Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015

Ὁ τριτοκοσμικός εἶναι ἀναγκασμένος νά διαφθαρεῖ γιά νά ἐπιβιώσει




Ἦρθαν κάτι Ἀμερικάνοι ( Γ.Λογοθέτης –Θύμιος Καρακατσάνης)
Ἀκούγεται ὅτι ἡ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προτίθεται, ἅμα τῇ ὑπογραφῇ συμφωνίας μὲ τοὺς ἑταίρους – δανειστές, νὰ ἐξαπολύση κυνήγι κατὰ τῆς διαφθορᾶς καὶ τῆς διαπλοκῆς. Τὸ πιθανώτερο εἶναι, παρὰ τὴν ὅποια εἰλικρίνεια τῶν προθέσεων, ὅλη αὐτὴ ἡ ἐπιχείρηση « κάθαρσης » νὰ ἐξαντληθῆ σὲ ἐλάχιστες τρανταχτὲς περιπτώσεις, οἱ ὁποῖες θὰ προβληθοῦν δεόντως γιὰ λόγους ἐπικοινωνιακούς.

Στὸ σημερινὸ τρίτο καὶ τελευταῖο μέρος τῆς εἰσαγωγῆς ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γερασίμου Κακλαμάνη ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ( β ἔκδοση 1988), θὰ δοῦμε γιὰ ποιὸ λόγο σὲ τριτοκοσμικὰ μέχρι τό μεδούλι κράτη ἡ κρατικὴ διαφθορὰ καί ἡ διαπλοκὴ μὲ ἰδιωτικὰ συμφέροντα, πᾶνε χέρι χέρι καί διαχέονται ἀναλογικά σέ ὅλες τίς κοινωνικές βαθμίδες. Ἀπό τήν στιγμή πού δέν μπορεῖς νά παράξεις μόνος σου τά προϊόντα πού παράγει ἡ κάθε SIEMENS τότε ἡ μίζα εἶναι δεδομένη καί εἶναι ἀδιάφορο ἄν θά τήν καρπωθεῖ ἡ SIEMENS ἤ ὁ ἀνταγωνιστής της. Ἐν τέλει ἡ μίζα ἀποτελεῖ ἀναγκαία συνθήκη κοινωνικῆς ἐπιβίωσης τοῦ καθαυτό τριτοκοσμικοῦ κράτους,  τοῦ Ἑλλαδιστάν. Μία ἐπιβίωση μὲ χαρακτηριστικὰ ἐπαιτείας ἐντὸς καὶ ἐκτός της χώρας,  μία ἐπιβίωση πού ἀνατροφοδοτεῖ τὴν διαρκῆ πνευματικὴ καὶ ἱστορικὴ στασιμότητα τῆς κοινωνίας, ἡ ὁποία καμουφλάρει τὴν ἀνημπόρια της πότε μὲ ἀεριτζίδικα ἐθνικοπατριωτικὰ θούρια, πότε μὲ τὶς ἀπεργίες τῶν ἀγωνιστῶν - ζητιάνων τοῦ Κ.Κ.Ε., καὶ πότε μὲ τὰ φληναφήματα περὶ εὐρωπαϊκῆς πορείας καὶ προοπτικῆς πού συνοψίζονται στὴν χρησιμοθηρικὴ ἀτάκα « ἡ Ε.Ε. εἶναι τὸ σπίτι μας». Ὄλοι αὐτοί οἱ παπαγάλοι εἶναι ἡ μελλοντική ἐγγύηση τοῦ τριτοκοσμισμοῦ μας.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Τό τέλος τοῦ φόβου ( ἄρθρο -παρέμβαση τῆς Ζωῆς Κωνσταντοπούλου)


( ἀπό τήν ἱστοσελίδα ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ)

 Τὴν προηγούμενη Παρασκευή, ὁ πρωθυπουργὸς ἀνακοίνωσε τὴν ἀπόφασή του νὰ δώσει τὸν λόγο στὸν λαό. Νὰ προτείνει δημοψήφισμα γιὰ ἐκεῖνα γιὰ τὰ ὁποῖα οἱ πολίτες δὲν ρωτήθηκαν ποτὲ ἐπὶ πέντε χρόνια. Καὶ γιὰ ἐκεῖνα πού οἱ δανειστὲς ζητοῦν νὰ συμφωνηθοῦν στὸ ὄνομα τῆς κοινωνίας, δεσμεύοντας πέντε γενιὲς καὶ χρεώνοντας γεννημένα καὶ ἀγέννητα μωρὰ μὲ ἕνα χρέος πού δὲν εἶναι δικό τους. Ἡ Βουλή, μὲ μεγάλη πλειοψηφία, ἐνέκρινε τὴν πρόταση δημοψηφίσματος. Καὶ ἔτσι, γιὰ πρώτη φορὰ στὰ μεταπολιτευτικὰ χρονικά, ὁ λόγος δίνεται ἀπευθείας στὸν λαό, νὰ ἀποφασίσει γιὰ τὴ μοίρα του.

Εἶναι μία ἀπόφαση ἱστορική. Καὶ μία διαδικασία ὑπαρξιακή.

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Ἡ ἐθνική μοναξιά ὡς μιζέρια καί μπουζουκοκαημός




Νεοέλληνας( Τζίμης Πανούσης)
Ὁ νεοέλληνας γεννήθηκε σκλάβος καὶ παραμένει τέτοιος μέχρι σήμερα.  Ἄν ἡ σκλαβιὰ καὶ ἡ μὲ τὸ ἀζημίωτο «προστασία» τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τῶν πρώτων μετὰ τὸ 1821 χρόνων ἦταν κατὰ κάποιο τρόπο ἀναπόφευκτη,  ἡ σημερινὴ εἶναι τὸ πνευματικὸ ὑποπροϊὸν τῆς ἑλλαδικῆς διανόησης – εἴτε «ἐθνικῆς» εἴτε εὐρωλιγούρικης -  καὶ ἔχει φαρδιὰ πλατιὰ ἀπὸ κάτω τὴν νεοελληνικὴ ὑπογραφὴ ὅλων τῶν κομματικῶν ἀποχρώσεων.

Ἀντὶ τῆς ἰδεολογικῆς περιπέτειας ὁ νεοέλληνας προτίμησε καταστάσεις ψευδεπίγραφες, μιὰ ἰδεολογία ἡ ὁποία – σκοπίμως καὶ κουτοπόνηρα - τὸν ἀναγόρευε ἀπὸ ἐπαίτη ψηφοφόρο σὲ περιούσιο λαό. Αὐτὴ ἡ ἰδεολογικὴ θολούρα, τὸ περιβάλλον ὅπου οἱ σφραγιδοφύλακες τοῦ πνεύματος ἐμφανίζονται σὰν τὰ σαλιγκάρια μετὰ τὴν βροχή,( αὐτοί πού κρατᾶνε τὰ πόστα καί τά ἀνταλάσσουν μεταξύ τους π.χ. γενηὰ τοῦ 30, νεομαρξιστές, νεοορθόδοξοι, θεωρητικοί τοῦ ἡδονισμοῦ ἢ τῶν ντεμὲκ «ἀνθρωπίνων» δικαιωμάτων κλπ…)  ἀγκάλιασε ὅλο τὸ πολιτικὸ φάσμα. Ἄλλοι ψηφοφόροι ἀλλοιθώρισαν πρὸς τὴν Εὐρώπη προσβλέποντας τὰ ΜΟΠ, τὰ ΕΣΠΑ ( καὶ μέσῳ αὐτῶν τὸν δημόσιο πλοῦτο ὡς ἑλλαδίτες φιλελεύθεροι),  ἄλλοι τραγουδοῦσαν θούρια ἐθνικοπατριωτικὰ βάζοντας τὸ δάχτυλο καί τή μούρη ὁλόκληρη στὸ μέλι καὶ προσφέροντας ἄλλοθι στοὺς πρώτους, ἐνῷ κάποιοι τρίτοι κράτησαν ἀπὸ τὸν κομμουνισμὸ μόνο τὸ σφυροδρέπανο, μουμιοποίησαν καὶ γελοιοποίησαν τὸν Μάρξ τραγουδῶντας ἀντάρτικα στὶς ταβέρνες ἢ προπαγανδίζοντας τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ ἢ τῆς "δημοτικιᾶς" ὡς λαϊκές κατακτήσεις. Ὅταν μάλιστα τσεπώνεις παράλληλα βουλευτικὲς ἀποζημιώσεις, ἑλλαδικὲς ἢ εὐρωπαϊκὲς - γιὰ τὸ κόμμα βεβαίως βεβαίως…- τὸ πράγμα τότε παραβρωμάει…

Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

Παλαιοντολογία




Πολλοί ἐξακολουθοῦν νά ἔχουν τήν πεποίθηση ὅτι ὅλα εἶναι λίγο πολύ ἐντάξει, ὅμως εἶναι ἀκόμα περισσότεροι αὐτοί ποῦ συμφωνοῦν. Αὐτό μπορεῖ ἐν μέρει νά ἐξηγηθεῖ ἀπό τό γεγονός ὅτι στήν καθημερινή ζωή τά μέλη κοινωνικῶν ὁμάδων κάνουν ὅ,τι οἱ ἄλλοι γύρω τους θεωροῦν “φυσιολογικό” καί “δικαιολογημένο” ἀνεξαρτήτως τοῦ τί εἶναι γιά τούς ἴδιους φυσιολογικό ὅταν εὐρίσκονται κατ’ ἰδίαν, ἐκτός ὁμάδων. Ἔτσι γιά παράδειγμα στίς κοινωνίες ὅπου ὑπάρχει ἐκτεταμένη διαφθορά ἀναπτύσσονται νοοτροπίες ποῦ δικαιολογοῦν καί ἐνθαρρύνουν τήν διαφθορά, ὥστε τελικῶς νά θεωρεῖται ἡ διαφθορά φυσιολογική ρουτίνα καί βεβαίως νά μήν ἐκλαμβάνεται ὡς ἀδίκημα.



Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Ἡ γήρανσις




Κοχλιακά ἐμφυτεύματα, φακοί ἐπαφῆς, ἀκουστικά βαρηκοΐας, ἤ ἄλλες μηχανικές τροποποίησεις ποῦ μέ ὁποιοδήποτε τρόπο ἐνισχύουν τίς ἀνθρώπινες βιολογικές ἱκανότητες δημιουργοῦν τήν ἀνάγκη ἐπαναπροσδιορισμοῦ τῆς γηράνσεως. Σύμφωνα μέ κάποιους θεωρητικούς, ἡ ἐξάρτησις ἀκόμη καί ἀπό τίς πιό βασικές τεχνολογίες ἔχει ἤδη προσδώσει στήν γήρανσι βιοτεχνοκοινωνικά χαρακτηριστικά ποῦ τήν ἔχουν καταστήσει κάτι πολύ διαφορετικό ἀπό τόν ὁρισμό ποῦ ἴσχυε στό παρελθόν.

 Ἠλεκτρόδια ποῦ μετροῦν τήν ἀνάσα, τόν καρδιακό ρυθμό, τήν θερμοκρασία, τήν συγκέντρωση ὀξυγόνου καί τήν ἀρτηριακή πίεση καλύπτουν τό σῶμα. Διατροφή, συστατικά τοῦ αἵματος καί φαρμακευτική ἀγωγή παρέχονται μέ ἐνδοφλέβιο καθετῆρα. Ἕνας ἀναπνευστῆρας Dräger X-am® 2000 ἀναπνέει γιά λογαριασμό μου μέ ἑξῆντα πέντε ἀναπνοές ἀνά λεπτό. Προσπαθῶ νά τόν μετακινήσω ἀπό τόν λαιμό μου ἀλλά εἶναι κολλημένος στό δέρμα μου. Ὁ γιατρός γιά νά διακόψει τήν πάλη μέ χορηγεῖ ἐθιστικά ἡρεμιστικά γιά νά παραλύσει τίς κινήσεις μου καί νά ἐπιτρέψει στόν ἀναπνευστῆρα νά ἐπανακτήσει τόν ἔλεγχο τῆς ζωῆς μου. Ἡ βία ἐπεμβαίνει γιά νά μέ χαρίσει ζωή.


Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Ὁ ἴσκιος τῆς Δύσης



Ἀρνόλδος Τόϋνμπη
Ἡ πολιτικὴ ἔννοια τοῦ « ἐθνικοῦ κράτους» εἶναι προϊόν της δυτικῆς σκέψης καὶ ἡ ἐφαρμογή της στοὺς χώρους στοὺς ὁποίους γεννήθηκε εἶχε θετικὰ ἀποτελέσματα γιὰ τὶς δυτικὲς κοινωνίες,  ἀφοῦ ἐλάμβανε ὑπ’ ὄψιν τὰ πολιτισμικά, κοινωνικά, τεχνολογικὰ καὶ παραγωγικά τους δεδομένα. Σὲ λαοὺς ὅμως τελείως διαφορετικῆς πολιτισμικῆς νοοτροπίας,  πού ἱστορικὰ ἔζησαν καὶ παρῆγαν σὲ περιβάλλοντα πολυεθνικότητας- ὅπως οἱ λαοὶ τῆς Ἐγγὺς καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς - ἀπέβη ὀλέθρια. Ἀλλὰ, σὺν τῷ χρόνω, ἀπέβη ὀλέθρια καὶ γιὰ τὴν Δύση, στὸν βαθμὸ πού αὐτὴ οὐδέποτε ἀπεκατέστησε κάποια γέφυρα πολιτισμικῆς ἐπικοινωνίας μαζὺ τους ἀλλὰ μιᾶς διαρκοῦς ἀντιπαλότητας. Ἀντιπαλότητας πού στὰ σημερινὰ, παγκοσμιοποιημένα - κυρίως λόγῳ τεχνολογίας -, προβλήματα ἀποβαίνει καταστροφική. Ἐξ ἴσου καταστροφική γιά κράτη φύσει πολυεθνικής σύστασης,  ὅπως αὐτά πού προέκυψαν ἀπό τήν διάλυση τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἀποτελεῖ ἡ ἀνάληψη δυτικῶν θεσμῶν καί ἰδεολογικῶν έργαλείων, ὡς εἶδος μάλιστα ἀμύνης ἔναντι τῆς Δύσεως ( αὐτό γιά τούς ἑλληνόψυχους "πατριῶτες" ...). Στὸ «ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ» ΣΗΜΕΡΑ ( προσέχτε τὰ εἰσαγωγικά …) τοῦ Γερασίμου Κακλαμάνη – τοῦ ὁποίου ἀποσπάσματα ἔχουμε ἐδῶ παρουσιάσει - ἀναλύεται αὐτὴ ἡ ἀλληλεπίδραση.

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Ὁ ἀρτιμελής μέ τό ἀσανσέρ ἡ πατερίτσα μέ τίς σκάλες...






Μασκαρᾶ γκρέκο μασκαρᾶ...( Γιάννης Μηλιώκας)
Ζούγκλα δὲν σημαίνει ἀναγκαστικὰ τίγρεις, λιοντάρια, ὀργιώδης βλάστηση, καὶ « ἀπολίτιστοι» - σύμφωνα μὲ τὴν δυτικοευρωπαϊκὴ ὑπεροψία καί ὑποκρισία - ἄγριοι. Ἡ κατ’ ἐξοχὴν ζούγκλα δὲν βρίσκεται στὴν Ἀφρική. Ἐνυπάρχει στὶς σύγχρονες μεγαλουπόλεις ὡς κοινωνικὴ ἀποξένωση πού τροφοδοτεῖ τὴν «ἀνάπτυξη» καὶ τὴν «προόδο». Ὡς ἀντίβαρο αὐτοῦ του συνειδητοῦ ἀτομισμοῦ ὑπάρχει ὅμως μία διατήρηση τῆς κοινωνικότητος σὲ ἀλλά  ἐπίπεδα: ἡ προθυμία τοῦ πωλητοῦ ἑνὸς καταστήματος ἡ ἑνὸς γκαρσονιοῦ ἀπέναντι στὸν πελάτη ἤ ὁ σεβασμός καί ἡ εὐγένεια στήν συναναστροφή τῆς καθημερινότητος εἶναι μερικά ἀπό αὐτά.

Ἡ κοινωνικὴ ζούγκλα στὴν Ἑλλάδα εἶναι τρισχειρότερη ἀπὸ ὅτι σὲ μία δυτικοευρωπαϊκὴ μεγαλούπολη. Τὶς ὅποιες ἀμφιβολίες εἶχε στεριώσει τὸ νεοελληνικὸ παραμύθι μέσα μου, τίς γκρέμισε ἡ ἐμπειρία πού ὡς συνοδὸς ἀπέκτησα τὸν τελευταῖο μῆνα σὲ διαδρόμους καὶ θαλάμους νοσοκομείων. Δέν στοχεύω τό προσωπικό τοῦ συστήματος ὑγείας ἀλλά τόν «λαό». Σὲ ἀσανσὲρ 10 ἀτόμων νὰ μπουκάρουν 15, ἀδιαφορῶντας, χαζογελῶντας ἡ καθησυχάζοντας ὑποτιμητικὰ ἐμένα τὸν φοβιτσιάρη παράξενο « μὴ φοβᾶσαι φίλε δὲν χαλάει... ἔχω ἀνεβοκατέβει χιλιάδες φορές…» Νὰ στριμώχνονται στὴν πόρτα καὶ νὰ ἀφήνουν ἔξω τὸ καροτσάκι μὲ τὸν τραυματία. Στὸν θάλαμο τριῶν,  ἤ καὶ πραπάνω ἀσθενῶν, τὸ σόϊ τοῦ ἑνὸς νὰ καταλαμβάνει ὅτι καρέκλα ὑπάρχει καὶ νὰ δημιουργεῖ τὴν γνωστὴ ψευτοεγκάρδια ἀτμόσφαιρα καφενείου. Στοὺς προθαλάμους τῶν ὀρόφων ὅσοι ἄτυχοι τραυματίες μὲ πατερίτσες δὲν βροῦν κάθισμα εἶναι ὄχι μόνον ἀναγκασμένοι νὰ στηρίζονται στὸν τοῖχο, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀνέχονται κινητὰ καὶ ζωντανὲς ρωμέϊκες συνομιλίες τέτοιας ἔντασης, πού ὧρες ὧρες θυμίζει τὰ ἀποδυτήρια τοῦ γηπέδου Καραϊσκάκη. Δέν στοχεύω τό ἐπί μέρους ἀλλά τήν γενικώτερη νοοτροπία πού τό γεννᾶ καί τό ἀνέχεται.


Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Ἐξορία


Ἡ Εὐριδίκη ἐπέταξε ὅλη της τήν ἔνδυσιν στούς βράχους. Δέν ἔχω τίποτα περισσότερο νά πῶ ἐφώναζε καθώς ἀπομακρυνόταν. Ὁμολογουμένως, τήν ἐγνώρισε καλά τήν ἐξορία. Πρέπει ὅμως νά γίνει κάτι σαφές. Ἡ “ἐξορία” γιά τήν ὁποῖα συζητοῦμε ἐδῶ δέν εἶναι ἀπαραίτητα μιά περίπτωσις φυσικῆς ἤ σωματικῆς κινητικότητος. Δέν συνεπάγεται τήν ἔξοδο ἀπό μιά χῶρα μέ προορισμό κάποιαν ἄλλη. Ἡ διάκρισις αὐτῆς τῆς ἐξορίας ἀπό τά ἄλλα εἴδη ἐξορίας εἶναι ἡ συχνά ἐπώδυνος καί ἀγωνιώδης ἄρνησις τῆς ἐνσωματώσεως παρά τάς συντριπτικάς πιέσεις.

Τό ραδιόφωνο ἐξακολουθοῦσε μανιωδῶς νά μεταδίδει ἀντικομμουνιστικά μηνύματα. Ζῶντας ἀνάμεσα σέ ἕνα πλῆθος ἀνταγωνιστικῶν ἀξιῶν, προτύπων καί τρόπων ζωῆς, χωρίς μιά σταθερή καί ἀξιόπιστη ἐγγύηση γιά τό τί ἀντιπροσωπεύει στήν πραγματικότητα τό δίκαιο, ἡ ὑπεράσπισις ἑνός τρόπου ζωῆς ποῦ ἀποκλίνει ἀπό τήν κοινωνικά ἀποδεκτή φυσιολογικότητα εἶναι μιά πολύ ἐπικίνδυνη τακτική καί ἐλλοχεύει ὑψηλό ψυχολογικό ἀντίτιμο. Ἡ “καλλυντική ψυχοφαρμακολογία” παρέχει πλέον τόν ὁρισμό τοῦ φυσιολογικοῦ.  Ἡ ἐξέγερσις ἔπαψε νά ἀποτελεῖ λογική ἐπιλογή.

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

Οἱ χῆνες τῆς ἀρετῆς καί ὁ λίβελλος






Ὁ μαῦρος γάτος ( Βασίλης Παπακωνσταντίνου)
Δὲν θὰ κουραστῶ νὰ γράφω ὅτι ἡ λατρεία τοῦ τριπτύχου «Πατρίς,  Θρησκεία,Οἰκογένεια» ἔχει στενοὺς δεσμοὺς μὲ τὴν φαινομενικὰ ἀντιδιαμετρική της,  αὐτὴν τῆς θρησκευτικῆς προσήλωσης στήν «εὐρωπαϊκή ὁλοκλήρωση καὶ προοπτική». Ὅπως κάθε τί βαρύγδουπο καὶ ἄνευ πραγματικῆς οὐσίας, καὶ οἱ δύο « ἐπιχειρηματολογίες» ἀποτελοῦν διαφορετικὲς μορφὲς ἐξαπάτησης. Ἡ ἐξαπάτηση ὅμως εἶναι ἡ  κατ’ ἐξοχὴν ὕβρις καὶ γιὰ νὰ μασκαρευτεῖ ὑποκριτικὰ σὲ στοιχεῖο διαλόγου ἀπαιτεῖται τὸ κατάλληλο γλωσσικὸ ὕφος.

Οἱ ἀπατεῶνες τοῦ λόγου χρησιμοποιοῦν φράσεις πομπώδεις καὶ τίτλους «κράχτες». Αὐθαιρετῶντας, βαφτίζουν τὴν λογοτεχνίζουσα – καί οὐδόλως λογοτεχνική -  χροιὰ ὡς «ἐπιχείρημα». Μέ ἕναν λόγο φούσκα εὐτελίζουν τὰ σοβαρὰ θέματα. Δὲν ὑβρίζουν ἄμεσα – δέν λένε «πουτανάκι» ἤ «σκατά» - ἀλλά δέν διστάζουν νά μαγαρίσουν πατρίδα, θρησκεία,  δημοκρατία ἢ ἀνθρώπινα δικαιώματα. Ἄν τό ἔθνος ἢ ἡ Ε.Ε τὸ ἀπαιτεῖ δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ κάνουν οἰκονομία στὴν λάσπη. Οἱ ἀδαεῖς ἀναγνῶστες, παρασυρμένοι στὴν καλλιεργούμενη ἄγνοιά τους,  ἴσως ὀνομάσουν τὸ ὕφος γραφῆς τῶν ἀπατεώνων ὡς λίβελλο. Ἴσως ἀκόμη θεωρήσουν πώς λιβελλογράφος σημαίνει λασπολόγος καί κιτρινισμός. Οὐδέν ψευδέστερον. Ἐρείσματα τοῦ λιβέλλου εἶναι τὸ προσωπικὸ ἦθος καὶ ἡ ἀλήθεια. Δέν εἶναι ἡ μικρότητα οὔτε τό ἀτομικό, κομματικό ἤ ἐθνικό συμφέρον. Ὁ λίβελλος δὲν ἀποσκοπεῖ στὶς ἐντυπώσεις ἀλλὰ στὴν οὐσία. Δέν συσκοτίζει οὔτε ἐξαπατᾶ ἀλλά ἀποκαλύπτει καί ρίχνει φῶς. Ὅπως ἐξηγεῖ μὲ γλαφυρὸ καὶ συνάμα οὐσιαστικὸ τρόπο ὁ Εὐάγγελος Λεμπέσης,    λίβελλος - ὅταν ὁ λιβελλογράφος εἶναι ἀνιδιοτελὴς καί οὐδόλως φτηνός προπαγανδιστής- εἶναι σημάδι πνευματικῆς ὑγείας καὶ μέσον ἀντίστασης ἐναντίον τῶν πραγματικῶν ὑποκριτῶν,  ἐναντίον κάθε χήνας τῆς ἀρετῆς πού μᾶς περιτριγυρίζει. Ἐναντίον κάθε ἐθνικιστῆ ἤ εὐρωπαϊστῆ παλιάτσου συμπληρώνω ἐγώ. Χρυσαυγίτικου ἤ ποταμίσιου...

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Ἡ συνήθεια


Θραύσματα ἀπό ἕνα τόπο ποῦ ἀπέρριψα
Σκέψεις δανεισμένες ἀπό ἕνα παλιό σύστημα
Συνεχίζουν νά εἰσβάλλουν στήν τωρινή μου κατάσταση


Νικόλας Κάλας

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2015

Ἡ λογοτεχνία ὡς δείκτης πνευματικῆς ὑπανάπτυξης



Τά παραμύθια ἀνιστορῶ

τούς μύθους ξεδιαλέω

στολνῶ τό ψέμμα ὅσο μπορῶ

καί τήν ἀλήθεια λέω
 Ἔχουμε δείξει - σὲ πολλὲς μέχρι σήμερα ἀναρτήσεις - τὴν ἐδῶ καὶ 200 χρόνια ἀντικειμενικὴ ἀνυπαρξία θεμελίων συγκρότησης νεοελληνικοῦ κράτους. Τήν ἀπουσία ὄχι μόνον ἐθνικῆς, ἀλλὰ ὁποιουδήποτε εἴδους συλλογικῆς συνείδησης. Αὐτὸ τὸ κοινωνικὸ ἀδιέξοδο ἐπιχειρήθηκε μὲ πολλοὺς καὶ διάφορους τρόπους νὰ καλυφθεῖ. Ἡ ( ἀντ)-εθνικὴ ἰδεολογία τοῦ δασκάλου, τοῦ παπᾶ καὶ τοῦ χωροφύλακα σὲ μία ντεμὲκ ἀντιπαράθεση ἁρπαχτῆς μὲ τοὺς εὐρωλιγούρηδες κλεπτοκράτες ἔκρυψαν τὴν πραγματικότητα καὶ ἔθρεψαν τὸν νεοέλληνα μὲ ὀνειροπολήματα, μυθολογίες δόξας, φολκλόρ, εὐρωπαϊκὲς οἰκογένειες καὶ προοπτικές. Ὅτι κατέγραψε καί ὁ Ἰ. Βηλαρᾶς ( 1771-1823) στό διπλανό τετράστιχο. Γιὰ νὰ τρῶνε τὰ δάνεια ἀπὸ τὸ 1821 μέχρι σήμερα καὶ νὰ τὸν ἀφήσουν ἐν τέλει στὴν ψάθα. Ὅλο αὐτὸ τὸ παρακμιακὸ κλῖμα πνευματικῆς φτώχειας, πού ἀναπόφευκτα κατέληξε σήμερα καὶ στὴν ὑλικὴ φτωχοποίηση, ὡραιοποίησε ἡ παρακμιακὴ νεοελληνικὴ διανόηση τῶν «γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν». Τὴν βαρύτατη ἱστορικὴ εὐθύνη τῆς διανόησης εἴδαμε ἀναλυτικὰ στὸ βιβλίο τοῦ Γερασίμου Κακλαμάνη « ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ». Στὴν σημερινὴ ἀνάρτηση  ( σελίδες 252 -272 τοῦ βιβλίου του Η ΕΛΛΑΣ ΩΣ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ, 1990 ), ὁ Κακλαμάνης ἀποδεικνύει μὲ μαθηματικὴ λογικὴ τὴν στενὴ και ἀμφίδρομη σχέση τῆς ἀνύπαρκτης
ἐθνικῆς συνείδησης – κυρίως λόγῳ τῆς παγκοσμιότητος ἑνός κατά τόπους διαφορισμένου ἑλληνισμοῦ πού ἰσοπεδώθηκε ἐθνικά -  καὶ μιᾶς ἀνούσιας λογοτεχνίας ἀλαλούμ… Ἂν ὁ νεοέλληνας θέλει νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴ κρίση δὲν φτάνει νὰ κουρέψει τὸ χρέος - ἀφοῦ οἱ ἑπόμενες γενηὲς δὲν φταῖνε σὲ τίποτε νὰ τὸ φορτωθοῦν - ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὸ εὐρωπαϊκὸ ψέμμα πρέπει νὰ ἀπαλλαγεῖ καὶ ἀπὸ τήν κακομοιρίστικη ἑλλαδικὴ ὀμφαλοσκοπία του. Οἱ μπλόφες τοῦ Μακρυγιάννη καί ἡ τεχνητή ἑλληνικότητα τῆς γενηᾶς τοῦ 30 καμμιά σχέση δέν ἔχουν μέ τήν γνησιότητα τοῦ Παπαδιαμάντη.

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου


Οἱ ἀποικιακές ἀρχές διαίρεσαν τούς κατοίκους ἐπί τῆ βάσει τῆς μορφώσεως: πρῶτον εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐκρίνοντο κατάλληλοι νά διέπουν τάς ὑποθέσεις των κατά τρόπον φιλελεύθερον —συνήθως τό ἀστικό μέρος τοῦ πληθυσμοῦ— καί μποροῦσαν νά κατέχουν γῆ μέ νομικά ἐπίσημους τίτλους, δεύτερον εἰς ἐκείνους γιά τούς ὁποίους μία ἐκπαιδευτική/δοκιμαστική περίοδος ἦτο ἀπαραίτητος ὧστε νά κατορθώσουν νά ἀφομοιώσουν ὅρους καί προϋποθέσεις καί στή συνέχεια ἠδύναντο νά συμμετάσχουν στούς μηχανισμούς τῆς ἀγορᾶς χωρίς νά δημιουργοῦν ἐμπόδια στήν οἰκονομική ἀνάπτυξη τῆς ἀποικίας καί μετά τήν πάροδο αὐτῆς τῆς περιόδου ἀποκτοῦσαν δικαιώματα γῆς, καί τρίτον τούς ἄξεστους οἱ ὁποῖοι ἐκρίνοντο ἀνεπίδεκτοι μαθήσεως καί σίγουρα ἦτο ἀδύνατον δι’ αὐτούς νά ἐκτεθοῦν στούς διακανονισμούς τῆς ἀγορᾶς καί κατά συνέπειαν ἦτο ἀναγκαῖα μία διαρκής προστασία. 

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

Χριστουγεννιάτικο...


Γιά τά φετινά Χριστούγεννα σκέφτηκα νά ἀναρτήσω ἕνα παληό κείμενο τοῦ Μάριου Πλωρίτη. Χρόνια πολλά λοιπόν,  ἔστω καί διαδικτυακά. Καί νά μήν ξεχνᾶμε ὅτι, ἄν θέλουμε νά ἀλλάξει κάτι γύρω μας, ὁ πιό ἀποτελεσματικός τρόπος εἶναι νά ἀλλάξουμε κάτι μέσα μας πρῶτα...

Ἀκολουθεῖ τό γραπτό τοῦ Μάριου Πλωρίτη. Δυστυχῶς στό ἀρχεῖο μου δέν ἔχω συγκρατήσει τόν τίτλο του.
=   =  =  =  =                     

Δέν χρειάζεται, βέβαια, νὰ σᾶς πληροφορήσω πώς, τὶς μέρες ποὺ πέρασαν  ἀλλὰ καὶ τὶς μέρες ποὺ θὰ 'ρθουν  ὁ πιὸ προσκυνημένος θεὸς ἢ ἅγιος δὲν εἶναι οὔτε ὁ Χριστός, οὔτε ὁ Ἁη-Βασίλης, ἀλλὰ ὁ Μαμμωνᾶς, μὲ ὅλες τὶς «προσλήψιμες» καὶ «προσληπτέες» μορφὲς του, τζόγος, χρηματιστήριο, πολυδάπανοι ἑορτασμοὶ κλπ. Εἶπα, λοιπόν, νὰ τὸν δοξολογήσω κι ἐγώ, γιὰ νὰ μὴν εἶμαι «ἐκτὸς μόδας». Ἐπειδή, ὅμως, δὲν διαθέτω τὸν πρέποντα οἶστρο, σκέφτηκα νὰ ζητήσω τὴ βοήθεια κάποιων ζάπλουτων σὲ προσόντα καὶ κῦρος. Καὶ ποιὸν καλύτερον θά’ βρισκα ἀπ' τὸν λυρικότατο καὶ σοφώτατο Σοφοκλῆ  πού, ἐπιπλέον, ἔχει βαφτίσει μὲ τ' ὄνομά του καὶ τὸ ΧΑΑ μας; Ἀντὶ νὰ ἔρθει, ὅμως, ὁ ἴδιος, μοῦ ἔστειλε ἕνα φερέφωνό του  ἀλλὰ τί φερέφωνο! Τὸν βασιλιὰ τῆς Θήβας, αὐτοπροσώπως, τὸν Κρέοντα, γιὰ νὰ (τὰ) ψάλει. Καὶ ἰδοὺ ὁ ὕμνος του:

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Νεοφιλελευθερισμός καί αἰωνία Ἑλλάς (3)


Στὴν σημερινὴ πρωϊνὴ ἐκπομπὴ τοῦ ΣΚΑΪ ἡ κυβερνητικὴ ἐκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη, ἐκφράζοντας λίγο πολὺ τὴν ἐν Ἑλλάδι φιλελεύθερη δεξιά, εἶπε ἐν εἴδει ἀτάκας: « …ὅταν ἡ κυβέρνηση διαπραγματεύεται, ὁ ΣΥΡΙΖΑ νὰ κλείσει τὸ στόμα του…» Ἡ ὁποία ἀτάκα, πρὸς δόξαν τοῦ νεοελληνικοῦ σκοταδισμοῦ τῆς δεξιᾶς, ἐπανελήφθη δίς. Οἱ οἰκοδεσπότες τῆς ἐκπομπῆς, ὡς διαχειριστὲς τοῦ δημοσίου ἀγαθοῦ της ἐνημέρωσης, συνέχισαν ἀτάραχοι μή βρίσκοντας τίποτα μεμπτό.

Ἀκολουθοῦν τὰ 2 τελευταῖα ἄρθρα τοῦ Γερασίμου Κακλαμάνη, ἀπὸ τὴν σειρὰ μὲ τίτλο Νεοφιλελευθερισμὸς καὶ αἰωνία Ἑλλάς, πού ἐδημοσιεύθηκαν στὸ ΕΘΝΟΣ τὸ καλοκαίρι τοῦ 1987. Νομίζω πώς παρόλο πού πέρασαν 27 χρόνια ἀπὸ τότε παραμένουν ἐπίκαιρα. Ἂν τὰ διάβαζε ἡ κ. Βούλτεψη ἴσως προβληματιζόταν καὶ ἀνακαλοῦσε τὰ πρωϊνὰ της αἴσχη. Τὸ ὅτι ἡ κ. Βούλτεψη εἶναι καὶ δημοσιογράφος ἀποτελεῖ ἀσήμαντη (;) λεπτομέρεια.  Καλό θά ἦταν νά διαβαστοῦν καί ἀπό τούς κατοίκους αὐτῆς τῆς τριτοκοσμικῆς χώρας προτοῦ πᾶνε νά ψηφίσουν. Διότι πρέπει νά πᾶνε νά ψηφίσουν,  ἐκτός καί ἄν τούς ἀφήνει ἀδιάφορους τό κατάμουτρο φτύσιμο πού τούς ρίχνει ἡ κ. Βούλτεψη...

συνέχεια τῆς ἀνάρτησης Νεοφιλελευθερισμός καί αἰωνία Ἑλλάς (2)


ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΑΣ

ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ "ΕΘΝΟΥΣ" - ΚΟΣΚΩΤΑ
 
Ε) ΤΑ «ΧΡΗΣΤΑ ΗΘΗ» ΚΑΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ (ΕΘΝΟΣ 31/7/1987)

Ὑπάρχει ἕνας λόγος πού τὸ κράτος δὲν μπορεῖ νὰ   μείνει   πλήρως   ἀδιάφορο ἔναντι του Τύπου. Ἐπειδὴ ὅπως εἴπαμε δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει κατὰ κυριολεξία «δημόσια γνώμη», ἀλλὰ αὐτὸ πού λέμε «κοινὴ γνώμη» εἶναι τὸ διὰ τοῦ Τύπου «δημοσιεύσιμο» ὑποκατάστατό της, ὑπάρχει στὴν ἴδια τὴ ρίζα τῆς «ἐλευθερίας τοῦ Τύπου» ἡ ἀντίφαση, αὐτὴ ἡ «ἐλευθερία» νὰ δεσμεύεται ἀπὸ τὸν ἴδιο, τὸν προσωπικὸ παράγοντα αὐτοῦ πού ὀργανώνει τὴν «κοινὴ γνώμη». 

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Νεοφιλελευθερισμός καί αἰωνία Ἑλλάς (2)



Στήν σημερινή ἀνάρτηση θά διαβάσουμε τά 2 ἑπόμενα ἄρθρα τοῦ Γερασίμου Κακλαμάνη, πού ἐδημοσιεύθηκαν τον Ἰούλιο τοῦ 1987 στήν ἐφημερίδα ΕΘΝΟΣ. μέ ἀφορμή τήν τότε δίκη τῆς ἐφημερίδας. Γίνεται ὅλο και περισσότερο ἀντιληπτή ἡ ἰδεολογική χρεωκοπία τῆς χώρας, κυρίως ἡ σπέκουλα τῶν ἐν Ἑλλάδι φιλελευθέρων καί ἐκσυγχρονιστῶν, πού ἀνετράφησαν με τό γάλα τοῦ δεξιοῦ καί ἐθνικόφρονος σκοταδισμοῦ.



ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΑΣ

ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ "ΕΘΝΟΥΣ" - ΚΟΣΚΩΤΑ

Γ) ΤΑ «ΣΑΛΟΝΙΑ» Ο ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο «ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ» (ΕΘΝΟΣ  29/7/1987)

Δὲν εἶναι πειστικὸς ὁ κ. Ἀνδριανόπουλος, λέγοντος πὼς τὸ δημόσιο συμφέρον εἶναι θέμα «ἀπόψεως» καὶ ὅτι δὲν ἀναγνωρίζει σὲ κανένα τὸ δικαίωμα νὰ τὸ καθορίζει. Δὲν γίνεται πιστευτός, διότι ἐδήλωσε «νεοφιλελεύθερος» μέσα στὰ πλαίσια τῆς παρατάξεως πού θέλει νὰ τὸν ἐκφράζει καὶ ὁ φιλελευθερισμὸς εἶναι ἡ κατ’ εξοχὴν ἰδεολογία γιὰ τὴν ὁποία τὸ δημόσιο συμφέρον εἶναι «καθορισμένο» καὶ «δεδομένο». Ἐκτός τοῦ ἀτομικοῦ συμφέροντος, πού ἀπορρέει ἀπὸ τὴ βιολογικὴ ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου καὶ προϋποθέτει ἕνα ἀντίστοιχο δικαίωμα γιὰ τὴν ὑπεράσπισή του, ὑπάρχει καὶ ἡ ἔννοια τοῦ πολιτικοῦ δικαιώματος, γιὰ τὸ ὁποῖο ὑπάρχει ἐπίσης ἕνα ἀντίστοιχο συμφέρον ὑπεράσπισής του.

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Νεοφιλελευθερισμός καί αἰωνία Ἑλλάς (1)

Τό ποταμίσιο ἀπόστημα τῶν ἑλλαδικῶν ΜΜΕ ἐπί τό ἔργον… Ὁ Κοσκωτᾶς – κόκκινο πανί γιά τούς τότε ἐκδότες - μπροστά του ὑπῆρξε παρονυχίδα…
Ἀπουσίᾳ ἐθνικῆς διανόησης τά ἰδεολογικά ζητήματα στήν Ἑλλάδα δέν συζητοῦνται, ἀλλά μέ ταχυδακτυλουργικό τρόπο ἀποκρύβονται. Κόντρα στόν σκοταδισμό τῶν ταχυδακτυλουργῶν τῆς ἐθνικοφροσύνης καί τῆς προοδευτικῆς θολοκουλτούρας ὁ Γεράσιμος Κακλαμάνης σὲ μία σειρὰ ἄρθρων του στὴν καθημερινὴ ἐφημερίδα ΕΘΝΟΣ, τόν Ἰούλιο τοῦ 1987, καταπιάστηκε μέ μερικά ἀπό τά οὐσιώδη. Τί σημαίνει  « δημόσιο συμφέρον» καὶ  « πόθεν ἔσχες»; Δημόσια πρόσωπα εἶναι μόνον οἱ πολιτικοὶ ἢ καὶ ὁ ἰδιώτης πού διαχειρίζεται δημόσια ἀγαθά; Εἶναι ἡ ἐνημέρωση δημόσιο ἀγαθό; Τί σημαίνει Τύπος,  πληροφόρηση, χειραγώγηση καὶ τί πλύση ἐγκεφάλου; Πῶς σχηματίζεται ἡ κοινή γνώμη καί πῶς σχετίζεται μέ τό δημόσιο συμφέρον; Ποιὲς συνθῆκες γεννοῦν τὸν κιτρινισμό,  καὶ γιατί εἶναι ἀναγκαῖο κακό; Ποιὰ εἶναι τὰ ὅρια καὶ τὸ περιβάλλον ἐντός του ὁποίου ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία ἔχει θετικὸ κοινωνικὸ πρόσημο; Γιατί εἶναι κρίσιμης σημασίας ἡ ἀνεξαρτησία τοῦ δημοσιογράφου ἔναντι τῶν ίδιωτικῶν συμφερόντων τοῦ ἐργοδότη του; Γιατί ὁ συγκεντρωτισμός στόν χῶρο τοῦ Τύπου ἀποτελεῖ ἀπειλή γιά τήν κοινωνική λειτουργία του; Μέσα ἀπὸ ποιὲς ἱστορικὲς συνθῆκες διαμορφώθηκε διεθνῶς  ἡ κοινωνικὴ λειτουργία τοῦ Τύπου, ἡ ὁποία ὅπως ὅλα στὴν Ἑλλάδα μεταμορφώνεται σὲ ἐπιχείρηση ἐθνικῆς ἐξαπάτησης;  Ἀφορμὴ γιὰ τὰ ἄρθρα τοῦ Κακλαμάνη στὸ ΕΘΝΟΣ ὑπῆρξε ἡ δικαστική διαμάχη μεταξύ το Κοσκωτᾶ καί τῆς ἐφημερίδας τό 1987.

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Ἀπό τόν φιλόσοφο στόν κατάσκοπο ( Μανώλης Ρασούλης )

( τά 3 κείμενα τοῦ Μανώλη Ρασούλη πού ἀκολουθοῦν προέρχονται ἀπό τήν συλλογή μέ γενικό τίτλο ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΡΗΤΕΣ - Καλύτερα Ἀλαντίν παρά Μουτζαχεντίν -ΚΑΚΤΟΣ 2002)


Α) Ἀπὸ τὸν φιλόσοφο στὸν κατάσκοπο ( Ὅπως καὶ τούμπαλιν;)

Γιὰ ἕνα κουτὶ ποῦρα καὶ τῆς δόξας τὰ οὖρα
πούλησες τοὺς παλιοὺς συντρόφους
καὶ πέφτεις ἀπ' τοὺς 40 ὀρόφους…
Νομενκλατούρα! Νομενκλατούρα!





Μπορεῖ ν’ ἀλλάξη Κεμάλ ( Μανώλης Ρασούλης)
Ἀπὸ τὸν Μὰρξ στὸν Πούτιν. ( Καὶ στὴν μέση ἡ πίτσα Χὰτ ἤ πίτσα Γκορμπατσώφ).
Πιστέψατε ποτὲ ὅτι οἱ ρῶσοι γεννήθηκαν κομμουνιστὲς ἤ οἱ γερμανοὶ γεννήθηκαν φασίστες;
Αὐτοὶ πού τὸ εἶπαν ἴσως γεννήθηκαν ἀνόητοι.

Ὁ μαρξισμὸς ἄλλωστε εἶναι ἕνα αὐθεντικὸ παιδὶ τῆς δυτικῆς σκέψης. Τὸ υἱοθέτησαν οἱ κινέζοι. Κι ὅμως στὴν Ἀμερικὴ συμβαίνει μία ἀσιατικοποίηση. Ὁ ἠθοποιὸς Γκὶρ εἶναι βουδιστής, ὁ Λέοναρντ Κοὲν ἔχει τὸν γιαπωνέζο πνευματικὸ κ.λπ.

Ὅμως κι ὁ Μάρξ, ὅταν ἦταν νέος, σεργιανοῦσε στὶς ἀκτές τῆς Βρετάνης μέ•τὸν Βούδα ὑπὸ μάλης. Ἀργότερα, μαζὶ μὲ τὸν Ἔνγκελς σύχναζε στὰ πορνεῖα τοῦ Ἄμστερνταμ. Αὐτὸ δὲν τὸν ἐμπόδισε ν' ἀναδειχτεῖ τιτάνας τοῦ πνεύματος καὶ νὰ ἐπηρεάσει τὸν πλανήτη.

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Κοσμικές ἀναζητήσεις





Wish you were here (Pink Floyd)
Τά δεκαπέντε λεπτά μέ τά πόδια μέχρι τήν Καλούα, σέ ἔπαιρναν μακρυά ἀπό τά λαμπερά φῶτα τοῦ κέντρου τῆς χῶρας σέ μιά περιοχή ἐγκαταλελειμμένων κτιρίων καί ἄδειων ἀποθηκῶν. Μόλις ἔστριβες στή γωνία τῆς παραλιακῆς συνήθως ἐρχόσουν ἀντιμέτωπος μέ μιά μακροσκελῆ οὐρά ἀνθρώπων πού περίμεναν νά μποῦν στό κλάμπ ὅπως καί σύ. Ὁρισμένοι ἔλεγαν πῶς ἦταν διατεθιμένοι νά περιμένουν ἀκόμη μέχρι καί τέσσερις ὧρες γιά νά καταφέρουν νά μποῦν. Τό κλάμπ εἶχε ἕνα περίπλοκο σύστημα ἐπιλογῆς προσώπων μεταξύ ἐκείνων πού περίμεναν στήν οὐρά... Ὅλοι συναγωνίζονταν νά τραβήξουν τήν προσοχή τῶν ἀτόμων τῆς ἀσφάλειας τοῦ κλάμπ ποῦ ἔκαναν περιπολίες ἐπιλέγοντας ἄτομα ποῦ ξεχώριζαν – ὅμορφες φυσιογνωμίες, ξανθά μαλλιά, ἐκκεντρικό κτένισμα, ἀθλητικό παράστημα, αἰσθητικά έξωφρενικό φόρεμα, κάποιο μοναδικό ταλέντο, χαρακτηριστικά ποῦ πολλοί ἦσαν πρόθυμοι νά ἐπιδείξουν... Δέν εἴχαμε καμμιά τύχη σέ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τόν συναγωνισμό.

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Προϋποθέσεις, παράμετροι καί ψευδαισθήσεις τῆς ἑλληνικῆς ἐθνικῆς πολιτικῆς ( Π. Κονδύλης)


Τὸ σημερινὸ κείμενο εἶναι τὸ ἐπίμετρο τοῦ βιβλίου τοῦ Παναγιώτη Κονδύλη ΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ (1992).  Ἂν καὶ δὲν ἐξετάζονται ἡ μή κατανόηση καί πλαστογράφηση τοῦ πυκνοῦ ἱστορικοῦ πνευματικοῦ ἑλληνικοῦ ὑποβάθρου καί ἡ ἰδεολογικὴ ἀναπηρία τῶν διανοουμένων ὡς καθοριστικὲς αἰτίες τῆς ἑλλαδικῆς φαρσοκωμωδίας, κατὰ τὴν γνώμη μου ἀποτελεῖ μία ἀπό τίς καλύτερες ἀναλύσεις τοῦ παρόντος καί τῶν δυσμενῶν προοπτικῶν τῆς νεοαιωνίας Ἑλλάδος. Σὲ πεῖσμα εὐρωπαϊστῶν, ἐθνικιστῶν, τῆς ἀριστερᾶς τῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων», καὶ τοῦ ἀπολίτικου νεοελληνικοῦ ὄχλου τῆς ἀραχτῆς καί ἁρπαχτῆς, ἡ πολιτικὴ ἀνάλυση τοῦ Κονδύλη δὲν μασάει τὰ λόγια της …

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΚΑΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ  ( Παναγιώτης Κονδύλης )

Ἡ διάγνωση τῶν κινητήριων δυνάμεων τῆς σημερινῆς πλανητικῆς πολιτικῆς, ὅπως ἐπιχειρεῖται σ' αὐτὸ τὸ βιβλίο, κατατείνει στὴ διαγραφὴ ὁρισμένων μελλοντικῶν προοπτικῶν, τῶν ὁποίων τὴν πραγμάτωση ἀπεύχομαι προσωπικά, ἀλλὰ τὶς ὁποῖες ὡς ἀναλυτής ὀφείλω νὰ διατυπώσω μὲ σαφήνεια. Μπροστὰ μας ἀνοίγεται μιὰ ἐποχὴ πλανητικῶν καὶ περιφερειακῶν συγκρούσεων, πού θὰ καταστήσουν πολὺ δύσκολη, ἂν δὲν ματαιώσουν, τὴν παγίωση μίας διεθνοῦς τάξης, καθὼς οἱ βραχυπρόθεσμες καὶ μεσοπρόθεσμες πολιτικές, οἰκονομικὲς καὶ γεωπολιτικές τους αἰτίες θὰ συντήκονται ὅλο καὶ περισσότερο μὲ τὶς μακροπρόθεσμες οἰκολογικὲς καὶ πληθυσμιακὲς πιέσεις, γεννῶντας χρόνιες κρίσεις καὶ ἀνεξέλεγκτους παροξυσμούς. Ὑπὸ τὶς συνθῆκες αὐτές, τὸ τέλος τῶν ἰδεολογιῶν τοῦ 19ου αἰῶνα, οἱ ὁποῖες κυριάρχησαν καὶ στὸν 20ο, δὲν θὰ συνεπιφέρει τὸν κατευνασμὸ τῶν ἀντιθέσεων, παρὰ ἁπλῶς τὴ μετατόπιση τους σ' ἕνα πεδίο στοιχειακό, ὑπαρξιακὸ καὶ βιολογικό, στὸ ἐπίκεντρο τοῦ ὁποίου θὰ βρίσκεται ἀπροκάλυπτα τὸ πρόβλημα τῆς κατανομῆς τῶν ἀγαθῶν σὲ παγκόσμια κλίμακα.  Ὅ,τι σήμερα προσφέρεται ὡς νέα πυξίδα προσανατολισμοῦ τῆς πολιτικῆς δράσης καὶ ὡς πανάκεια —πρὸ παντὸς ὁ οἰκουμενισμὸς τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων— κατὰ πᾶσα πιθανότητα θὰ μεταβληθεῖ σὲ ἕνα νέο πεδίο μάχης, ὅπως ἡ πάλη τῶν ἑρμηνειῶν θὰ συνδέεται μὲ ἀκόμα πιὸ χειροπιαστὲς μορφὲς πάλης.

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Ὁ μῦθος τοῦ ἀντιφασιστικοῦ σιωνισμοῦ ( Ροζέ Γκαρωντύ )

   
    Τὸ νὰ καταδικάζεις τοὺς νεοέλληνες ναζί, ἐθνικιστὲς, καὶ ταυτοχρόνως νὰ κλείνεις τό μάτι στὸ σημερινό Ἰσραήλ, ἀποσιωπῶντας ὅτι πρόκειται γιὰ ἕνα κράτος τοῦ ὁποίου οἱ ἐμπνευστές, ἱδρυτὲς καὶ μετέπειτα πρωθυπουργοὶ ἦρθαν προπολεμικὰ σὲ συμφωνίες μὲ τὸ χιτλερικὸ καθεστὼς, μαρτυρᾶ ὑποκρισία. Ἀνάλογη ὑποκρισία και ἐξαπάτηση μαρτυρᾶ τό μασκάρεμα τοῦ ἀντισημιτισμοῦ σέ ἀντισιωνισμό. Ἐνδεικτικά παραδείγματα ὑποκρισίας στά καθ' ἡμᾶς ἀποτελοῦν ἀπό τήν μία ὁ Ἰὸς (τῆς παληᾶς Ἐλευθεροτυπίας καί σήμερα τῆς Ἐφημερίδας τῶν Συντακτῶν) καί ἀπό τήν ἄλλη διάφορα ἀντισημιτικά κόμματα καί ὁμάδες ( π.χ. Χρυσῆ Αὐγή, ΛΑΟΣ κ.ἄ) πού συχνά πυκνά ἀναφέρονται στά λεγόμενα πρωτόκολλα τῆς Σιών γιά νά παραστήσουν τούς ἀντισιωνιστές.

     Ἡ στήλη τοῦ Ἰοῦ, πιστὸς ἐκφραστὴς τῆς ἐκσυγχρονιστικῆς πολιτικῆς ὀρθότητος καὶ τῶν ἀ λὰ κὰρτ «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων», δείχνει μιά ἐξισορροπιστική διάθεση μεταξύ θυτῶν καί θυμάτων, μπροστά στὰ ἐγκλήματα  πού διαπράττονται τὰ τελευταῖα χρόνια ἀπὸ τους εὐνοούμενους τῆς Δύσης, τοῦ Ἰσραὴλ εἰς βάρος τῶν Παλαιστινίων συμπεριλαμβανομένου. Τακτικὲς πού βάζουν πλάτη σὲ κάθε ἐνέργεια τοῦ ἰσραηλινοῦ κράτους καλλιεργῶντας τὸν μῦθο καὶ μανδύα τοῦ ἀντιφασιστικοῦ σιωνισμοῦ, εἶναι βούτυρο στὸ ψωμὶ ὅσων καλυπτόμενοι πίσω ἀπὸ αὐτὸν τὸν μανδύα ( Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ λοιπὲς δημοκρατικὲς καί νεοδημοκρατικές δυνάμεις)  ὡραιοποιοῦν τὸν ἀντισημιτισμό τους σὲ ἀντισιωνισμό, δαιμονοποιῶντας ὁτιδήποτε ἑβραϊκό.

      Στήν ἀνάρτηση Οἱ χρήσιμοι ἠλίθιοι και οἱ λαγοί τοῦ ἀντιρατσιστικοῦ ἀναφέρθηκα στό βιβλίο τοῦ Ροζέ Γκαρωντύ ΟΙ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, τό ὁποῖο  στήν Γαλλία κυνηγήθηκε, ὅπως καί ὁ συγγραφέας του. Οἱ διάφοροι "προοδευτικοί"  Ἰοί σκοπίμως παρομοιάζουν τό ἔργο τοῦ Γκαρωντύ μέ τήν μπαρούφα τῶν Πρωτοκόλλων τῆς Σιών. Ὁ ἐθνικιστικός καί ἀντισημιτικός οἶκος ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ - ἀξιοποιῶντας τίς πάσες τοῦ κάθε Ἰοῦ - ἐκδίδοντας στήν Ἑλλάδα τό βιβλίο τοῦ Γκαρωντύ ἐπεδίωξε, καί σέ μεγάλο βαθμό ἰσχυροποίησε, τήν ἐν Ἑλλάδι ταύτιση ἀντισημιτισμοῦ και ἀντισιωνισμοῦ. Οἱ διάφοροι Ἰοί, ὡς εὐρωπαϊστές, καταδικάζουν ὑποκριτικά τόν ἀντισημιτισμό γιά νά πλήξουν τόν ἀντισιωνισμό. Οἱ δέ ἐθνικιστές καί ναζί ὑποστηρίζουν ὑποκριτικά τόν ἀντισιωνισμό γιά νά ξεπλύνουν τόν ἀντισημιτισμό. Ὅλοι τους εἶναι συνεταιράκια στήν ἐξαπάτηση. Ὁ Γκαρωντύ ὅμως, σέ ἀντίθεση στούς ἀλληλοσυμπληρούμενους φανατισμούς Ἰῶν καί ναζί, ἀποδεικνύει μέ τό ἔργο του ὅτι εἶναι ἐχθρός κάθε ἐθνικισμοῦ καί περιγράφει μέ λεπτομέρειες καί ντοκουμέντα πῶς μια μειονότης σιωνιστῶν ἦρθε σέ συνεργασία μέ τούς ναζί, πῶς χρησιμοποίησε τον ἑβραϊκό λαό με ἀποκλειστικό στόχο την ἵδρυση ἑβραϊκοῦ ἐθνικοῦ κράτους, τοῦ σημερινοῦ ἰσραηλινοῦ κράτους πού σήμερα χαίρει τῆς ὑποστήριξης ὅλης τῆς "δημοκρατικῆς" Δύσης. Σήμερα θά παρουσιάσω τόν πρῶτο ἀπό τούς - κατά Γκαρωντύ - θεμελιώδεις μύθους.

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Νεοελληνισμός καί ἱστορικές συσχετίσεις

Ἡ ἀπουσία πνευματικῆς ἡγεσίας ὁδηγεῖ σέ ἰδεολογικό τέλμα ἄρα καί σέ χάσμα μεταξὺ κομμάτων καὶ λαοῦ. Αὐτό το ἰδεολογικό κενό, καλυπτόμενο διαρκῶς στὸ παρελθὸν ἀπὸ τὴν ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία, καὶ ἀπὸ τὰ ΜΜΕ σήμερα, δημιούργησε κόμματα συμμορίες καὶ ἕναν περιθωριοποιημένο λαὸ ὄχλο. Πρόκειται γιὰ τοὺς μηχανισμοὺς ὑποτροπῆς, μιᾶς ἀρχικὰ παθητικῆς καὶ ἀναπόφευκτα ἀπολίτικης ἀμέσως μετὰ τὸ 1821 κατάστασης στὴν σημερινὴ μιζέρια.

Ἡ διαφοροποίηση τῶν ἑλλαδικῶν κομμάτων δὲν βρίσκεται στὴν – κοινὴ γιὰ ὅλα ἐθνικὴ  ἰδεολογία - ἀλλὰ στὰ συνθήματα. Ἡ νοοτροπία τοῦ νεοέλληνα ἐπαίτη εἶναι συνυφασμένη μὲ τὴν περιθωριοποίηση καὶ τὴν πολιτικὴ ἀδιαφορία του. Ὁ νεοέλληνας ἀντιλαμβάνεται τὸν ἑαυτὸ του ὄχι ὡς ἐνεργητικὸ « πολιτικὸ ὂν» ἀλλὰ ὡς παθητικὸ «ἐκλογικὸ ζῶο» πού ἀναθεματίζει τὸν πολιτικὸ καὶ προσεύχεται … νὰ τόβρει ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀνεξαρτήτως ἂν ἀπέχει ἢ ψηφίζει δεξιά, κέντρο, ἀριστερά, κοινοβουλευτικός ἤ βασιλικός, ἐθνικιστής ἤ εὐρωλιγούρης δρᾶ ἀσυνείδητα καὶ μηχανικά…

Ἡ κηδεμονία τὴν ὁποία σήμερα οἱ λαοὶ ὑφίστανται δὲν εἶναι ἀπόρροια κακῶν προθέσεων καὶ ἐνεργειῶν κάποιων « προστατῶν» ἤ « δανειστῶν». Ἡ κυριαρχία δὲν προκύπτει ἄμεσα ἀπὸ κάποιον συσχετισμὸ ἰσχύος, ἀλλὰ εἶναι συνδυασμὸς ἱστορικῶν συνθηκῶν καὶ γηγενοῦς νοοτροπίας τοῦ ἑκάστοτε λαοῦ. Ἂν ἔχεις οἰκειωθεῖ μιὰ νοοτροπία σκλάβου,  ὅσο ἐπαναστατικὰ καὶ νὰ γκρινιάζεις θὰ εἶσαι μία ζωὴ σκλάβος. Αὐτὲς τὶς ἱστορικὲς συνθῆκες καὶ τὴν ἀρχικὰ παθητικὴ νοοτροπία τοῦ νεοέλληνα θὰ ἀνιχνεύσουμε στὸ ἔργο τοῦ Γερασίμου Κακλαμάνη, ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΕΙΣ ( 1977 ).


Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

Νοοτροπία καί τρόπος ζωῆς στήν μαζική δημοκρατία ( Παναγιώτης Κονδύλης )


Λήγοντος τοῦ ΙΙ παγκοσμίου πολέμου, καὶ ἀκολουθοῦντος τοῦ Ψυχροῦ, ἄμεσος στόχος τοῦ ἰδεολογικοῦ πολέμου  τῆς Δύσεως, καὶ καταπατητὴς τῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» ὑπῆρξε ὁ κομμουνισμός. Ἀκολούθησαν τὰ κράτη τρομοκράτες, καὶ οἱ σύγχρονοι τριτοκοσμικοὶ «δικτάτορες», ὅταν ἀπὸ εὐπειθεῖς συνεργάτες τῶν ΗΠΑ ἀπεφάσισαν νὰ αὐτονομηθοῦν. Ἰδεολογικὴ νίκη τῆς Δύσεως ὑπῆρξε καὶ ἡ ἀποδοχὴ αὐτοῦ τοῦ προπαγανδιστικοῦ ὅρου, ὅσων ἀπὸ τὰ πρώην θύματά της ἐπέζησαν. Χῶρες πού ξεφορτώθηκαν τὸν ἀποικιοκρατικὸ ζυγὸ καί ἀνεξαρτητοποιήθηκαν, πασχίζουν νὰ σταθοῦν στὸ διεθνὲς σύστημα οἰκειοποιούμενες τὴν ἐπιχειρηματολογία περὶ « ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» γιὰ λογαριασμό τους.

Στὸ κεφάλαιο ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΜΑΖΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ( ἀπό τό βιβλίο Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ τοῦ Παναγιώτη Κονδύλη), θὰ δοῦμε μέσῳ ποίου ἰδεολογικοῦ μηχανισμοῦ τὰ «ἀνθρώπινα δικαιώματα» λειτουργοῦν πλέον ὄχι στὸν διεθνῆ ἀνταγωνισμό,  ἀλλὰ καταλυτικά ἐντός τοῦ κοινωνικοῦ σώματος. Μὲ τὴν συνδρομὴ τῶν διεθνῶν παρατηρητηρίων καὶ τῶν χρησίμων ἠλιθίων τῆς συμβιβασμένης ἀριστερᾶς, πού ἀντί τοῦ ταξικοῦ της χαρακτῆρα προβάλλει τόν «πλουραλισμό τῶν ἀξιῶν». Ἔτσι οἱ διαφορὲς σὲ ὁποιοδήποτε πεδίο συμπεριφορᾶς καὶ νοοτροπίας ἰσοπεδώθηκαν. Τὰ ὅρια ἀνάμεσα σὲ δημόσιο καὶ ἰδιωτικό, ἄρρεν καὶ θῆλυ ἔγιναν σκοπίμως ἀσαφῆ. Ἡ καθωρισμένη ἀπὸ ἀξίες καί ἐλεγχόμενη ἀπό τόν Λόγο προσωπικότητα ὑπεχώρησε, γιὰ νὰ βγοῦν ἐπιτακτικὰ στὸ προσκήνιο οἱ ψυχικὲς ὁρμὲς  καὶ ὁ ἡδονισμός, ὡς θεμελιακὰ στοιχεῖα τῆς μαζικῆς καταναλωτικῆς δημοκρατίας.  


Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Δομικά γνωρίσματα τῆς μαζικῆς δημοκρατίας (Παναγιώτης Κονδύλης)


Ἡ συγκρότηση,ἡ διάρκεια μιᾶς κοινωνίας καί ἡ εὐτυχία τῶν μελῶν της εἶναι συνάρτηση τῆς ἰδεολογίας της. Χωρὶς αὐτὴν ἡ κοινωνικὴ ἔνταξη εἶναι ἀδύνατη, ὅταν ὅμως ὑπάρχει δίνει στὸν ἄνθρωπο πίστη καὶ ἱκανοποίηση γιὰ τὴν δημιουργικὴ συμμετοχή του στὸ κοινωνικὸ καὶ ἱστορικὸ ἔργο. Οἱ ἰδεολογικὲς ἀλλαγές πού συμβαίνουν σὲ περιόδους κοινωνικῶν ἀναταραχῶν εἶναι μία προσπάθεια κοινωνικῆς αὐτοσυντήρησης. Ἀνάλογος εἶναι καί ὁ ρόλος τῶν θρησκειῶν. Θεωρῶντας τὸν ἄνθρωπο ὡς παραγωγό ἱστορίας, καὶ ὄχι ἁπλῆ ροὴ ἐνστίκτων καὶ συναισθημάτων, δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ φιλοσοφική ἤ  ἡ ἠθική ἀξιολόγηση τῶν ἰδεολογιῶν, ἀλλὰ ἡ ἀποτελεσματικότητά τους. Ἄρα οἱ ἰδεολογίες δὲν χωρίζονται σὲ καλὲς καὶ κακές, ἀληθινὲς ἢ ψεύτικες, ἀλλὰ σὲ ἀποτελεσματικὲς καὶ μὴ ὡς πρὸς τὴν κοινωνικὴ συνοχὴ καὶ τὴν ἀνθρώπινη εὐτυχία πού παρέχουν.
 
Θὰ παραθέσω δύο κεφάλαια ἀπὸ τὰ βιβλίο τοῦ Παναγιώτη Κονδύλη Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Στὴ σημερινὴ ἀνάρτηση ἀναλύονται τὰ 3 θεμελιώδη γνωρίσματα τῆς μαζικῆς δημοκρατίας ( καταμερισμὸς τῆς ἐργασίας, ἀτομικὸς κατακερματισμός, κοινωνικὴ κινητικότητα ) ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς λειτουργίας της μέσα στὸ κοινωνικὸ σύνολο, καὶ ἡ διαφοροποίησή της σὲ σχέση μὲ τὴν ἀρχικὴ μορφὴ τοῦ φιλελευθερισμοῦ. Στὸ ἑπόμενο κεφάλαιο παρουσιάζεται ἡ νοοτροπία καὶ ὁ τρόπος ζωῆς καὶ σκέψης στὴν μαζικὴ δημοκρατία, πῶς δηλαδὴ μετουσιώνεται ἡ ἰδεολογία τοῦ καταναλωτισμοῦ σὲ καθημερινὴ πράξη.

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Ἡ κάλπη (ἀδικοκούτι)





Τό νησί μικρό, οἱ δρόμοι στενοί, τό καφενεῖο ὑγρό, οἱ διαδρομές λιγοστές.
Προχωρῶντας ἀπό τή μιά μεριά στήν ἄλλη.
Ὁ νοῦς σάν μιά κεφαλή καρφίτσας ριγμένη στό ἄπειρο.
Προχωρᾶς καί προχωρᾶς ἐπίμονα, ὥσπου νά σ’ ἀφήσουν οἱ δυνάμεις σου καί πέφτεις, πέφτεις κι ἄλλο. Ποῦ νά πᾶς ὅμως πιό βαθιά.
Κάθομαι στό κοιλωτό δωμάτιο μπροστά σ’ ἕνα μηχάνημα ποῦ δέν ένδίδει σέ καμιά θλίψη, σέ καμιά χαρά.

Ἐκείνη δίνει στό σπίτι ζωντάνια. Μέ φῶτα καί μέ κατσαρόλες ποῦ κλαγγίζουν κι εἶναι μόνη.
Ἀγκαλιάζει, φιλᾶ, σφίγγει, κι εἶναι μόνη.
Κι ἄς εἴμαστε δέκα μαζί, εἶναι μόνη.
Γιατί κι οἱ ἄλλοι μόνοι μας εἴμαστε.
Ἐμεῖς εἴμαστε ἡ ἴδια ἡ μοναξιά της.
Ὕστερα σέ ἕνα βράχο. Ἕνα μαζί του. Ἡ θάλασσα πιτσιλᾶ. Εἶσαι ἀκόμα μόνη;
Ὕστερα μέ κάτι μαῦρο στό μέτωπο. Μιά ἀγανάκτηση, μιά διαφωνία, ἕνας διαπληκτισμός πού κατεγράφεται στό κούτελο. Εἶσαι ἀκόμα μόνη;
Μετά μέ μιά μπύρα στήν πλατεῖα μοιράζει χαμόγελα. Εἶσαι ἀκόμα μόνη;
Ὕστερα πάνω σέ κάτι χαρτόκουτα, σέ μιά γωνιά τραγουδᾶ. Εἶναι κι ἄλλοι μαζί καί τραγουδοῦν κι αὐτοί. Εἶσαι ἀκόμα μόνη;

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Τό σκουπίδι ὡς νόημα.


Ἡ χαρά τῆς δι-«ανοίξεως» ἤ ἀλλιῶς το ἑλλαδικό ἀναπτυξιακό πρότυπο
 Στήν Ἑλλάδα τά ψέμματα ἐναλλάσσονται μεταξύ τους, ὡς ἐπικαλυπτόμενα ἄλλοθι καί οἱ λέξεις - ἀπόντων τῶν ἀνθρώπων τοῦ πνεύματος - ἀποκτοῦν ἕνα ξεχωριστό περιεχόμενο. « ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία» καί τὰ « ἐθνικὰ δίκαια» βρίσκονται σέ διαρκῆ σκυλοκαυγά μέ τὶς περίφημες διαρθρωτικὲς ἀλλαγὲς καὶ  τὸν εὐρωμονόδρομο. Πρόκειται περί ἱστορικῶν καί κονωνικῶν ψευδῶν. Ψέμμα εἶναι καὶ ὁ ἑλληνοχριστιανισμὸς τοῦ Μακρυγιάννη, παράλληλο ψέμμα εἶναι καὶ ἡ εὐρωπαϊκὴ προοπτική του Σημίτη. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ψέμματα μπερδεύονται γλυκὰ κάτω ἀπὸ διαρκεῖς ἐξαγγελίες μιᾶς ποικιλώνυμης "ἀνάπτυξης". Ἄλλοτε ὡς ἀγροτική, ἄλλοτε ὡς βιομηχανική, ἄλλοτε ὡς πολεοδομική, ἄλλοτε ὡς ἀθλητική καί σήμερα ὡς τουριστική. Κοινό ἀποτέλεσμα ὅλων τό "σκουπίδι". Ἡ ἀνασυγκρότηση μετά τό 1922, τό σχέδιο Μάρσαλ μεταπολεμικά, ἡ Ὀλυμπιάδα τό 2004, ὅλα αὐτά στό ὄνομα τῆς ἀνάπτυξης μᾶς κάτσανε στό λαιμό. Καί τί εἴδαμε;  Ἐρήμωση τῆς ἐπαρχίας, μετανάστευση, τσιμεντοποίηση τῶν πόλεων ( τῇ ἀρωγῇ τοῦ ΤΕΕ), ἀθλητισμός τῆς ντόπας … Ἀντί ἀνάπτυξης μιά "ἄνθιση" Γραμμάτων καί Τεχνῶν σὲ  μία χώρα, πού δὲν κατάφερε να φτιάξει οὔτε ποδήλατο ἀλλά ὡς πνευματικός οὐραγός μετράει τό βιοτικό της ἐπίπεδο μέ τούς δεῖκτες πώλησης εἰσαγομένων αὐτοκινήτων. Πνευματική δημιουργία μέ βλέμμα ἄδειο, σάν νά ψεκάζης βοῦρκο μέ ἀποσμητικό, ὑπῆρξε ὁ γλαφυρότερος δείκτης ὑπανάπτυξης, διαρκής χορηγός δανειστῶν καί μνημονίων. 

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Οἱ λαγοί καί οἱ χρήσιμοι ἠλίθιοι τοῦ ἀντιρατσιστικοῦ



Α) ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΓΝΩΜΗΣ




Σώπα μή μιλᾶς ( ποιήμα τοῦ Ἀζίζ Νεσίν ). Τά διάφορα "ἀντιρατσιστικά" ἐνθαρρύνουν τόν ἀνούσιο λόγο, τά σαλιαρίσματα, τήν δημόσια ἔκφραση κάθε ψυχικῆς διαστροφῆς στό ὄνομα τοῦ ἀπολίτικου σλόγκαν "νά εἶσαι ὁ ἑαυτός σου". Σέ κάθε ἄλλη περίπτωση συνιστοῦν σιωπή. Ἀλλιῶς ...
Ἡ κύρια Ρεπούση ἀντιδρᾶ στὸ λεγόμενο ἀντιρατσιστικὸ νομοσχέδιο. Γιὰ ποιὸν λόγο ὅμως, ἀφοῦ τὸ νομοσχέδιο ἀποτυπώνει ἀκριβῶς τὴν δική της νοοτροπία ἀπαγόρευσης καὶ πνευματικῆς στείρωσης; Μία νοοτροπία πού ἐκφράζει καὶ τὴν ὑπόλοιπη συμβιβασμένη ἀριστερά της συμφορᾶς; Διότι ἡ κυρία Ρεπούση –πολὺ σωστὰ καὶ λογικά, στὸ ὄνομα τῆς ἱστορικῆς ἔρευνας καὶ ἐπιστήμης πού μὲ τὸ νομοσχέδιο κινδυνεύει νὰ ποινικοποιηθεῖ – θεωρεῖ δικαίωμά της νὰ ἔχει ἐπιφυλάξεις γιὰ τὸν ὄρο « γενοκτονία» στὶς περιπτώσεις τῶν Ἀρμενίων καὶ τῶν Ποντίων. Ἡ ἴδια ἡ κυρία Ρεπούση, πού λοιδωρήθηκε  γιά τήν ἱστορική θέση πού ἐξέφρασε στό βιβλίο τῆς Ἱστορίας τῆς Στ Δημοτικοῦ πρό ἐτῶν, ξεχνᾶ μὲ θαυμαστὴ εὐκολία τὸν ρόλο τοῦ ἱστορικοῦ στὴν περίπτωση τοῦ λεγομένου ἑβραϊκοῦ ὁλοκαυτώματος. Γιὰ τὴν κυρία Ρεπούση καὶ χίλιους δυὸ ἄλλους χρήσιμους ἠλίθιους ὑποστηρικτὲς τοῦ «ἀντιρατσιστικοῦ» ( αὐτούς πού κρύβονται πίσω ἀπὸ «ἀντιφασιστικὲς» ἢ « προοδευτικὲς» μάσκες ) , οἱ «κακόβουλοι» ἀρνητὲς τοῦ ὁλοκαυτώματος πρέπει νὰ ὑπόκεινται σὲ ποινικὴ δίωξη.

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Ἡ ἐπαναστατική μᾶζα - 3 ( Εὐάγγελος Λεμπέσης )



ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ

Τώρα εἶναι ἥσυχα…
Ἡ θάλασσα λείπει μακρυὰ
καὶ τὰ κοράκια δὲν τρῶνε σάπια συκώτια ἀπ’ τὸ οὐίσκυ.
Τὸ κόμμα διασπάστηκε στὰ χίλια
καὶ ὁ Μπερλίγκουερ πλεξε μὲ τὸ βελονάκι κουβέρτα

νὰ κουκουλώσουμε τὶς ταξικὲς ἀνησυχίες μας.
Ἡσύχασε. Μὲ λίγη ρέγουλα θὰ τὴν σκαπουλάρουμε.

Ἡ τάξη πού θἄφερνε τὴν ἀλλαγὴ ἀποκοιμήθηκε.
Μποροῦμε καὶ μεῖς νὰ παίξουμε τὴν ἡγεσία.
Κοιμήσου… τώρα εἶναι ἥσυχα. Ἡ ἐποχή μας. Νάνι φαῒ καὶ πήδημα.
Οἱ τραμποῦκοι προσεύχονται στὸ μαξιλάρι μας
καὶ οἱ δολοφόνοι δουλεύουν γιά μς.


ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

τά δύο τελευταῖα κεφάλαια τῆς ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΜΑΖΑΣ τοῦ Εὐαγγέλου Λεμπέση, πού ἀκολουθοῦν, συνέχεια τῆς ἀνάρτησης ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΜΑΖΑ - 2, διαβάζονται καί ὡς ἱστορική, κοινωνική ἤ πολιτική ἀνάλυση τοῦ ἀνωτέρω ποιήματος.
 

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Ἡ ἐπαναστατική μᾶζα - 2 ( Εὐάγγελος Λεμπέσης )



Νομίζω ὅτι δύο εἶναι οἱ βασικοὶ λόγοι πού ἡ νεοελληνικὴ κοινωνία ἔχει μετατραπεῖ σὲ τέλμα. α) Ἡ ψευδαίσθηση ὑπεροχῆς – εἴτε λόγω προγόνων, εἴτε εὐρωλιγουρισμοῦ - πού ἐνσταλάζει μεθοδικὰ ἐντός της ἡ ἐπίπλαστη ἐθνικὴ ἰδεολογία,  λειτουργῶντας ὡς τροχοπέδη σὲ ὁποιαδήποτε κοινωνικὴ συνειδητοποίηση τῆς καθημερινῆς μιζέριας. Mέ δυό λόγια εἴμαστε «ψώνια». β) Ἡ ἀδυναμία κοινωνικοπολιτικῆς ὀργάνωσης ὅσων μὲ κάθε τρόπο ξεφεύγουν τῶν ψευδαισθήσεών τους.

Τὸ βιοτικὸ ἐπίπεδό του νεοέλληνα τὰ τελευταῖα 5 χρόνια ἔχει ὑποστεῖ μεγάλη πτώση, σὲ ἀρκετὲς δὲ περιπτώσεις ἔχει φτάση σὲ σημεῖα ἐξαθλίωσης. Καὶ ὅμως δὲν ὑπάρχει ἀπολύτως καμιὰ αἴσθηση ὅτι συντελοῦνται ἀντίστοιχες κοινωνικὲς κινήσεις καὶ ἀλλαγές. Οἱ οἰκονομικὰ κατεστραμμένοι, οἱ πεινασμένοι, οἱ ἐξαθλιωμένοι ἀποτελοῦν δυνάμει μέλη ἐπαναστατικῆς μάζας, φαίνεται ὅμως ὅτι δὲν  εἶναι ἡ οἰκονομική τους κατάσταση πού θά τούς ὠθήσει σὲ κάτι τέτοιο.

Τρίτη, 5 Αυγούστου 2014

Ἡ ἐπαναστατική μᾶζα - 1 ( Εὐάγγελος Λεμπέσης )



Μπορεῖ τὸ κοινό τῆς ὄπερας, μιᾶς θεατρικῆς παράστασης, μιᾶς συναυλίας ἥ ἑνός καφενείου, ὅσοι ὑποδέχονται μὲ ἀλαλαγμοὺς τὸν πρόεδρο τῆς ποδοσφαιρικῆς ὁμάδος, τούς ντοπαρισμένους ἤ μή ὀλυμπιονίκες, αὐτοὶ πού διαδηλώνουν ἤ χαλαρώνουν ὡς ἀναγνῶστες ἢ φυσιολάτρες στὶς ἀπομονωμένες παραλίες, ὅσοι ἀνταλάσσουν κρυφὲς ματιὲς μὲ τὶς μεγάλες καὶ μικρὲς ὀθόνες, γίνεται ὅλοι αὐτοὶ καὶ ἄλλοι τόσοι τελείως διαφόρου πνευματικοῦ, οἰκονομικοῦ ἐπιπέδου ἤ ἀγωγῆς νὰ παράγουν κοινωνικὸ ἀποτέλεσμα, καὶ μάλιστα ἐπαναστατικό, ἀπὸ κοινοῦ; Ὁ Εὐάγγελος Λεμπέσης ἀπαντᾶ καταφατικὰ καὶ στὸ ἔργο του Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΜΑΖΑ ( τοῦ ὁποίου παραθέτω σήμερα τὰ δύο πρῶτα κεφάλαια) ἐξηγεῖ τὸν φυσικό – κοινωνικό μηχανισμὸ καὶ τὶς προϋποθέσεις γιὰ κάτι τέτοιο. Ἡ μᾶζα ὅταν σχηματισθῆ δρᾷ ἀσυνειδήτως ἀλλά καθοριστικά. Ἡ πορεία τῆς ἱστορίας ἐξαρτᾶται ἀπό τήν μορφή στήν ὁποία ἡ μᾶζα βρίσκεται καί τήν κίνηση στήν ὁποία ἡ ἡγεσία τήν ὑποβάλλει. Διαβάζοντας τὸ βιβλίο κατάλαβα, ἐμμέσως, γιατί ὁποιασδήποτε μορφῆς κοινωνική ἀλλαγή ἤ ἐπανάσταση στὴν Ἑλλάδα εἶναι ὅτι πιὸ δύσκολο. Ἀπίθανο ἀλλά ὄχι ἀδύνατο, σύμφωνα μέ τούς φυσικούς νόμους… 


Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΜΑΖΑ ( τοῦ Εὐαγγέλου Λεμπέση )

1) ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΡΝΗΤΙΣΜΟΥ

Πρὶν ἤ προβῶμεν εἰς τὴν ἀνάλυσιν τοῦ κοινωνικοῦ σχηματισμοῦ τῆς μάζης ὡς ἀντικειμενικοῦ σώματος, ὡς τοῦ συμπλέγματος δηλαδὴ τῶν κοινωνικῶν νόμων, οἵτινες διέπουν αὐτήν, δέον ν' ἀναχωρήσωμεν ἐκ τῆς ἀναλύσεως τοῦ ψυχολογικοῦ αὐτῆς κόσμου, ὡς οὗτος σχηματίζεται κατ' ἀναγκαίαν βεβαίως καὶ ἀναπότρεπτον ἀντανάκλασιν ἐκ τῆς κοινωνικῆς θέσεως αὐτῆς ὡς ἀντικειμενικοῦ σώματος, ἀλλά ἐπὶ τῇ βάσει καὶ ἐν συναρτήσει πρὸς τὰς εἰδικάς ἀντιδράσεις τοῦ φυσικῶς δεδομένου ψυχολογικοῦ μηχανισμοῦ τοῦ ἄνθρωπου ἔναντι τοῦ κοινωνικοῦ περιβάλλοντος τοῦ κοινωνικοῦ σχηματισμοῦ εἰς τὸν ὁποῖον οὗτος ἀνήκει.

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Ὁ κηφήν

Ὁ κηφὴν εἶναι ἡ ἀρσενικὴ μέλισσα. Ἐμφανίζει διαφορετικὴ συμπεριφορὰ ἀπὸ τὴν ἐργάτρια μέλισσα ἀφοῦ δὲν συλλέγει νέκταρ καὶ γύρη, δὲν παράγει μέλι, δὲν συμμετέχει στὴν κατασκευὴ τῆς κυψέλης καὶ ἀδυνατεῖ νὰ τσιμπήσει. Οἱ κηφῆνες συνήθως συναθροίζονται κατὰ μάζες σὲ περιοχὲς πού ἀπέχουν μεγάλη ἀπόσταση ἀπὸ τὴν κυψέλη. Ὁ κηφὴν, παρόλο πού εἶναι ἀπόλυτα ἐξειδικευμένος νὰ ἐκτελεῖ μία καὶ μόνη λειτουργία, τὴ διατήρηση τῆς γενετικῆς ποικιλότητος τῆς κυψέλης, δὲν εἶναι κατὰ τὰ ἄλλα ἐντελῶς ἀνώφελος γιὰ τὴν κυψέλη. Ὅταν γιὰ παράδειγμα ἡ θερμοκρασία τῆς κυψέλης παρεκκλίνει ἀπὸ τὰ ὀρθὰ ὅρια, ὅλες οἱ μέλισσες παράγουν θερμότητα κουνώντας συνεχῶς τὰ φτερά τους, δραστηριότητα τὴν ὁποία οἱ κηφῆνες μοιράζονται μὲ τὶς ἐργάτριες. Τὸ προσδόκιμο ζωῆς τῶν κηφήνων εἶναι περίπου 40 μὲ 50 ἡμέρες.

Ἡ κύρια λειτουργία τῶν κηφήνων εἶναι ἡ γονιμοποιήση μίας δεκτικῆς βασίλισσας. Τὸ πέος τοῦ κηφήνα εἶναι σχεδιασμένο μὲ τέτοιο τρόπο πού νὰ μπορεῖ νὰ διασπείρει μεγάλη ποσότητα σπερματικοῦ ὑγροῦ καὶ σπερματοζωαρίων μὲ μεγάλη ταχύτητα καὶ δύναμη. Τὸ πέος διατηρεῖται στὸ ἐσωτερικό του σώματος τοῦ κηφήνα καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ζευγαρώματος τὸ ἐσωτερικό του στρέφεται πρὸς τὰ ἔξω. Αὐτὴ ἡ κίνηση ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴ βοήθεια συσπατικῶν κινήσεων τῶν κοιλιακῶν μυῶν οἱ ὁποῖες ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν διόγκωση τοῦ πέους. Ἡ σεξουαλικὴ ἐπαφὴ πραγματοποιεῖται ἐν πτήσει σὲ ὕψος 10-40 μέτρων πάνω ἀπὸ τὸ ἔδαφος καὶ διαρκεῖ λιγότερο ἀπὸ 5 δευτερόλεπτα. Ἡ διαδικασία τῆς ἐκσπερμάτωσης εἶναι ἐκρηκτικὴ καὶ ὁ παραγόμενος ἦχος μπορεῖ νὰ γίνει ἀντιληπτὸς ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο αὐτί. Οἱ κηφῆνες μποροῦν νὰ προβοῦν σὲ μία μόνο σεξουαλικὴ πράξη καὶ μόνο μὲ μία σύντροφο καὶ πεθαίνουν λίγο μετὰ τὴν τέλεσή της. Δεδομένου ὅτι ἡ βασίλισσα χρειάζεται νὰ ζευγαρώσει μὲ περισσότερους ἀπὸ 15 κηφῆνες καὶ οἱ κηφῆνες πεθαίνουν μετὰ τὴ σεξουαλικὴ ἐπαφή, κάθε κηφήνας θὰ πρέπει νὰ ἀξιοποιήσει στὸ ἔπακρο τὴν ἐκσπερμάτωσή του. 

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Οἱ ἄδοξοι ( τοῦ Κωστῆ Παπαγιώργη )



Τί συμφορὰ ἐνῷ εἶσαι καμωμένος γιὰ τὰ ὡραῖα καὶ τὰ μεγάλα ἔργα
ἡ ἄδικη αὐτή σου ἡ τύχη πάντα
ἐνθάρρυνση κι εὐτυχία νὰ σ’ ἀρνεῖται

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ  ( Η ΣΑΤΡΑΠΕΙΑ )

ΟΙ ΑΔΟΞΟΙ

Ἀσφαλῶς κανεὶς δὲν χάνεται, πολλοὶ ὅμως ἀποτυχαίνουν. Καὶ αὐτὸ τὸ « πολλοί», παραδομένο στὶς παγίδες τῆς στατιστικῆς καὶ τῆς ὅποιας γενικότητας, γράφει ἱστορία καθὼς πίσω ἀπὸ κάθε μικροβατερλώ, πίσω ἀπὸ κάθε κλειδαμπαρωμένη πόρτα μία ἀτομικότητα γεύεται τὸ μαράζι καὶ ἀναμετρᾶ τὶς δυνάμεις της. Ἡ κρίση πού ξεσπᾶ σὲ κάθε ψυχισμὸ ὁ ὁποῖος, αἴφνης, συνειδητοποιεῖ ὅτι τὰ σχέδια τῆς ζωῆς του « βγῆκαν ὅλα πλάνες», εἶναι ἀπὸ τὰ πιὸ γόνιμα πράγματα ὄχι μόνον γιατί στὸ κονάκι του βόσκουν οἱ κωμωδιογράφοι, ἀλλὰ κυρίως γιατί ἡ ἥττα, ὁ ξεπεσμός, ἡ κατρακύλα ἀπελευθερώνουν, ἂν μὴ τί ἄλλο, ἀναξιοποίητες δυνάμεις.

Τὸ σημαντικὸ δηλαδὴ δὲν εἶναι ἡ ἐπιχείρηση πού χρεωκόπησε, ὁ γάμος πού ὁδήγησε σὲ στραπάτσο, ὁ πολιτικὸς  πού ἀποδείχτηκε ἀνίκανο ὀντάριο, ὁ συγγραφέας πού τὰ φόρτωσε στὸν κόκκορα, ἀλλὰ ἡ σχέση τοῦ ἀποτυχόντος μὲ τὸ « δημιούργημά» του. Ἔχει τὰ κότσια νὰ ἀναγνωρίσει σ’ αὐτὸ τὸ χάλι τὸν ἑαυτό του;

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

Μαραντόνα ... ἤ πῶς νά καθαρίσουμε τούς κακομούτσουνους Γερμανούς






Ὁ Μαραντόνα στὸ παγκόσμιο κύπελλο τοῦ 1986, στὸν ἀγῶνα μὲ τὴν Ἀγγλία, ἔβαλε 2 γκόλ. Ἕνα μὲ τὸ ἀριστερὸ πόδι, ἀφοῦ πρῶτα σμπαράλιασε ὅλη τὴν ἐγγλέζικη ἄμυνα. Καὶ ἕνα μὲ τὸ ἀριστερὸ χέρι, παίρνοντας ἐκδίκηση γιὰ τὴν ταπείνωση τῶν συμπατριωτῶν του, στὴν ἐγγλέζικη πειρατεία τῶν νήσων Φώκλαντς.
Πεῖτε μὲ φανατικό, ὀπισθοδρομικό, ἰδεοληπτικό, ὁμοφοβικό, ρατσιστή, βάλτε ὅτι ταμπέλα θέλετε…Δὲν ἀντέχω γερμανικὸ ποδόσφαιρο, δὲν ὑπάρχει γερμανικὸ ποδόσφαιρο. Ὑπάρχει γερμανικὸς ποδοσφαιρικὸς κρετινισμός, ἕνας ποδοσφαιρικός καρκῖνος, πού θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπαγορευτεῖ διὰ νόμου ὡς προσβολὴ καί κακοποίηση τοῦ ἀθλήματος…

Πέρα ἀπὸ συστήματα, τακτικές καὶ λοιπὲς παπαριὲς πού καταστρέψανε τὸ ποδόσφαιρο καὶ σὰν παιχνίδι καὶ σὰν θέαμα, τό εὐρωπαϊκό ποδόσφαιρο εἶναι ἕνα μεγάλο ψέμμα. Οἱ Γάλλοι διαθέτουν τεχνικὴ ἀλλὰ οὔτε φαντασία οὔτε μαχητικότητα. Εἶναι διαχρονικὰ φλῶροι. Οἱ Ἰταλοί ὄχι ἀνώτεροι τῶν Γάλλων στην τεχνική, ἐπέπλευσαν λόγῳ ταμπεραμέντου καί μόνον. Οὕγγροι, και λίγο οι βαλκάνιοι Γιουγκοσλαύοι, Βουλγαρία ἐπί Στόϊτσκοφ ἤ ἡ Ρουμανία μέ τόν Χάτζι, γιά κάποιο διάστημα ἔπαιξαν ὡραία μπάλλα. Οἱ Ὁλλανδοί ἐκτός ἀπό τόν Κρόϊφ μᾶς ἔμαθαν πῶς νά τρέχουμε πάνω κάτω…

Σέ ἀντίθεση μέ ὅλους τούς παραπάνω οἱ λατινοαμερικάνοι διακρίνονται γιὰ τὴν ἔμπνευση καὶ τὴν φαντασία. Δὲν εἶναι μαχητές. Δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι μαχητὲς ἀφοῦ ξέρουν μπάλλα. 

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

Ἡ Ἔχιδνα καί ἡ FIFA





…They want you as a subject of planners, Engineers, Criminologists
I want you as a subject of poets οf lovers αnd of people rebelling
I want you
Of everyone who built you but who can’t enjoy you now
Because they were discarded, ’cause they were dumped
Every occupation that stands in the downtown area
Has a bit of quilombo in it
Threat to the urban landlordism
Gray monoculture moved by oil and sweat
The sweat of those who come in crowded trains
Every bus that comes crowded from the ghettos, that comes full of turnstiles
Has a bit of slave ship in it
Inhuman transportation of human flesh
To be grinded and deboned at work
Street, you are from all of those
Who outside work are suspects
Of stealing, of plundering, of disagreeing
Or not contributing to the growth of Gross Domestic Product
One who wears the hood and exterminates people in the slum is a bit of a slave hunter.
Street,
I want you to be of the women taught since early that they can only play indoors
Because the street is dangerous ’cause the street is violent
Because the street is of the boys who don’t know how to respect them’
Street, I know you, who turns you into a threat to girls and women
Is the same oppression that makes the houses unsafe
More than the streets
The street is of all the loves
It’s of those who had to occupy it
In order to earn the right to exist
Every moralist discourse which opposes to equality
Which opposes to autonomy over the body
Is a bit of Inquisition Tribunal.

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Οἱ ὑποδομές ὡς ἐχθρός τοῦ ἀεικινήτου πνεύματος


Ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ πασίγνωστου εὐρωπαϊστῆ Κ. Σημίτη ἡ ἐθνική ἰδεολογία, ὡς ὑποδομή τῆς ρεμούλας, ἀπέδωσε τά μέγιστα. Ἀναμενόμενον ἀφοῦ, ἀσχέτως προθέσεων καί στρατηγικῶν στόχων, οἱ ἑλλαδίτες εὐρωπαϊστές καί ἐθνικιστές δροῦν συμπληρωματικά.
Τὸ νὰ ἀποκαλεῖται ὑποδομὴ ὅτι νομιμοποιεῖ τὴν ἀπομύζηση τοῦ κοινωνικοῦ πλούτου, πρὸς ὄφελος μιᾶς δράκας ἐθνικῶν ἐργολάβων καὶ ἐπιχειρηματιῶν, ἀποτελεῖ βαθύτατη προσβολὴ τῆς νοημοσύνης καὶ ἀναποδογύρισμα τῆς λογικῆς. Τί ἄλλο κάνει τὸ πρὸς ψήφιση νομοσχέδιο περὶ αἰγιαλοῦ, ὅταν πραγματεύεται τὴν δημιουργία τουριστικῶν ὑποδομῶν, ἀποκρύπτοντας ἐμμέσως ὅτι στὴν Ἑλλάδα οἱ ὑποδομὲς ὑπάρχουν ἐν ἀφθονία; Ἤ μήπως τὰ ἀναρίθμητα νησιά, τὰ βράχια καὶ οἱ ὑπέροχες ἀκρογιαλιὲς τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Αἰγαίου δέν εἶναι οἱ καθ' αὐτό ὑποδομές καί χρειάζονται ἀναβάθμιση;

Ὅπως δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ ὑποδομὴ τὸ ξενοδοχειακὸ συγκρότημα κατὰ μῆκος μιᾶς μπαζωμένης παραλίας, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο δὲν ἀποτελοῦν ὑποδομὲς ἡ « σύγχρονη γέφυρα» τοῦ Ρίου – Ἀντιρίου καὶ οἱ ἐθνικοὶ αὐτοκινητόδρομοι μὲ τὰ ληστρικὰ διόδια, ὅπου τὸ μόνο πού κυκλοφορεῖ ἀνεμπόδιστο ἀπό μπάρες καί λακοῦβες εἶναι τὸ δημόσιο χρῆμα πρὸς τὶς τσέπες τῶν ἐργολάβων. Ὁμοίως δὲν ἀποτελοῦν ἀθλητικὲς ὑποδομὲς τὰ ὀλυμπιακὰ ἔργα τοῦ 2004, πού μετὰ τὸ πέρας τῶν ἀγώνων δίδονται ἀντὶ πινακίου φακῆς.Ὑποδομὴ δὲν εἶναι σώνει καὶ καλὰ τὸ τηλεοπτικὸ σῆμα πανελλαδικῆς κάλυψης τῆς ἰδιωτικῆς ἑταιρείας Digea μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἡ χειραγώγηση καὶ ἡ παραπληροφόρηση διεκπεραιώνονται ψηφιακὰ ἀντὶ ἀναλογικά. Οὔτε τά ἐξοπλιστικά προγράμματα, μέσῳ τῆς μεγαλόσχημης φούσκας τῆς ἐθνικῆς ἀμύνης.

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

Βεγγέρα στήν Κομαντατούρ...



Μὲ τὰ πόδια σφιγμένα στὶς κνῆμες ἀνάμεσα στὰ χέρια μου, γωνία στὸν καναπέ μου, σὰν τὸν φυλακισμένο στὸ κελλί του, κοιτάζω τὴν ὀθόνη μου καὶ ἡ ὀθόνη μου μοῦ λέει τί εἶμαι.

Διότι  ἀπ’ ὅταν ἔπαψα ὁ ἴδιος νὰ λέω στὸν ἑαυτό μου τί εἶναι (καὶ τί νὰ εἶναι), μοῦ τὸ λέει ἡ ὀθόνη μου. Ἀπ’ ὅταν ἔπαψα νὰ μιλῶ μὲ τοὺς πλησίον μου καὶ νὰ τοὺς ἀκούω νὰ μοῦ λένε τί εἶμαι, μοῦ τὸ λέει ἡ ὀθόνη μου.

Στὴν ὀθόνη μου κατοικοῦν φυλές, οἱ περισσότερες τῶν ὁποίων μοῦ εἶναι ἄγνωστες καὶ μερικὲς ἐξόχως ἀπεχθεῖς. Οἱ φυλὲς αὐτὲς δηλώνουν ὅτι τοὺς ἀνήκω κι ὅταν διαμαρτύρομαι, ἡ ὀθόνη μου μὲ περιγελᾶ.

Ἀλλάζω κανάλι, ὅλα, σὰν νὰ εἶναι συντονισμένα σὲ ἐθνικὸ δίκτυο, παίζουν τὸν ἴδιο πολιτισμό. Μὲ εὐρύτατη πολυφωνία καὶ φαρδὺ πλουραλισμὸ παίζουν τὴν ἴδια ὁμογενοποιημένη σκέψη, τὴν ἴδια προπαγάνδα, τὸν ἴδιο πολιτισμό. Νά, Λόλα χὰ χού, Λόλα, ἔλα ντὰχ ντὶρ ντὶ καὶ ὄπα ἡ Καλομοίρα τραγουδᾶ τὸν ἐθνικὸ ὕμνο μὲ τσαχπινιὰ ζαχαρωτὴ καὶ ἀμερικανιὰ χὸτ καὶ χοροπηδηχτή. Λίγο ἀκόμα καὶ ἡ ὀθόνη θὰ ἀκουμποῦσε τὸ δεξί της χέρι πάνω στὴν καρδιά της, ὅπως κάνουν οἱ Ἀμερικανοὶ ὅταν ἄδεται ὁ δικός τους ἐθνικὸς ὕμνος, ἄλλοτε στὶς σχολικὲς ἑορτές, ἄλλοτε στὰ στρατιωτικὰ νεκροταφεῖα κι ἄλλοτε στὴν τελετὴ ἔναρξης μεγάλων ἀθλητικῶν ἐκδηλώσεων μπέιζ μπόλ, φοὺτ μπὸλ καὶ ἄλλων μπόλ.

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Τό δημοψήφισμα στήν ἱστορία καί οἱ παρερμηνεῖες του






Ἀποκαλυπτική περσινή συνέντευξη τοῦ Χάρη Καστανίδη γιά τήν παραίτησή του ἐπί κυβερνήσεως Σημίτη, γιά τήν λίστα Λαγκάρντ, τό σχεδιαζόμενο δημοψήφισμα καί τό τί προηγήθηκε τῆς πραξικοπηματικῆς ἀποπομπῆς τοῦ ΓΑΠ…
Παρὰ τὸ καθαρὸ προβάδισμα τῶν 4 ποσοστιαίων μονάδων, τὸ ἐν εἴδει δημοψηφίσματος κάλεσμα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ γιὰ τὴν ἡμέρα τῶν εὐρωεκλογῶν, ἔμεινε κατὰ κάποιο τρόπο ἀναπάντητο. Πρῶτα πρῶτα ἦταν βαθειά προσχηματικό, λαμβανομένης ὑπ’ ὄψιν τῆς λοιδωρίας πού ἐπεφύλαξε στὸ δημοψήφισμα πού ἐπρότεινε ὁ ΓΑΠ τό φθινόπωρο τοῦ 2011. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ, μαζί μέ τήν ὑπόλοιπη ἀντιπολίτευση ὡς θεατές τότε τῆς ἐξ ἀποστάσεως ἀπό τίς Κάννες καρατόμησης τοῦ ΓΑΠ, μαζί μέ τήν φράξια τοῦ Βενιζέλου καί τόν Σαμαρᾶ εἶναι συμμέτοχοι στό ἔγκλημα πού μόλις πρίν λίγες ἡμέρες καταδίκασαν.

Δημοψήφισμα σημαίνει τήν ἄρνηση μιᾶς κοινοβουλευτικῆς ἐκπροσώπησης ψευδεπίγραφης, τήν ἐν μέρει ἀποκατάσταση λαϊκῆς κυριαρχίας καὶ ἐκπαραθύρωση τῶν κατ’ ὄνομα μόνον ἀντιπροσώπων της. Σέ αὐτὀ τό πλαίσιο ὁ Χάρης Καστανίδης - ὁ συγκρουσθείς μέ τά ἐπιχειρηματικά συμφέροντα ἐπί Σημίτη - εἶχε προτείνει δημοψήφισμα πολύ πρίν ἀπό τον ΓΑΠ, τό 2010. Ὁ ἴδιος Κώστας Σημίτης, διαφωνῶντας μὲ τὸν Γιῶργο Παπανδρέου τὸν Ἰούνιο τοῦ 2008, καὶ μὲ τὴν τότε ἐκπεφρασμένη δημοσίως θέση τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ τῶν ὀργάνων του, γιὰ ἐπικύρωση τῆς συνθήκης τῆς Λισσαβώνας μέσῳ δημοψηφίσματος, ἐκτός ἀπὸ τὰ ὠργανωμένα εὐρωπαϊκὰ καὶ ἑλλαδικὰ συμφέροντα ἐξέφραζε καί τὴν οὐσία τοῦ ἑλλαδικοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, δηλαδή τὴν περιθωριοποίηση τῆς κοινωνίας ὑπέρ τῶν ἰδιωτικῶν συμφερόντων.