ΗΠΑ-Ἰρὰν: Σχέσεις μίσους καὶ ἀγάπης. Φονταμενταλισμὸς καὶ ἀντισουνισμὸς ( τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη ).

 

 ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΙΤΣΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΠΕΡΙΟΧΗ 

ΤΕΥΧΟΣ 47( ΑΝΟΙΞΗ 2008 ) 

ΗΠΑ-Ἰρὰν: Σχέσεις μίσους καὶ ἀγάπης. Φονταμενταλισμὸς καὶ ἀντισουνισμὸς.

 

Ὁ ἕνας δὲν κάνει χωρὶς τὸν ἄλλο.

    (Στὸν ἐπερχόμενο ἀμερικανοκινεζικο πόλεμο μέχρι ἐσχάτων, ποὺ θὰ κρίνῃ τὴν ἔκβαση τοῦ πλανητικοῦ πολέμου ποὺ ξεκίνησε στὶς 24 Μαρτίου 1999 στὴν Γιουγκοσλαυία, ὁ πλήρης ἔλεγχος τῆς κεντρικῆς Ἀσίας καὶ τῶν πετρελαϊκῶν της πηγῶν ἀπὸ τὶς ΗΠΑ εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖος γιὰ μιὰ νίκη τῆς Οὐασιγκτῶνος. Τὸ κέντρο τοῦ κέντρου αὐτῆς τῆς περιοχῆς δὲν εἶναι οὔτε τά πρώην μουσουλμανικὰ κράτη τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, οὔτε τὸ Ἀφγανιστὰν, οὔτε τὸ Ἰρὰκ, οὔτε τὸ Πακιστὰν. Εἶναι τὸ Ἰρὰν. Ἐπιπλέον ΗΠΑ καὶ Ἰρὰν ἔχουν πολλὰ κοινὰ στὸ ἐσωτερικό τῶν δύο χωρῶν τους. Εἶναι καὶ οἱ δυὸ πολὺ θρηκευτικὲς ἀλλὰ ὄχι ὀρθόδοξες χῶρες, εἶναι φονταμενταλιστικὲς ἀλλὰ ὄχι φανατικές, ὑποστηρίζουν τὸν καπιταλισμὸ καὶ ἔχουν μιὰ μακραίωνη δυσπιστία ὡς πρὸς τὴν παντοδυναμία τοῦ κράτους, εἶναι καὶ οἱ δύο προσηλωμένες στὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πολιτισμὸ ποὺ ἑρμηνεύουν ὁ καθεὶς μὲ τὸν τρόπο του, καὶ ἔχουν τέλος μιὰ κοινωνικὴ προσαρμοστικότητα ποὺ ἐπιτρέπει νὰ ἀνανεώνονται πιὸ εὔκολα ἀπὸ ἄλλες χῶρες. Κοντολογῆς, ἐὰν ξεπερασθῆ ὁ φόβος τοῦ Ἰσραὴλ γιὰ ἰρανικὴ ἀπειλὴ καὶ ἐπιτευχθῆ τελικὰ μιὰ συμμαχία ΗΠΑ-Ἰρὰν, σὲ βάσεις πιὸ ὑγιεῖς ἀπὸ αὐτὴν τῆς ἐποχῆς τοῦ Σάχη, εἶναι αὐξημένες οἱ πιθανότητες νὰ ὑπερισχύση ἡ Ἀμερικὴ ἐπὶ τῆς Κίνας)

Ψυχική ἰσορροπία, ἔγκλημα καί προπαγάνδα...

Ψυχολογικές ἐπιχειρήσεις ( ἑλληνικοί ὑπότιτλοι)

Κάθε φορά πού γίνεται κάποιο φονικό μεγάλης ἔκτασης καί φρίκης, ὅπως ἡ δολοφονία τῶν 25 παιδιῶν στὸ Νιούταουν τοῦ Κονέκτικατ, τήν φρίκη συνοδεύουν οἱ πολυλογίες γιὰ τὰ κίνητρα καὶ τὸν χαρακτῆρα τοῦ δράστη. Σὲ γενικὲς γραμμὲς οἱ διαγνωσεις περιέχουν κάποιες κοινότυπες καὶ ἀνούσιες ἀναφορὲς σὲ ψυχολογικὰ αἴτια, παιδικὰ τραύματα, συγκεχυμένο συναισθηματικὸ κόσμο, ἀποκλείοντας ταχυδακτυλουργικὰ κάθε ἄλλη παράμετρο, κοινωνικὴ ἢ  πολιτική. Κάτι συνηθισμένο ὅταν ἡ οὐσία τῶν πραγμάτων πρέπει νὰ ἀποκρυβῆ καί τὰ ΜΜΕ θέλουν νὰ ἱκανοποιήσουν τὸ ἐνδιαφέρον ἢ νὰ ταῒσουν τὴν περιέργεια τοῦ κοινοῦ μὲ σκουπίδια. Πάντα προσπαθῶντας νὰ μὴν τὸ ταρακουνήσουν, νὰ δώσουν ἑρμηνεῖες ἀπολύτως συμβατὲς μὲ τὴν πνευματικὴ νωθρότητα τοῦ σύγχρονου καταναλωτῆ τηλεοπτικοῦ χρόνου, πού ὀφείλει νὰ χαίρεται, νὰ τρομάζει, νὰ συγκινεῖται καθ’ ὑπόδειξιν, ἀλλὰ ὄχι νὰ σκέφτεται.