anglosaxon, Ottawa, Editions de l’ Universite d’ Ottawa, 1975, ὁ ὁποῖος ἐξηγοῦσε πῶς ὁ μέγας ποιητὴς Πὼλ Κλωντὲλ ( 1868-1955) ἐθεώρει τοὺς Ἀγγλοσάξονες ὡς βασικὴ πηγὴ τοῦ δυτικοῦ σατανισμοῦ. Ὁ δὲ ἐθνικὸς ἱστορικός τῆς Γαλλίας Jules Michelet (1798-1874) εἶχε γράψει γιὰ τοὺς Ἀγγλοσάξονες: «Ἡ ὡραία καὶ σκοτεινή τους λογοτεχνία εἶναι σκεπτικιστική,ἑβραϊκή, σατανικὴ ἐν ὀλίγοις ἀντιχριστιανική». Ὅταν τὸ 1999 ἐβομβαρδίσθη ἡ Γιουγκοσλαυῒα ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ καὶ ἐπευτεύχθη ἐξ’ αὐτοῦ μείζονα οἰκολογικὴ καταστροφή, δηλητηριάζοντας τὸν Δούναβη μὲ πυρηνικὰ πολεμικὰ ἀπόβλητα, ὁ ἀντιπρόεδρος τῶν ΗΠΑ (1993-2001) ἦταν ὁ Ἂλ Γκόρ, συνυπεύθυνος ἐγκληματίας πολέμου, ὅσο συνυπεύθυνός τοῦ Χίτλερ, στὶς δίκες τῆς Νυρεμβέργης, τὸ 1946, ὑπῆρξε ὁ Herman Goering. Τὸ παρακάτω ἄρθρο τοῦ συνεργάτου μας μηχανικοῦ καὶ θεολόγου, Κυριάκου Δουνέτα, ἐξηγεῖ τὴν καπιταλιστικὴ αὐτὴ ἀπάτη τῆς περιβαλλοντολογίας. - Δημήτρης Κιτσίκης)

Sviatoslav Richter

Ὅλοι στὴν οἰκογένεια τῆς Ροϊζίν, ἀπ΄ὅσα ἄκουγα τουλάχιστον ἀπὸ τὸν Πλάτωνα, ἦταν ἐπιφανῆ δημόσια πρόσωπα. Στρατιωτικοί, μηχανικοί, γιατροί, δικαστικοί, κορυφαῖα στελέχη τοῦ κόμματος, πολιτικοί. Οἱ γονεῖς της ἀρχιτέκτονες, σχεδιάσανε τὸ πάρκο δίπλα στὸ ποτάμι, λαμπρὲς προοπτικές, ἀλλὰ ἐκείνη στρυφνό, κολλημένο μυαλό, λέγανε.

Δουλειὲς τοῦ ποδαριοῦ ὅλοι κάναμε τότε, ἀφοῦ ἀπὸ τοὺς γέρους δὲν ἐρχότανε φῶς. Καὶ ποῦ νὰ βροῦνε νὰ σοῦ στείλουνε φῶς ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, ἄσε καὶ ποὺ τίποτα ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ δουλειὲς τοῦ ποδαριοῦ δὲν ὑπῆρχε, ἀλλὰ τέλος πάντων. Ἔκανα πολλὲς δουλειὲς τοῦ ποδαριοῦ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη. Θὰ μὲ πεῖς καὶ τώρα τί κάνω; Μ΄ἀρέσει ὅμως. Τὴ βρίσκω. Ἡ γνωστὴ ἐπιχειρηματολογία τοῦ Τεμπελχανίδη ποὺ δουλεύει στὸν Ξαπλόπουλο. Τάχω πολλαπλὲς φορὲς ἀκούσει, ἀλλὰ ἅμα σὲ φτιάχνει, ρίξτα μιὰ ἀκόμα. Δὲ θὰ μὲ ζημιώσεις. Ὅμως δὲ τὰ μπορῶ τὰ γραφεῖα μὲ τοὺς ἀξιοσέβαστους διευθυντές, τοὺς ὀγκώδεις φακέλλους, τὶς σφραγίδες, τοὺς ὑπ΄ἀλλήλους ποὺ τρέχουν βιαστικοὶ στὸ διάδρομο μὲ τὰ σακκάκια φθαρμένα στοὺς ἀγκῶνες, τὶς θέσεις ἐργασίας γιὰ δι΄ὁρισμένους, τὸ ἄγχος τῆς συμπεριφορᾶς, τὶς καλημέρες, τὶς καλησπέρες, τὶς παρατηρήσεις γιὰ τὸν καιρό, τὴν ἀνάγκη νὰ θυμᾶμαι πολλὰ ὀνόματα. Εἶναι ἀλήθεια, εἶχα μιά δυσκολία μὲ τὰ ὀνόματα. Μοῦ εἶναι ἀδύνατο νὰ συγκρατῶ ὀνόματα. Ἀλλὰ δὲ θέλω κι εὐθύνες στὸ κεφάλι μου, νὰ μὲ λείπει, δὲ γουστάρω ἀποφάσεις, οὔτε γραβάτες καὶ κουστουμαρίσματα. Μιὰ φορὰ μονάχα τὸ ἔβαλα τὸ κουστούμι, φρεσκοξυρίστηκα καὶ κτένησα τὰ μαλλιὰ πίσω, ὅταν πρωτοπῆγα στὸ Γραφεῖο γιὰ νὰ μὲ βροῦν δουλειά. Ἔτσι, δὲ θὰ ὑπῆρχε κανένας τρόπος κάποιος νὰ μὲ μπέρδευε γιὰ τίποτα rock-n-roller, σκέφτηκα. Ἡ γραμματέας εἶχε σημειώσει ὅλα τὰ στοιχεῖα καὶ ἅμα βρισκόταν κάτι ποὺ νὰ ταιριάζει στὸ βιογραφικό μου θὰ μὲ εἰδοποιοῦσε ὁπωσδήποτε. Τὸ βιογραφικὸ ὅμως θάχε πρόβλημα, ἀφοῦ γιὰ τίποτα δὲ μὲ φωνάζανε.

Κωνσταντῖνος Δοξιάδης, Ἄρνολντ Τόϋνμπη καί ἑλληνικό πρότυπο.

Πολλές φορές ἔχω ἀναφερθεῖ σέ ἔννοιες ὅπως ἀνάπτυξη, πρόοδος, στίς θεωρίες πού μέ ὅπλο τίς λέξεις αὐτές ,ἐδῶ καί αἰῶνες ὡραιοποιοῦν-κρύβουν τήν πραγματικότητα, πραγματοποιώντας τούς πολιτικούς τους στόχους. Ὅταν πρέπει ὅμως νά δικαιολογήσεις τά ἀδικαιολόγητα, νά κοιμίσεις τό ἀνθρώπινο μυαλό, χρειάζεται κάτι πιό δραστικό, ἐντυπωσιακά ἀντιφατικό, σέ τέτοιες περιπτώσεις οἱ προαναφερθεῖσες ἔννοιες παραχωροῦν προσωρινά τήν θέση τους στήν φράση "δημιουργική καταστροφή". Εἶναι ὅτι χρειάζεται. Ἡ ἀντίφαση τῆς φράσης, μαζί μέ τήν "ἀνοιχτομυαλιά" τῶν δημιουργῶν της, σέ συνδυασμό μέ μιά νότα αἰσιοδοξίας, τήν ὁποία ἐμεῖς οἱ καθυστερημένοι πρέπει γιά τό καλό μας νά ένστερνισθοῦμε σώνει καί καλά, ἐπιχειροῦν νά ἐξαφανίσουν τόν παραλογισμό τῆς ἑκάστοτε πράξης.΄Ἔτσι, μέ μεθόδους ἐκλεπτυσμένες, ἀκόμα καί ὁ βομβαρδισμός ἀμάχων, ἡ ἰσοπέδωση πόλεων, ἐντάσσονται ἄνετα στίς θεωρίες τῆς "προόδου". Γιά νά μήν ξεθωριάσει ἡ αἴγλη του καί ἀποκαλυφθεῖ ἡ ἐξόφθαλμη ἀπάτη τοῦ ὅρου "δημιουργική καταστροφή", ἀποφεύγουμε τήν συχνή του χρήση. Γιά τό χτίσιμο ἑνός τσιμεντένιου ὄγκου, διάνοιξη αὐτοκινητοδρόμων, ἀνέγερση ἐμπορικῶν κέντρων, "συγχρόνων" συγκροτημάτων γραφείων καί κατοικιῶν, ἡ φαινομενικά ἀθώα καί λαμπερή "ἀνάπτυξη" δουλεύει καλά. Τυχόν ἐμπόδια, ἄνθρωποι, περιβάλλον, σχέσεις μεταξύ τους ἄντιμετωπίζονται...

Ἡ ἀπολογία τοῦ Νίκου Μπελογιάννη

συνέχεια τῆς ἀνάρτησης http://katotokerdos.blogspot.com/2010/04/blog-post.html

Ὁ Μπελογιάννης ζεῖ!!!

Ὁ Τάσος Βουρνᾶς, στὸ βιβλίο του Ὑπόθεση Μπελογιάννη-ἐκδόσεις Τολίδη, ἐξιστορεῖ τὴν περιπέτεια ἀναζήτησης τῶν πρακτικῶν στὰ ἀρχεῖα τῆς Γενικῆς Ἀσφάλειας καὶ τὰ ἀρχεῖα τοῦ Διαρκοῦς Στρατοδικείου Ἀθηνῶν. Ἀναφέρει ὅτι ἀπὸ τὸν φάκελο ἐκείνης τῆς δίκης παρέμειναν μόνο τὰ δακτυλογραφημένα καὶ κυρωμένα πρακτικά, ἐνῶ ὅλη ἡ ὑπόλοιπη δικογραφία καί τό περιεχόμενο ἐκείνου τοῦ ὀγκώδους φακέλου παραδόθηκε μὲ διαταγὴ τοῦ ΥΠ.ΕΘ.Α, τὸ 1978, στὴν κατὰ νόμον πυρά, πρὸς ἀποσυμφόρηση τῶν ραφιῶν τῶν ἀρχείων.

ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟ Α ΔΙΑΡΚΕΣ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1952, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ.

( ἀπό το βιβλίο τοῦ Τάσου Βουρνᾶ «Ὑπόθεση Μπελογιάννη -ἐκδόσεις Τολίδη») 

Νῖκος Μπελογιάννης - Ἕλλη Παππᾶ

Νῖκος Μπελογιάννης

Ξημερώματα Κυριακῆς, 30 Μαρτίου 1952 ἐκτελέστηκαν βάσει τῆς ἀποφάσεως 442 Β/52 τοῦ Διαρκοῦς Στρατοδικείου Ἀθηνῶν, οἱ Μπελογιάννης Νικόλαος, Μπάτσης Δημήτριος, Καλούμενος Νικόλαος, Ἀργυριάδης Ἠλίας, κατηγορούμενοι, ἀνάμεσα σέ 29 συνολικά ἄτομα γιὰ παράβαση τοῦ νόμου 375/36, γιὰ κατασκοπία. Εἶχε προηγηθεῖ μία ἀκόμη δίκη 94 ἀτόμων, τὸν Νοέμβριο τοῦ 1951 ἐνώπιον τοῦ Ἐκτάκτου Στρατοδικείου γιὰ παράβαση τοῦ νόμου 509/47. Το ἀδίκημα ἦταν ἡ προσπάθεια ἀνασυγκρότησης τοῦ παράνομου ΚΚΕ.

Στὶς 27 Ὀκτωβρίου 1951 ἔχει ὁρκιστεῖ ἡ κυβέρνηση ΕΠΕΚ-Φιλελευθέρων μὲ πρωθυπουργὸ τὸν Νικόλαο Πλαστήρα. Βασικὴ συνιστώσα τῆς ἐξαγγελθείσης πολιτικῆς της εἶναι τὰ μέτρα εἰρήνευσης καὶ ὁ κατευνασμὸς τοῦ ἐμφυλιοπολεμικοῦ κλίματος ποὺ συντηροῦν οἱ Ἀμερικάνοι καὶ ὁ ΙΔΕΑ. Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο ἡ κυβέρνηση Πλαστήρα μετὰ τὶς θανατικὲς καταδίκες στὴν δίκη τοῦ Νοεμβρίου κάνει τὴν παρακάτω ἐπίσημη δήλωση: « Ὁ Μπελογιάννης καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ καταδικασθέντες σὲ θάνατο ἀπὸ τὸ Ἔκτακτο Στρατοδικεῖο Ἀθηνῶν δὲν πρόκειται νὰ ἐκτελεσθοῦν. Ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ὅτι δὶ’ ἀδικήματα διαπραχθέντα πρὸ τῆς 1ης Νοεμβρίου 1951, ὁπότε ἡ παροῦσα κυβέρνησις δὲν εὐρίσκετο εἰς τὴν Ἀρχήν, αἱ τυχὸν ἐπιβαλλόμεναι θανατικαὶ ποιναὶ διὰ κομμουνιστικὴν δράσιν θὰ ὑπήγοντο εἰς τὴν ρύθμισιν, ἡ ὁποία ἔχει συμφωνηθεῖ δὶ’ ὄλας τὰς μέχρι τοῦδε ἐπιβληθείσας καὶ μὴ ἐκτελεσθείσας θανατικάς ποινάς». Προηγουμένως, μέσῳ τοῦ ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ναυάρχου Σακελλαρίου, ἔχει ζητήσει ἀπὸ τὸν πρόεδρο τοῦ Ἐκτάκτου Στρατοδικείου νὰ διακόψει τὴν δίκη. Ὁ πρόεδρος Σταυρόπουλος, ἐνημερωμένος ἀπὸ τὸν ΙΔΕΑ ποὺ κινεῖται παρασκηνιακά, ἀρνεῖται.

Ἡ ἀκρόαση σάν ὅραση

Λέγεται συχνά, σύμφωνα μὲ τὸ δόγμα ποὺ ἕλκει τὴν καταγωγή του ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη, ὅτι οἱ πέντε αἰσθήσεις ἐμπίπτουν σὲ δύο ὁμάδες. Πρῶτα ὑπάρχουν οἱ αἰσθήσεις γιὰ τὶς ὁποῖες πρωτεύοντα ρόλο ἔχει ἡ ἐπαφὴ –ἡ ἁφή, ἡ γεύση καὶ (πιθανῶς) ἡ ὄσφρηση- τῶν ὁποίων τὰ ἀντικείμενα προκειμένου νὰ γίνουν ἀντιληπτὰ θὰ πρέπει νὰ προηγηθεῖ ἡ “προσκρουσή” τους στὸ σῶμα μας. Καὶ ἔπειτα ὑπάρχουν οἱ αἰσθήσεις ἀπόστασης – ἡ ὅραση καὶ ἡ ἀκοὴ (καὶ ἐνδεχομένως ἡ ὄσφρηση) - μέσω τῶν ὁποίων ἀντιλαμβανόμαστε τὰ πράγματα ποὺ εἶναι στὸ χῶρο σὲ μακρυνὴ ἀπόσταση καὶ ξεχωριστὰ ἀπὸ τὸ σῶμα μας.

Συντετριμμένος ἀπὸ τὶς ρυτίδες, βυθισμένος στὶς ἀποκαρδιωτικὲς σκέψεις τῆς καθημερινότητας, Ἄλκης Παναγιωτίδης ἀναδυώμενος ἀπ΄τά “Κουρέλια”, ἀναζήτησα καὶ πάλι σήμερα τὴν ἀπόδραση στὸ παρελθόν.

Ἀρνόλδος Τόϋνμπη ( 1889-1975)

Ἄγγλος ἱστορικὸς καὶ φιλόσοφος της ἱστορίας. Θεωρεῖται μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες πνευματικὲς φυσιογνωμίες τοῦ αἰώνα μας.. Ἔχει χαρακτηριστεῖ ἄλλωστε «Θουκυδίδης τοῦ 20ου αἰῶνα.». Γεννήθηκε στὸ Λονδῖνο ἀπὸ πατέρα ἱστορικὸ καὶ μητέρα ποὺ ἀνῆκε στὴν πρώτη γενιὰ τῶν πανεπιστημιακῶν γυναικών. Μεγάλωσε σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς κλασσικῆς ἑλληνολατινικῆς παιδείας, γεγονὸς ποὺ συνετέλεσε στὸ νὰ ἔχει μεγάλο θαυμασμὸ πρὸς τὸν ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμὸ καὶ τὰ ἐπιτεύγματά του. Χρησιμοποιοῦσε πολιτισμικὰ πρότυπα τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου ὡς παραδείγματα διεθνῶν πολιτισμικῶν μοντέλων καὶ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο συνάντησε τὴν κριτικὴ τῆς νεώτερης ἱστορικῆς ἔρευνας.
Εἶναι κυρίως γνωστὸς ἀπὸ τὸ 12άτομο ἔργο του «Σπουδὴ τῆς Ἱστορίας», στὸ ὁποῖο πρότεινε μία φιλοσοφία τῆς ἱστορίας, βασισμένη στὴν ἀνάλυση τῆς κυκλικῆς ἀνάπτυξης καὶ παρακμῆς τῶν πολιτισμῶν ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ὡς σήμερα.
Σπούδασε κλασσικὴ φιλολογία στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης καὶ γιὰ σύντομο χρονικὸ διάστημα στὴ Βρετανικὴ Ἀρχαιολογικὴ Σχολὴ τῆς Ἀθήνας. Τὸ 1912 ἔγινε καθηγητὴς Ἀρχαίας Ἱστορίας στὸ Κολέγιο Μπέιλιολ καὶ τὸ 1915 ἄρχισε νὰ ἐργάζεται γιὰ λογαριασμὸ τῆς Ὑπηρεσίας Πληροφοριῶν τοῦ Βρετανικοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν.

Μή φοβᾶσαι γλυκιά μου ὁ λύκος κοιμᾶται

Μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν κανόνων τῆς ἀγορᾶς καὶ τὴν ἐπικράτηση ἑνὸς τρόπου σκέψης προσανατολισμένου πρὸς τὶς ἀγορὲς νὰ καλύπτουν ὅλο καὶ περισσότερες σφαῖρες τῆς καθημερινῆς ζωῆς, μὲ ἑκατομμύρια βολεμένους στὴν ἀπορρύθμιση τοῦ χρηματοπιστωτικοῦ κλάδου νὰ σὲ μισοῦν, μὲ δεδομένη τὴν αὐξανόμενη κάλυψη τοῦ προαστιακοῦ χώρου μὲ σκυρόδεμα, καὶ μὲ ὀκτὼ αὐτοκίνητα ἀνὰ δέκα ἀνθρώπους, εἶναι δύσκολο νὰ πάρεις τὴν ἔννοια τῆς καλλιέργειας τῆς ἀρετῆς στὰ σοβαρά. Παρ’ ὅλα αὐτὰ οἱ ἱστορίες λύκων δὲν ἔχασαν ποτὲ σὲ διδακτικὴ δεινότητα. Ὁ λύκος πάντα τριγυρνᾶ μοναχός, μιλάει ἄσχημα, χλευάζει τὰ πουλιά, κυνηγάει τοὺς λαγούς, τρώει τὰ πρόβατα, μεταμφιέζεται σὲ γιαγιούλα καὶ πάλι ἡ περηφάνειά του θὰ προηγεῖται κάποιας πτώσης. Παρόμοια παραμύθια, ποὺ ἄκουσα κι ἐγώ, ἔλεγα τὴν κόρη μου, γιὰ τὸν καπετὰν-Γιώτη, γιὰ κάποιον λαοπλάνο ὑποχείρειο τῶν Ἄγγλων, γιὰ τὶς ἀναμνήσεις τοῦ ΑΣΠΙΔΑ, γιὰ τὰ φτωχαδάκια ποὺ μπουζουριαστήκανε στὰ ὑπόγεια τῆς Λεωφόρου Ἀλεξάνδρας γιὰ νὰ ἀναστηλωθεῖ ἡ οἰκονομία μὲ ἀρχιτεκτονικὴ ἀπελπισία κι ἔτσι κάπως κι ἐκεῖνο τὸ βράδυ ἦρθε ἀπρόσκλητος ὁ ὕπνος.

Τὰ ὄνειρα ξεβράζουν ἤχους, προτάσεις, ἀποσπαματικὲς εἰκόνες. Προσπαθεῖς μέρες, μῆνες, χρόνια νὰ τὰ βάλεις ὅλα σὲ τάξη καὶ κάτι ἐμφανίζεται καὶ ξαναρχίζεις τὴν ἀνακατανομή.

Στάδιο 1, Ἐλαφρὺς ὕπνος: Ὁ λύκος στεκόταν ὄρθιος καὶ παρατηροῦσε τὴν κυκλοφορία. Ὁ κόσμος δὲν εἶναι ἤρεμος, μὲ λέει. Ἁπλῶς εἶμαι ἐγὼ ποὺ δὲν τὸν ἀκούω. Τοὺς ἀπέφυγα τοὺς ἀνθρώπους. Ἄλλωστε ὁ λύκος εἶναι ἐπικίνδυνος γιὰ τοὺς ἀνθρώπους.

Στάδιο 2, Οἱ κινήσεις τῶν ματιῶν σταματοῦν: Ὁ ὅρος ἄγριος στὰ οἰκοσυστήματα χρησιμοποιεῖται συνήθως ὅταν ἀναφερόμαστε στὶς καταστάσεις ὅπου δὲν ἔχουν παρέμβει οἱ ἄνθρωποι, ὅμως τὶς μέρες αὐτὲς οἱ ἄνθρωποι διαχειρίζονται τὰ περισσότερα ἂν ὄχι ὅλα τὰ οἰκοσυστήματα. Ἐκ τῶν πραγμάτων λοιπὸν ὁ διαχωρισμὸς μεταξὺ ἄγριων καὶ ἥμερων ζώων ἔχει καταστεῖ δυσχερὴς καὶ ἔγκειται στὸ κατὰ πόσον ἕνα ζῶο ἔχει μετατραπεῖ σὲ κατοικίδιο. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὑπάρχουν κι ἐκεῖνοι ποὺ βλέπουν τὰ ἐξημερωμένα ζῶα ὡς κάτι πιὸ κοντὰ στὰ φυτὰ παρὰ στὰ ζῶα. Σὲ πολλὲς περιοχὲς μάλιστα, οἱ ἄνθρωποι θεωροῦν ὅτι ἐπηρεάζουν τὰ ζῶα μὲ τὶς σκέψεις τους καὶ μὲ τὶς ἐνέργειές τους καὶ γιὰ πολλοὺς ἡ ἰδέα ὅτι ἕνα ζῶο θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἄγριο εἶναι ξένη. Φαίνεται περίεργο ποὺ ὁ κατοικίδιος σκύλος, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται σὲ πολλὰ περιστατικὰ ὡς ὁ αἴτιος ἐπιθέσεων κατὰ ἀνθρώπων, θεωρεῖται ἐξημερωμένο εἶδος, ἐνῶ ὁ πιὸ στενός του συγγενής, ὁ λύκος, ποὺ τὸ οὐρλιαχτὸ του ὑπενθυμίζει ὅτι μοιραζόμαστε τὴ γῆ μὲ ἄλλους, εἶναι αὐτὸς ποὺ φοβόμαστε. Οἱ διχοτομικὲς διακρίσεις ποὺ γίνονται λιγότερο σαφεῖς ὅσο προσεκτικότερα κοιτάζουμε, αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα.

Στάδιο 3, Κύματα δέλτα: Οἱ “μοντέρνοι”, ἐμεῖς, φυσικὰ ἔχουμε ἐντελῶς ἀποσυνδεθεῖ ἀπὸ τὶς ἄγριες περιοχές. Οἱ σύγχρονοι πόλεμοι διεκπαιραιώνονται πλέον ἀπὸ ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες, ἡ ἐκπαίδευση, ἡ δημόσια ὑγεία, καὶ οἱ μεταφορὲς διέπονται ἀπὸ τὰ κίνητρα τῆς ἀγορᾶς, ἡ ἐργασία τῶν φυλακισμένων χρησιμοποιεῖται γιὰ κερδοσκοπικοὺς λόγους ντεμὲκ γιὰ τὴν ἀποπλήρωση τῶν φορολογουμένων ποὺ παρέχουν. Στὸ τέλος δὲν ἀπόμεινε καμμιὰ κοινωνικὴ δραστηριότητα ποὺ νὰ μὴν ἔχουν παρεισφρύσει οἱ κανόνες τοῦ ἐμπορίου κι ὅλα αὐτὰ ὀργανωμένα ἀπὸ ἐξημερωμένους κατοικίδιους.

Στάδιο 4, Βαθὺς ὕπνος: Εἴμαστε πολλὰ χρόνια μαζί, μπορεῖ καὶ πάνω ἀπὸ εἴκοσι πέντε. Ἐὰν δὲν τάχω χάσει ἐντελῶς, νομίζω πὼς ἐκεῖνοι ἔχουν μείνει στάσιμοι στὰ εἴκοσι μὲ τριάντα. Μὴ μὲ ρωτήσεις λεπτομέρειες, πάσχω ἀπὸ ἐξηγήσεις. Οἱ διάλογοί μας, πάντα πληκτικοὶ ἀφοῦ ἔχουν τὴ μορφὴ τῆς ἐπικάλυψης τοῦ λόγου μὲ λόγια.

Στάδιο 5, Rapid Eye Movement (REM): Μπορεῖ νὰ τὰ φταίει ἡ καριέρα, οἱ τραπεζικοί, οἱ ἀργόμισθοι, οἱ τεμπέληδες, οἱ μπάτσοι, οἱ δεξιοί, τὰ δικά μας παιδιά, οἱ πρασινοφρουροί, οἱ βασιλόφρονες, ἡ ΕΔΑ, οἱ κνίτες, οἱ οἰκολόγοι, ὁ μπάουγκ, οἱ βαζέλες, ὁ γαῦρος, τὰ μακρυὰ μαλλιά, οἱ αἰώνιοι φοιτητές, οἱ συνταγματάρχες, οἱ χαραμοφάηδες, ἡ ἐξουσία, ἕνα ρεμάλι ποὺ γύρναγε, οἱ δικαστικοί, τὰ παρακυκλώματα, τὰ σκουλήκια, ἡ ΑΑΣΠΕ, οἱ διαιτητές, οἱ μπάτσοι, οἱ εὔγλωττες πεισματικὲς σιωπές, οἱ μεσάζοντες, οἱ ἐνδοκρινολόγοι, οἱ ἐφοριακοί, οἱ οἰκοδόμοι, οἱ ταξιτζῆδες, οἱ ἀγρότες, τὰ μπλόκα, οἱ ψυχαναλυτές, τὰ μπάνια τοῦ λαοῦ, οἱ ἀπεργοσπάστες, οἱ χοντροί, οἱ ρακοσυλλέκτες, οἱ ἀγύμναστοι, τὰ φαρδυά μου ροῦχα, ἡ Δήμητρα, ὁ Ἀκης, ὁ Κατσιφάρας, ὁ Νταλάρας, ὁ Δροσογιάννης, ὁ Κοσκωτᾶς, ἡ ἔλλειψη καλῶν τρόπων, ἀλλὰ καὶ καμμιὰ φορᾶ ὁ Neil Young, ἡ Janis, ὁ Chick Corea, ἡ Koko Taylor, τὸ Χριστινάκι, οἱ Φατμὲ, ἡ Medousa the band, ὁ Ἡρακλής μέ τή Λερναία Υδρα, ὁ Κηλαηδόνης καὶ φυσικὰ μονίμως τὰ φρικιὰ καὶ ἡ ΣΙΑ (ποὺ ἐν τέλει ἦταν τὸ ἴδιο πράμα), καὶ γενικῶς οἱ ξένοι, ἀλλὰ πάνω ἀπ΄ὅλα ἴσως ἡ καριέρα. Ὁ πλήρης κύκλος περιλαμβάνει και τα 5 στάδια ἐπαναλαμβανόμενα. Ἡ νικοτίνη καὶ τὸ ἀλκοὸλ ἐπέφεραν ἐπίσης πολλὲς διαταραχὲς στὸν ὕπνο. Ὅμως ὁ λύκος ἐπέζησε δεκαετίες δηλητηριάσεων μὲ στρυχνίνη καὶ κυανιούχα, χαλύβδινων παγίδων, ἐμφυλίων καὶ διεσώθη ἀπὸ κάθε εἴδους σφαῖρες.

Τὸ πρωὶ ὁ ἀέρας πέφτει καὶ ὁ ἥλιος γλιστρᾶ ἀδιάκριτος μέσα στὴν κάμαρα ἀπὸ τὶς χαραμάδες μ’ ἕνα ροδαλὸ φῶς. Ὁ πρώην ἐθνάρχης τῆς Λεωφόρου Ἀλεξάνδρας τῶν φτωχῶν ἔχει μετατραπεῖ σὲ βοδιλάϊν καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ τὴν οἰκογένεια τῶν λαοπλάνων βγῆκε λίγο ἀγαθός. Ὁ γερόλυκος περπατᾶ ἀργὰ-ἀργὰ ταλαντεύοντας τὸ κεφάλι του ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ στὴν ἄλλη. Σταματᾶ ξανακοιτᾶ πέρα ἀπὸ τὸν ὦμο του καὶ διστακτικὰ συνεχίζει τὸ δρόμο του μέσα ἀπὸ τὸ ἀφύσικο πράσινο τοῦ γηπέδου τοῦ γκόλφ, χωρὶς νὰ λυγίζει χιλιοστόμετρο τὴν ταυτότητά του νὰ ταιριάξει στὸ μοντέρνο καλούπι. Στὸ μεταίχμιο τοῦ ἄγριου, καθιστὸς στὴ βεράντα ὁ πατέρας, μὲ τὸ μεγενθυντικὸ φακὸ στὸ ἕνα χέρι, διαγράφει μὲ τ’ ἄλλο κείμενα, μὲ τέτοια μανία ποὺ τὸ χαρτὶ λοιώνει κάτω ἀπ΄τὶς κόκκινες γραμμές. Ὁ γερόλυκος ὁ παντοτινός, ὁ μεγάλος ἐπιζῶν.

Ἐνημέρωση τραβεστί...

Ἀλήθεια δέν ἔχετε παρατηρήσει,πώς κάνα δυό μῆνες πρίν, ὅποιος ἀναφερόταν σέ παιχνίδια καί ἐπιθέσεις κερδοσκόπων κατά τῆς Ἑλλάδας, στιγματιζόταν ἀπό τά ἔγκριτα και ὀργουελιανά Μ.Μ.Ε. εἴτε σάν συνωμοσιολόγος, εἴτε σάν ἀφελής; Και ἀφοῦ μᾶς ἐπιτιμοῦσαν καλά καλά, μᾶς ὑποδείκνυαν στό τέλος μέ ὑπεροψία ἤ συγκατάβαση πώς τό πρόβλημά μας ἐπικεντρώνεται στόν διεφθαρμένο δημόσιο τομέα καί τόν τεμπέλη ἕλληνα δημόσιο ὑπάλληλο–γιά τόν ἰδιωτικό τομέα καί τήν πιθανή διαφθορά του, γιά τόν σκλάβο ἰδιωτικό ὑπάλληλο μούγγα στην στρούγκα, μόνο ὅτι πρέπει νά γίνει ἀνταγωνιστικός μᾶς λένε. Τελευταῖα, ὅταν μέχρι πρωθυπουργοί καί ἐπιτροπές βαρύγδουπες, ( ἐντός καί ἐκτός Ἑλλάδος) ἀναφέρονται συνέχεια σέ κερδοσκόπους ( σάν νά μήν τούς ξέρουν ἀφοῦ στό ἴδιο τραπέζι κάθονται), οἱ λειτουργοί τῆς τραβεστί- ἐνημέρωσης ἀνακάλυψαν ὅτι ἡ κερδοσκοπία, πού μέχρι χθές ὅταν δέν ἦταν στήν φαντασία μας ἀποτελοῦσε ἀναπόσπαστο συστατικό τῆς "δημοκρατίας" τῆς ἀγορᾶς, σήμερα χρειάζεται νά ἀντιμετωπισθῆ μέ ἐθνική συστράτευση. Μιά τρύπα στό νερό. 

Δυτική Εὐρώπη, ἀποικίες καί Ἀνατολική Μεσόγειος (2)

Γεράσιμος Κακλαμάνης, Τό Ἀνατολικό Ζήτημα Σήμερα ( σελ.342-353)

συνέχεια τῆς προηγούμενης ἀνάρτησης http://katotokerdos.blogspot.com/2010/03/1.html


...Τὸ ἐκπληκτικὸ στὴν ἱστορία γεγονός, ὅτι ἡ ἀνατολικὴ Ἐκκλησία μὲ τὸν ἕνα τρόπο ἤ τὸν ἄλλο κατάφερε νὰ κράτηση τὴν ἑνότητα τοῦ ἀνατολικομεσογειακοῦ ὀργανισμοῦ ἐπὶ 2.000 χρόνια σχεδόν, καὶ ὅτι μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἑνότητα ἐξεπήγασε ἡ Βενετία, ἐπῆλθε ἡ Ἀναγέννηση γιὰ τὴν δυτικὴ Εὐρώπη καὶ ἡ βιομηχανικὴ ἀνάπτυξή της μὲ τὰ μαζεμένα κεφάλαια πού προείπαμε, εἶναι γεγονότα ὁλικῶς ἀνύπαρκτα στὴν σημερινὴ γενικὴ συνείδηση. Ἀλλὰ δὲν χρειάζονται αὐτὲς οἱ συνειδητοποιήσεις γιὰ μιὰ «νέα τάξη» τοῦ κόσμου; Δὲν μᾶς χρειάζεται λίγο περισσότερο ἰδεολογικὸ θάρρος; Μὲ τὸ ἀκαθορίστου περιεχομένου ἐφεύρημα «Εὐρώπη», εἶναι φυσικὸ τὰ πράγματα νὰ μὴν ἐξικνοῦνται παραπέρα ἀπὸ τὸν... Ἰωάννη Παλαιολόγο καὶ νὰ παραγνωρίζεται ἡ ὄντως βαθύτατη πανευρωπαϊκὴ συνείδηση τῶν «ἀνθενωτικῶν», οἱ ὁποῖοι ἐργάσθηκαν μὲ ἱστορικὸ αἰσθητήριο τὴν ἑνότητα τοῦ μεσογειακοῦ ὀργανισμοῦ, ὥστε ἀκριβῶς νὰ ἔχη σήμερα ἡ Εὐρώπη τὶς (ἐπὶ τοῦ παρόντος δυνάμει) προϋποθέσεις γιὰ μιὰ ἱστορικὴ ἑνότητα τοῦ μέλλοντος. Πολὺ πιθανὸν νὰ χρειασθῆ καὶ τὸν Ἅγ. Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, ἂν ὄχι νὰ τὸν ξεκρεμάσουμε ἀπὸ τὴν χορεία τῶν ἁγίων, ὁπωσδήποτε νὰ κρεμάσωμε τὸ πορτραῖτο του μεταξὺ τῶν μεγαλυτέρων τῆς ἱστορίας πολιτικῶν... Τονίζεται ἡ «ἕνωση», ἄλλα τί θὰ γινόταν μ' αὐτὴ τὸ χρησιμώτερο ἀπ' αὐτὸ πού ἔγινε μὲ τὴν «μὴ ἕνωση»; Δυνατὴ βέβαια ἡ «ἕνωση» πρακτικὰ καὶ θεωρητικὰ δὲν ἦταν, κάποιες νέες κατανοήσεις ὅμως τῶν πραγμάτων μᾶς χρειάζονται. Δυστυχῶς, παρὰ τὸ μυθολόγημα τῆς «Εὐρώπης» καὶ τῆς «Δύσεως», ὁ χριστιανικὸς τουλάχιστον κόσμος τῆς Ἀνατολῆς δὲν νομίζομε νὰ ἔπαψε ποτὲ νὰ αἰσθάνεται Εὐρώπη καὶ ἔτσι νὰ φέρεται. Πιθανὸν εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς Εὐρώπης πού μᾶς λείπει. Ὅταν ὁ Ἰωάννης Βατάτζης πολεμάη τοὺς Λατίνους στὴν Κων/πολη, ἀλλά παντρεύεται τὴν Μαρκεζίνα (σὲ μιὰ τόσο κρίσιμη ἐποχὴ καὶ μὲ δεδομένον τὸν ρόλο τῆς «Gesinnungsethik» στοὺς χώρους αὐτούς), εἶναι γιατί ἐνεργεῖ μὲ μιὰ πιὸ σύνθετη συνείδηση Εὐρωπαίου, ἀπὸ ὅσο ὑπονοοῦν οἱ ἰδεολογικοὶ μονόδρομοι τῆς σήμερον... Δυστυχῶς, ἡ βαθύτατη συνείδηση τῶν «Ἀνατολικοευρωπαίων» εἶναι μία καὶ μόνη: ὅτι αὐτοὶ πάντα ἀγωνίζονταν νὰ κρατήσουν μίαν ἑνότητα τοῦ χώρου τῆς ἀνατολικῆς Εὐρώπης, ἡ ὁποία πάντα ἐκαταλύετο ἀπὸ τὴν δυτική. Αὐτὸ τελικῶς εἶναι τὸ «ἱστορικὸ νόημα» τοῦ «φακιολίου» τοῦ Λουκᾶ Νοταρᾶ...
 

Βλακώδης επιστήμη και λαϊκή σοφία (5)

Ὁ Jaron εἶναι ἕνας ἀπό κείνους τούς τύπους “on my way to hell”. Τρώγεται μονίμως μέ τά ροῦχα του καί εἶναι ἀνικανοποίητος μέ τήν κατάστασή του, την ὁποῖα μονίμως χαρακτηρίζει underachievement. Ἐπιπροσθέτως τίποτα δέν μπορεῖ νά ἀποσπάσει τήν προσοχή του ἀπό τά μηδαμινὰ ἐρωτήματα πού τόν ἀπασχολοῦν. Τό μόνο γιά τό ὁποῖο μιλᾶ μὲ ἐνθουσιασμὸ εἶναι αὐτὰ τὰ νευροβιολογικὰ πειράματα. Ἂς ὑποθέσουμε, ἐξηγοῦσε, πὼς οἱ ἀσύρματες συσκευὲς ἔχουν τελειοποιηθεῖ σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ θὰ ἦταν δυνατὸ οἱ ἰδιότητες ἑνὸς νευρώνα νὰ ὑποκατασταθοῦν μὲ μιὰ τέλεια ἀσύρματη συσκευή. Ἂς ἀντικαταστήσουμε ἕνα νευρώνα τοῦ ἀνθρώπινου ἐγκεφάλου μὲ μία τέτοια ἀσύρματη συσκευή. Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ τεχνητὸς νευρώνας θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ ὑποκαστήσει ὅλες τὶς συνάψεις -γύρω στὶς ἑπτὰ χιλιάδες κατὰ μέσο ὄρο- τοῦ βιολογικοῦ νευρώνα τὸν ὁποῖο ἀντικατέστησε. Στὴ συνέχεια ἂς συνδέσουμε τὸν τεχνητὸ νευρώνα διὰ μέσου μιᾶς ἀσύρματης σύνδεσης μὲ μία προσομοίωση ἑνὸς νευρώνα σὲ ἕναν ὑπολογιστὴ στοῦ ὁποίου τὸ πρόγραμμα ἔχουν συμπεριληφθεῖ ὅλα τὰ μοναδικὰ χημικὰ καὶ δομικὰ χαρακτηριστικά τοῦ φυσικοῦ νευρώνα.

Βλακώδης επιστήμη και λαϊκή σοφία (4)

Τὸ νησὶ δὲν ἦταν ἰδιαίτερα μεγάλο. Τί μεγάλο δηλαδὴ οὔτε γιὰ μετρίου μήκους δὲ θὰ τὸ λογάριαζες ἀφοῦ γιὰ νὰ φτάσεις ἀπὸ τὴ μιὰ ἄκρη στὴν ἄλλη θὰ σούπαιρνε μόλις τριανταπέντε λεπτὰ γκαλοπάροντας μὲ τὴ μπαγκαντέλα ὅπως ἔλεγε ὁ λαϊκολεβέντης ὁ φαρμακοτρίφτης (σπουδαγμένος στὸ Λουγκάνο βλέπεις) τὴ βάγγα (τὸ σκαραβαῖο) ποὺ χρησιμοποιοῦσαν γιὰ τὶς μετακινήσεις τους οἱ «νεανίες». Ἅμα λάβεις δὲ ὑπόψη καὶ τὸ ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῆς διαδρομῆς ἤτανε χωματόδρομος, τότε κατάλαβες γιὰ τί μέγεθος νησιοῦ μιλᾶμε. Τὸ καφενεῖο ὅλο τὸ χειμώνα ἀπὸ Ὀκτώβρη μέχρι μέσα τοῦ Μάη ἤτανε τὸ μόνο μαγαζὶ ποὺ δούλευε μέχρι ἀργὰ τὸ βράδυ μετὰ τὶς ἐννιά. Ὁ πληθυσμὸς θὰ ἔφτανε γύρω στὶς χίλιες πεντακόσιες ψυχὲς καὶ στὰ τρία χωριὰ τοῦ νησιοῦ, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν σκύλων (γιατί ἄλλα ζῶα δὲν ὑπῆρχαν ἐκεῖ πάνω) καὶ μπορεῖ καὶ νὰ σοῦ λέω καὶ παραπάνω ἀπὸ ὅ,τι ἤτανε στὴν πραγματικότητα. Στὴ Χώρα μοναχὰ ζοῦσαν γύρω στὰ ἑπτακόσια ἄτομα. Ἤτανε πιὰ συνηθισμένο νὰ ἀναλύονται σὲ βάθος κάθε βράδυ γιὰ ἐννέα μῆνες τὰ σημαντικὰ γεγονότα ποὺ ἔλαβαν χώρα τοὺς τρεῖς μῆνες τοῦ καλοκαιριοῦ. Μετὰ ἡ ζωὴ πάγωνε σὰν τὴν ὀθόνη τοῦ κολλημένου ὑπολογιστῆ ποὺ δὲν ξεκολλάει μὲ τίποτα μέχρι νὰ κάνεις reboot. Εὐτυχῶς ποὺ ἤτανε καὶ ὁ δάσκαλος (ἢ Τζίγκερ λόγω τῶν περιορισμένων ἱκανοτήτων του στὴν ὁδήγηση), ὁ ἀγροτικός, γνωστὸς ἐπίσης καὶ ὡς ἐπιστήμονας κατὰ τὸν ὁρισμὸ τοῦ Ἀργύρη Σαλιαρέλη, ὁ διευθυντὴς τοῦ ὑποκαταστήματος τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης ἢ διαφορετικὰ ἀποκατεστημένος (ὡς πρώην κνίτης), ὁ λιμενάρχης ἢ γλαρόμπατσος, καὶ ὁ ταχυδρόμος ἢ ἐπὶ τὸ φιλικώτερον unpektable (οἱ «νεανίες» ἐπὶ τὸ συντομώτερον) καὶ ἔτσι μερικὲς νύχτες τὴ γλυτώναμε ἀπὸ τὴ μονοτονία τῆς συζήτησης τοῦ ξενιτεμένου λαοῦ ποὺ ἀρριβάρησε κι αὐτὸ τὸ καλοκαίρι στὴ βραχονησίδα ἀπὸ τὴ Μελβούρνη, τὸ Συντνεϊ, τὴν Ἀδελαϊδα, τὴ Νέα Ὑόρκη, τὴ Βοστώνη καὶ τὸ Τορόντο προκειμένου νὰ δοῦνε οἱ γέροι τὰ ἐγγόνια τους.

Τὸ δημοτικὸ σχολεῖο εἶχε μία τάξη μὲ δεκαοκτὼ παιδιὰ διαφόρων ἡλικιῶν μὲ παράξενα ὀνόματα τὴ Θεμελίνα, τὴ Θεοφίλη, τὴν Τσαμπίκα, τὸν Πάνορμο, τὸν Μακαρούνα, τὸν Νομικὸ (Μικέ), ἀλλὰ αὐτὸ τὸ τσογλάνι ὁ Σκεῦος ἔκανε γιὰ εἰκοσιπέντε ἢ τουλάχιστον ἔτσι τοὔχε κάτσει τοῦ δάσκαλου. Ἡ μόνιμη συνήθεια τοῦ Σκεύου ἦταν νὰ καταστρέφει τὸ μάθημα εἴτε μὲ τὶς θριαμβολογίες του ὅταν ἔκλανε, ἢ μὲ τὶς πνευματώδεις παρεμβάσεις του. Ἐκείνη τὴ μέρα ὁ δάσκαλος προσπαθοῦσε νὰ τοὺς ἐξηγήσει τὶς ἔννοιες τοῦ ἀκριβοῦ καὶ τοῦ φτηνοῦ καὶ γιὰ νὰ κάνει τὸ μάθημα κατανοητό τούς ἔδωσε τὸ παράδειγμα δύο μπακάληδων ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ἕνας πουλάει τὶς πατάτες πρὸς δέκα δραχμὲς τὸ κιλὸ καὶ ὁ ἄλλος πρὸς δώδεκα δραχμὲς τὸ κιλὸ καὶ τοὺς ρώτησε ἀπὸ ποιὸν μπακάλη θὰ προμηθεύονταν πατάτες. Αὐτὸ τὸ κλανομαξίλαρο ὁ Σκεῦος μετὰ ἀπὸ μερικὰ δευτερόλεπτα σιγῆς πετάχτηκε νὰ πεῖ:

‘Μα τί ἄσκοπες ἐρωτήσεις εἶν’ αὐτὲς κὺρ-δάσκαλε; Μόνο τὸ μπακάλικό τοῦ Μάριου πουλάει πατάτες σ΄ὅλο τὸ νησί.’

Πέρασαν πολλὰ χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Τζίγκερ μᾶς διασκέδαζε μὲ τὶς ἱστορίες τοῦ Σκεύου ὅταν μιὰ μέρα τὶς προάλλες διάβαζα κάπου ἕνα ἄρθρο ὑπογεγραμμένο ἀπὸ κάποιον ὀνόματι Σκεῦο:

«Ἡ on line κουλτούρα εἶναι πλήρης ρητορικῆς γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἡ ζωὴ θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει ἀλλάξει πρὸς τὸ καλύτερο, ἀλλὰ αὐτὲς τὶς μέρες ἡ διαδρομὴ πρὸς τὸ καλύτερο εἶναι προκατειλημμένη ἔντονα ἀπὸ ἕνα τρόπο σκέψης ποὺ θεωρεῖ τὸ τεχνητὰ παραφουσκωμένο, γεμάτο αὐτοπεποίθηση, ὑπεράνθρωπο -ἄρα ταυτόχρονα καὶ ἀντιανθρώπινο- διευθυντικὸ στέλεχος, ἐπιτυχημένο. Ὁ κόσμος ἔχει πάψει νὰ στρέφει τὴν προσοχή του στὴν ἐκμάθηση γιὰ τὸ «ἄλλοι» -ἄλλοι χρόνοι, ἄλλοι τόποι, ἄλλες ἰδέες, ἄλλα θέματα, ἄλλες ἐξηγήσεις, ἄλλες ἀπόψεις. Ἡ ἐπιστήμη κλειδωμένη μὲ μάνταλο σὲ μιὰ μονοσήμαντη ὀπτική τοῦ μέλλοντος εἶναι προσηλωμένη στὴν ἀνακάλυψη ἐξυπνότερων τηλεφώνων καὶ ταχύτερων ὑπολογιστικῶν μηχανῶν. Ἡ ἐπιτυχία δὲ στηρίζεται πιὰ στὴ γνώση, στὴν ὑπομονή, στὴ μελέτη, στὴν ἐμπειρία, ἀλλὰ στὴν ταχύτητα πρόσβασης στὴν πληροφορία. Τὰ πακέτα λογισμικοῦ ἀδυνατοῦν νὰ ἀφομειώσουν ἰδαίτερα πολιτιστικὰ χαρακτηριστικὰ καὶ ἡ εἰσαγωγή τους στὴ διδασκαλία ἀδυνατεῖ νὰ προσδώσει στοὺς μαθητὲς τὴν κατανόηση τῆς διαφορᾶς μεταξὺ τεχνολογίας καὶ γνώσης-νοημοσύνης. Τὸ διαδίκτυο τείνει νὰ μετατραπεῖ σὲ ἕνα στρατὸ συνασπισμένων ὑπολογιστῶν ποὺ ὑπεροπτικὰ ἐλέγχει τὶς ὑποθέσεις τοῦ πλανήτη. Ὁ ἄνθρωπος ἐπιτέλους ἀπολαμβάνει τὴν ἀθανασία μέσα σὲ μία εἰκονικὴ πραγματικότητα ποὺ ἔχει δημιουργηθεῖ ἀπὸ κάποιον ἀπροσδιόριστο σφαιρικὸ ἀνεγκέφαλο. Καὶ τώρα στὴν παροῦσα οἰκονομικὴ συγκυρία ὅσοι ἀπὸ μᾶς ἀντιμετωπίζουμε τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ἀπόλυσης δὲν ἔχει μείνει τίποτα γιὰ νὰ πουλήσουμε οὔτε κὰν τὴ ψυχή μας ἀφοῦ κι αὐτὴ δὲν ἀξίζει φράγκο.»

Ἔτρεξα στὸ τηλέφωνο νὰ ρωτήσω τὸν Τζίγκερ ἂν αὐτὸς ὁ Σκεῦος εἶναι ὁ παλιός του μαθητής.

-Ὁ Σκεῦος τελείωσε τὴν ἰατρική, λέει ὁ μεσῆλιξ πλέον δημοδιδάσκαλος ἀλλὰ τώρα ἐπιμελεῖται τῶν οἰκογενειακῶν του ξενοδοχειακῶν ἐπιχειρήσεων.
Τό ἄκουσα καί ἀναίτια νευρίασα.

Βλακώδης επιστήμη και λαϊκή σοφία (3)

Ὁ βαρυποινίτης εἶναι ἰδιαίτερη περίπτωση στὸ καφενεῖο ἀφοῦ χαίρει τῆς ἐκτιμήσεως καὶ τοῦ σεβασμοῦ ὅλης της ὁμήγυρης παρὰ τὶς περὶ τοῦ ἀντιθέτου προβλέψεις, ἀφοῦ ἐκτός τοῦ βαρυποινίτη τὸ ἄλλο του παρατσούκλι εἶναι νόμιμος λακαμᾶς (κάτι σὰ τὸ νόμιμος ἢ παράνομος μετανάστης). Ὅπως λένε οἱ παλιοὶ θαμῶνες, ὁ βαρυποινίτης γνωρίστηκε μὲ τὴ γυναίκα του ἀπὸ τὶς τάξεις τοῦ δημοτικοῦ (ἐξ οὗ καὶ τὸ χαϊδευτικὸ βαρυποινίτης). Καὶ δὲ μιλᾶμε τώρα γιὰ δέκα χρόνια ἢ τέτοια ἀσήμαντα νούμερα. Οἱ φῆμες ἐπίσης συγκλίνουν πρὸς τὴν κατεύθυνσή τοῦ ὅτι ὁ βαρυποινίτης εἶναι καταπιεσμένος σύζυγος. Ἡ ἐπίσκεψη στὸ καφενεῖο τὸν ἐπιτρέπεται τὶς καθημερινὲς μόνο γιὰ δύο ὧρες καὶ κατὰ προτίμηση μετὰ τὸ βραδυνὸ φαγητό, τὸ δὲ Σάββατο θὰ πρέπει νὰ αἰτηθεῖ ὡριαίας ἀδείας καὶ μόνο στὴν περίπτωση κατὰ τὴν ὁποία τὶς πρωϊνὲς ὧρες ἔτυχε νὰ συνοδεύσει τὴ συμβία του, τὴν κυρὰ-Σούλα, στὴ λαϊκὴ ἀγορὰ καὶ φυσικὰ ὄχι μὲ τὰς χείρας στὰ θυλάκια τῆς περισκελίδος. Τὶς Κυριακὲς δὲν θὰ περιμένει τὰ ἀθλητικὰ νέα της Ὑπόλοιπης Ἑλλάδας, μόνο γιὰ τὴν Ἀθηναϊκὴ Κυριακὴ ἔχει χρόνο καὶ μετὰ πρέπει νὰ μαζευτεῖ στὸ σπίτι.

Βλακώδης επιστήμη και λαϊκή σοφία (2)

Ὁ ξηροκαρπίτης εἶχε μέρες νὰ φανεῖ στὸ καφενεῖο. Ὁλόκληρη τὴ βδομάδα στὸ κόκκινο. Εἶχε φτάσει Παρασκευὴ καὶ δὲν τὸν εἶχε δεῖ κανείς. Ὁ χαιρεκάκης εἶχε μαραζώσει ἀφοῦ ὡς γνωστὸν ὁ ξηροκαρπίτης ἤτανε ὁ πρῶτος καὶ μόνιμος στόχος στὴ λίστα τῶν θυμάτων του. Διάφορες φῆμες. Ἄλλοι λέγανε πὼς δὲν εἶχε λεφτὰ γιὰ καφὲ ἀφοῦ τὴν Κυριακὴ νίκησε ὁ Ἄρης κι ἐκεῖνος ἀπὸ τὴ χαρὰ του μοίρασε τζάμπα τὸ ἐμπόρευμα τοῦ τρίκυκλου στὰ σκουλήκια (οἱ φίλαθλοι τοῦ Ἄρεως, γιὰ τοὺς κάτω ἀπὸ τ΄αὐλάκι). Ἄλλοι λέγανε πὼς ἤτανε ἡ ἑβδομάδα τῆς αὐτοκριτικῆς του καὶ καθότανε σπίτι κι ἔβλεπε τηλεόραση γιὰ νὰ μὴν ἐπιβαρύνει τὴ θεμοκρασία τῆς ἀτμόσφαιρας μὲ τὶς κλανιές του. Ὁ Πλάτωνας ἔβαζε τὰ πράγματα στὴ θέση τους ὅπως πάντα. Καθῆστε ρὲ μαλάκες στ’ αὐγὰ σας τὸν γλωσσοφάγατε τὸν ἄνθρωπο. Κρυωμένος εἶναι. Ὁ περισσότερο θλιμμένος ὅλων ὅμως, ὁ χαιρεκάκης, τοῦ ὁποίου ἡ παρουσία στὸ καφενεῖο ἐστερεῖτο ἀντικειμένου ἐν τῇ ἀπουσίᾳ τοῦ ξηροκαρπίτη τὰ ἔριξε καὶ πάλι στὸν Φλάϊ Ντέμον. Αὐτὸς ὁ ξεφτίλας φταίει μωρέ. Τοῦπε μιὰ ἱστορία ἀπὸ κεῖνες τὶς παλαβὲς ποὺ διαβάζει.

Βλακώδης ἐπιστήμη καὶ λαϊκὴ σοφία (1)

Πάντα εἶχα τὴν ἀπορία γιὰ τὸν τρόπο ποὺ βγαίνουν τὰ nicks. Εἶναι ἕνα μυστήριο πράμα τοῦτο δῶ. Τὸ Zaratoustra νὰ πούμε. Ἔχει καμμιὰ σχέση ὁ Σπύρος μὲ τοὺς σοφιστές, τὸν Γοργία, ἢ τὸν Πρωταγόρα, ἢ τοὺς πιὸ πρόσφατους φιλοσόφους τοῦ σχετικισμοῦ πού ἐμπνεύστηκαν ἀπὸ τὴ σκέψη τους, τὸν Nietzsche, ἢ τὸν William James, τὸν Michel Foucault ἢ τὸν Richard Rorty; Εἶναι τὸ nick κάτι πού κερδίζεις, κάτι πού σου ἀπονέμεται, κάτι πού προκύπτει ἀπὸ τὴν ἄγρια φαντασία τοῦ χρήστη του; Στὸ καφενεῖο τῆς γειτονιᾶς τὰ παρατσούκλια εἶναι εὔκολο νὰ τὰ συνδυάσεις μὲ τὰ ἀντίστοιχα πρόσωπα. Ἂς πούμε ὁ προικοειδὴς ἔχει ἕνα ἂπ΄αὐτὰ τὰ τρίκυκλα ποὺ γυρνᾶνε τὶς φτωχογειτονιὲς καὶ πουλάει εἴδη προικός. Ὁ ξηροκαρπίτης πουλάει φυστίκια καὶ πασατέμπο στὸ γήπεδο. Ὁ τυρὰς κατάγεται ἀπὸ τὰ Τρίκαλα καὶ ὑποτίθεται πὼς τὸ σόϊ του ἔχει βιοτεχνία γαλακτομικῶν, ὅσο γιὰ τὸν χαιρεκάκη ἀπὸ τὴν Κρήτη μὲ δυσκολία μπορεῖ νὰ κρύψει τὴ χαρὰ του ὅταν κάποιος χάνει στὴν πρέφα. Τὸ ἴδιο εὔκολοι εἶναι καὶ οἱ συνειρμοὶ γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους ἐπαγγελματίες τῆς γειτονιᾶς ποὺ συχνάζουν στὸ καφενεῖο. Ὁ Ρόϋτερ (περιπτεράς), ὁ Γιάννης ὁ κοντὸς (τὰ μαλλιὰ του μυρίζουν ποδαρίλα), ὁ χειρουργὸς (τσιμπάει τὰ ζάρια στὸ τάβλι), ὁ Πλάτωνας (ἀμπελοφιλοσοφῶν), ὁ ἀόμματος (πάντα βλέπει τὸν ΠΑΟΚ νὰ κερδίζει καὶ ἀγνοεῖ τὰ ὀφθαλμοφανῆ πέναλτυ), ὁ εἰσαγγελέας (συνταξιοῦχος χασοδίκης), ὁ Ἰρλανδὸς (κοκκινομάλλης ποὺ παραγγέλνει μόνο οὐίσκι) κλπ κλπ. Βέβαια ὑπάρχουν καὶ περιπτώσεις λιγάκι πιὸ περίπλοκες, σὰν αὐτὸ τὸ Flying Demon πού σου λέει τώρα ὁ ἄλλος καὶ σὺ τρέχα γύρευε.

Δυτική Εὐρώπη, ἀποικίες καί Ἀνατολική Μεσόγειος (1)

Γεράσιμος Κακλαμάνης -Τό Ἀνατολικό Ζήτημα Σήμερα ( σελ. 332-342 )

...Εἴπαμε ἤδη προηγουμένως ὅτι ἡ δυτικὴ Εὐρώπη ζῆ ἀνέκαθεν εἰς βάρος τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου, πράγμα πού μὲ μιὰ πρόχειρη ματιὰ στὴν ἱστορία προκύπτει εὐχερῶς. Εἶναι τώρα ἡ ὥρα νὰ τὸ ἀποδείξωμε κάπως πιὸ ἐμπεριστατωμένα, προκειμένου νὰ δείξωμε ὅτι αὐτὸς ὁ χῶρος ἔχει πολλὰ ἀκόμη νὰ προσφέρη. Ἀλλὰ ὄχι ὅπως εἶναι. Πρὸς τοῦτο δὲν εἶναι ἀνάγκη προφανῶς νὰ συμφωνήσωμε μὲ ὅλες τὶς ἐπικρατοῦσες ἀπόψεις στὴν ἱστοριογραφικὴ ἐπιστήμη, οἱ ὁποῖες συνήθως ἐξηγοῦν λιγώτερα ἀπὸ ὅσα διατείνονται (οὔτε ἄλλωστε ἔχουν καμμιὰν ἀποδεικτικὴ ἰσχύ, διότι τότε οὔτε ἡ Εὐρώπη θὰ ἦταν ἡ μικρὴ δύναμη πού εἶναι σήμερα, οὔτε ἡ Ἀγγλία λ.χ. τὸ περιφερειακὸν κράτος πού εἶναι...). 

Γκόλντμαν Σάκς - ἡ τραπεζική ἀλητεία

http://konstantakopoulos.blogspot.com/2010/03/goldman-sachs.html

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: ΠΩΣ Η GOLDMAN SACHS ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΤΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


Ἐνδιαφέρον θὰ ἦταν νὰ μάθουμε ἐὰν ἡ Γκόλντμαν Ζὰκς διατηροῦσε ἢ καὶ συνεχίζει νὰ διατηρεῖ κάποιον “τοποτηρητὴ” καὶ στὰ καθ’ ἠμᾶς καὶ σὲ ποιὸ ἀκριβῶς πόστο. Σὲ κυβερνητικὸ ἢ μήπως σὲ κρατικὸ ποὺ πάντως ἐπηρεάζει καθοριστικὰ κρίσιμες κυβερνητικὲς ἀποφάσεις σχετικὰ μὲ τὴν οἰκονομία καὶ τὴ διαχείριση τῶν δημοσιονομικῶν μας προβλημάτων;

Τοῦ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πῶς θὰ σᾶς φαινόταν ἂν ὁ προπονητὴς τοῦ Ὀλυμπιακοῦ ἔπαιζε 100 ἑκατομμύρια στὸ ΠΡΟ ΠΟ, ποντάροντας στὴν ἧττα καὶ τὸν ὑποβιβασμὸ τῆς ὁμάδας του καὶ συνιστώντας στοὺς φίλους του νὰ κάνουν τὸ ἴδιο; Τί θὰ ἔκαναν οἱ ὀπαδοὶ τῶν Ἐρυθρολεύκων σὲ ἕναν τέτοιο προπονητή; 

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ;;; ΠΑΡΤΕ ΤΟ!!!

Ἀπό τήν ἱστοσελίδα http://www.otoposmou.gr/
















Ἀξιότιμε κύριε Helmut Markwort, ἀρχισυντάκτη τοῦ περιοδικοῦ Focus
Τὸ ἐξώφυλλο τοῦ περιοδικοῦ σας (ἀριστερὰ) εἶναι κακόγουστο καὶ χυδαῖο. Ἀνησυχεῖτε γιὰ τὰ «φράγκα» σας καὶ αὐτὸ δὲν σᾶς ἐμποδίζει νὰ προσβάλλετε τὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς χώρας μας.
Πολιτισμὸς κ. Markwort εἶναι τὸ ἐξώφυλλο τοῦ περιοδικοῦ τῆς ὁμάδας μας (δεξιά). Πολιτισμὸς εἶναι ὁ Σάτυρος τοῦ Ἀρχαιολογικοῦ Μουσεῖο Ἀθηνῶν. Ἐλπίζουμε νὰ τὸν γνωρίζετε. 

Φαῖδρος Μπαρλᾶς ( 1925-1975)

Ἐλάχιστα βιογραφικά στοιχεῖα γιά τόν Φαίδρο Μπαρλᾶ βρίσκονται στήν ἱστοσελίδα http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=532. Στό κύριο σῶμα τῆς σημερινῆς ἀνάρτησης θά βάλω 2 πεζά ( Αἷμα στήν ἄσφαλτο, Οἱ τροχονόμοι), καί μερικά ἀπό τά ποιήματά του ( Μνημόσυνο γιά τόν Οὐάϊλντ, Τό Τέρας, Οἱ λεοπαρδάλεις, ...).

Ὅλα αὐτά, μαζί μέ περισσότερες λεπτομέρειες καί περιστατικά ἀπό τήν ζωή του ἀκούγονται στά βιντεάκια άπό τό YouTube ( οἱ σύνδεσμοι ἀκολουθοῦν), στά ὁποῖα ἀφηγεῖται, διαβάζει καί άπαγγέλει ὁ Ρένος Ἀποστολίδης, ἐν μέσῳ τῆς συζήτησης μέ τόν Τάσο Ροῦσσο, γιά τόν Φαῖδρο Μπαρλᾶ καί τό ἔργο του.

Ἡ τεχνογνωσία τῆς ὑποτέλειας, τῆς φτώχειας καί τῆς ἐξάρτησης...

Σέ παλιότερη ἀνάρτηση (http://katotokerdos.blogspot.com/2010/02/blog-post.html )πήραμε μιά μικρὴ γεύση γιὰ τὴν ἀποτελεσματικότητα τῶν συνταγῶν τοῦ ΔΝΤ στὴν γεωργία, τήν κτηνοτροφία, γενικότερα στήν οἰκονομία τῆς Ἀϊτῆς μεταπολεμικά. Οἱ σύγχρονες μέθοδοι ἀποικιοκρατίας ἐπὶ τὸ ἔργον. Σήμερα σερβίρονται ἀνὰ τὴν ὑφήλιο μὲ τὴν οὐδέτερη λέξη «τεχνογνωσία». Ἀκολουθεῖ ἕνα ἄρθρο δημοσιευμένο στην «Μόντ» το 2008, πού ἐξηγεῖ πώς αὐτή ἡ τεχνογνωσία αὐξάνει τό χάσμα μεταξύ φτωχῶν και πλούσιων, δηλαδή πῶς ἀπό τήν πεῖνα μπορεῖ να βγοῦν χρήματα. Ὅπως μᾶς λένε καί οἱ ἐμπειρογνώμονες "νά κάνουμε τήν κρίση εὐκαιρία". Καί συνεχίζουν λέγοντας πώς ἡ ἀντιμετώπιση τῆς κρίσης εἶναι ἐθνική ὑπόθεση, ἔχοντας κατά νοῦ, ὅπως κάθε φορά πού στήν πράξη ἀποσυνδέουν τό ἐθνικό ἀπό τό κοινωνικό, τό σφιχτότερο κράτημα τῆς κουτάλας. 

Τό κατοχικό δάνειο τοῦ κατακτημένου πρός τόν κατακτητή...

Στήν παλιότερη ἀνάρτηση ( Γερμανικές ἀποζημιώσεις καί δέν συμμαζεύεται... ) εἶχα ἀναφερθεῖ στο σύνολο τῶν ἀναγνωρισμένων ἀπαιτήσεων πού δικαιοῦται να θέτει ἡ Ἑλλάδα ἀπό τήν Γερμανία, ἀπό τόν Α Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα, ὅπως καί στην συστηματική κλοπή ἀρχαιοτήτων ἀπό τον ἑλληνικό χῶρο. Παραθέτω ἕνα μικρό ἀπόσπασμα ἀπό ἐκείνη την ἀνάρτηση.

...Ἡ Γερμανικὴ Κατοχὴ γιὰ τὴν Ἑλλάδα δὲν ἔχει τελειώσει ἀκόμη, ἀφοῦ βρίσκεται ὑπὸ Γερμανικὴ Κατοχὴ ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ἐθνικῆς μας Περιουσίας, ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ Ἐθνικοῦ μας Πλούτου, ποὺ κατέστρεψαν ἢ διάρπαξαν καὶ κατακρατοῦν οἱ Γερμανοί, γιὰ νὰ ἀποτελοῦν σήμερα χώρα ὑψηλότατης πιστοληπτικῆς ἱκανότητας «ΑΑΑ»!
Ἡ Γερμανία κατακρατεῖ ὅλες τὶς νόμιμες Ἐπανορθώσεις, ποὺ κατοχύρωσε στὴ χώρα μας ἡ Διάσκεψη Εἰρήνης τῶν Παρισίων τὸ 1946, ὡς ἀποζημιώσεις πρὸς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ κατακρατεῖ καὶ τὸ ἀναγκαστικὸ Κατοχικὸ «Δάνειο» ποὺ μᾶς ἅρπαξε κυριολεκτικὰ τὸ Βερολίνο, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Γερμανικῆς Κατοχῆς, ἀφήνοντας νὰ πεθαίνουν κατὰ χιλιάδες οἱ Ἕλληνες καὶ τὰ Ἑλληνόπουλα, ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὶς κακουχίες! Ἀλλὰ κρατεῖ καὶ Ἐπανορθώσεις ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ὅπως καὶ ἀποζημιώσεις ἀπὸ τὶς ἡμέρες τῆς Οὐδετερότητας, πρὶν ἡ Ἑλλάδα μπεῖ στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1940!

Συγκεκριμένα, ἡ Γερμανία μᾶς ὀφείλει: 

Τό μαργαριτάρι τῶν Ἀντιλλῶν...

Τὴν 1η 'Iανουαρίου 1804 ἀνακηρύσσεται ἡ Δημοκρατία τῆς Ἀϊτῆς. Εἶναι ἡ κατάληξη τῆς Ἀϊτινῆς ἐπανάστασης καὶ ἐκτείνεται στὸ 1/3 περίπου τοῦ νησιοῦ Ἱσπανιόλα. Τὸ πρῶτο ἐλεύθερο ἔθνος ἐλεύθερων ἀνθρώπων, ἡ πρώτη δημοκρατία τῶν μαύρων, ἡ δεύτερη παλιότερη στὸν Νέο Κόσμο εἶναι γεγονός. Μὲ μία μικρὴ διαφορὰ ἀπὸ τὶς δημοκρατίες ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴν Γαλλικὴ καὶ τὴν Ἀμερικάνικη Ἐπανάσταση. Οἱ τελευταῖες ἦταν δημοκρατίες μόνο τῶν λευκῶν, ἡ δημοκρατία τῆς Ἀϊτῆς συμπεριελάμβανε τοὺς πάντες, ἀνεξαρτήτως χρώματος. Οἱ μαῦροι δοῦλοι ἐξεγείρονται καὶ ἐκδιώκουν τοὺς Γάλλους ἐξουσιαστὲς καὶ τοὺς συμμάχους τους. Ἡ γαλλικὴ ὀνομασία Saint Domingue ἀποκηρύσσεται ὑπὲρ τῆς ὀνομασίας ποὺ συνάντησε ὁ Κολόμβος τὸ 1492. Δυστυχῶς οἱ ἀπόγονοι τῶν ἰθαγενῶν πού ὑποδέχτηκαν τὸν Κολόμβο δὲν γιόρτασαν τὴν ἀπελευθέρωσή τους. Μέσα σὲ πενήντα χρόνια εἶχαν ἀπομείνει μόνο μερικὲς ἑκατοντάδες ἀπὸ τὸν πρὸ-κολομβιανὸ πληθυσμό, τὴν στιγμὴ ποὺ διάφορες ἐκτιμήσεις τὸν ὑπολογίζουν σὲ μερικὲς ἑκατοντάδες χιλιάδες ἕως 8 ἑκατομμύρια. Ὁ Las Casas πιθανολογεῖ, ὅτι ἡ Ἱσπανιόλα εἶναι τό πιό πυκνοκατοικημένο μέρος τοῦ κόσμου, μέ τούς πιό ἄδολους καί ἀπαλλαγμένους ἀπό κακία καί ὑποκρισία κατοίκους. Ὅταν δὲ ἡ Γαλλία τὸ 1697 πῆρε ἀπὸ τοὺς Ἱσπανοὺς τὸ δυτικὸ τρίτο τῆς νήσου Ἱσπανιόλα, δὲν εἶχε μείνει κανείς. 

Νεκρή γνώση

Ο ΔΟΥΚΑΣ ΧΟΥΑΝ ΚΑΙ Ο ΑΜΑΞΟΠΟΙΟΣ

Ὁ Δούκας Χουάν ἀπὸ τὸ Κί, ὁ πρῶτος στὴ δυναστεία του, καθόταν κάτω ἀπὸ τὸν θόλο του καὶ διάβαζε τὴν φιλοσοφία του.
Καὶ ὁ Πιέν, ὁ ἁμαξοποιός, ἦταν ἔξω στὴν αὐλή, φτιάχνοντας μία ρόδα.

Ὁ Πιὲν ἀκούμπησε στὴν ἄκρη τὸ σφυρὶ καὶ τὸ καλέμι του,
ἀνέβηκε τὰ σκαλοπάτια καὶ εἶπε στὸ Δούκα Χουάν: Μπορῶ νὰ σὲ ρωτήσω, Κύριε, τί εἶναι αὐτὸ πού διαβάζεις;
Ἀπάντησε ὁ Δούκας: Οἱ εἰδικοί, οἱ αὐθεντίες.
Ρώτησε ὁ Πιέν: Ζωντανοὶ ἢ νεκροί;
Ἀπάντησε ὁ Δούκας: Νεκροὶ ἐδῶ καὶ πολὺ καιρό.
Τότε, εἶπε ὁ ἁμαξοποιός, διαβάζεις μόνο τὴ βρωμιὰ πού ἄφησαν πίσω.
Ἀπάντησε ὁ Δούκας: Τί ξέρεις ἐσὺ γι’ αὐτό; Ἐσὺ εἶσαι μόνο ἕνας ἁμαξοποιός.
Καλύτερα νὰ μοῦ δώσεις μία καλὴ ἐξήγηση, ἀλλιῶς θὰ πρέπει νὰ πεθάνεις.
Εἶπε ὁ Ἁμαξοποιός: Ἔλα νὰ δοῦμε τὸ θέμα ἀπὸ τὴ δική μου ἄποψη. Ὅταν φτιάχνω ρόδες, ἂν εἶμαι χαλαρὸς αὐτὲς διαλύονται καὶ ἂν εἶμαι πολὺ σκληρός, δὲν ταιριάζουν. Ἀλλὰ ἂν δὲν εἶμαι οὔτε πολὺ χαλαρὸς οὔτε πολὺ βίαιος, βγαίνουν σωστὰ ὅπως τὶς θέλω. Δὲν μπορεῖς νὰ τὸ ἐκφράσεις μὲ λόγια. Πρέπει ἁπλῶς νὰ ξέρεις πῶς εἶναι. Δὲν μπορῶ νὰ πῶ οὔτε στὸ γιό μου πῶς γίνεται, καὶ ὁ γιός μου δὲν μπορεῖ νὰ τὸ μάθει ἀπὸ μένα. Ἔτσι εἶμαι ἐδῶ, ἐβδομηντάρισα καὶ ἀκόμα φτιάχνω ρόδες!
Οἱ ἄνθρωποι τοῦ παρελθόντος πῆραν μαζί τους στὸν τάφο ὅλα αὐτὰ πού ἤξεραν πραγματικά. Κι’ ἔτσι, Κύριε, ὅτι διαβάζεις ἐκεῖ εἶναι μόνο ἡ βρωμιὰ πού ἄφησαν πίσω τους.

ΤΣΟΥΑΝΓΚ ΤΣΟΥ

Ὁ babyboomer φεύγει, ὁ babyloser ἔρχεται...

Ἀπό τό ἱστολόγιο http://www.dgalanis.blogspot.com/

Ἐγὼ ὁ babyboomer
Εἶμαι καὶ ἐγώ, ὅπως πολλοὶ ἀπό σᾶς ἕνας babyboomer. Εἶναι ἕνας πολὺ γενικὸς ὅρος ποὺ περιγράφει τὴ γενιὰ τῶν ἀνθρώπων ποὺ γεννήθηκαν κάπου ἀνάμεσα στὸ 1945 καὶ τὸ 1960, στὰ χρόνια ποὺ ἀκολούθησαν τὸν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στὰ ὑπέροχα καὶ δύσκολα χρόνια ποὺ χρειάστηκαν γιὰ νὰ ξανασταθεῖ ὁ κόσμος στὰ πόδια του. Μποροῦμε νὰ ποῦμε πὼς χοντρικὰ οἱ μεγαλύτεροι ἀπὸ μᾶς γεννήθηκαν λίγο μετὰ τὴ βόμβα τῆς Χιροσίμα καὶ οἱ νεότεροι λίγο πρὶν ἀπὸ τὴ δολοφονία τοῦ προέδρου Τζὸν Κένεντι.

Αὐτὴ τὴ στιγμὴ εἴμαστε τὸ κατεστημένο. Ἐλέγχουμε τὴν πολιτική, τὶς τέχνες, τὰ γράμματα, τὰ ΜΜΕ καὶ τὶς ὑψηλὲς θέσεις σὲ ἐπιχειρήσεις καὶ βιομηχανίες. Ἕνας ἀπὸ μᾶς εἶναι πρόεδρος τῆς Ἀμερικῆς, κάποιοι εἶναι μεγιστάνες τοῦ πλούτου, ἄλλοι προικισμένοι καλλιτέχνες, ἄλλοι διάσημοι σκηνοθέτες καὶ στὰρ τοῦ Χόλιγουντ, ἄλλοι βαρόνοι τῶν media καὶ ἄλλοι φιλόδοξοι πολιτικοί. Οἱ περισσότεροι εἴμαστε αὐτὸ ποὺ λένε συνηθισμένοι ἄνθρωποι ὅλων τῶν τάξεων καὶ ὅλων τῶν εἰσοδημάτων. Δὲν εἴμαστε πλέον νέοι ἀλλὰ καὶ δὲν εἴμαστε ἀκόμη γέροι. Ὅταν ξαπλώνουμε τὸ βράδυ γιὰ νὰ κοιμηθοῦμε μᾶς ἀρέσει νὰ σκεφτόμαστε πὼς δὲν τὰ καταφέραμε καὶ ἄσχημα. Ἀλλὰ τὰ πάντα γύρω μας μᾶς λένε πὼς τὰ ἔχουμε κάνει θάλασσα. Καὶ ἂν θέλουμε νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς, πρέπει νὰ τὸ παραδεχτοῦμε: ἡ γενιὰ μας εἶναι μία ἀποτυχημένη γενιά, ποὺ τὸ μόνο ποὺ ἔχει νὰ ἐπιδείξει εἶναι ἡ μετριότητα, ὁ ἐγωισμὸς καὶ ἡ ὑποκρισία! 

"Ἑλληνική ἀπόλαυσις" - Γιῶργος Κατσαρός (1888-1997)

Ἄιντε σὰν πεθάνω τί θὰ ποῦνε, πέθανε κι’ ἕνας μπεκρής, ἕνας μπεκρὴς
ἄιντε πέθανε κι’ ἕνας ντερβίσης, κι’ ἕνας νυχτογυριστής, βρ’ ἀμὰν ἀμὰν

Ἄιντε τῆς τριανταφυλλιᾶς τὰ φύλλα, θὰ τὰ κάνω φορεσιά, βρὲ φορεσιὰ
ἄιντε νὰ τὰ βάλω νὰ περάσω, νὰ σοῦ κλέψω τὴν καρδιά, βρ’ ἀμὰν ἀμὰν

Ἄιντε σὰν πεθάνω στὸ καράβι, ρίξετε με στὸ γιαλό, ἀμάν γιαλὸ
ἄιντε νὰ μὲ φᾶν τὰ μαῦρα ψάρια, καὶ τὸ ἁλμυρὸ νερό, βρ’ ἀμὰν ἀμάν

Τὸ παραπάνω εἶναι τραγούδι τοῦ Γιώργου Κατσαροῦ, μὲ τίτλο «Ἑλληνικὴ ἀπόλαυσις», καί ἀκούγεται ἐδῶ. Τὸ ἔγραψε καὶ τὸ τραγούδησε  τὸ 1919.

" Οὐρανός " - Τάκης Κανελλὀπουλος

Κείμενο τοῦ Ἠλία Πετρόπουλου, δημοσιευμένο στό περιοδικό Διάλογος τό 1963, μέ ἀφορμή τήν ταινία τοῦ Τάκη Κανελλόπουλου "Οὐρανός"

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΕΝΑΡΙΟ

Ἀπάνθρωπος ὁ λόγῳ ἐρεύνης τεμαχισμὸς ἔργων τέχνης. Μὴ ὑφισταμένης ἄλλης μεθόδου, ὁ ἐρευνητὴς χρησιμοποιεῖ τὴν ἐπιμέρους ἐξέταση συνθέτοντας ἐν τέλει μίαν σχετικῶς καθολικὴν εἰκόνα τοῦ μνημείου. Τὸ σενάριο τοῦ Οὐρανοῦ ἐγράφη κυρίως ἀπὸ τὸν λογοτέχνη Γιῶργο Κιτσόπουλο, ἐνῶ ὁ Τάκης Κανελλόπουλος ὑπέδειξε πολλὲς τροποποιήσεις καὶ στὸ γύρισμα τῆς ταινίας προσήρμοσε ὁρισμένες σκηνές. Γιὰ νὰ νιώσεις τὸν Οὐρανὸ κατ’ ἀρχὴν πρέπει νἆσαι φτωχός. Τὸ σενάριο τοῦ Οὐρανοῦ περιδέραιο ἐπεισοδίων ἀπὸ τὸ παραγεγραμμένο ἔπος τοῦ 1940-41. Ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Οὐρανὸς παρουσιάζει τὸ ἔπος αὐτὸ εἶναι λανθασμένη. Παρομοίως ἡ ἄποψη ὅτι διηγεῖται λίγες ἱστορίες ταπεινῶν ἀνθρώπων – ἐπίσης λανθασμένη. Σωστὴ πιθανῶς εἶναι ἡ ἄποψη πὼς πρόκειται γιὰ ἀνθρώπινες σχέσεις τὴν ἐποχὴ ἑνός συγκεκριμένου πολέμου, τοῦ ὁποίου ἡ σημασία μειώθηκε ὅταν ἀργότερα ἦρθε ἡ Μαύρη Κατοχή. Τὸ σενάριο τοῦ Οὐρανοῦ εἶναι ἁπλὸ στὴν διάρθρωσή του. Στὸ πρῶτο μέρος δείχνει σὲ παράλληλες σκηνές, τὴ ζωὴ σ’ ἕνα χωριὸ τῶν συνόρων ὅπου ὑπάρχει καὶ στρατιωτικὸ φυλάκιο – τὸ χωριὸ εἶναι φυλάκιο καὶ τὸ φυλάκιο τμῆμα τοῦ χωριοῦ. Στὸ δεύτερο μέρος περιλαμβάνονται πέντε ἱστορίες ἀνδρῶν, ποὺ ἔχουν τὸ ξεκίνημά τους στὸ πρῶτο μέρος: Τοῦ Δάσκαλου, τοῦ Ταχυδρόμου, τοῦ Λοχία, τοῦ Στράτου, τοῦ Γιάγκου. Τὸ ριζικὸ τῶν πέντε αὐτῶν ἀνθρώπων ἦταν κακὸ γιατί μόνο ὁ Ταχυδρόμος ἐπέζησε.Ὁ Δάσκαλος πέθανε ἀπὸ βαρὺ τραῦμα καὶ παγωνιά, ὁ Λοχίας σκοτώθηκε σὲ ἐπίθεση, ὁ Στράτος αὐτοκτόνησε ἀπὸ φιλότιμο καὶ τὸν Γιάγκο τὸν πυροβόλησαν δίπλα σ’ ἕνα ρυάκι – ἡ πηγὴ καὶ τὸ γάργαρο νερὸ ἀντιστοίχως σύμβολα ζωῆς καὶ ἀνανεώσεως. Τὸ σενάριο τοῦ Γιώργου Κιτσόπουλου δὲν εἶναι μαγαρισμένο οὔτε πυριφλεγές. Εἶναι τὸ τελευταῖο φθινόπωρο. Ἐδώ ὅποιος δὲν ὁμιλεῖ πεθαίνει. Ὅποιος φωνάζει τὸν θάβουν. Ὁ Γιῶργος Κιτσόπουλος ψιθυρίζει, μὲ μάγουλα μουσκεμένα ἀπὸ δάκρυα, γιὰ τὴν ὀμορφιὰ τῶν προσώπων τῶν ἀξύριστων ἑλλήνων. Μὰ σενάριο δὲν εἶναι οἱ διάλογοι. Τὸ σενάριο στὸν Οὐρανὸ δὲν εἶναι ἕνα μεταξὺ ἄλλων στοιχεῖο ἀλλὰ ὁ καλοπελεκημένος ἀκρογωνιαῖος λίθος.