Κείμενο τοῦ Ἠλία Πετρόπουλου, δημοσιευμένο στό περιοδικό Διάλογος τό 1963, μέ ἀφορμή τήν τιανία τοῦ Τάκη Κανελόπουλου "Οὐρανός"
ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Ἀπάνθρωπος ὁ λόγῳ ἐρεύνης τεμαχισμὸς ἔργων τέχνης. Μὴ ὑφισταμένης ἄλλης μεθόδου, ὁ ἐρευνητὴς χρησιμοποιεῖ τὴν ἐπιμέρους ἐξέταση συνθέτοντας ἐν τέλει μίαν σχετικῶς καθολικὴν εἰκόνα τοῦ μνημείου. Τὸ σενάριο τοῦ Οὐρανοῦ ἐγράφη κυρίως ἀπὸ τὸν λογοτέχνη Γιῶργο Κιτσόπουλο, ἐνῶ ὁ Τάκης Κανελόπουλος ὑπέδειξε πολλὲς τροποποιήσεις καὶ στὸ γύρισμα τῆς ταινίας προσήρμοσε ὁρισμένες σκηνές. Γιὰ νὰ νιώσεις τὸν Οὐρανὸ κατ’ ἀρχὴν πρέπει νἆσαι φτωχός. Τὸ σενάριο τοῦ Οὐρανοῦ περιδέραιο ἐπεισοδίων ἀπὸ τὸ παραγεγραμμένο ἔπος τοῦ 1940-41. Ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Οὐρανὸς παρουσιάζει τὸ ἔπος αὐτὸ εἶναι λανθασμένη. Παρομοίως ἡ ἄποψη ὅτι διηγεῖται λίγες ἱστορίες ταπεινῶν ἀνθρώπων – ἐπίσης λανθασμένη. Σωστὴ πιθανῶς εἶναι ἡ ἄποψη πὼς πρόκειται γιὰ ἀνθρώπινες σχέσεις τὴν ἐποχὴ ἑνός συγκεκριμένου πολέμου, τοῦ ὁποίου ἡ σημασία μειώθηκε ὅταν ἀργότερα ἦρθε ἡ Μαύρη Κατοχή. Τὸ σενάριο τοῦ Οὐρανοῦ εἶναι ἁπλὸ στὴν διάρθρωσή του. Στὸ πρῶτο μέρος δείχνει σὲ παράλληλες σκηνές, τὴ ζωὴ σ’ ἕνα χωριὸ τῶν συνόρων ὅπου ὑπάρχει καὶ στρατιωτικὸ φυλάκιο – τὸ χωριὸ εἶναι φυλάκιο καὶ τὸ φυλάκιο τμῆμα τοῦ χωριοῦ. Στὸ δεύτερο μέρος περιλαμβάνονται πέντε ἱστορίες ἀνδρῶν, ποὺ ἔχουν τὸ ξεκίνημά τους στὸ πρῶτο μέρος: Τοῦ Δάσκαλου, τοῦ Ταχυδρόμου, τοῦ Λοχία, τοῦ Στράτου, τοῦ Γιάγκου. Τὸ ριζικὸ τῶν πέντε αὐτῶν ἀνθρώπων ἦταν κακὸ γιατί μόνο ὁ Ταχυδρόμος ἐπέζησε.Ὁ Δάσκαλος πέθανε ἀπὸ βαρὺ τραῦμα καὶ παγωνιά, ὁ Λοχίας σκοτώθηκε σὲ ἐπίθεση, ὁ Στράτος αὐτοκτόνησε ἀπὸ φιλότιμο καὶ τὸν Γιάγκο τὸν πυροβόλησαν δίπλα σ’ ἕνα ρυάκι – ἡ πηγὴ καὶ τὸ γάργαρο νερὸ ἀντιστοίχως σύμβολα ζωῆς καὶ ἀνανεώσεως. Τὸ σενάριο τοῦ Γιώργου Κιτσόπουλου δὲν εἶναι μαγαρισμένο οὔτε πυριφλεγές. Εἶναι τὸ τελευταῖο φθινόπωρο. Ἐδώ ὅποιος δὲν ὁμιλεῖ πεθαίνει. Ὅποιος φωνάζει τὸν θάβουν. Ὁ Γιῶργος Κιτσόπουλος ψιθυρίζει, μὲ μάγουλα μουσκεμένα ἀπὸ δάκρυα, γιὰ τὴν ὀμορφιὰ τῶν προσώπων τῶν ἀξύριστων ἑλλήνων. Μὰ σενάριο δὲν εἶναι οἱ διάλογοι. Τὸ σενάριο στὸν Οὐρανὸ δὲν εἶναι ἕνα μεταξὺ ἄλλων στοιχεῖο ἀλλὰ ὁ καλοπελεκημένος ἀκρογωνιαῖος λίθος.
Ζύγωσε ὁ φαντάρος μὲ τὰ χαλασμένα ἄρβυλα καὶ γονάτισε. Ἔλυσε τὰ κορδόνια τοῦ νεκροῦ. Τράβηξε τὰ ἄρβυλα ἀπ’ τὰ πόδια του καὶ τ’ ἀπίθωσε πάνω στὸ χιόνι. Μετὰ πέταξε τὰ δικά του, ἅρπαξε τ’ ἄλλα καὶ τὰ φόρεσε σφίγγοντας τ’ ἀχείλι του. Τὴν ὥρα πούδενε τὰ κορδόνια, τὸν εἶδαν οἱ ἄλλοι νὰ κλαίει.
ΕΝΝΟΙΕΣ ΧΡΟΝΟΥ
Ὁ Οὐρανὸς εἶναι μολυβένιο ἔργο. Ὁ ἐντός της ταινίας καὶ ἐντός τῆς ὑποθέσεως της χρόνος βαρύνων, βαρετός, ἑλικοειδής, συνταρακτικός, σὲ συνεχῆ ἔνταση, δὲν ἀνέρχεται οὔτε πέφτει. Ὁ Οὐρανὸς ἄρχισε στὴν μηδὲν ὥρα. Στὰ πρῶτα πέντε λεπτὰ γέλια κοριτσιῶν πού τρέχουν. Ἄλλα δύο λεπτὰ τὸ φυλάκιο. Στὸ ἔνατο λεπτό της ταινίας τὸ ἀγόρι φιλᾶ τὸ κορίτσι δίπλα σὲ μία λεύκα. Πάλι τὸ φυλάκιο καὶ τὰ κορίτσια καὶ μετὰ νυχτώνει. Στὸ δωδέκατο λεπτὸ τὸ σκάψιμο στὸ χωράφι. Μετὰ δυὸ λεπτὰ κάποιος λέει: Πάει ἡ σημερινὴ Κυριακή. Ἀκολουθεῖ μία περίφημη σκηνὴ στὸ ποτάμι, μία ἄλλη σκηνὴ μὲ δυὸ κορίτσια, μία ἀσύγκριτη σκηνὴ στὸ χωράφι – γιὰ δέστε τὸν ἀμάραντο. Στὸ δέκατο ἔνατο λεπτὸ βραδυάζει. Πάει ἡ σημερινὴ Κυριακή. Στὸ εἰκοστὸ πρῶτο λεπτὸ ξημερώνει ἡ 28 Ὀκτωβρίου 1940 ( ἀποφρὰς ἡμέρα). Στὸ εἰκοστὸ δεύτερο τὰ παληκάρια ἀποχαιρετοῦν τὸ χωριό. Πάει, ἔφυγε γιὰ πάντα, ἡ χθεσινὴ εἰρηνικὴ Κυριακή.
Τὸ δεύτερο μέρος τοῦ Οὐρανοῦ ( ἄρχιζε μὲ τὸ πρῶτο πολεμικὸ ἀνακοινωθέν, συνοδείᾳ πολυβολισμῶν, καὶ) ἀποτελεῖται ἀπὸ τέσσερα ἐπεισόδια. Τὸ πρῶτο ἐπεισόδιο εἶναι ὁ τραυματισμός, ἡ μεταφορὰ καὶ ὁ θάνατος τοῦ Δάσκαλου. Ἡ διάρκειά του δώδεκα λεπτὰ ( χρόνος ὑπερβολικός). Τὸ δεύτερο ἐπεισόδιο ἡ ἱστορία τοῦ Ταχυδρόμου καὶ τοῦ Χαμένου Δέματος. Δύο-τρία λεπτὰ ὁ Ταχυδρόμος ψάχνει τὸ χιονισμένο δάσος, ἔπειτα νυχτώνει καὶ ἀνάβει φωτιὰ ( μονόλογος). Τὴν ἄλλη μέρα φτάνει στὸν προορισμό του, μοιράζει τὰ γράμματα, μὰ προπάντων προσπαθεῖ νὰ μαντέψει ποιοῦ φαντάρου ἀπώλεσε τὸ δέμα. Ὅλο τὸ ἐπεισόδιο κράτησε δεκατέσσερα λεπτά. Ἀμέσως μετὰ ἀρχίζει τὸ τρίτο ἐπεισόδιο: ἡ Ἐπίθεση. Διαρκεῖ δέκα πέντε λεπτὰ καὶ ἀπαρτίζεται ἀπὸ τὴν Ἐπιθεώρηση στὸ Δάσος, τὸ τράβηγμα τῶν Ξιφολογχῶν, τὴν Ἕφοδο καὶ τὸ Τραγικὸ Δέσιμο τῶν Κορδονιῶν ( κλάμα πικρό). Ἡ Ὑποχώρηση τὸ τέταρτο καὶ τελευταῖο ἐπεισόδιο. Ἕνας Φαντάρος στὸν Δρόμο, ἡ Αὐτοκτονία τοῦ Φαντάρου, ἡ Συνάντηση δυὸ Ἀδελφῶν, ὁ Βουβὸς Βομβαρδισμός, ὁ Σκοτωμὸς στὸ Ποτάμι, ἡ ἐπικὴ Ὑποχώρηση μὲ τὶς σάλπιγγες τοῦ Ἀργύρη Κουνάδη, μία Γριὰ μοιράζει ψωμάκι ( ἄχ, μπάμπω μου), ἡ Δασκάλα, τὸ πέρασμα τῶν Γερμανῶν ( φρικτὸ ὄνειρο), τὸ Φορτηγὸ Αὐτοκίνητο ( γειά σου δασκάλα), στὸ Χωρίο ( οἱ γριὲς θρηνοῦν, σκηνὴ μὲ τὸν γέροντα, φαῒ καὶ ὕπνος), τὸ Σταυροδρόμι ( δὲν θὰ ξανανταμώσουμε ποτὲ πιά), ἡ Ἐπιστροφή. Τὸ σύνολο τῆς Ὑποχωρήσεως βάσταξε σαράντα τέσσερα ὁλόκληρα λεπτά.
Ὁ μύθος τοῦ Οὐρανοῦ ἔχει τὸν δικό του χρόνο. Στὸ πρῶτο μέρος ὑπαινιγμοὶ τῶν τριῶν ἡμερῶν ( φευγαλέα βραδιάσματα, ὑποστολὲς σημαίας). Στὸ δεύτερο μέρος ὁ χρόνος διευρύνεται. Ὁ Τραυματισμὸς καλύπτει μίαν ἡμέρα. Ὁ Ταχυδρόμος ξεκινάει ἀπόγευμα καὶ φτάνει πρωί. Ἡ Ἐπίθεση γίνεται τὴν αὐγὴ ( πάντα τὴν αὐγὴ οἱ στρατηγοὶ δολοφονοῦν τοὺς φαντάρους). Ἡ Ὑποχώρηση εἶναι διήγηση πολλῶν ἀνθρώπων καὶ ἡμερῶν. Ὁ χρόνος τοῦ Οὐρανοῦ δὲν εἶναι μπερδεμένος, συνθηματικός, συμβολικός. Οἱ χρονικὲς παραπομπὲς ἐλάχιστες. Μία ὀπτικὴ ( τὸ φιλὶ ἐνῶ πεθαίνει ὁ Γιάγκος), δυὸ ἀκουστικὲς ( ἡ ἀνάγνωση τῆς ἐπιστολῆς στὴν ἐκκλησία καὶ ἡ ἄλλη ἀνάγνωση ἐπιστολῆς ἐνῷ προβάλλονται σπίτια χωριοῦ). Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν κινηματογραφικὸ χρόνο τοῦ Οὐρανοῦ καὶ τὸν πραγματικὸ χρόνο τοῦ μύθου του ὑπάρχουν κι’ ἄλλοι χρόνοι. Ὁ χρόνος ποὺ διανύουμε – τὸ ἀπολύτως συγκεκριμένο καὶ καταθλιπτικὸ 1963. Ὁ χρόνος ποὺ διανύσαμε – ἡ πυκνὴ εἰκοσαετία ἀπὸ τὸ 1941. Ὅλοι οἱ χρόνοι εἶναι τυραννικοί. Ὁ οὐρανὸς δὲν εἶναι χρόνος. Μία φούγκα χρόνων ὁ Οὐρανός.
ΣΥΝΟΛΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Μπορεῖ οἱ ἥρωες τοῦ Οὐρανοῦ νὰ πέθαναν. Ἤ καὶ νὰ σώθηκαν. Ἐμεῖς πάντως ξεφύγαμε. Δηλαδὴ ἐπιζήσαμε ὡς σακάτηδες. Ὁ Οὐρανὸς δὲν εἶναι μόνο ἕνα σύνολο τόπων καὶ στιγμῶν. Εἶναι κυρίως ἕνα σύνολο ἀνθρώπων, στρατευθέντων ἀνθρώπων. Προφανὴς κίνδυνος κακῆς φιλολογίας καὶ αἰσθηματικῶν ξεσπασμάτων. Παρὰ ταῦτα ὁ Οὐρανὸς μένει μία ἀνάληψη. Τὰ πρόσωπα τοῦ Οὐρανοῦ δὲν ἀποτελοῦν προκαθορισμένες ὁμάδες, ἀλλὰ συμπλέκονται ὅπως στὴν ὁλοζώντανη ζωή. Τὰ πρόσωπα τοῦ Τάκη Κανελόπουλου δὲν εἶναι σχηματικά, πλαστά,ἐπιτηδευμένα, κομένα, ξεχωριστά, σιωπηλά, ἢ φλύαρα, ὡραῖα, νέα, ἄσχημα, ἀπόκοσμα, ἠρωϊκά, κουρασμένα - ἁπλῶς εἶναι ἕλληνες, τὰ πολυαγαπημένα ἀδέλφια μας μὲ τὰ ὄμορφα καστανὰ μάτια. Ὁ Λαὸς σχετίζεται μὲ τὸν Στρατό, ὁ Στρατὸς ἀπορρέει ἐκ τοῦ Λαοῦ, ὁ Λαὸς φοβᾶται τὸν Πόλεμο, ὁ Πόλεμος θερίζει τὸν Στρατό, ὁ Λαὸς θρηνεῖ, ὁ Τάκης Κανελόπουλος ταυτίζεται μὲ τὸν Λαό, ὁ Στρατὸς εἶναι ἀπορριπτέο σχῆμα, ὁ Λαὸς δὲν ἔχει τὴν εὐκαιρία νὰ μετανιώσει γιὰ τὸν Πόλεμο γιατί δὲν τοῦ τὴ δίνουν, ὁ Γιῶργος Κιτσόπουλος ὑπῆρξε στὸν Πόλεμο, ὅλοι μας εἴμαστε ἄνθρωποι τοῦ Λαοῦ καὶ ὑπήρξαμε στὸν Πόλεμο. Στὸν Οὐρανὸ δὲν ἔχουν θέση οἱ ἀξιωματικοί, ὁ δὲ ἐχθρὸς εἶναι ἀδιάφορος καὶ ἀσφαλῶς ἐξ ἴσου δυστυχής.
ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ
Ὁ Τάκης Κανελόπουλος δὲν δραματοποιεῖ μὲ τὰ ἀποτελέσματα τῶν γεγονότων ἀλλὰ μὲ τὰ ἴδια τὰ γεγονότα. Τὰ συμβάντα τοῦ Οὐρανοῦ μίας αὐατηρῆς ἐποχῆς. Νοοῦνται τὰ ἐπακολουθήσαντα. Τὸ σκηνικό του Οὐρανοῦ ἀποτελεῖ τὴν παλινδρόμηση: Ἤπειρος - Ἀλβανία - Ἤπειρος. Ὁ χῶρος καὶ τὸ ἔτος γνωστὰ τοῖς πάσι. Ἡ ἱστορία τοῦ σύντομου πολέμου ( μὲ τὸ σχετικὸ μέγεθος) ἐπίσης. Ὁ Τάκης Κανελόπουλος δὲν εἶναι ἐπικαρπωτὴς τοῦ ὀνομαζομένου ἔπους τῆς Ἀλβανίας, γιατί ὁ Οὐρανὸς κατέστη ἀντίτιμο. Οὔτε ὠφέλιμος, οὔτε ἐξαιρετικὰ φρικτός, ἢ ἄδικος ἦταν ὁ πόλεμος τοῦ 1940-41, οὔτε ὁ Οὐρανός εἶναι τοιχογραφία του. Τὸ ἄτομο καὶ ἡ ὁμάδα ἐν πολέμῳ συνθέτουν καταρράχτη. Ἡ Κατοχὴ μὲ τὴν πεῖνα καὶ τὴν Ἀντίσταση, οἱ συντάξεις καὶ τὰ ἁμαξάκια τῶν ἀναπήρων, κάλυψαν τὸ αἶσχος καὶ τὸ ἔπος τοῦ πολέμου τῆς Ἀλβανίας. Ὁ Οὐρανὸς ταινία χωρὶς ἀποχετευτικὸ σύστημα, δὲν ζητάει τὴν ἐγκρισή μας, προσβάλλει τὰ παραδεκτά, μειώνει ( ἐνίοτε μουντζώνει) τοὺς γνήσιους μικροαστούς, δὲν ὁμιλεῖ εὐμενῶς περὶ τῆς ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς αἵματος, ἀφήνει ἀκάλυπτους τὸν σκηνοθέτη καὶ τὸν σεναριογράφο στὴν ἀπορία, ὀργή, ἀδιαφορία τῶν ἡμιμαθῶν ἢ ψευτοευαίσθητων.
Ο ΤΑΚΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Ὅλοι νόμιζαν τὸν Οὐρανὸ ξίφος, μὰ ὁ Τάκης Κανελόπουλος ἔγραψε μίαν ἐρωτικὴ ἐπιστολὴ γιὰ ὅλα ὅσα τελείωσαν χωρὶς ἐλπίδα πιά. Ὁ Τάκης Κανελόπουλος εἶναι πληγωμένος ὅσο κι’ ὁ Μανώλης Ἀναγνωστάκης, ὁ ποιητὴς τῶν πληγωμένων. Λιγώτερο ἀπογοητευμένος ἢ δυσοίωνος ἀπ’ αὐτὸν καὶ περισσότερο ἐμπαθής. Ὁ Τάκης Κανελόπουλος πλησιάζει αὐτοὺς ποὺ ἀγαπάει (μὲ δύσκολη ἀλλὰ ὄχι ἑρμητικὴ διάθεση) σὰν ἕνας ἄνθρωπος ποὺ γλύτωσε ἀπὸ τὸ λιμό. Κοιτάει κατάματα, ἐπισκέπτεται τοὺς φίλους του, ξέρει πολλοὺς πού σώθηκαν, γνωρίζει πώς τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωή, θυμᾶται ἄριστα γιὰ λογαριασμὸ τῶν ἄλλων. Ὅμως τὸ παρελθὸν δὲν ἀγοράζεται, δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ ἀγοραστεῖ. Ὁ Τάκης Κανελόπουλος δὲν ἔχει προσωπικὰ αἰσθήματα, ἕρπει ὑπὸ καταιγισμὸν προσωπικῶν ἀναμνήσεων συγκρατημένος ἀπὸ ἕνα σενάριο σχάρα μὲ σβησμένους διαλόγους μείζονος σημασίας. Ὁ Τάκης Κανελόπουλος εἶναι ὁ ἀγαπημένος φίλος ποὺ ξέρει τὸ μαράζι τοῦ χωριοῦ, ποὺ μιλάει δίχως ἀσάφειες γιὰ ἀτιμώρητα σφάλματα. Ὁ σπαρτιάτης Τάκης Κανελόπουλος μᾶς βλέπει στὰ χέρια, στὰ μάτια, σ’ ὁλόκληρο τὸ πρόσωπο καὶ μᾶς ἁρπάζει τὴν ψυχή. Ἄραγε ἔνοιωσε πόσο τὸν ἀγαποῦν;
ΠΟΛΥΤΙΜΟΙ ΛΙΘΟΙ
Ροδόχροοι χαλαζίες, ἰάσπιδες, ὀπάλιοι ἀρλεκίνοι, σεληνόλιθοι καὶ χρυσόλιθοι, αἰλακρόφθαλμοι σὰν κάστανα, διαφανεῖς ἀδάμαντες, πυροπάλιοι, σειρὰ πολυτίμων λίθων ἀποτελούντων καρδιᾶς θησαυρό, χάρισμα εὐγενὲς δοσμένο μόνο γιὰ ἕνα χαμόγελο. Κι’ἀκόμη μαργαριτάρια, πράσινα σμαράγδια, ἀμέθυστοι, κυανοὶ βήρυλλοι, χαλκηδόνιοι κι’ ἄλλα πιὸ παρακατιανὰ πετράδια, δῶρο γιὰ ἕνα βλέμμα ( οἴκτου ἔστω). Οἱ ἥρωες τοῦ Οὐρανοῦ δὲν εἶναι ἥρωες τοῦ δεδομένου πολέμου. Ὁ πόλεμος τοῦ 1940-41 δὲν εἶχε ἥρωες, ποτὲ δὲν βρέθηκε ἀπὸ τότε ( καὶ χάθηκε γιὰ πάντα) ἡ κατάλληλη προοπτική. Μετὰ τὴν ὑποχώρηση ἕκαστος ἑκάστῳ. Ὁ Οὐρανὸς παραπομπὴ νοσταλγίας. Ὁ Τάκης Κανελόπουλος δὲν ἀντιγράφει. Ἡ διὰ παραβολῶν διήγηση ξένη στὴν ἰδιοσυγκρασία του. Ὁ Οὐρανὸς διανοεῖται σὲ παραγράφους παρουσιάζοντας τὰ ἐπουσιώδη σὰν σφυροκοπήματα. Συνταρακτικὲς σκηνὲς τοῦ Οὐρανοῦ εἶναι βουβὲς ( ψάξιμο Ταχυδρόμου, δέσιμο κορδονιῶν, ἐπιθεώρηση πρὶν τὴν ἐπίθεση, ὑποχώρηση μὲ σάλπιγγες). Πρόσωπα φωτογραφίζονται σὲ γκρὸ-πλάν κυρίως κάτω δεξιά. Τὸ ἄλσος ποὺ ὁ Λοχίας προετοιμάζει τοὺς στρατιῶτες ( καὶ τὸν ἑαυτό του) γιὰ τὴν ἕφοδο ( καὶ τὸν θάνατο) κῆπος τῆς Γεθσημανῆ. Τὸ πτῶμα τοῦ Λοχία ( μάνα μου μὲ σκοτώσανε) ὕπνος ἀδιατάρακτος καὶ ζηλευτός. Ἡ μουσικὴ μικρὸ ποσοστὸ τῆς χρονικῆς διάρκειας τοῦ ἔργου καλύπτει, συχνὰ ἐπανέρχεται, πάντα εἶναι αὐτὸ ποὺ ταιριάζει. Οἱ ἥρωες τοῦ Οὐρανοῦ, ἀπαρηγόρητοι ἀπὸ τὴν ἔλλειψη τῶν προσφιλῶν καὶ τοῦ σπιτιοῦ, ἀναμένουν σὰν ἄνθρωποι χωρὶς καμιὰ ἰδιαίτερη ἰδεολογία τὸ κοντινότερο τέρμα. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Οὐρανοῦ πολύτιμοι λίθοι. Πολύτιμοι λίθοι καὶ οἱ φωτογραφίες τοῦ Οὐρανοῦ. Καὶ στὸν Οὐρανό, σὺν τοῖς ἄλλοις, ὁ Τάκης Κανελόπουλος ἀποδεικνύεται γνώστης τῆς ὑπαίθρου, τοῦ ἑλληνικοῦ προσώπου, τῆς λαϊκῆς μουσικῆς. Ἀκόμη ξεφεύγει μὲ εὐστροφία τὰ φτηνὰ ἐφφὲ τοῦ μοντάζ, ὁμιλεῖ εὐκρινῶς τὴν ἑλληνική, μάχεται τὴν ἠθογραφία, γνωρίζει πὼς περπατοῦν στὸ χιόνι, πῶς ὑπομένουν τὸ κρύο, πόσο ἐπιβάλλεται ἡ φύση, τί σημαίνει σιγή, ποτάμι, ἄνοιξη. Τὸ περιδοτό, ὁ αἱματίτης, τὸ ζιρκάνι, ὁ γρανάτης τὸ χρυσοπράσινο κι’ ὁ αλεξανδρίτης, πολύτιμοι λίθοι μὲ λάμψη ἢ θαμποί, πολύεδροι ἢ κυρτοί, χρυσίζοντες μὲ ραβδώσεις, φλέβες, βοῦλες, μὲ κάποιαν ἀξίαν καὶ χρησιμότητα, μὲ ἐπίσημα, ἐπιστημονικὰ ἢ λαϊκὰ ὀνόματα. Ὅμως ἐλάχιστοι ξέρουν τὴν ὕπαρξή τους.
ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝΤΩΣ
Συγκινητικὲς ταινίες καὶ ἐξαίσια ποιήματα, πλάσματα μὲ φτεροῦγες. Νεκροψία κάθε κριτική. Οἱ λέξεις τῆς ἑκάστοτε εἰδικῆς ὁρολογίας σιχαμερὰ ἐργαλεῖα, ποὺ δικαίως βρίσκονται στὰ λεξικά. Κανεὶς δὲ θέλει μπαλσαμωμένα ποιήματα. Ὁ Μανόλης Ἀναγνωστάκης καὶ ὁ Γιῶργος Ἰωάννου μὲ ξεκρέμαστα λόγια ἀκολούθησαν μία γενικὴ ὑποχώρηση. Οἱ ἠθικὲς ἀξίες ἀπὸ εἰκοσαετίες φυλαγμένες στὰ συρτάρια. Ἀξιοπρέπεια διὰ τῆς μονώσεως. Ἐγκλήματα δὲν συντελοῦνται πλέον, ἡ μορφὴ τοῦ στραπατσαρίσματος εἶναι ἀνεκτή, ἔπαψε ὁ πανικός, κανεὶς δὲν μοιριολογᾶ. Ἡ γνήσια νύχτα πείθει. Ξαναγυρίζουν τὰ φοβερὰ ὁράματα, ποὺ ἐκ τῶν ὑστέρων ἀγαποῦμε γιατί ἐκεί δέσαμε τὰ νιάτα μας. Ἐκεῖνοι ὅλοι σκοτώθηκαν μὲ πυροβολισμὸ ἐξ ἐπαφῆς. Κάποτε ἦταν ἀλλιῶς. Τώρα πιὸ πολὺ μυρίζει προδοσία, ἐγκατάλειψη. Σιγὰ σιγὰ οἱ ἐναπομείνατες ἐπείσθησαν πώς πρέπει νὰ σιωπήσουν. Καὶ μέσα στοὺς ἐλάχιστους ἁγνοὺς ὁ Μανόλης Ἀναγνωστάκης, ὁ Γιῶργος Ἰωάννου καὶ ὁ νεώτερος Τάκης Κανελόπουλος ( ἐκ τύχης συμπατριῶτες καὶ περίπου ὁμόφρονες) κατέδειξαν πόσο λίγο ἀπελπίστηκαν. Μόνη, δίκην ἀντιφάσεως, διέξοδος ὁ ἔρως ( ὅλα μπορεῖς νὰ τὰ σωπάσεις, ὅμως ποτὲ τὸν ἔρωτα), κατὰ τὴν σχετικὴ παράδοση τῶν ρεμπέτικων τραγουδιῶν. Δῆθεν παρεμπιπτόντως ἐπαναφέρουν στὸ προσκήνιο κάποιους ἀλησμόνητους ( ποὺ ὁ θάνατός τους ἀκόμα μᾶς ραντίζει) μὲ λόγια σὰν χρησμοὺς – καταληπτὰ ὡστόσο. Σὰν δοῦλοι τοῦ ἀνύπαρκτου θεοῦ διαβιοῦν ὑπὸ συνεχῆ ἀπειλὴν κι’ ἔτσι τὸ σαστισμένο φρόνημα ρέπει στὸ μνημόσυνο. Γιατί ὅταν ὅλοι λουφάζουν, μόνο ἀνόητοι τραγουδοῦν. Μάνα προώρως γερασμένων ποιητῶν κάθε ἧττα καὶ ἀντεπανάσταση. Ὁριστικὲς οἱ πληγὲς τοῦ παρελθόντος. Γι’ αὐτὲς τὶς πληγὲς οἱ δροσεροὶ μενεξέδες. Δέηση ὑπὲρ τῶν ἑβραίων ποὺ χάθηκαν, ὑπὲρ τῶν νέων ποὺ τουφεκίστηκαν στὸν κολοφώνα τῆς δυνάμεως των, ὑπὲρ τῶν κατεδαφιζομένων τουρκόσπιτων καὶ τῶν παλιῶν ἠθῶν, ἐθίμων, γνωριμιῶν καὶ συνοικιῶν. Ἀλλὰ κατὰ βάθος μᾶλλον ἐλπίζουν ὅτι αὐτὸ τὸ ἀπόστημα θὰ σπάσει σὰν τὸν ἥλιο.
ΚΑΗΜΕΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ
Δὲν ἔχω ὄνομα, ἐπώνυμο, ἐπάγγελμα, κατοικία, γυναίκα ,παιδιά. Οὔτε κότες, γάτα, καὶ σκύλον πιστό. Ἔχω πεθάνει ἀπὸ διαμπερὲς τρομερὸ τραῦμα κι’ ἐνῷ ἔλυωνα ἄθαφτος μὲ σκέπασαν τὰ φύλλα ( Μιλῶ γιὰ τὰ λουλούδια ποὺ μαραθήκανε στοὺς τάφους καὶ τὰ σαπίζει ἡ βροχὴ καημένη πατρίδα). Βασανίστηκα. Βασανίζομαι. Ἀκόμη βασανίζομαι γιὰ σένα. Πάντα γιὰ σένα, καημένη πατρίδα. Πετάξαμε τότε τὰ ἄχρηστα ντουφέκια καὶ τὶς φαρμακερὲς λόγχες. Μόνο οἱ σαλπιγκτὲς κράτησαν τὶς σάλπιγγες. Κι’ οἱ σάλπιγγες φτάσαν στὰ στόματα, οἱ σάλπιγγες σκληρὲς στοὺς τέσσερεις ὁρίζοντες. Κομίζουν τὴ σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου. Πότε ἀκούστηκε σάλπιγγες νὰ σημαίνουν ὑποχώρηση; Οἱ καρδιές μας καὶ ὁ Ἀργύρης Κουνάδης ἔνοιωσαν τὴν πικρὴ μελωδία τῶν ἀπατημένων καὶ ντροπαλῶν. ( Μιλῶ γιὰ τὰ τελευταία σαλπίσματα τῶν νικημένων στρατιωτῶν, καημένη πατρίδα. ). Δὲν θὰ ξανακούσω πιὰ μπουζούκια, σαντούρια καὶ μπαγλαμάδες. Καὶ οὔτε θὰ παραβρεθῶ σὲ γάμους καὶ βαφτίσια. Ὅλοι θὰ μὲ ξεχάσουν. Ἀκόμη κι’ ἐσὺ ἀγάπη μου. ( Μπῆκα ζωντανὸς σὲ ὑγρὰ χαρακώματα καημένη πατρίδα.) Μᾶς πῆραν τὰ ὄπλα. Λησμονήσαμε τὰ κανόνια σὲ ἀνώνυμα ἢ ἐπώνυμα ὑψώματα. Τὰ αὐτοκίνητα τὰ κάψαμε μὲ τὴν ἴδια τοὺς τὴ βενζίνη. Ὅλα τὰ ἐγκαταλείψαμε γιατί πολὺ φοβηθήκαμε. Τρομάξαμε σὰν παιδιὰ μικρά. Φοβηθήκαμε σὰν ἀληθινοὶ ἥρωες καὶ φύγαμε. ( Ἔμεινα χρόνια γονατιστὸς καημένη πατρίδα). Ἔχασα τὸ δίκωχο. Τὰ πουρνάρια ξέσχισαν τὴ χλαίνη μου. Χωρὶς παγούρι ὁδηγήθηκα δέσμιος καὶ νηστικὸς σὲ δενδροσκεπὴ μονοπάτια ὅπου περιπλανήθηκα. Στὰ καθημαγμένα βουνὰ μὲ ξέχασαν δίχως μνῆμα. ( Κάννες τουφεκιῶν στράφηκαν καταπάνω μου καημὲνη πατρίδα). Φόρεσα χιτώνια προσφάτως σκοτωμένων. Ἀπὸ δύσκαμπτα πόδια νεκρῶν τράβηξα ἄρβυλα ποὺ εἶχε καλύψει ἡ ἀπριλιάτικη πάχνη. ( Τοὺς τρέμω τοὺς νεκρούς, τὰ βλέπουν ὅλα, πετοῦν παντοῦ, παρίστανται καὶ φρίττουν). Μὲ χαμηλωμένα βλέμματα καὶ χείλη σφιγμένα πέρασα διὰ μέσου ἀγνώστων χωριῶν. ( Μιλῶ γιὰ τὶς ξυπόλητες τὶς μάνες ποὺ σέρνονται στὰ χαλάσματα καημένη πατρίδα). Σκέφτομαι τὰ παληκάρια ποὺ δέχτηκαν τὸ θάνατο χωρὶς τὸ βλέμμα τους νὰ σκοτεινιάσει ἢ νὰ λυγίσει. ( Χίλιες φορὲς μὲ σκότωσες καημένη πατρίδα). Δὲν κρατῶ κρυφὰ μυστικά. Δὲν ἀντέχω νὰ βλέπω τὰ γοργὰ ἄλογα γυμνὰ ἀπὸ λουριά, χάμουρα, κουδούνια, χαϊμαλιά. Ποτὲ δὲ σὲ θρήνησα ὅσο τώρα. ( Μεγάλη ἡ χάρη σου, γλυκειὰ κατακαημένη πατρίδα).
Πληροφορίες γιά τόν Τάκη Κανελόπουλο
Πέμπτη, 07 Ιανουαρίου 2010
Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009
Πέρλ Χάρμπορ -Ἡ ἡμέρα τῆς ἀπάτης
Ἡ ἡμερομηνία 7/12/1941, ἡ ἡμερομηνία ποὺ κατὰ δήλωση τοῦ Ροῦζβελτ: a date which will live in infamy, δηλαδή θά ζεῖ πάντα ἐν καταισχύνῃ - http://www.famousquotes.me.uk/speeches/presidential-speeches/presidential-speech-franklin-roosevelt-pearl-harbour.htm , φέρνει στὴ μνήμη τῶν ἀμερικάνων τοὺς διαβολικοὺς κιτρινιάρηδες γιαπωνέζους καὶ τὸ μεγάλο τους «ἔγκλημα» νὰ ἐπιτεθοῦν στὴν ναυτικὴ βάση τοῦ Πὲρλ Χάρμπορ τῆς κλεμμένης ἀποικίας Χαβάη. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Χιροσίμα καὶ τὸ Ναγκασάκι ποὺ μέχρι πρὶν μερικὰ χρόνια γινόντουσαν ἀκόμα ἐκδηλώσεις ἑορτασμοῦ στὸ Τέξας, ἡ 7/12/1941 ἀκόμα προκαλεῖ ἀνατριχίλα στὶς Η.Π.Α., βάζοντας σὲ δοκιμασία τὴν πίστη τους στὰ ἀνώτερα ἰδανικὰ πού τίς ἐμπνέουν.
Στὴν σημερινὴ ἀνάρτηση σκοπεύω νὰ στηρίξω τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι ἡ ἐπίθεση τῶν Ἰαπώνων στὶς 7-12-1941 στὸ Πὲρλ Χάρμπορ ὄχι μόνο ἦταν σὲ γνώση τοῦ Ροῦζβελτ καὶ τῶν ΗΠΑ, ἀλλὰ καὶ ὅτι τὴν ἐπεδίωξαν. Στόχος τους, νὰ μποῦν οἱ ΗΠΑ στὸν πόλεμο. Γιὰ κάτι τέτοιο ὅμως ἔπρεπε νὰ ξεχαστεῖ ἡ φιλειρηνικὴ συνθηματολογία ( συμπληρωμένη μὲ τὴν ἀρκετὰ πονηρὴ καὶ ὑστερόβουλη δήλωση: κανένα παιδὶ τῆς Ἀμερικῆς δὲν θὰ λάβει μέρος σὲ ὑπερπόντιο πόλεμο ἐκτὸς ἂν δεχθοῦμε ἐπίθεση ) ποὺ εἶχε ἐξασφαλίσει τὴν ἐπανεκλογὴ τοῦ Ροῦζβελτ καὶ ἡ εἰρηνόφιλη διάθεση τῶν ἀμερικανῶν πολιτῶν νὰ μετατραπεῖ σὲ φιλοπόλεμη.
Αὐτὸ τὸ κατόρθωμα τῆς ἀμερικάνικης προπαγάνδας, πού διευκόλυνε τὴν ἀμερικάνικη κυβέρνηση νὰ μπεῖ στὸν πόλεμο δὲν ἦταν κάτι πρωτόγνωρο. Εἶχε συμβεῖ στὸ πρελθὸν καὶ θὰ ἐπαναλαμβανόταν στὸ μέλλον. Ἀνάλογη σκοπιμότητα εἶχε ἐξυπηρετηθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπιτροπὴ Κρίλ, (http://en.wikipedia.org/wiki/Committee_on_Public_Information ) ἡ ὁποία συγκροτήθηκε ἀπὸ τὸν πρόεδρο Γούντροου Οὐίλσον, παραμονὲς τοῦ A Παγκοσμίου Πολέμου, μὲ ἀποκλειστικὸ στόχο νὰ μετατρέψει ἕναν φιλειρηνικὸ λαὸ σὲ ὑστερικοὺς
πολεμοκάπηλους ποὺ ἀδημονοῦσαν νὰ σκοτώσουν Γερμανοὺς καὶ νὰ σώσουν τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ αὐτὰ τὰ αἱμοβόρα κτήνη.
Τὸ φιλειρηνικὸ σύνθημα τοῦ Οὐίλσον πρὶν ἐκλεγεῖ τὸ 1916, ἦταν φιλειρηνικὸ ὅπως καὶ τοῦ Ροῦζβελτ. «Εἰρήνη χωρὶς νίκη». Ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τῆς ἐπιτροπῆς Κρὶλ γράφτηκαν βιβλία καὶ γυρίστηκαν ταινίες γιὰ ὠμοὺς καὶ βάρβαρους Οὔνους ποὺ κόβανε τὰ χέρια μικρῶν παιδιῶν στὸ Βέλγιο καὶ διάφορα ἄλλα τέτοια αἴσχη. Ἡ ἐπιτροπὴ Κρὶλ ἔθεσε τὶς βάσεις γιὰ αὐτὸ ποὺ ἀργότερα ὀνομάστηκε κλάδος τῶν « δημοσίων σχέσεων», ἢ μὲ πιὸ ἁπλὰ λόγια ἔλεγχος τοῦ νοῦ τοῦ κοινοῦ, δηλαδὴ κατασκευὴ συναίνεσης, ἡ ὁποία εἶναι ἡ βάση καὶ τὸ θεμέλιo τῆς «δυτικῆς δημοκρατίας».
Μία ἀκόμη παλιότερη περίπτωση ποὺ χρειάστηκε τὸ καναλιζάρισμα τῆς κοινῆς γνώμης γιὰ νὰ εἰσέλθουν οἱ ΗΠΑ σὲ πόλεμο, ἦταν ἡ ἀνατίναξη τοῦ θωρηκτοῦ «Μαίην» http://www.spanamwar.com/maine.htm στὸ λιμάνι τῆς Ἀβάνας τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1898. Ἠ ἔκρηξη καί τό κλῖμα ποὺ δημιουργήθηκε http://en.wikipedia.org/wiki/Propaganda_of_the_Spanish%E2%80%93American_War , ἄν καί οὐδέποτε ἀποδείχτηκε ὅτι υπεύθυνοι γιά τήν ἔκρηξη ἦταν
οἱ Ἱσπανοί, ἀποτέλεσαν τὸ ἔναυσμα γιὰ νὰ μποῦν οἱ ΗΠΑ σὲ πόλεμο κατὰ τῆς Ἱσπανίας καὶ νὰ «ἐλευθερώσουν» τὴν Κούβα ἀπὸ τὸν Ἱσπανικὸ ζυγό. Τὸ σύνθημα “Remember the Maine, to hell with Spain”, ποὺ ἐπικράτησε στόν κίτρινο ἀνταγωνισμό τῶν Joseph Pulitzer καί William Randolph Hearst, τροφοδότησαν στο ἔπακρο τά φιλοπόλεμα σχέδια τῆς ἡγεσίας καί ἐπηρέασαν καθοριστικά τήν κοινή γνώμη.
Μία ἀκόμη περίπτωση, πού ἀκολούθησε τήν «ἡμέρα τῆς καταισχύνης» τοῦ Πὲρλ Χάρμπορ καὶ κινεῖται στό ίδιο μοτίβο εξαπάτησης, εἶναι ἡ ἐπιχείρηση τοῦ Τονκίνου, http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=1307109 τὸ 1964, ποὺ χρησίμευσε στὸν Τζόνσον νά εξαπατήση το Κονγκρέσο, καὶ στὶς ΗΠΑ νὰ ἐπιτεθοῦν ἄμεσα στὸ Βόρειο Βιετνάμ.
Εἶναι προϊὸν βιασύνης καὶ λάθος νὰ συμπεράνει κάποιος πὼς ὅσα παρατίθενται στὴ συνέχεια, γράφονται γιὰ νὰ ἀμαυρώσουν τὴν συνολικὴ εἰκόνα τοῦ Ροῦζβελτ. Δὲν μᾶς ἀπασχολεῖ ἂν ἔπρεπε νὰ μπεῖ ὁ Ροῦζβελτ στὸν πόλεμο. Ἢ μᾶλλον μᾶς ἀπασχολεῖ, ἀλλὰ ὄχι ἐδῶ πέρα. Ἐδῶ μᾶς ἀπασχολεῖ ἂν ἡ ἐγκεκριμένη ἱστορία ποὺ παρουσιάζεται σὰν πραγματικὴ ἐδῶ καὶ 70 χρόνια εἶναι ὄντως ἀληθινή.
Ὅπως ἐπίσης θὰ εἶναι ἐξ’ ἴσου λάθος νὰ θεωρηθεῖ ὅτι ἕνας ἄνθρωπος ἢ ἕνας περιορισμένος κύκλος ἀνθρώπων ἔχουν τὴν δυνατότητα ἀπὸ μόνοι τους νὰ κατευθύνουν καταστάσεις ἀλλὰ καὶ νὰ κινήσουν τὰ νήματα χωρὶς νὰ γίνουν ἀντιληπτοί. Εὐρύτεροι θεσμοὶ καὶ συστήματα ὑπέρτερα, χάριν τῶν ὁποίων λειτουργοῦν οἱ ἄνθρωποι, παρέχουν αὐτὲς τὶς δυνατότητες.
Ὄντως ὁ Ροῦζβελτ ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ προοδευτικοὺς συντηρητικοὺς ποῦ πέρασαν ἀπὸ τὸν Λευκὸ Οἶκο. Στὴν δεκαετία τοῦ 30 πολέμησε τὰ μονοπώλια καὶ τὰ μεγάλα καρτέλ. Σίγουρα ὅταν πέθανε, στὴν Γουὼλ Στρὴτ θὰ ἄνοιξαν σαμπάνιες. Τὸ εἰσόδημα τῶν ἀσθενέστερων οἰκονομικὰ στρωμάτων αὐξήθηκε, ὅπως καὶ ὁ ρόλος τῶν συνδικάτων. Μὲ τὰ κρατικὰ προγράμματα ἀπασχόλησης μείωσε τὴν ἀνεργία καὶ βελτίωσε τὸ ἐπίπεδο ζωῆς. Κάτι ἀνάλογο ἔκανε καὶ ὁ Χίτλερ στὴν Γερμανία μέσῳ ἑνὸς μεγάλου ἐξοπλιστικοῦ προγράμματος. Τὰ μέτρα ὅμως τοῦ Ροῦζβελτ δὲν φάνηκε νὰ ἀποδίδουν γιὰ πολὺ ἀφοῦ μετὰ τὸ 1937 ἄρχισαν νὰ παρουσιάζονται ἐκ νέου σημάδια μεγάλης οἰκονομικῆς ὕφεσης.
Αὐτὸ ποὺ ἔσωσε τὸν Ροῦζβελτ ἦταν ὁ πόλεμος. Ὑπῆρχε ὅμως μία φανερὴ ἀπροθυμία στὴν πλειονότητα τῶν ἀμερικανῶν γιὰ ἐμπλοκή. Τὰ τελευταία χρόνια εἶχαν ἤδη γίνει γνωστὰ τὰ τρομερὰ κέρδη ποὺ εἶχε καρπωθεῖ μία μικρὴ ὁμάδα ἐπιχειρηματιῶν στὴν διάρκεια τοῦ Α Παγκοσμίου Πολέμου. Εἶχαν ψηφιστεῖ μάλιστα εἰδικοὶ νόμοι περὶ οὐδετερότητας γιὰ νὰ δεσμεύσουν τὸν Πρόεδρο καὶ τοὺς ἐπιχειρηματίες .
Μετὰ ὅμως ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ Β Παγκοσμίου Πολέμου, ὁ Ροῦσβελτ ἀρχίζει νὰ ἀναιρεῖ τοὺς νόμους περὶ οὐδετερότητας, μὲ τὴν ὁποία σημαία εἶχε ἐκλεγεῖ στὶς ἐκλογὲς τοῦ 1936. Αἴρεται ἡ ἀπαγόρευση πώλησης ὅπλων, πυρομαχικῶν καὶ πολεμικοῦ ὑλικοῦ σὲ ἐμπόλεμες χῶρες. Αἴρεται ὁ νόμος ποὺ ἀπαγορεύει νὰ δίνονται πιστώσεις σὲ κράτη ποὺ δὲν ἔχουν ξεχρεώσει τὶς ὀφειλὲς ἀπὸ τὸν Α Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παράλληλα ὁ Ροῦζβελτ ξεκινάει μία ἐκστρατεία προπαγάνδας καὶ σπίλωσης αὐτῶν ποὺ δὲν ἐπιθυμοῦσαν τὴν πολεμικὴ ἐμπλοκή. Ὁ Τσάρλς Λίντμπεργκ χαρακτηρίζεται Ναζὶ καὶ οἱ ὑποστηρικτὲς του προδότες. Ὑλοποιεῖται ἕνα τεράστιο πρόγραμμα ἐξοπλισμοῦ, μὲ τὴν δικαιολογία πώς αὐτὸ θὰ ἀποτρέψει τὴν εἴσοδο τῶν ΗΠΑ στὸν πόλεμο. Προσπαθεῖ νὰ πείσει τοὺς ἀμερικάνους ὅτι ἀπώτερος σκοπὸς τοῦ Χίτλερ εἶναι ἡ κατάκτηση τῶν ΗΠΑ. Σιγὰ σιγὰ τὸ ποσοστὸ τῶν ἀμερικανῶν ποὺ εἶναι ἐνάντια στὸν πόλεμο, ἀπὸ 96,5% τὸ 1939 πέφτει στὸ 70% τὸ 1940. Ἡ οὐδετερότητα, τὴν ὁποία συνεχῶς διακηρύσσει, καταπατᾶται στὴν πράξη, ἀφοῦ ἐνισχύει μὲ τεράστια ποσὰ καὶ πολεμικὸ ὑλικὸ τὴν Βρετανία καὶ παγώνει τοὺς λογαριασμοὺς τοῦ Ἄξονα. Τὸ ἑπόμενο βῆμα εἶναι οἱ προκλήσεις τοῦ ἀμερικάνικου στόλου τοῦ Ἀτλαντικοῦ ἔναντι τῶν γερμανῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν τσιμπᾶνε. Γιὰ νὰ πετύχει λοιπὸν τὸν στόχο του, ποὺ εἶναι ἡ πάση θυσία εἴσοδος στὸν πόλεμο ἀποφασίζει νὰ κινηθεῖ πρὸς τὴν πλευρὰ τῆς Ἰαπωνίας.
Ἡ διαμάχη τῶν ΗΠΑ μὲ τὴν Ἰαπωνία κρατᾶ ἀπὸ τὸ 1853, ὅταν ὁ στόλος τῶν ΗΠΑ ἀναγκάζει τοὺς Ἰάπωνες νὰ μειώσουν τοὺς ἐμπορικοὺς δασμούς, πλήττοντας τὴν οἰκονομία τους. Σιγὰ σιγὰ ὅμως ἡ Ἰαπωνία ἀναπτύσσεται καὶ μὲ μία σειρὰ πολέμους κατακτᾶ παράκτιες περιοχὲς τῆς Κίνας, τῆς Ρωσίας, Ταϊβᾶν, καὶ Κορέα. Ἡ βιαιότητα τῶν Γιαπωνέζων πάνω στοὺς Κινέζους δὲν φαίνεται νὰ ἐνοχλεῖ τὶς ΗΠΑ ἀφοῦ καί αὐτές ἐπεκτείνονται παράλληλα και καθόλου ἀναίμακτα στὸν Εἰρηνικὸ ὠκεανὸ. Μἐ τὴν κατοχὴ τῆς Χαβάης, Φιλιππίνων καὶ Γκουὰμ αὐξάνεται ἡ ἀντιπαράθεση ἀνάμεσα στὶς δυὸ χῶρες. Τὶς παραμονὲς τοῦ Β Π.Π. ἡ Ἰαπωνία ὑπογράφει συνθῆκες εἰρήνης μὲ Γερμανία, Ἰταλία καὶ ΕΣΣΔ. Ξεκινᾶ καὶ διαπραγματεύσεις γιὰ ὑπογραφὴ ἀνάλογης συμφωνίας μὲ τὶς ΗΠΑ στὶς ὁποῖες οἱ τελευταῖες συμμετέχουν προσχηματικά. Στὶς 26 Ὀκτωβρίου 1940, ὁ Ροῦζβελτ στὰ πλαίσια τῆς κατ’ ὄνομα οὐδετερότητας τῶν ΗΠΑ κηρύσσει ἐμπάργκο στὶς ἐξαγωγὲς χάλυβα ἑξαιρώντας ὅμως τὴν Βρετανία. Ἡ Ἰαπωνία πλήττεται βαθύτατα.
Σταδιακὰ ἀπαγορεύονται ἐξαγωγὲς φυσικῶν πόρων, σιδήρου, σκράπ, καὶ ἀργότερα, τὸν Ἰούλιο τοῦ 1941 παγώνουν οἱ τραπεζικὲς καταθέσεις τῶν Ἰαπώνων. Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ καθεστὼς πίεσης ποὺ ἔχουν ἐφαρμόσει οἱ ΗΠΑ στὴν Ἰαπωνία διεξήγοντο οἱ διαπραγματεύσεις τὶς ὁποῖες οἱ ΗΠΑ οὐσιαστικὰ τινάζουν στὸν ἀέρα μὲ τὸ ταπεινωνικὸ τελεσίγραφο ποὺ ἀπευθύνουν στοὺς Ἰάπωνες στὶς 26 Νοεμβρίου 1941. Ἔχει προηγηθεῖ ἡ δήλωση τοῦ πρίγκιπα Κονόγιε πρὸς τὸν Ροῦζβελτ πὼς ἡ Ἰαπωνία, γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ συμφωνία, δέχεται νὰ θυσιάσει τὴν συμμαχία μὲ τὴν Γερμανία καὶ τὴν Ἰταλία.
Ὁ πρεσβευτὴς Joseph Grew, προσπαθοῦσε νὰ φέρει σὲ ἐπαφὴ τὸν Ροῦζβελτ καὶ τὸν πρίγκιπα Κονόγιε, ὁ Ροῦζβελτ ὅμως συνέχεια ἀνέβαλε τὶς συναντήσεις. Ὁ Grew δὲν ὑποψιαζόταν ὅμως, ὅτι ὁ Κονόγιε ὅταν ζητοῦσε εἰρήνη ἦταν ὄντως εἰλικρινὴς, ἐνῷ ὁ Ροῦζβελτ δὲν ἦταν. Στὰ ἀπομνημονεύματά του μὲ τίτλο, Μία ταραγμένη ἐποχή: Ἡ διπλωματία 40 ἐτῶν 1904-1945 – Turbulent Era: A Diplomatic Record of Forty Years, 1904-1945, ἐκφράζει πόσο εἶχε ἀπηυδήσει μὲ τὴν ἀμετάπειστη Οὐάσιγκτον ποὺ θεωροῦσε πὼς ἡ ἰαπωνικὴ κυβέρνηση ἐλεγχόταν ἀπὸ τὸ μιλιταριστικὸ κόμμα:
«…Ἐμεῖς στὸ Τόκυο ἤμασταν πιὸ κοντὰ στὸ θέατρο τῶν γεγονότων ἀπὸ ὅτι ἡ κυβέρνηση τῆς Οὐάσιγκτον, καὶ στηριζόμενοι σὲ πληροφορίες προερχόμενες ἀπὸ τὶς ὑψηλότερες δυνατὲς πηγές, πιστεύαμε, καὶ τὸ ἀναφέραμε, ὅτι ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἡ ἰαπωνικὴ κυβέρνηση ἦταν σὲ θέση νὰ ἐλέγχει τὶς ἔνοπλες δυνάμεις τῆς χώρας. Σὲ πολλὰ τηλεγραφήματά μας πρὸς τὴν κυβέρνηση ἐξηγήσαμε ὅτι ἡ γερμανικὴ ἐπίθεση στὴν Σοβιετικὴ Ρωσία εἶχε δώσει στὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα ποὺ ἤλεγχαν τὴν ἐθνικὴ πολιτικὴ τῆς Ἰαπωνίας ἀκόμη περισσότερες καὶ πειστικότερες ἀποδείξεις ὅτι ἡ χώρα δὲν πρέπει νὰ δείχνει ἐμπιστοσύνη στὶς ὑποσχέσεις τῆς Γερμανίας… νομίζω πὼς κανένας δὲν θὰ ἀμφισβητοῦσε τὴν ἄποψη ὅτι τὸ καλοκαίρι τοῦ 1941 ἡ ἰαπωνικὴ κυβέρνηση ἦταν σὲ θέση νὰ ἐλέγξει τὶς ἔνοπλες δυνάμεις πολὺ καλύτερα ἀπὸ ὅτι τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1938…»
Στὶς 25 Νοεμβρίου συνεδριάζει τὸ πολεμικὸ συμβούλιο στὸν Λευκὸ Οἶκο. Ὁ Ροῦζβελτ δηλώνει: « φαίνεται πῶς σύντομα θὰ ἐκδηλωθεῖ ἐπίθεση ἐκ μέρους τῆς Ἰαπωνίας». Ἀργότερα, ὁ ὑπουργὸς Ἄμυνας Στίμσον δήλωσε στὴν ἐρευνητικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ Κονγκρέσου: «…Ὅταν γνωρίζεις ὅτι ὁ ἐχθρὸς εἶναι ἕτοιμος νὰ ἐπιτεθεῖ, τότε δὲν κάθεσαι νὰ περιμένεις μέχρι νὰ ριχτεῖ πάνω σου καὶ νὰ πάρει τὴν πρωτοβουλία. Παρὰ τὸν κίνδυνο ποὺ ἀντιμετωπίζαμε ἀφήνοντας τοὺς Γιαπωνέζους νὰ κάνουν τὴν πρώτη κίνηση, γνωρίζαμε καλὰ πὼς γιὰ νὰ βεβαιωθοῦμε ὅτι θὰ εἴχαμε τὴν ἀπόλυτη στήριξη τοῦ ἀμερικάνικου λαοῦ ἦταν ἀναγκαῖο νὰ τοῦ ἀποδείξουμε πὼς οἱ Ἰάπωνες ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ ἔριξαν τὸν πρῶτο πυροβολισμό, γιατί μόνο τότε δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξει ἀμφιβολία γιὰ τὸ ποιὸς ἐπιτέθηκε πρῶτος.»
Τὴν ἴδια μέρα, 25 Νοεμβρίου, ὁ Στίμσον ἔγραφε στὸ ἡμερολογιό του:
« Τὸ ἐρώτημα εἶναι πῶς μποροῦμε νὰ φέρουμε τοὺς Ἰάπωνες σὲ τέτοια θέση ὥστε νὰ ἀνοίξουν αὐτοὶ πῦρ, χωρὶς ἐμεῖς νὰ κινδυνεύσουμε σὲ μεγάλο βαθμό. Εἶναι ἕνα δύσκολο ἐγχείρημα.»
Τὸ τελεσίγραφο τῆς ἑπόμενης μέρας ἔβαζε στοὺς Ἰάπωνες ὅρους σκληρότερους ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενη θέση τῶν ΗΠΑ. Κυρίως πλήρη καὶ ἄμεση ἀπόσυρση τῆς Ἰαπωνίας ἀπὸ τὴν Κίνα καὶ τὴν Ἰνδοκίνα, τὸ ὁποῖο μὲ τὸν οἰκονομικὸ καὶ στρατιωτικὸ ἀποκλεισμὸ ποὺ ὑφίστατο ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, ἰσοδυναμοῦσε μὲ καθαρὴ αὐτοκτονία. Τὸ ταπεινωτικὸ τελεσίγραφο τῆς 26ης Νοεμβρίου περιεῖχε 10 τόσο δυσβάχτακτους ὅρους, ποὺ οἱ Ἰάπωνες πείθονται ὅτι οἱ ΗΠΑ δὲν ἔχουν προθέσεις εἰρήνης ἀλλὰ πολέμου καὶ ἀποφασίζουν νὰ ἐπιτεθοῦν πρῶτοι.
Οἱ Ἀμερικάνοι ὅμως ὑποκλέπτουν ἀπὸ τὶς 4 Δεκεμβρίου, σπάζοντας τὸν « μὼβ κώδικα», τὴν διαταγὴ γιὰ τὴν ἐπιχείρηση «Βροχὴ τοῦ Ἀνατολικοῦ Ανέμου». Ἤδη, ἀπό τον Ὀκτώβριο τοῦ 1940 οἱ ΗΠΑ ἔχουν σπάσει πολλούς κώδικες τοῦ ἰαπωνικοῦ ναυτικοῦ, ἔχοντας ἔτσι ἀποκτήσει μιά ἀρκετά σαφῆ εἰκόνα τῶν σχεδίων καί τῶν κινήσεων τοῦ στόλου. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὸ σπάσιμο τοῦ μώβ κώδικα δέχονται καὶ πολλὲς εἰδοποιήσεις. (http://www.men24.gr/html/ent/816/ent.9816.asp ). Ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὴν προηγούμενη διεύθυνση μεταξὺ αὐτῶν εἶναι καὶ ἡ δήλωση τοῦ διπλοῦ πράκτορα Ντοῦσκο Ποπὼφ πού ἐνημέρωσε τὸ FBI: «Ἤμουν σίγουρος ὅτι ὁ ἀμερικάνικος στόλος εἶχε πετύχει μία μεγάλη νίκη ἐπὶ τῶν Ἰαπώνων. Ἤμουν πολὺ περήφανος ποὺ τοὺς ἔδωσα τὴν προειδοποίηση τέσσερις μῆνες νωρίτερα καὶ ἀγωνιοῦσα νὰ δῶ τί ὑποδοχὴ τοὺς εἶχαν ἑτοιμάσει.» Ἐνῶ στὴν Σιγκαπούρη, τὴν ἑπομένη τῆς ἐπίθεσης, ὁ ἀναλυτής του Βασιλικοῦ Ναυτικοῦ Τόμι Γουίσντεν δήλωσε ἀπορημένος: «Πῶς τοὺς ἔπιασαν ἀνέτοιμους μὲ τόσες πληροφορίες πού τοὺς δώσαμε;»
Ἡ ἐπίθεση ἐκδηλώνεται στὶς 7 Δεκεμβρίου, ἡμέρα Κυριακὴ στὶς 7.55 τὸ πρωί, καὶ κρατᾶ 2 ὧρες. Ἡ σύζυγος τοῦ προέδρου Ροῦζβελτ, Ἐλεάνορ, ἀναφέρει στὸ βιβλίο της «This I remember», πὼς «ὁ πρόεδρος ἦταν λίγο μετὰ τὴν κοινοποίηση τῆς εἴδησης τόσο χαρούμενος, ὅσο ποτὲ ἐδῶ καὶ πολὺ καιρό.» Αὐτὸς ὅμως ποὺ καταδικάσθηκε μετὰ τὸν πόλεμο, στὸ Διεθνὲς Δικαστήριο τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, ἦταν ὁ ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν της Ἰαπωνίας Τόγκο, γιὰ συνωμοσία καὶ πρόκληση ἐπιθετικοῦ πολέμου.
Στην οἰκονομική οὐσία τοῦ ἀμερικανογιαπωνέζικου ἀνταγωνισμοῦ, στην ἐπιμονή τῶν Η.Π.Α. νά ἐφαρμοσθεῖ τό δόγμα τῆς «ἐλεύθερης» ἀγορᾶς στην ἰαπωνική σφαῖρα ἐπιρροῆς ἀλλά ὄχι στην ἀμερικάνικη καὶ ἰδιαίτερα στὸ πολὺ σημαντικὸ καὶ κρίσιμο διάστημα ἀπὸ τὶς 15 Νοεμβρίου 1941 μέχρι τὴν ἐπίθεση στὸ Πὲρλ Χάρμπορ, ἀναφέρονται οἱ Νόαμ Τσόμσκυ καὶ Γκὸρ Βιντάλ.
ΤΣΟΜΣΚΥ: …Ἡ ἀπόφαση ἐκείνη ( ἀναφέρεται στὸ Πὲρλ Χάρμπορ) ἔχει πολλὰ πλεονεκτήματα. Μᾶς ἐπιτρέπει νὰ στοχαζόμαστε γιὰ τὰ περίεργα ἐλαττώματα τοῦ γιαπωνέζικου χαρακτήρα δίχως νὰ εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ἀντιμετωπίσουμε μερικὰ πραγματικὰ δεδομένα, τὰ ὁποῖα θὰ ἦταν καλύτερα νὰ εἶχαν σβηστεῖ ἀπὸ τὴν ἱστορία. Γιὰ παράδειγμα, τὸ γεγονὸς ὅτι στὴν πρὸ τοῦ Πὲρλ Χάρμπορ ἐποχή, τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ἀμερικάνικης ἐπιχειρηματικῆς κοινότητας καὶ πολλοὶ ἀξιωματοῦχοι τῶν ΗΠΑ ἀπέρριπταν « τὴ γενικῶς παραδεδεγμένη θεωρία ὅτι ἡ Ἰαπωνία ἦταν ὁ μεγάλος τύραννος τῶν ἀδυνάτων καὶ ἡ Κίνα ἦταν τὸ καταδυναστευόμενο θύμα» ( Λόγια του ἀμερικάνου πρεσβευτῆ Joseph Grew ὁ ὁποῖος θεωρεῖται μία σημαίνουσα μορφὴ στὴν πολιτικὴ τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς). Ἡ ἀντίρρηση τῶν ΗΠΑ γιὰ τὴ Νέα Τάξη τῆς Ἰαπωνίας στὴν Ἀσία, ἐξηγοῦσε ὁ Grew σὲ ἕνα λόγο του στὸ Τόκυο τὸ 1939, συνίστατο στὸ ὅτι αὐτὴ ἡ Νέα Τάξη ἐπέβαλλε « ἕνα σύστημα κλειστῆς οἰκονομίας…στερώντας στοὺς Ἀμερικανοὺς τὰ ἀπὸ μακροῦ ἑδραιωμένα συμφέροντά τους στὴν Κίνα». Δὲν εἶχε τίποτα νὰ πεῖ γιὰ τὸ δικαίωμα τῆς Κίνας γιὰ ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία, γιὰ τὸ βιασμὸ τοῦ Nanking, γιὰ τὴν εἰσβολὴ στὴν Μαντζουρία, καὶ ἄλλα τέτοια περιθωριακὰ θέματα. Ὁ ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Cordell Hull υἱοθέτησε σχεδὸν τὶς ἴδιες προτεραιότητες κατὰ τὶς διαπραγματεύσεις πού ἔγιναν μὲ τὸν Γιαπωνέζο ναύαρχο Nomura πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπίθεση στὸ Πὲρλ Χάρμπορ, δίνοντας ἔμφαση στὰ δικαιώματα τῶν ΗΠΑ γιὰ ἴση προσπέλαση στὶς περιοχὲς πού εἶχε κατακτήσει ἡ Ἰαπωνία στὴν Κίνα. Ὅμως οἱ πανοῦργοι Γιαπωνέζοι πρόσθεσαν μία περιοριστικὴ παράγραφο. « Θὰ δέχονταν αὐτὴ τὴν ἀρχὴ μόνο ἂν αὐτὴ ἴσχυε σὲ παγκόσμια κλίμακα». Ο Hull σοκαρίστηκε πολὺ ἀπὸ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν θρασύτητα. Ἐπέπληξε τοὺς αὐθάδεις ἀριβίστες λέγοντας ὅτι ἡ ἀρχὴ θὰ ἴσχυε μόνο στὴν γιαπωνέζικη σφαίρα ἐπιρροῆς. Δὲν μποροῦσε νὰ περιμένει κανεὶς ὅτι οἱ ΗΠΑ καὶ οἱ ἄλλες Δυτικὲς δυνάμεις θὰ ἀνταποκρίνονταν μὲ ἀνάλογο τρόπο στὶς κτήσεις τους, συμπεριλαμβανομένων τῆς Ἰνδίας, τῆς Ἰνδονησίας, τῶν Φιλιππίνων, τῆς Κούβας, καὶ τῶν ἄλλων ἀχανῶν περιοχῶν ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ Γιαπωνέζοι εἶχαν ἀποκλειστεῖ ἀποτελεσματικὰ μέσῳ ἐξαιρετικὰ ὑψηλῶν δασμῶν, ὅταν αὐτοὶ ἄρχισαν ἀντικανονικὰ νὰ κερδίζουν τὸ παιχνίδι τοῦ ἀνταγωνισμοῦ κατὰ τὴν δεκαετία τοῦ 1920…
ΓΚΟΡ ΒΙΝΤΑΛ: «…Τὰ πράγματα ἔχουν ὡς ἑξῆς. Στὶς 15 Νοεμβρίου τοῦ 1941, ἡμέρα Σάββατο, ὁ στρατηγὸς Μάρσαλ, ἐπικεφαλῆς τοῦ ἀμερικανικοῦ γενικοῦ ἐπιτελείου, κάλεσε σὲ σύσκεψη τοὺς διευθυντὲς διαφόρων ἐφημερίδων τῆς Οὐάσιγκτον. Ἀφοῦ τοὺς ἔβαλε νὰ ὁρκιστοῦν ἐχεμύθεια, τοὺς εἶπε ὅτι εἴχαμε σπάσει τοὺς κώδικες τοῦ Ἰαπωνικοῦ ναυτικοῦ καὶ ὅτι ὁ πόλεμος μὲ τὴν Ἰαπωνία ἐπρόκειτο νὰ ξεκινήσει κάποια στιγμὴ μέσα στὸ πρῶτο δεκαήμερο τοῦ Δεκεμβρίου. Στὶς 26 Νοεμβρίου, ὁ Κόρντελ Χάλ, ὑπουργὸς ἐξωτερικῶν τοῦ Ροῦζβελτ, παρέδωσε στοὺς δύο εἰδικοὺς ἀπεσταλμένους τῆς Ἰαπωνίας στὴν Οὐάσιγκτον μία πρόταση δέκα σημείων, ἡ ὁποία εἶχε ὡς στόχο “ νὰ τὰ τινάξει ὅλα στὸν ἀέρα”, ὅπως εἶπε ὁ Χὰλ στὸν ὑπουργὸ πολέμου Στίμσον. Ἀργότερα ὁ Χὰλ δήλωσε, σχολιάζοντας τὸ τελεσίγραφο τοῦ Ροῦζβελτ: “ Δὲν πιστεύαμε στὰ σοβαρὰ ὅτι ἡ Ἰαπωνία θὰ δεχόταν…”. Ποιὰ ἦταν ὅμως ἡ πρόταση; Πλήρης ἀπόσυρση τῆς Ἰαπωνίας ἀπὸ τὴ Κίνα καὶ τὴν Ἰνδοκίνα, στήριξη τῆς ἐθνικιστικῆς κυβέρνησης τῆς Κίνας ἀπὸ τὴν Ἰαπωνία καὶ ἀποκήρυξη τῆς τριμεροῦς συμφωνίας μὲ τὸν Ἄξονα. Ὁ Ροῦζβελτ εἶχε πετάξει τὸ γάντι. Τώρα περίμενε τοὺς Ἰάπωνες νὰ τὸ σηκώσουν. Καὶ τὸ ἔκαναν. Η ΠΓ ( παραδεδεγμένη γνώμη) πιστεύει ὅτι αἰφνιδιαστήκαμε. Ὁ Ροῦζβελτ πάντως σίγουρα δὲν αἰφνιδιάστηκε. Φαίνεται ὅμως ὅτι αὐτὸ δὲν ἴσχυε καὶ γιὰ τοὺς στρατιωτικοὺς διοικητὲς τοῦ Πὲρλ Χάρμπορ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ χαθοῦν τρεῖς χιλιάδες ἄνθρωποι σὲ μία καὶ μοναδικὴ ἐπίθεση.
…..Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ Χάρι Τρούμαν καὶ οἱ ἄλλοι διαχειριστὲς μας φοβοῦνταν πώς ἂν δὲν παραμέναμε σὲ ἑτοιμοπόλεμη κατάσταση, θὰ ξανακυλούσαμε στὴ μεγάλη ὕφεση, ἡ ὁποία δὲν ἔληξε παρὰ μόνον ὅταν οἱ Ἰάπωνες μᾶς ἐπιτέθηκαν στὸ Πὲρλ Χάρμπορ καὶ ὅλοι πῆγαν εἴτε νὰ πολεμήσουν εἴτε νὰ δουλέψουν. Ἀποτελεῖ μέρος τῆς ἐθνικῆς μας μυθολογίας ὅτι ἡ ἐπίθεση ἦταν ἀπρόκλητη. Στὴν πραγματικότητα πηγαίναμε γιὰ τὸν πόλεμο μὲ τὴν Ἰαπωνία ἤδη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ αἰώνα. Ποιὸς ἀπὸ τοὺς δύο θὰ κέρδιζε τὸν Εἰρηνικὸ –τὴν Ἀσία δηλαδή;....Γιὰ τὰ πῶς καὶ τὰ γιατί τοῦ Πὲρλ Χάρμπορ, παραπέμπω στὴν Ἡμέρα τῆς ἀπάτης ( Day of Deceit) τοῦ Ρ.Μ. Στίνετ…..» http://www.antiwar.com/blog/2005/12/07/day-of-deceit/
Ὁ Ροῦζβελτ εἶχε πλέον αὐτὸ πού ἤθελε. Στὸν λόγο τῆς ἑπόμενης ἡμέρας ἀναφέρθηκε στὴν ἡμερομηνία ποὺ «ἔμεινε στὴν ἱστορία φορτωμένη μὲ ντροπή», ἡ ἀμερικάνικη κοινὴ γνώμη ἄλλαξε μεμιᾶς καὶ ὁ λαὸς «πείσθηκε» νὰ πολεμήσει στὸ πλευρὸ τῆς κυβέρνησής του σὲ ἕναν πόλεμο ποὺ αὐτὴ ἡ κυβέρνηση εἶχε προκαλέσει. Μετὰ τὸ Πὲρλ Χάρμπορ, τὸ Κονγκρέσο διεξάγει ἔρευνα γιὰ νὰ διαπιστώσει γιατί οἱ 2 στρατιωτικοὶ διοικητὲς τῆς Χαβάης, ὁ στρατηγὸς Σόρτ καὶ ὁ ναύαρχος Κίμελ δὲν προέβλεψαν τὴν ἐπίθεση τῶν Γιαπωνέζων. Ὁ Προέδρος Ροῦζβελτ, διεξάγει μία δική του ἔρευνα καὶ οἱ Σὸρτ καὶ Κίμελ ὑποβιβάζονται λόγω ἀνικανότητας. Κατὰ περίεργο τρόπο καὶ μετὰ τὴν 11-9-2001 οἱ Μποὺς καὶ Τσένι πετυχαίνουν τὸν περιορισμὸ τῆς ἔρευνας τοῦ Κονγκρέσου μὲ ἀντικείμενο τὴν καθυστέρηση 1 ὥρας καὶ 24 λεπτῶν νὰ ἀπογειωθοῦν μαχητικὰ ἀεροπλάνα γιὰ νὰ ἀναχαιτίσουν τοὺς ἀεροπειρατές, καταλογίζοντας ἀνικανότητα στούς ὑπεύθυνους.
Οὔτε ὁ Ροῦζβελτ ὅμως οὔτε κανεὶς ἄλλος προσπάθησε νὰ ἐξηγήσει γιὰ ποιὸ λόγο οἱ Ἰάπωνες, ἤδη ἀπορροφημένοι στρατιωτικὰ καὶ οἰκονομικὰ σὲ ἕναν κατακτητικὸ πόλεμο στὴν Κίνα θὰ ἐπεδίωκαν νὰ προκαλέσουν ἕνα καινούργιο πόλεμο ἔναντι ἑνὸς ἰσχυροῦ ἀντιπάλου ὅπως οἱ ΗΠΑ, χιλιάδες μίλια μακριά; Οἱ μετὰ βδελυγμίας ἀποκηρύσσοντες τὴν συνωμοσιολογία ἀφήνουν ἀναπάντητο τὸ θεμελιῶδες ἐρώτημα: Γιὰ ποιὸ λόγο ἐπιτέθηκαν οἱ Γιαπωνέζοι στὶς 7/12/1941 ἂν δὲν προκλήθηκαν ἀπὸ τὶς ΗΠΑ; Οἱ μόνες ἀπαντήσεις ποὺ ἀρθρώνονται, κάτι ψελλίζουν περὶ τοῦ δόλιου καὶ μνησίκακου, ἐπεκτατικοῦ καὶ κυριαρχικοῦ γιαπωνέζικου χαρακτήρα ποὺ τοὺς ὤθησε στὴν ἐπίθεση. Μᾶλλον θὰ ἤθελαν νὰ καταλάβουν τὸ Τέξας καὶ τὸ Σικάγο. Αὐτὸ βέβαια δὲν συμβιβάζεται μὲ τὴν πρόταση τῆς Ἰαπωνίας πρὸς τὶς ΗΠΑ γιὰ συνεκμετάλλευση τοῦ Εἰρηνικοῦ, κάτι ἀπαράδεκτο ἀφοῦ οἱ ΗΠΑ ἤθελαν τὸν ἀποκλειστικὸ ἔλεγχο.
Ἀξίζει νὰ γίνει μία σύντομη ἀναφορὰ στὸ πῶς οἱ ΗΠΑ κατέστησαν βάση τοῦ στόλου τους τὴν Χαβάη μὲ τρόπο ποὺ ἂν καὶ διακρίνεται γιὰ τὰ πειρατικὰ χαρακτηριστικά του δὲν ὑπολείπεται σὲ κομψότητα. Ἡ κλοπή ὁλοκληρώθηκε μέ τήν βούλα τοῦ Κονγκρέσου, περίπου μισὸ αἰῶνα πρὶν ἀπὸ τὴν ἡμερομηνία τῆς καταισχύνης, τὸ 1898. Ἡ ἱστορία ὅμως ἀρχίζει τό 1842, ὅταν ἡ βρετανικὴ αὐτοκρατορία παραμένει ἰσχυρή καί οἱ ΗΠΑ μέσῳ τοῦ προέδρου Τάϋλερ δηλώνουν ὅτι δὲν σκοπεύουν νὰ ἀποκτήσουν κάποιο ἰδαίτερο πλεονέκτημα στὴν Χαβάη ἀλλὰ ἴσα ἴσα ἐπιθυμοῦν τὴν ἀνεξάρτητη ὕπαρξη καὶ εὐημερία της. Ἐπὶ πλέον, ὁ Τάϋλερ δήλωνε πὼς θὰ ὑπερασπιζόταν τὴν Χαβάη ἔναντι ὅποιου ἐπιβουλευόταν τὴν ἀνεξαρτησία της. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου καὶ ἐνόσῳ ἡ ἰσορροπία ἰσχύος μεταβαλλόταν ὑπὲρ τῶν ΗΠΑ, οἱ προτεραιότητες ἀλλάζουν. Τὸ 10% τῶν κατοίκων τοῦ νησιοῦ εἶναι ἄποικοι ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, κάτοχοι μεγάλων έκτάσεων φυτειῶν ζάχαρης, ποὺ ἀναλαμβάνουν νὰ δώσουν τὸ δῶρο τῆς «δημοκρατικῆς» διακυβέρνησης στὸ ὑπόλοιπο 90%, στοὺς ἀπολίτιστους ἰθαγενεῖς. Ἡ πρώτη ἐπέμβαση τῶν ἀμερικανῶν πεζοναυτῶν γίνεται τὸ 1873, 31 χρόνια μετὰ τὶς φανφάρες τοῦ Τάϋλερ. Στὶς ἐκλογὲς τοῦ 1886, οἱ ἄποικοι χάνουν καὶ μέσῳ πραξικοπήματος ἐπιβάλλουν τὸ «Σύνταγμα τῆς Ξιφολόγχης». Τὸ πραξικόπημα αὐτό, μέσῳ ἰδιοκτησιακῶν περιορισμῶν, ἀφαιρεῖ τὸ δικαίωμα ψήφου ἀπὸ μεγάλο ποσοστὸ τῶν γηγενῶν καὶ παραδίδει τὶς ἐκβολὲς τοῦ ποταμοῦ Πὲρλ γιὰ τὴν δημιουργία ναυτικῆς βάσης ἀπὸ τὶς ΗΠΑ. Τὰ ἑπόμενα χρόνια συνεχεῖς στρατιωτικὲς ἐπεμβάσεις τῶν ΗΠΑ ( 1891, 1893) προστατεύουν τοὺς ἰδιοκτῆτες φυτειῶν ἀποίκους καὶ τὰ ἀμερικανικὰ συμφέροντα. Τὸ 1893, ἡ βασίλισσα τῆς Χαβάης Liliuokalani προσπαθεῖ νὰ διαφυλάξει τὴν ἀνεξαρτησία παρέχοντας δικαίωμα ψήφου μόνο στοὺς Χαβανέζους. Μὲ διαταγὴ τοῦ πρεσβευτῆ Τζὸρτζ Στῆβενς ἀποβιβάζονται τὰ ἀμερικάνικα στρατεύματα καὶ μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες ἐγκαθιδρύουν τὴν Δημοκρατία τῆς Χαβάης, μὲ πρῶτο Πρόεδρο τὸν ἀμερικανὸ ἰδιοκτήτη φυτειῶν Sanford Dole. To 1898, τὸ Κονγκρέσο ἀποφασίζει διακομματικὰ τὴν προσάρτηση τοῦ νησιοῦ, παράλληλα μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ ἀμερικανοϊσπανικοῦ πολέμου. Ἡ σφαγή 300000 Φιλιππινέζων ἀκολούθησε. Ἡ ἀπόλαυση ἑνὸς δροσεροῦ χυμοῦ ἀνανὰ ἢ μίας μπανάνας μάρκας Dole εἶναι ἕνα κι’ ἕνα γιὰ νὰ γιορτάσει κανεὶς τόν θρίαμβο τοῦ Δυτικοῦ πολιτισμοῦ.
Ἀναλυτικώτατη και πολύ ἐνδιαφέρουσα περιγραφή τοῦ πῶς ἡ Χαβάη κατελήφθη καί παράνομα κατέστη πολιτεία τῶν ΗΠΑ ἐδῶ
http://whatreallyhappened.com/WRHARTICLES/HAWAII/hawaii.html
Τὰ παραδείγματα ποὺ ἀνέφερα ἀρχικὰ ( ἀμερικανοϊσπανικὸς πόλεμος το 1898, ἐπιχείρηση Τονκίνου τὸ 1964, ἡ ἡμέρα τῆς ἀπάτης στὸ Πὲρλ Χάρμπορ ), ἐκτός τοῦ ὅτι προσελκύουν τούς συνωμοσιολόγους, παρουσιάζουν καὶ κάτι ἄλλο κοινὸ μεταξύ τους, ὅπως καὶ μὲ τὴν ἐπίθεση στοὺς δίδυμους πύργους τὴν 11/9/2001. Δηλαδὴ ὅτι οἱ ΗΠΑ δέχτηκαν χτύπημα ὕπουλο, αἰφνιδιαστικὰ καὶ ἀπροειδοποίητα, τὸ ὁποῖο ὅλως τυχαίως ἔδωσε το σύνθημα νά ξεκινήσει ὁ χορός τοῦ πολέμου. Οἱ παραπάνω ἐπιχειρήσεις, δὲν ἀπέχουν καὶ πολὺ ἀπὸ τὸ νὰ χαρακτηρισθοῦν προβοκάτσιες, ὅπως ἦταν τὸ κάψιμο τοῦ Ράϊχσταγκ τὸ 1933 ποὺ ἔδωσε τὴν δυνατότητα στὸν Χίτλερ νὰ ζητήσει «τὴν Νομιμοποιητικὴ Πράξη γιὰ τὴν προστασία τοῦ Λαοῦ καὶ τοῦ Κράτους».
Πηγές οἱ ὁποῖες δεν ἐπέχουν θέση αὐθεντίας, οὔτε ἔχουν την ἀποκλειστική κατοχή τῶν χαρακτηριστικῶν τῆς ἐγκυρότητας καί τῆς ἀντικειμενικότητας, ἀλλά κάτω ἀπό κριτική ματιά συμβάλλουν στήν διερεύνηση καί ἔλεγχο τῆς μίας, μοναδικῆς , ἐκ τῶν ἄνω κατεστημένης καί ἀναμφισβήτητης «ἀλήθειας».
α) Gore Vidal - « Dreaming War-Ὄνειρα Πολέμου», ἐκδόσεις Scripta
β) Noam Chomsky – « Year 501 the conquest continues- Ἔτος 501, ἡ κατάκτηση συνεχίζεται», ἐκδόσεις Τόπος
γ) Karlheinz Deshner– « Der Moloch-Ὁ Μολώχ», ἐκδόσεις Κάκτος
δ) http://www.men24.gr/html/ent/816/ent.9816.asp
ε) http://whatreallyhappened.com/WRHARTICLES/pearl/www.geocities.com/Pentagon/6315/pearl.html
Στὴν σημερινὴ ἀνάρτηση σκοπεύω νὰ στηρίξω τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι ἡ ἐπίθεση τῶν Ἰαπώνων στὶς 7-12-1941 στὸ Πὲρλ Χάρμπορ ὄχι μόνο ἦταν σὲ γνώση τοῦ Ροῦζβελτ καὶ τῶν ΗΠΑ, ἀλλὰ καὶ ὅτι τὴν ἐπεδίωξαν. Στόχος τους, νὰ μποῦν οἱ ΗΠΑ στὸν πόλεμο. Γιὰ κάτι τέτοιο ὅμως ἔπρεπε νὰ ξεχαστεῖ ἡ φιλειρηνικὴ συνθηματολογία ( συμπληρωμένη μὲ τὴν ἀρκετὰ πονηρὴ καὶ ὑστερόβουλη δήλωση: κανένα παιδὶ τῆς Ἀμερικῆς δὲν θὰ λάβει μέρος σὲ ὑπερπόντιο πόλεμο ἐκτὸς ἂν δεχθοῦμε ἐπίθεση ) ποὺ εἶχε ἐξασφαλίσει τὴν ἐπανεκλογὴ τοῦ Ροῦζβελτ καὶ ἡ εἰρηνόφιλη διάθεση τῶν ἀμερικανῶν πολιτῶν νὰ μετατραπεῖ σὲ φιλοπόλεμη.
Αὐτὸ τὸ κατόρθωμα τῆς ἀμερικάνικης προπαγάνδας, πού διευκόλυνε τὴν ἀμερικάνικη κυβέρνηση νὰ μπεῖ στὸν πόλεμο δὲν ἦταν κάτι πρωτόγνωρο. Εἶχε συμβεῖ στὸ πρελθὸν καὶ θὰ ἐπαναλαμβανόταν στὸ μέλλον. Ἀνάλογη σκοπιμότητα εἶχε ἐξυπηρετηθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπιτροπὴ Κρίλ, (http://en.wikipedia.org/wiki/Committee_on_Public_Information ) ἡ ὁποία συγκροτήθηκε ἀπὸ τὸν πρόεδρο Γούντροου Οὐίλσον, παραμονὲς τοῦ A Παγκοσμίου Πολέμου, μὲ ἀποκλειστικὸ στόχο νὰ μετατρέψει ἕναν φιλειρηνικὸ λαὸ σὲ ὑστερικοὺς
πολεμοκάπηλους ποὺ ἀδημονοῦσαν νὰ σκοτώσουν Γερμανοὺς καὶ νὰ σώσουν τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ αὐτὰ τὰ αἱμοβόρα κτήνη.Τὸ φιλειρηνικὸ σύνθημα τοῦ Οὐίλσον πρὶν ἐκλεγεῖ τὸ 1916, ἦταν φιλειρηνικὸ ὅπως καὶ τοῦ Ροῦζβελτ. «Εἰρήνη χωρὶς νίκη». Ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τῆς ἐπιτροπῆς Κρὶλ γράφτηκαν βιβλία καὶ γυρίστηκαν ταινίες γιὰ ὠμοὺς καὶ βάρβαρους Οὔνους ποὺ κόβανε τὰ χέρια μικρῶν παιδιῶν στὸ Βέλγιο καὶ διάφορα ἄλλα τέτοια αἴσχη. Ἡ ἐπιτροπὴ Κρὶλ ἔθεσε τὶς βάσεις γιὰ αὐτὸ ποὺ ἀργότερα ὀνομάστηκε κλάδος τῶν « δημοσίων σχέσεων», ἢ μὲ πιὸ ἁπλὰ λόγια ἔλεγχος τοῦ νοῦ τοῦ κοινοῦ, δηλαδὴ κατασκευὴ συναίνεσης, ἡ ὁποία εἶναι ἡ βάση καὶ τὸ θεμέλιo τῆς «δυτικῆς δημοκρατίας».
Μία ἀκόμη παλιότερη περίπτωση ποὺ χρειάστηκε τὸ καναλιζάρισμα τῆς κοινῆς γνώμης γιὰ νὰ εἰσέλθουν οἱ ΗΠΑ σὲ πόλεμο, ἦταν ἡ ἀνατίναξη τοῦ θωρηκτοῦ «Μαίην» http://www.spanamwar.com/maine.htm στὸ λιμάνι τῆς Ἀβάνας τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1898. Ἠ ἔκρηξη καί τό κλῖμα ποὺ δημιουργήθηκε http://en.wikipedia.org/wiki/Propaganda_of_the_Spanish%E2%80%93American_War , ἄν καί οὐδέποτε ἀποδείχτηκε ὅτι υπεύθυνοι γιά τήν ἔκρηξη ἦταν
οἱ Ἱσπανοί, ἀποτέλεσαν τὸ ἔναυσμα γιὰ νὰ μποῦν οἱ ΗΠΑ σὲ πόλεμο κατὰ τῆς Ἱσπανίας καὶ νὰ «ἐλευθερώσουν» τὴν Κούβα ἀπὸ τὸν Ἱσπανικὸ ζυγό. Τὸ σύνθημα “Remember the Maine, to hell with Spain”, ποὺ ἐπικράτησε στόν κίτρινο ἀνταγωνισμό τῶν Joseph Pulitzer καί William Randolph Hearst, τροφοδότησαν στο ἔπακρο τά φιλοπόλεμα σχέδια τῆς ἡγεσίας καί ἐπηρέασαν καθοριστικά τήν κοινή γνώμη.Μία ἀκόμη περίπτωση, πού ἀκολούθησε τήν «ἡμέρα τῆς καταισχύνης» τοῦ Πὲρλ Χάρμπορ καὶ κινεῖται στό ίδιο μοτίβο εξαπάτησης, εἶναι ἡ ἐπιχείρηση τοῦ Τονκίνου, http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=1307109 τὸ 1964, ποὺ χρησίμευσε στὸν Τζόνσον νά εξαπατήση το Κονγκρέσο, καὶ στὶς ΗΠΑ νὰ ἐπιτεθοῦν ἄμεσα στὸ Βόρειο Βιετνάμ.
Εἶναι προϊὸν βιασύνης καὶ λάθος νὰ συμπεράνει κάποιος πὼς ὅσα παρατίθενται στὴ συνέχεια, γράφονται γιὰ νὰ ἀμαυρώσουν τὴν συνολικὴ εἰκόνα τοῦ Ροῦζβελτ. Δὲν μᾶς ἀπασχολεῖ ἂν ἔπρεπε νὰ μπεῖ ὁ Ροῦζβελτ στὸν πόλεμο. Ἢ μᾶλλον μᾶς ἀπασχολεῖ, ἀλλὰ ὄχι ἐδῶ πέρα. Ἐδῶ μᾶς ἀπασχολεῖ ἂν ἡ ἐγκεκριμένη ἱστορία ποὺ παρουσιάζεται σὰν πραγματικὴ ἐδῶ καὶ 70 χρόνια εἶναι ὄντως ἀληθινή.
Ὅπως ἐπίσης θὰ εἶναι ἐξ’ ἴσου λάθος νὰ θεωρηθεῖ ὅτι ἕνας ἄνθρωπος ἢ ἕνας περιορισμένος κύκλος ἀνθρώπων ἔχουν τὴν δυνατότητα ἀπὸ μόνοι τους νὰ κατευθύνουν καταστάσεις ἀλλὰ καὶ νὰ κινήσουν τὰ νήματα χωρὶς νὰ γίνουν ἀντιληπτοί. Εὐρύτεροι θεσμοὶ καὶ συστήματα ὑπέρτερα, χάριν τῶν ὁποίων λειτουργοῦν οἱ ἄνθρωποι, παρέχουν αὐτὲς τὶς δυνατότητες.
Ὄντως ὁ Ροῦζβελτ ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ προοδευτικοὺς συντηρητικοὺς ποῦ πέρασαν ἀπὸ τὸν Λευκὸ Οἶκο. Στὴν δεκαετία τοῦ 30 πολέμησε τὰ μονοπώλια καὶ τὰ μεγάλα καρτέλ. Σίγουρα ὅταν πέθανε, στὴν Γουὼλ Στρὴτ θὰ ἄνοιξαν σαμπάνιες. Τὸ εἰσόδημα τῶν ἀσθενέστερων οἰκονομικὰ στρωμάτων αὐξήθηκε, ὅπως καὶ ὁ ρόλος τῶν συνδικάτων. Μὲ τὰ κρατικὰ προγράμματα ἀπασχόλησης μείωσε τὴν ἀνεργία καὶ βελτίωσε τὸ ἐπίπεδο ζωῆς. Κάτι ἀνάλογο ἔκανε καὶ ὁ Χίτλερ στὴν Γερμανία μέσῳ ἑνὸς μεγάλου ἐξοπλιστικοῦ προγράμματος. Τὰ μέτρα ὅμως τοῦ Ροῦζβελτ δὲν φάνηκε νὰ ἀποδίδουν γιὰ πολὺ ἀφοῦ μετὰ τὸ 1937 ἄρχισαν νὰ παρουσιάζονται ἐκ νέου σημάδια μεγάλης οἰκονομικῆς ὕφεσης.
Αὐτὸ ποὺ ἔσωσε τὸν Ροῦζβελτ ἦταν ὁ πόλεμος. Ὑπῆρχε ὅμως μία φανερὴ ἀπροθυμία στὴν πλειονότητα τῶν ἀμερικανῶν γιὰ ἐμπλοκή. Τὰ τελευταία χρόνια εἶχαν ἤδη γίνει γνωστὰ τὰ τρομερὰ κέρδη ποὺ εἶχε καρπωθεῖ μία μικρὴ ὁμάδα ἐπιχειρηματιῶν στὴν διάρκεια τοῦ Α Παγκοσμίου Πολέμου. Εἶχαν ψηφιστεῖ μάλιστα εἰδικοὶ νόμοι περὶ οὐδετερότητας γιὰ νὰ δεσμεύσουν τὸν Πρόεδρο καὶ τοὺς ἐπιχειρηματίες .
Μετὰ ὅμως ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ Β Παγκοσμίου Πολέμου, ὁ Ροῦσβελτ ἀρχίζει νὰ ἀναιρεῖ τοὺς νόμους περὶ οὐδετερότητας, μὲ τὴν ὁποία σημαία εἶχε ἐκλεγεῖ στὶς ἐκλογὲς τοῦ 1936. Αἴρεται ἡ ἀπαγόρευση πώλησης ὅπλων, πυρομαχικῶν καὶ πολεμικοῦ ὑλικοῦ σὲ ἐμπόλεμες χῶρες. Αἴρεται ὁ νόμος ποὺ ἀπαγορεύει νὰ δίνονται πιστώσεις σὲ κράτη ποὺ δὲν ἔχουν ξεχρεώσει τὶς ὀφειλὲς ἀπὸ τὸν Α Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παράλληλα ὁ Ροῦζβελτ ξεκινάει μία ἐκστρατεία προπαγάνδας καὶ σπίλωσης αὐτῶν ποὺ δὲν ἐπιθυμοῦσαν τὴν πολεμικὴ ἐμπλοκή. Ὁ Τσάρλς Λίντμπεργκ χαρακτηρίζεται Ναζὶ καὶ οἱ ὑποστηρικτὲς του προδότες. Ὑλοποιεῖται ἕνα τεράστιο πρόγραμμα ἐξοπλισμοῦ, μὲ τὴν δικαιολογία πώς αὐτὸ θὰ ἀποτρέψει τὴν εἴσοδο τῶν ΗΠΑ στὸν πόλεμο. Προσπαθεῖ νὰ πείσει τοὺς ἀμερικάνους ὅτι ἀπώτερος σκοπὸς τοῦ Χίτλερ εἶναι ἡ κατάκτηση τῶν ΗΠΑ. Σιγὰ σιγὰ τὸ ποσοστὸ τῶν ἀμερικανῶν ποὺ εἶναι ἐνάντια στὸν πόλεμο, ἀπὸ 96,5% τὸ 1939 πέφτει στὸ 70% τὸ 1940. Ἡ οὐδετερότητα, τὴν ὁποία συνεχῶς διακηρύσσει, καταπατᾶται στὴν πράξη, ἀφοῦ ἐνισχύει μὲ τεράστια ποσὰ καὶ πολεμικὸ ὑλικὸ τὴν Βρετανία καὶ παγώνει τοὺς λογαριασμοὺς τοῦ Ἄξονα. Τὸ ἑπόμενο βῆμα εἶναι οἱ προκλήσεις τοῦ ἀμερικάνικου στόλου τοῦ Ἀτλαντικοῦ ἔναντι τῶν γερμανῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν τσιμπᾶνε. Γιὰ νὰ πετύχει λοιπὸν τὸν στόχο του, ποὺ εἶναι ἡ πάση θυσία εἴσοδος στὸν πόλεμο ἀποφασίζει νὰ κινηθεῖ πρὸς τὴν πλευρὰ τῆς Ἰαπωνίας.
Ἡ διαμάχη τῶν ΗΠΑ μὲ τὴν Ἰαπωνία κρατᾶ ἀπὸ τὸ 1853, ὅταν ὁ στόλος τῶν ΗΠΑ ἀναγκάζει τοὺς Ἰάπωνες νὰ μειώσουν τοὺς ἐμπορικοὺς δασμούς, πλήττοντας τὴν οἰκονομία τους. Σιγὰ σιγὰ ὅμως ἡ Ἰαπωνία ἀναπτύσσεται καὶ μὲ μία σειρὰ πολέμους κατακτᾶ παράκτιες περιοχὲς τῆς Κίνας, τῆς Ρωσίας, Ταϊβᾶν, καὶ Κορέα. Ἡ βιαιότητα τῶν Γιαπωνέζων πάνω στοὺς Κινέζους δὲν φαίνεται νὰ ἐνοχλεῖ τὶς ΗΠΑ ἀφοῦ καί αὐτές ἐπεκτείνονται παράλληλα και καθόλου ἀναίμακτα στὸν Εἰρηνικὸ ὠκεανὸ. Μἐ τὴν κατοχὴ τῆς Χαβάης, Φιλιππίνων καὶ Γκουὰμ αὐξάνεται ἡ ἀντιπαράθεση ἀνάμεσα στὶς δυὸ χῶρες. Τὶς παραμονὲς τοῦ Β Π.Π. ἡ Ἰαπωνία ὑπογράφει συνθῆκες εἰρήνης μὲ Γερμανία, Ἰταλία καὶ ΕΣΣΔ. Ξεκινᾶ καὶ διαπραγματεύσεις γιὰ ὑπογραφὴ ἀνάλογης συμφωνίας μὲ τὶς ΗΠΑ στὶς ὁποῖες οἱ τελευταῖες συμμετέχουν προσχηματικά. Στὶς 26 Ὀκτωβρίου 1940, ὁ Ροῦζβελτ στὰ πλαίσια τῆς κατ’ ὄνομα οὐδετερότητας τῶν ΗΠΑ κηρύσσει ἐμπάργκο στὶς ἐξαγωγὲς χάλυβα ἑξαιρώντας ὅμως τὴν Βρετανία. Ἡ Ἰαπωνία πλήττεται βαθύτατα.
Σταδιακὰ ἀπαγορεύονται ἐξαγωγὲς φυσικῶν πόρων, σιδήρου, σκράπ, καὶ ἀργότερα, τὸν Ἰούλιο τοῦ 1941 παγώνουν οἱ τραπεζικὲς καταθέσεις τῶν Ἰαπώνων. Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ καθεστὼς πίεσης ποὺ ἔχουν ἐφαρμόσει οἱ ΗΠΑ στὴν Ἰαπωνία διεξήγοντο οἱ διαπραγματεύσεις τὶς ὁποῖες οἱ ΗΠΑ οὐσιαστικὰ τινάζουν στὸν ἀέρα μὲ τὸ ταπεινωνικὸ τελεσίγραφο ποὺ ἀπευθύνουν στοὺς Ἰάπωνες στὶς 26 Νοεμβρίου 1941. Ἔχει προηγηθεῖ ἡ δήλωση τοῦ πρίγκιπα Κονόγιε πρὸς τὸν Ροῦζβελτ πὼς ἡ Ἰαπωνία, γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ συμφωνία, δέχεται νὰ θυσιάσει τὴν συμμαχία μὲ τὴν Γερμανία καὶ τὴν Ἰταλία.
Ὁ πρεσβευτὴς Joseph Grew, προσπαθοῦσε νὰ φέρει σὲ ἐπαφὴ τὸν Ροῦζβελτ καὶ τὸν πρίγκιπα Κονόγιε, ὁ Ροῦζβελτ ὅμως συνέχεια ἀνέβαλε τὶς συναντήσεις. Ὁ Grew δὲν ὑποψιαζόταν ὅμως, ὅτι ὁ Κονόγιε ὅταν ζητοῦσε εἰρήνη ἦταν ὄντως εἰλικρινὴς, ἐνῷ ὁ Ροῦζβελτ δὲν ἦταν. Στὰ ἀπομνημονεύματά του μὲ τίτλο, Μία ταραγμένη ἐποχή: Ἡ διπλωματία 40 ἐτῶν 1904-1945 – Turbulent Era: A Diplomatic Record of Forty Years, 1904-1945, ἐκφράζει πόσο εἶχε ἀπηυδήσει μὲ τὴν ἀμετάπειστη Οὐάσιγκτον ποὺ θεωροῦσε πὼς ἡ ἰαπωνικὴ κυβέρνηση ἐλεγχόταν ἀπὸ τὸ μιλιταριστικὸ κόμμα:
«…Ἐμεῖς στὸ Τόκυο ἤμασταν πιὸ κοντὰ στὸ θέατρο τῶν γεγονότων ἀπὸ ὅτι ἡ κυβέρνηση τῆς Οὐάσιγκτον, καὶ στηριζόμενοι σὲ πληροφορίες προερχόμενες ἀπὸ τὶς ὑψηλότερες δυνατὲς πηγές, πιστεύαμε, καὶ τὸ ἀναφέραμε, ὅτι ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἡ ἰαπωνικὴ κυβέρνηση ἦταν σὲ θέση νὰ ἐλέγχει τὶς ἔνοπλες δυνάμεις τῆς χώρας. Σὲ πολλὰ τηλεγραφήματά μας πρὸς τὴν κυβέρνηση ἐξηγήσαμε ὅτι ἡ γερμανικὴ ἐπίθεση στὴν Σοβιετικὴ Ρωσία εἶχε δώσει στὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα ποὺ ἤλεγχαν τὴν ἐθνικὴ πολιτικὴ τῆς Ἰαπωνίας ἀκόμη περισσότερες καὶ πειστικότερες ἀποδείξεις ὅτι ἡ χώρα δὲν πρέπει νὰ δείχνει ἐμπιστοσύνη στὶς ὑποσχέσεις τῆς Γερμανίας… νομίζω πὼς κανένας δὲν θὰ ἀμφισβητοῦσε τὴν ἄποψη ὅτι τὸ καλοκαίρι τοῦ 1941 ἡ ἰαπωνικὴ κυβέρνηση ἦταν σὲ θέση νὰ ἐλέγξει τὶς ἔνοπλες δυνάμεις πολὺ καλύτερα ἀπὸ ὅτι τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1938…»
Στὶς 25 Νοεμβρίου συνεδριάζει τὸ πολεμικὸ συμβούλιο στὸν Λευκὸ Οἶκο. Ὁ Ροῦζβελτ δηλώνει: « φαίνεται πῶς σύντομα θὰ ἐκδηλωθεῖ ἐπίθεση ἐκ μέρους τῆς Ἰαπωνίας». Ἀργότερα, ὁ ὑπουργὸς Ἄμυνας Στίμσον δήλωσε στὴν ἐρευνητικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ Κονγκρέσου: «…Ὅταν γνωρίζεις ὅτι ὁ ἐχθρὸς εἶναι ἕτοιμος νὰ ἐπιτεθεῖ, τότε δὲν κάθεσαι νὰ περιμένεις μέχρι νὰ ριχτεῖ πάνω σου καὶ νὰ πάρει τὴν πρωτοβουλία. Παρὰ τὸν κίνδυνο ποὺ ἀντιμετωπίζαμε ἀφήνοντας τοὺς Γιαπωνέζους νὰ κάνουν τὴν πρώτη κίνηση, γνωρίζαμε καλὰ πὼς γιὰ νὰ βεβαιωθοῦμε ὅτι θὰ εἴχαμε τὴν ἀπόλυτη στήριξη τοῦ ἀμερικάνικου λαοῦ ἦταν ἀναγκαῖο νὰ τοῦ ἀποδείξουμε πὼς οἱ Ἰάπωνες ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ ἔριξαν τὸν πρῶτο πυροβολισμό, γιατί μόνο τότε δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξει ἀμφιβολία γιὰ τὸ ποιὸς ἐπιτέθηκε πρῶτος.»
Τὴν ἴδια μέρα, 25 Νοεμβρίου, ὁ Στίμσον ἔγραφε στὸ ἡμερολογιό του:
« Τὸ ἐρώτημα εἶναι πῶς μποροῦμε νὰ φέρουμε τοὺς Ἰάπωνες σὲ τέτοια θέση ὥστε νὰ ἀνοίξουν αὐτοὶ πῦρ, χωρὶς ἐμεῖς νὰ κινδυνεύσουμε σὲ μεγάλο βαθμό. Εἶναι ἕνα δύσκολο ἐγχείρημα.»
Τὸ τελεσίγραφο τῆς ἑπόμενης μέρας ἔβαζε στοὺς Ἰάπωνες ὅρους σκληρότερους ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενη θέση τῶν ΗΠΑ. Κυρίως πλήρη καὶ ἄμεση ἀπόσυρση τῆς Ἰαπωνίας ἀπὸ τὴν Κίνα καὶ τὴν Ἰνδοκίνα, τὸ ὁποῖο μὲ τὸν οἰκονομικὸ καὶ στρατιωτικὸ ἀποκλεισμὸ ποὺ ὑφίστατο ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, ἰσοδυναμοῦσε μὲ καθαρὴ αὐτοκτονία. Τὸ ταπεινωτικὸ τελεσίγραφο τῆς 26ης Νοεμβρίου περιεῖχε 10 τόσο δυσβάχτακτους ὅρους, ποὺ οἱ Ἰάπωνες πείθονται ὅτι οἱ ΗΠΑ δὲν ἔχουν προθέσεις εἰρήνης ἀλλὰ πολέμου καὶ ἀποφασίζουν νὰ ἐπιτεθοῦν πρῶτοι.
Οἱ Ἀμερικάνοι ὅμως ὑποκλέπτουν ἀπὸ τὶς 4 Δεκεμβρίου, σπάζοντας τὸν « μὼβ κώδικα», τὴν διαταγὴ γιὰ τὴν ἐπιχείρηση «Βροχὴ τοῦ Ἀνατολικοῦ Ανέμου». Ἤδη, ἀπό τον Ὀκτώβριο τοῦ 1940 οἱ ΗΠΑ ἔχουν σπάσει πολλούς κώδικες τοῦ ἰαπωνικοῦ ναυτικοῦ, ἔχοντας ἔτσι ἀποκτήσει μιά ἀρκετά σαφῆ εἰκόνα τῶν σχεδίων καί τῶν κινήσεων τοῦ στόλου. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὸ σπάσιμο τοῦ μώβ κώδικα δέχονται καὶ πολλὲς εἰδοποιήσεις. (http://www.men24.gr/html/ent/816/ent.9816.asp ). Ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὴν προηγούμενη διεύθυνση μεταξὺ αὐτῶν εἶναι καὶ ἡ δήλωση τοῦ διπλοῦ πράκτορα Ντοῦσκο Ποπὼφ πού ἐνημέρωσε τὸ FBI: «Ἤμουν σίγουρος ὅτι ὁ ἀμερικάνικος στόλος εἶχε πετύχει μία μεγάλη νίκη ἐπὶ τῶν Ἰαπώνων. Ἤμουν πολὺ περήφανος ποὺ τοὺς ἔδωσα τὴν προειδοποίηση τέσσερις μῆνες νωρίτερα καὶ ἀγωνιοῦσα νὰ δῶ τί ὑποδοχὴ τοὺς εἶχαν ἑτοιμάσει.» Ἐνῶ στὴν Σιγκαπούρη, τὴν ἑπομένη τῆς ἐπίθεσης, ὁ ἀναλυτής του Βασιλικοῦ Ναυτικοῦ Τόμι Γουίσντεν δήλωσε ἀπορημένος: «Πῶς τοὺς ἔπιασαν ἀνέτοιμους μὲ τόσες πληροφορίες πού τοὺς δώσαμε;»
Ἡ ἐπίθεση ἐκδηλώνεται στὶς 7 Δεκεμβρίου, ἡμέρα Κυριακὴ στὶς 7.55 τὸ πρωί, καὶ κρατᾶ 2 ὧρες. Ἡ σύζυγος τοῦ προέδρου Ροῦζβελτ, Ἐλεάνορ, ἀναφέρει στὸ βιβλίο της «This I remember», πὼς «ὁ πρόεδρος ἦταν λίγο μετὰ τὴν κοινοποίηση τῆς εἴδησης τόσο χαρούμενος, ὅσο ποτὲ ἐδῶ καὶ πολὺ καιρό.» Αὐτὸς ὅμως ποὺ καταδικάσθηκε μετὰ τὸν πόλεμο, στὸ Διεθνὲς Δικαστήριο τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, ἦταν ὁ ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν της Ἰαπωνίας Τόγκο, γιὰ συνωμοσία καὶ πρόκληση ἐπιθετικοῦ πολέμου.Στην οἰκονομική οὐσία τοῦ ἀμερικανογιαπωνέζικου ἀνταγωνισμοῦ, στην ἐπιμονή τῶν Η.Π.Α. νά ἐφαρμοσθεῖ τό δόγμα τῆς «ἐλεύθερης» ἀγορᾶς στην ἰαπωνική σφαῖρα ἐπιρροῆς ἀλλά ὄχι στην ἀμερικάνικη καὶ ἰδιαίτερα στὸ πολὺ σημαντικὸ καὶ κρίσιμο διάστημα ἀπὸ τὶς 15 Νοεμβρίου 1941 μέχρι τὴν ἐπίθεση στὸ Πὲρλ Χάρμπορ, ἀναφέρονται οἱ Νόαμ Τσόμσκυ καὶ Γκὸρ Βιντάλ.
ΤΣΟΜΣΚΥ: …Ἡ ἀπόφαση ἐκείνη ( ἀναφέρεται στὸ Πὲρλ Χάρμπορ) ἔχει πολλὰ πλεονεκτήματα. Μᾶς ἐπιτρέπει νὰ στοχαζόμαστε γιὰ τὰ περίεργα ἐλαττώματα τοῦ γιαπωνέζικου χαρακτήρα δίχως νὰ εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ἀντιμετωπίσουμε μερικὰ πραγματικὰ δεδομένα, τὰ ὁποῖα θὰ ἦταν καλύτερα νὰ εἶχαν σβηστεῖ ἀπὸ τὴν ἱστορία. Γιὰ παράδειγμα, τὸ γεγονὸς ὅτι στὴν πρὸ τοῦ Πὲρλ Χάρμπορ ἐποχή, τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ἀμερικάνικης ἐπιχειρηματικῆς κοινότητας καὶ πολλοὶ ἀξιωματοῦχοι τῶν ΗΠΑ ἀπέρριπταν « τὴ γενικῶς παραδεδεγμένη θεωρία ὅτι ἡ Ἰαπωνία ἦταν ὁ μεγάλος τύραννος τῶν ἀδυνάτων καὶ ἡ Κίνα ἦταν τὸ καταδυναστευόμενο θύμα» ( Λόγια του ἀμερικάνου πρεσβευτῆ Joseph Grew ὁ ὁποῖος θεωρεῖται μία σημαίνουσα μορφὴ στὴν πολιτικὴ τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς). Ἡ ἀντίρρηση τῶν ΗΠΑ γιὰ τὴ Νέα Τάξη τῆς Ἰαπωνίας στὴν Ἀσία, ἐξηγοῦσε ὁ Grew σὲ ἕνα λόγο του στὸ Τόκυο τὸ 1939, συνίστατο στὸ ὅτι αὐτὴ ἡ Νέα Τάξη ἐπέβαλλε « ἕνα σύστημα κλειστῆς οἰκονομίας…στερώντας στοὺς Ἀμερικανοὺς τὰ ἀπὸ μακροῦ ἑδραιωμένα συμφέροντά τους στὴν Κίνα». Δὲν εἶχε τίποτα νὰ πεῖ γιὰ τὸ δικαίωμα τῆς Κίνας γιὰ ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία, γιὰ τὸ βιασμὸ τοῦ Nanking, γιὰ τὴν εἰσβολὴ στὴν Μαντζουρία, καὶ ἄλλα τέτοια περιθωριακὰ θέματα. Ὁ ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Cordell Hull υἱοθέτησε σχεδὸν τὶς ἴδιες προτεραιότητες κατὰ τὶς διαπραγματεύσεις πού ἔγιναν μὲ τὸν Γιαπωνέζο ναύαρχο Nomura πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπίθεση στὸ Πὲρλ Χάρμπορ, δίνοντας ἔμφαση στὰ δικαιώματα τῶν ΗΠΑ γιὰ ἴση προσπέλαση στὶς περιοχὲς πού εἶχε κατακτήσει ἡ Ἰαπωνία στὴν Κίνα. Ὅμως οἱ πανοῦργοι Γιαπωνέζοι πρόσθεσαν μία περιοριστικὴ παράγραφο. « Θὰ δέχονταν αὐτὴ τὴν ἀρχὴ μόνο ἂν αὐτὴ ἴσχυε σὲ παγκόσμια κλίμακα». Ο Hull σοκαρίστηκε πολὺ ἀπὸ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν θρασύτητα. Ἐπέπληξε τοὺς αὐθάδεις ἀριβίστες λέγοντας ὅτι ἡ ἀρχὴ θὰ ἴσχυε μόνο στὴν γιαπωνέζικη σφαίρα ἐπιρροῆς. Δὲν μποροῦσε νὰ περιμένει κανεὶς ὅτι οἱ ΗΠΑ καὶ οἱ ἄλλες Δυτικὲς δυνάμεις θὰ ἀνταποκρίνονταν μὲ ἀνάλογο τρόπο στὶς κτήσεις τους, συμπεριλαμβανομένων τῆς Ἰνδίας, τῆς Ἰνδονησίας, τῶν Φιλιππίνων, τῆς Κούβας, καὶ τῶν ἄλλων ἀχανῶν περιοχῶν ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ Γιαπωνέζοι εἶχαν ἀποκλειστεῖ ἀποτελεσματικὰ μέσῳ ἐξαιρετικὰ ὑψηλῶν δασμῶν, ὅταν αὐτοὶ ἄρχισαν ἀντικανονικὰ νὰ κερδίζουν τὸ παιχνίδι τοῦ ἀνταγωνισμοῦ κατὰ τὴν δεκαετία τοῦ 1920…
ΓΚΟΡ ΒΙΝΤΑΛ: «…Τὰ πράγματα ἔχουν ὡς ἑξῆς. Στὶς 15 Νοεμβρίου τοῦ 1941, ἡμέρα Σάββατο, ὁ στρατηγὸς Μάρσαλ, ἐπικεφαλῆς τοῦ ἀμερικανικοῦ γενικοῦ ἐπιτελείου, κάλεσε σὲ σύσκεψη τοὺς διευθυντὲς διαφόρων ἐφημερίδων τῆς Οὐάσιγκτον. Ἀφοῦ τοὺς ἔβαλε νὰ ὁρκιστοῦν ἐχεμύθεια, τοὺς εἶπε ὅτι εἴχαμε σπάσει τοὺς κώδικες τοῦ Ἰαπωνικοῦ ναυτικοῦ καὶ ὅτι ὁ πόλεμος μὲ τὴν Ἰαπωνία ἐπρόκειτο νὰ ξεκινήσει κάποια στιγμὴ μέσα στὸ πρῶτο δεκαήμερο τοῦ Δεκεμβρίου. Στὶς 26 Νοεμβρίου, ὁ Κόρντελ Χάλ, ὑπουργὸς ἐξωτερικῶν τοῦ Ροῦζβελτ, παρέδωσε στοὺς δύο εἰδικοὺς ἀπεσταλμένους τῆς Ἰαπωνίας στὴν Οὐάσιγκτον μία πρόταση δέκα σημείων, ἡ ὁποία εἶχε ὡς στόχο “ νὰ τὰ τινάξει ὅλα στὸν ἀέρα”, ὅπως εἶπε ὁ Χὰλ στὸν ὑπουργὸ πολέμου Στίμσον. Ἀργότερα ὁ Χὰλ δήλωσε, σχολιάζοντας τὸ τελεσίγραφο τοῦ Ροῦζβελτ: “ Δὲν πιστεύαμε στὰ σοβαρὰ ὅτι ἡ Ἰαπωνία θὰ δεχόταν…”. Ποιὰ ἦταν ὅμως ἡ πρόταση; Πλήρης ἀπόσυρση τῆς Ἰαπωνίας ἀπὸ τὴ Κίνα καὶ τὴν Ἰνδοκίνα, στήριξη τῆς ἐθνικιστικῆς κυβέρνησης τῆς Κίνας ἀπὸ τὴν Ἰαπωνία καὶ ἀποκήρυξη τῆς τριμεροῦς συμφωνίας μὲ τὸν Ἄξονα. Ὁ Ροῦζβελτ εἶχε πετάξει τὸ γάντι. Τώρα περίμενε τοὺς Ἰάπωνες νὰ τὸ σηκώσουν. Καὶ τὸ ἔκαναν. Η ΠΓ ( παραδεδεγμένη γνώμη) πιστεύει ὅτι αἰφνιδιαστήκαμε. Ὁ Ροῦζβελτ πάντως σίγουρα δὲν αἰφνιδιάστηκε. Φαίνεται ὅμως ὅτι αὐτὸ δὲν ἴσχυε καὶ γιὰ τοὺς στρατιωτικοὺς διοικητὲς τοῦ Πὲρλ Χάρμπορ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ χαθοῦν τρεῖς χιλιάδες ἄνθρωποι σὲ μία καὶ μοναδικὴ ἐπίθεση.
…..Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ Χάρι Τρούμαν καὶ οἱ ἄλλοι διαχειριστὲς μας φοβοῦνταν πώς ἂν δὲν παραμέναμε σὲ ἑτοιμοπόλεμη κατάσταση, θὰ ξανακυλούσαμε στὴ μεγάλη ὕφεση, ἡ ὁποία δὲν ἔληξε παρὰ μόνον ὅταν οἱ Ἰάπωνες μᾶς ἐπιτέθηκαν στὸ Πὲρλ Χάρμπορ καὶ ὅλοι πῆγαν εἴτε νὰ πολεμήσουν εἴτε νὰ δουλέψουν. Ἀποτελεῖ μέρος τῆς ἐθνικῆς μας μυθολογίας ὅτι ἡ ἐπίθεση ἦταν ἀπρόκλητη. Στὴν πραγματικότητα πηγαίναμε γιὰ τὸν πόλεμο μὲ τὴν Ἰαπωνία ἤδη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ αἰώνα. Ποιὸς ἀπὸ τοὺς δύο θὰ κέρδιζε τὸν Εἰρηνικὸ –τὴν Ἀσία δηλαδή;....Γιὰ τὰ πῶς καὶ τὰ γιατί τοῦ Πὲρλ Χάρμπορ, παραπέμπω στὴν Ἡμέρα τῆς ἀπάτης ( Day of Deceit) τοῦ Ρ.Μ. Στίνετ…..» http://www.antiwar.com/blog/2005/12/07/day-of-deceit/
Ὁ Ροῦζβελτ εἶχε πλέον αὐτὸ πού ἤθελε. Στὸν λόγο τῆς ἑπόμενης ἡμέρας ἀναφέρθηκε στὴν ἡμερομηνία ποὺ «ἔμεινε στὴν ἱστορία φορτωμένη μὲ ντροπή», ἡ ἀμερικάνικη κοινὴ γνώμη ἄλλαξε μεμιᾶς καὶ ὁ λαὸς «πείσθηκε» νὰ πολεμήσει στὸ πλευρὸ τῆς κυβέρνησής του σὲ ἕναν πόλεμο ποὺ αὐτὴ ἡ κυβέρνηση εἶχε προκαλέσει. Μετὰ τὸ Πὲρλ Χάρμπορ, τὸ Κονγκρέσο διεξάγει ἔρευνα γιὰ νὰ διαπιστώσει γιατί οἱ 2 στρατιωτικοὶ διοικητὲς τῆς Χαβάης, ὁ στρατηγὸς Σόρτ καὶ ὁ ναύαρχος Κίμελ δὲν προέβλεψαν τὴν ἐπίθεση τῶν Γιαπωνέζων. Ὁ Προέδρος Ροῦζβελτ, διεξάγει μία δική του ἔρευνα καὶ οἱ Σὸρτ καὶ Κίμελ ὑποβιβάζονται λόγω ἀνικανότητας. Κατὰ περίεργο τρόπο καὶ μετὰ τὴν 11-9-2001 οἱ Μποὺς καὶ Τσένι πετυχαίνουν τὸν περιορισμὸ τῆς ἔρευνας τοῦ Κονγκρέσου μὲ ἀντικείμενο τὴν καθυστέρηση 1 ὥρας καὶ 24 λεπτῶν νὰ ἀπογειωθοῦν μαχητικὰ ἀεροπλάνα γιὰ νὰ ἀναχαιτίσουν τοὺς ἀεροπειρατές, καταλογίζοντας ἀνικανότητα στούς ὑπεύθυνους.
Οὔτε ὁ Ροῦζβελτ ὅμως οὔτε κανεὶς ἄλλος προσπάθησε νὰ ἐξηγήσει γιὰ ποιὸ λόγο οἱ Ἰάπωνες, ἤδη ἀπορροφημένοι στρατιωτικὰ καὶ οἰκονομικὰ σὲ ἕναν κατακτητικὸ πόλεμο στὴν Κίνα θὰ ἐπεδίωκαν νὰ προκαλέσουν ἕνα καινούργιο πόλεμο ἔναντι ἑνὸς ἰσχυροῦ ἀντιπάλου ὅπως οἱ ΗΠΑ, χιλιάδες μίλια μακριά; Οἱ μετὰ βδελυγμίας ἀποκηρύσσοντες τὴν συνωμοσιολογία ἀφήνουν ἀναπάντητο τὸ θεμελιῶδες ἐρώτημα: Γιὰ ποιὸ λόγο ἐπιτέθηκαν οἱ Γιαπωνέζοι στὶς 7/12/1941 ἂν δὲν προκλήθηκαν ἀπὸ τὶς ΗΠΑ; Οἱ μόνες ἀπαντήσεις ποὺ ἀρθρώνονται, κάτι ψελλίζουν περὶ τοῦ δόλιου καὶ μνησίκακου, ἐπεκτατικοῦ καὶ κυριαρχικοῦ γιαπωνέζικου χαρακτήρα ποὺ τοὺς ὤθησε στὴν ἐπίθεση. Μᾶλλον θὰ ἤθελαν νὰ καταλάβουν τὸ Τέξας καὶ τὸ Σικάγο. Αὐτὸ βέβαια δὲν συμβιβάζεται μὲ τὴν πρόταση τῆς Ἰαπωνίας πρὸς τὶς ΗΠΑ γιὰ συνεκμετάλλευση τοῦ Εἰρηνικοῦ, κάτι ἀπαράδεκτο ἀφοῦ οἱ ΗΠΑ ἤθελαν τὸν ἀποκλειστικὸ ἔλεγχο.
Ἀξίζει νὰ γίνει μία σύντομη ἀναφορὰ στὸ πῶς οἱ ΗΠΑ κατέστησαν βάση τοῦ στόλου τους τὴν Χαβάη μὲ τρόπο ποὺ ἂν καὶ διακρίνεται γιὰ τὰ πειρατικὰ χαρακτηριστικά του δὲν ὑπολείπεται σὲ κομψότητα. Ἡ κλοπή ὁλοκληρώθηκε μέ τήν βούλα τοῦ Κονγκρέσου, περίπου μισὸ αἰῶνα πρὶν ἀπὸ τὴν ἡμερομηνία τῆς καταισχύνης, τὸ 1898. Ἡ ἱστορία ὅμως ἀρχίζει τό 1842, ὅταν ἡ βρετανικὴ αὐτοκρατορία παραμένει ἰσχυρή καί οἱ ΗΠΑ μέσῳ τοῦ προέδρου Τάϋλερ δηλώνουν ὅτι δὲν σκοπεύουν νὰ ἀποκτήσουν κάποιο ἰδαίτερο πλεονέκτημα στὴν Χαβάη ἀλλὰ ἴσα ἴσα ἐπιθυμοῦν τὴν ἀνεξάρτητη ὕπαρξη καὶ εὐημερία της. Ἐπὶ πλέον, ὁ Τάϋλερ δήλωνε πὼς θὰ ὑπερασπιζόταν τὴν Χαβάη ἔναντι ὅποιου ἐπιβουλευόταν τὴν ἀνεξαρτησία της. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου καὶ ἐνόσῳ ἡ ἰσορροπία ἰσχύος μεταβαλλόταν ὑπὲρ τῶν ΗΠΑ, οἱ προτεραιότητες ἀλλάζουν. Τὸ 10% τῶν κατοίκων τοῦ νησιοῦ εἶναι ἄποικοι ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, κάτοχοι μεγάλων έκτάσεων φυτειῶν ζάχαρης, ποὺ ἀναλαμβάνουν νὰ δώσουν τὸ δῶρο τῆς «δημοκρατικῆς» διακυβέρνησης στὸ ὑπόλοιπο 90%, στοὺς ἀπολίτιστους ἰθαγενεῖς. Ἡ πρώτη ἐπέμβαση τῶν ἀμερικανῶν πεζοναυτῶν γίνεται τὸ 1873, 31 χρόνια μετὰ τὶς φανφάρες τοῦ Τάϋλερ. Στὶς ἐκλογὲς τοῦ 1886, οἱ ἄποικοι χάνουν καὶ μέσῳ πραξικοπήματος ἐπιβάλλουν τὸ «Σύνταγμα τῆς Ξιφολόγχης». Τὸ πραξικόπημα αὐτό, μέσῳ ἰδιοκτησιακῶν περιορισμῶν, ἀφαιρεῖ τὸ δικαίωμα ψήφου ἀπὸ μεγάλο ποσοστὸ τῶν γηγενῶν καὶ παραδίδει τὶς ἐκβολὲς τοῦ ποταμοῦ Πὲρλ γιὰ τὴν δημιουργία ναυτικῆς βάσης ἀπὸ τὶς ΗΠΑ. Τὰ ἑπόμενα χρόνια συνεχεῖς στρατιωτικὲς ἐπεμβάσεις τῶν ΗΠΑ ( 1891, 1893) προστατεύουν τοὺς ἰδιοκτῆτες φυτειῶν ἀποίκους καὶ τὰ ἀμερικανικὰ συμφέροντα. Τὸ 1893, ἡ βασίλισσα τῆς Χαβάης Liliuokalani προσπαθεῖ νὰ διαφυλάξει τὴν ἀνεξαρτησία παρέχοντας δικαίωμα ψήφου μόνο στοὺς Χαβανέζους. Μὲ διαταγὴ τοῦ πρεσβευτῆ Τζὸρτζ Στῆβενς ἀποβιβάζονται τὰ ἀμερικάνικα στρατεύματα καὶ μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες ἐγκαθιδρύουν τὴν Δημοκρατία τῆς Χαβάης, μὲ πρῶτο Πρόεδρο τὸν ἀμερικανὸ ἰδιοκτήτη φυτειῶν Sanford Dole. To 1898, τὸ Κονγκρέσο ἀποφασίζει διακομματικὰ τὴν προσάρτηση τοῦ νησιοῦ, παράλληλα μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ ἀμερικανοϊσπανικοῦ πολέμου. Ἡ σφαγή 300000 Φιλιππινέζων ἀκολούθησε. Ἡ ἀπόλαυση ἑνὸς δροσεροῦ χυμοῦ ἀνανὰ ἢ μίας μπανάνας μάρκας Dole εἶναι ἕνα κι’ ἕνα γιὰ νὰ γιορτάσει κανεὶς τόν θρίαμβο τοῦ Δυτικοῦ πολιτισμοῦ.
Ἀναλυτικώτατη και πολύ ἐνδιαφέρουσα περιγραφή τοῦ πῶς ἡ Χαβάη κατελήφθη καί παράνομα κατέστη πολιτεία τῶν ΗΠΑ ἐδῶ
http://whatreallyhappened.com/WRHARTICLES/HAWAII/hawaii.html
Τὰ παραδείγματα ποὺ ἀνέφερα ἀρχικὰ ( ἀμερικανοϊσπανικὸς πόλεμος το 1898, ἐπιχείρηση Τονκίνου τὸ 1964, ἡ ἡμέρα τῆς ἀπάτης στὸ Πὲρλ Χάρμπορ ), ἐκτός τοῦ ὅτι προσελκύουν τούς συνωμοσιολόγους, παρουσιάζουν καὶ κάτι ἄλλο κοινὸ μεταξύ τους, ὅπως καὶ μὲ τὴν ἐπίθεση στοὺς δίδυμους πύργους τὴν 11/9/2001. Δηλαδὴ ὅτι οἱ ΗΠΑ δέχτηκαν χτύπημα ὕπουλο, αἰφνιδιαστικὰ καὶ ἀπροειδοποίητα, τὸ ὁποῖο ὅλως τυχαίως ἔδωσε το σύνθημα νά ξεκινήσει ὁ χορός τοῦ πολέμου. Οἱ παραπάνω ἐπιχειρήσεις, δὲν ἀπέχουν καὶ πολὺ ἀπὸ τὸ νὰ χαρακτηρισθοῦν προβοκάτσιες, ὅπως ἦταν τὸ κάψιμο τοῦ Ράϊχσταγκ τὸ 1933 ποὺ ἔδωσε τὴν δυνατότητα στὸν Χίτλερ νὰ ζητήσει «τὴν Νομιμοποιητικὴ Πράξη γιὰ τὴν προστασία τοῦ Λαοῦ καὶ τοῦ Κράτους».
Πηγές οἱ ὁποῖες δεν ἐπέχουν θέση αὐθεντίας, οὔτε ἔχουν την ἀποκλειστική κατοχή τῶν χαρακτηριστικῶν τῆς ἐγκυρότητας καί τῆς ἀντικειμενικότητας, ἀλλά κάτω ἀπό κριτική ματιά συμβάλλουν στήν διερεύνηση καί ἔλεγχο τῆς μίας, μοναδικῆς , ἐκ τῶν ἄνω κατεστημένης καί ἀναμφισβήτητης «ἀλήθειας».
α) Gore Vidal - « Dreaming War-Ὄνειρα Πολέμου», ἐκδόσεις Scripta
β) Noam Chomsky – « Year 501 the conquest continues- Ἔτος 501, ἡ κατάκτηση συνεχίζεται», ἐκδόσεις Τόπος
γ) Karlheinz Deshner– « Der Moloch-Ὁ Μολώχ», ἐκδόσεις Κάκτος
δ) http://www.men24.gr/html/ent/816/ent.9816.asp
ε) http://whatreallyhappened.com/WRHARTICLES/pearl/www.geocities.com/Pentagon/6315/pearl.html
Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009
Γερμανικές ἀποζημιώσεις καί δέν συμμαζεύεται...
Ἀπό τήν ἱστοσελίδα τοῦ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ,
Πολεμικές ἐπανορθώσεις-Κατοχικό δάνειο καί ἄλλα...
ΟΙ ΝΟΜΙΜΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ «ΔΑΝΕΙΟ» ΤΩΝ ΝΑΖΙ, ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΑ 70 ΔΙΣ ΕΥΡΩ, ΟΣΟ 2,5 ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΗΜΕΡΑ
(ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΘΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΚΛΟΠΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ)
70 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΑΤΣΑΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Ἡ Γερμανικὴ Κατοχὴ γιὰ τὴν Ἑλλάδα δὲν ἔχει τελειώσει ἀκόμη, ἀφοῦ βρίσκεται ὑπὸ Γερμανικὴ Κατοχὴ ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ἐθνικῆς μας Περιουσίας, ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ Ἐθνικοῦ μας Πλούτου, ποὺ κατέστρεψαν ἢ διάρπαξαν καὶ κατακρατοῦν οἱ Γερμανοί, γιὰ νὰ ἀποτελοῦν σήμερα χώρα ὑψηλότατης πιστοληπτικῆς ἱκανότητας «ΑΑΑ»!
Ἡ Γερμανία κατακρατεῖ ὅλες τὶς νόμιμες Ἐπανορθώσεις, ποὺ κατοχύρωσε στὴ χώρα μας ἡ Διάσκεψη Εἰρήνης τῶν Παρισίων τὸ 1946, ὡς ἀποζημιώσεις πρὸς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ κατακρατεῖ καὶ τὸ ἀναγκαστικὸ Κατοχικὸ «Δάνειο» ποὺ μᾶς ἅρπαξε κυριολεκτικὰ τὸ Βερολίνο, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Γερμανικῆς Κατοχῆς, ἀφήνοντας νὰ πεθαίνουν κατὰ χιλιάδες οἱ Ἕλληνες καὶ τὰ Ἑλληνόπουλα, ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὶς κακουχίες! Ἀλλὰ κρατεῖ καὶ Ἐπανορθώσεις ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ὅπως καὶ ἀποζημιώσεις ἀπὸ τὶς ἡμέρες τῆς Οὐδετερότητας, πρὶν ἡ Ἑλλάδα μπεῖ στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1940!
Συγκεκριμένα, ἡ Γερμανία μᾶς ὀφείλει:
1. Τὴν καταβολὴ τοῦ ὑπολοίπου τῶν Ἐπανορθώσεων ἀπὸ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ἀξίας περίπου 275 ἑκατομμυρίων εὐρώ!
2.Ἀποζημιώσεις λόγω τῆς ἀπώλειας κυρίως σκαφῶν (βομβαρδισμοί, τορπιλισμοί, βυθίσεις, αἰχμαλωσία) κατὰ τὴν περίοδο οὐδετερότητας τῆς Ἑλλάδος στὸ Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πρὶν τὴν ἐπίθεση Ἰταλίας καὶ Γερμανίας ἐναντίον μας, ὕψους 153 ἑκατομμυρίων δολαρίων τοῦ 1946, ποὺ ἡ σημερινή τους ἀξία ὑπολογίζεται σὲ περίπου 5 δὶς εὐρώ!
3.Τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Ἀναγκαστικοῦ Κατοχικοῦ «Δανείου» ποὺ πῆρε ἡ Γερμανία ἀπὸ τὴν Κατεχόμενη καὶ ἀνήμπορη νὰ ἀντιδράσει Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, ὕψους 3,5 δίσ. δολαρίων σὲ τιμὲς τοῦ 1944, σημερινῆς ἀξίας περίπου 14 δὶς εὐρώ!
4.Τὶς Ἐπανορθώσεις τῶν 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων σὲ τιμὲς τοῦ 1946, ποὺ ὑποχρεώθηκε ἀπὸ τὴ Διάσκεψη Εἰρήνης τῶν Παρισίων (1946) νὰ μᾶς πληρώσει, γιὰ τὶς τεράστιες ζημιὲς καὶ πολλαπλάσιες βλάβες ποὺ προξένησε στὴν Ἑλληνικὴ Οἰκονομία, ποὺ κλονίζεται σήμερα, μὲ τιμητὴ μάλιστα τὴ Γερμανία! Ἡ σημερινὴ ἀξία τῶν κατοχυρωμένων αὐτῶν Ἐπανορθώσεων, ὑπολογίζεται σὲ τουλάχιστον 51 δὶς εὐρώ!
Ἀπὸ τὸ Ὁλοκαύτωμα τοῦ Χορτιάτη Θεσσαλονίκης στὶς 2-9-1944, ὅπου οἱ «πολιτισμένοι» Γερμανοὶ ἔκαψαν ζωντανοὺς μέσα σὲ φοῦρνο 149 Ἕλληνες, ἀνάμεσά τους πολλὰ παιδιά, ἀκόμη καὶ βρέφη, ἐνῶ κατέστρεψαν ὁλόκληρο τὸ μαρτυρικὸ χωριό, παραδίδοντάς το στὶς φλόγες
Τὸ Σύνολο τῶν παραπάνω ὀφειλῶν (μὲ ἕνα ἐλάχιστο ἐπιτόκιο τῆς τάξης τοῦ 3%), ὑπολογίζεται σὲ σημερινὴ ἀξία νὰ ἰσοδυναμεῖ – ὅπως φαίνεται καὶ παραπάνω – μὲ τουλάχιστον 70 δισεκατομμύρια εὐρώ!!! Ἐκ τῶν ὁποίων ἡ Γερμανία ἔχει καταβάλει μόνο τὸ ἀπειροελάχιστο ποσό, τῶν μόλις 115 ἑκατομμυρίων μάρκων τὸ 1960…
Σημειώνεται πὼς στὰ παραπάνω ποσά, δὲν περιλαμβάνονται ἀποζημιώσεις γιὰ τὰ θύματα (ποὺ μόνο γιὰ τὸ Δίστομο ὁρίστηκαν ἀπὸ τὸ Πρωτοδικεῖο Λειβαδιᾶς τὸ 1997 σὲ 9,5 δὶς δραχμὲς ἢ περίπου 28 ἑκατομμύρια εὐρώ), ἀλλὰ οὔτε καὶ γιὰ τὴν ἀνυπολόγιστη καταστροφὴ καὶ κυρίως κλοπὴ ἀρχαιολογικῶν καὶ θρησκευτικῶν μας θησαυρῶν, ποὺ πρέπει νὰ ἐπιστραφοῦν!
Η ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ
Τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα, σὰν αὐτὸ ποὺ μαστίζει τὴ χώρα, ἀντιμετωπίζονται ὄχι μόνο μὲ συγκράτηση καὶ περικοπῆ δαπανῶν, ἀλλὰ καὶ μὲ εἴσπραξη τῶν ὀφειλομένων καὶ ἰδίως ἐκείνων ποὺ ὀφείλει – καὶ ὡς ἠθικὴ ἀποζημίωση – νὰ καταβάλει κάποια χώρα, ποὺ ἔχει καταστρέψει μία ἄλλη καὶ μάλιστα σχεδὸν ὁλοσχερῶς!
Ἡ Σταύρωση τῆς Ἑλλάδος, βασισμένη σὲ στοιχεία τῆς ἐφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ 14/11/1997, σὲ ἀπεικόνιση τοῦ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ – Γιὰ ὅλες τὶς τεράστιες καταστροφὲς τῆς Ἑλλάδος, ἡ χώρα μᾶς ἀπαίτησε στὴ Διάσκεψη τῶν Παρισίων τὸ 1946, ὡς Ἐπανορθώσεις, τὸ ποσὸ τῶν τότε 12 δὶς δολαρίων, ἀλλὰ οἱ Σύμμαχοι μᾶς κατακύρωσαν μόνο 7,2 δίς…
* Σημειώνουμε ὅτι γιὰ τὸν ἀριθμὸ τῶν θυμάτων ὑπάρχουν ἄλλες ἐκτιμήσεις γιὰ 750.000 μὲ 800.000 (βλ. σχετικὰ ἀναλυτικὸ πίνακα παρακάτω)
«Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ»
Θύματα καὶ Ἀπώλειες Ἑλλάδος
Νεκροὶ πολέμου 1940-41 13.327
Ἐκτελεσμένοι (σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα) 56.225
Θανόντες ὅμηροι (στὰ γερμανικὰ στρατόπεδα) 105.000
Νεκροὶ ἀπὸ βομβαρδισμούς 7.120
Νεκροὶ σὲ μάχες τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης
(σύμφωνα μὲ γερμανικὰ στοιχεῖα) 20.650
Νεκροὶ στὴ Μέση Ἀνατολὴ 1.100
Ἀπώλειες Ἐμπορικοῦ Ναυτικοὺ 3.500
Σύνολο 206.922
Νεκροὶ ἀπὸ πεῖνα & σχετικὲς ἀσθένειες 600.000
[σ.σ. ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ 806.922]
Ἀπώλειες ἀπὸ ὑπογεννητικότητα 300.000
Σύνολο ἀπωλειών 1.106.922
Στοιχεῖα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ», Αθηνα 2006, Ἐθνικὸ Συμβούλιο γιά τὴ διεκδίκηση τῶν ὀφειλῶν τῆς Γερμανίας πρὸς τὴν Ἑλλάδα
Ἡ καταστροφὴ τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὴ Γερμανία ἦταν τρομακτική, τόσο κατὰ τὴν Κατοχή, ὅσο καὶ κατὰ τὴν ἐκδικητικὴ ἀποχώρηση/ὑποχώρηση, ὅπου κατέστρεψαν ὅλες τὶς ὑποδομὲς τῆς χώρας, ὅπως καὶ ἡ Γενοκτονία στὴν ὁποία ὑπέβαλαν τὸν ἅμαχο καὶ ὑπὸ κατοχὴ ἑλληνικὸ πληθυσμό, μὲ τὴν καταλήστευση του Ἐθνικοῦ Πλούτου μας καὶ τὴν ὑποχρέωση της Ἑλλάδας νᾶ πληρώνει ἐκείνη τὰ δυσβάσταχτα ἔξοδα του Στρατου Κατοχῆς, ὁδηγώντας σὲ θάνατο ἀπὸ πεινα εκατονταδες χιλιάδες Ἕλληνες!
Γιά ὅλα αὐτὰ ἡ Γερμανία, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ επανενωθηκε, δὲν ἔχει ἀποζημιώσει τὴν Ἑλλάδα! Καὶ εἶναι πια ἡ ωρα νὰ πληρώσει τὸ χρέος της, ὄχι μόνο ἀπὸ οἰκονομικῆς πλευρᾶς, ἀλλὰ κυρίως ἀπὸ ἀνθρώπινη, ἀπὸ ἠθική ὑποχρέωση!
Σήμερα ποὺ ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται σὲ δεινὴ κατάσταση, μὲ ἕνα τεράστιο χρέος, συνεπεία κατὰ πολὺ καὶ τῆς Μεγάλης Καταστροφῆς ποῦ μᾶς προξένησε ἡ Γερμανία, τὴν ὥρα ποὺ οἱ Γερμανοὶ – μὲ μπροστάρη τὸν ἐπικεφαλῆς τῆς Deutsche Bank Τζόζεφ Ἄκερμαν καὶ τὰ γερμανικὰ ΜΜΕ – ἐπιτίθενται μὲ πρωτοφανῆ σφοδρότητα ἐναντίον της Ἑλλάδος, χαρακτηρίζοντας τὴ πότε «βόμβα» καὶ πότε «τὸ προβληματικὸ παιδί», ὁ πολιτικός κόσμος, ἀλλὰ καὶ ὅλοι μαζὶ ἑνωμένοι οἱ Ἕλληνες πολίτες, ὀφείλουν νὰ διεκδικήσουν μέχρι τοῦ τελευταίου εὐρώ, ὅλες τὶς ἐπανορθώσεις, ἀποζημιώσεις καὶ ὀφειλές τῆς Γερμανίας!
Μόνο ἡ εγγραφη αὐτῶν τῶν βεβαιωμένων οφειλων στὸν Προϋπολογισμό, θὰ ἐκμηδένιζε αὐτόματα τὸ ἔλλειμμα, θὰ δημιουργοῦσε πλεόνασμα καὶ θὰ ἐξυπηρετοῦσε (πλήρωνε) καὶ ἕνα μέρος ἀπὸ τὸ Δημόσιο Χρέος, ἀλλάζοντας τὴν οἰκονομικὴ εἰκόνα της Ἑλλάδος, μετατρέποντας τη, σὲ μία ἀπὸ τὶς πιο ὑγιεῖς καὶ δυναμικές οἰκονομίες της Εὐρώπης!
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ
Εἶναι πλέον ἐθνικὴ ἀνάγκη, νὰ ἐξεταστεῖ πολὺ σοβαρὰ τὸ Ζήτημα καὶ νὰ προχωρήσει επισημα ἡ Ἑλλάδα στὶς νόμιμες αὐτὲς καὶ ἐλάχιστες τελικὰ διεκδικησεις, μπροστὰ τὴν τιτάνια καταστροφὴ της Γερμανίας κατὰ της Ἑλλάδος.
Τὸ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ φέρνει τὸ καυτὸ Ζήτημα στὴν ἐπιφάνεια, ἀκριβῶς για νὰ συζητηθεῖ ἑκτὸς τῶν ἄλλων καὶ μέσα στὸ Συμβούλιο τῶν Πολιτικων Ἀρχηγῶν ὑπὸ τὸν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ὁ ὁποῖος καὶ γνωρίζει τὸ θέμα ὡς τέως ΥΠΕΞ!
Εἶναι μία μοναδικὴ εὐκαιρία, νὰ συμφωνήσουν ὅλα τὰ κόμματα στὸ Συμβούλιο, για τὴν ἄμεση ενεργοποιηση τῶν Ἑλληνικῶν Διεκδικήσεων!
ΟΦΕΙΛΕΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Καὶ ἡ Ἀλβανία ὀφείλει στὴ χώρα μας τὴν ἀπόδοση ποσου 218.000.000 δραχμών (σὲ τιμὲς 1942), ποὺ κατέβαλε ἀναγκαστικὰ ἡ κατεχόμενη τότε Ἑλλάδα στὰ Τίρανα τὸ 1942, για ζημιες ποὺ προκάλεσε δῆθεν ὁ Ἑλληνικὸς Στρατος στὴν Ἀλβανία, κατὰ τὴν νικηφόρα προελαση του στὴ Βόρειο Ἤπειρο! Ἦταν μία ἀτιμωτικὴ καταβολή, μὲ τὴν Ἑλλάδα ὑπὸ Γερμανικὴ-ἰταλικὴ-βουλγαρικη Κατοχή, σὺν τὴν ἐγκληματικὴ δραση τῶν Τσάμηδων στὴν Ἤπειρο! Καὶ τὸ ποσο αὐτό, μὲ τὸν ὑπολογισμὸ ἑνὸς ἱκανοῦ ἐπιτοκίου, ὀφείλει νᾶ ἐπιστραφεῖ, ὄχι τόσο για οἰκονομικούς, ὅσο για λογους ἐθνικῆς ἀξιοπρέπειας καὶ τιμῆς!
Κάτι τέτοιο θὰ δώσει βαθιὰ ἀνάσα ὄχι μόνο στὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὸ Κράτος, ὄχι μόνο στὴν Οἰκονομία καὶ τὴν Κοινωνία, ἀλλὰ καὶ θὰ σφυρηλατήσει ἀποφασιστικὰ τὴν ἑνότητα του Ἑλληνισμοῦ, δημιουργώντας θετικὲς προσδοκίες, ἐλπίδα, ἀλλὰ καὶ ἄριστες προοπτικες!
Δὲν μπορεῖ νὰ κινδυνεύει ἡ Ἐθνικὴ Οἰκονομία, νὰ σβήνουν χιλιάδες θεσεις ἐργασίας – λόγω της συρρικνωσης του εἰσοδήματος τῶν καταναλωτῶν, ἀλλὰ καὶ της μειωσης τους λόγω ἀνεργίας (φαῦλος κύκλος) – δὲν μπορεῖ νὰ ἀκούγεται ὄτι κινδυνεύουν μισθοί, ταμεῖα, συνταξεις, δὲν μπορεῖ νὰ καταρρέουν χιλιάδες οἰκογένειες, χιλιάδες σπίτια καὶ νὰ ἀδιαφοροῦμε για τὸ τεράστιο καὶ σωτήριο ποσο τῶν Γερμανικῶν Ἐπανορθώσεων, Ἀποζημιώσεων καὶ Ὀφειλῶν!
Δὲν μπορεῖ νὰ πεθαίνει ἡ Ἑλλάδα, για νὰ εὐημερεῖ ἡ Γερμανία!
Δὲν μπορεῖ νὰ ξαναζήσουμε τὴν ἐφιαλτικὴ «Κατοχή», μὲ χιλιάδες κοινωνικὰ καὶ οἰκονομικὰ θύματα, για νὰ μᾶς κατηγορεῖ δημοσια ἡ Γερμανία σάν «προβληματικούς», τὴν ὥρα ποὺ μᾶς χρωστᾶ 70 ὁλόκληρα δισεκατομμύρια εὐρώ!
Δὲν μπορεῖ!
Β) Καί στήν παρακάτω διεύθυνση γιά τίς κλεμμένες ἀρχαιότητες.
Κλεμμένες ἀπό τούς Γερμανούς ἀρχαιότητες
Γ) Τό θέμα τοῦ τίτλου θά ἤθελα νά τό συζητήσω σέ ἕνα τέτ α τέτ μέ τόν τέως πρωθυπουργό κ.Σημίτη. Ὧρες ὧρες τόν ἀπεχθάνομαι περισσότερο καί ἀπό τόν Μητσοτάκη.
Ἐδῶ κάποια στοιχεῖα γιά τό πῶς ΔΕΝ διεκδίκησε ἡ Ἑλλάδα γερμανικές ἀποζημιώσεις.
http://www.ardin.gr/node/232
Διαβᾶστε το ὅλο νά σᾶς σηκωθεῖ ἡ τρίχα, βάζω τώρα ἕνα, δυό χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα
... Τὸ καραγκιοζιλίκι αὐτὸ ὁλοκληρώθηκε ἀπὸ τὸν «συνήθη Κ. Σημίτη» ὅταν ἔκανε ἀνοιχτὴ παρέμβαση στὴ Δικαιοσύνη, βάζοντας τὸν ἄλλο γερμανοσπουδασμένο ὑπουργὸ “Δικαιοσύνης”, τὸν Μίχ. Σταθόπουλο, νὰ ἀπαγορεύσει τὴν κατάσχεση τῶν ἀκινήτων του Ἰνστιτούτου Γκαῖτε καὶ τῆς Γερμανικῆς Ἀρχαιολογικῆς Σχολῆς (διάβασε τὸν Κυριάκο Σιμόπουλο γιὰ τὸν ρόλο τῶν ξένων ἀρχαιολογικῶν ἀποστολῶν στὴν Ἑλλάδα), ὑπὲρ τῆς ἀποζημίωσης τῶν θυμάτων τοῦ Διστόμου, μὲ μία ἀναχρονιστικὴ διάταξη τοῦ Κώδικα Ποινικῆς Δικονομίας, ποὺ λέει πὼς ὁ ὑπουργὸς Δικαιοσύνης μπορεῖ νὰ ἀποτρέψει τὴν ἐκτέλεση μίας δικαστικῆς ἀπόφασης «ὅταν διακυβεύονται οἱ φιλικὲς σχέσεις μὲ μία χώρα καὶ τὸ ἐπιβάλει τὸ ἐθνικὸ συμφέρον…». Ὅπως γνωρίζουμε, τὰ συμφέροντα τῆς ἄρχουσας τάξης μεταφράζονται πάντα σὲ “ἐθνικά”, δηλαδὴ ὅλων μας…
Στὴ συνέχεια ὁ ἴδιος ὁ “συνήθης Κ. Σημίτης”, ἔκανε μία ἀκόμα πιὸ βαρεία πράξη «ἐθνικῆς ἀναξιοπρέπειας» δίνοντας, γιὰ πρώτη φορά, παράταση στὴ θητεία (ποὺ εἶχε λήξει) του τότε (2001) προέδρου τοῦ Ἀρείου Πάγου, Στέφανου Ματθία, ὥστε νὰ προλάβει νὰ συγκροτήσει Εἰδικὸ Δικαστήριο (μὲ «εἰδικὴ» σύνθεση) μὲ τὸ ὁποῖο θὰ ἀνατρέψει τὴν ἀπόφαση τῆς Ὁλομέλειας (2001) τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἡ ὁποία εἶχε δικαιώσει τὴν ἀπόφαση τοῦ Πρωτοδικείου Λιβαδειᾶς γιὰ καταβολὴ ἀποζημιώσεων στὰ θύματα τοῦ Διστόμου, καὶ ἀπορρίψει τὴν ἔνσταση τῆς Γερμανίας ἡ ὁποία ζητοῦσε τὴν ἀκύρωση τῆς ἀπόφασης στὴ βάση τοῦ “δικαιώματος τῆς ἐτεροδικίας”, δηλαδὴ ὅτι ἕνα κράτος (ἡ Ἑλλάδα) δὲν μπορεῖ νὰ δικάσει ἕνα ἄλλο κράτος (τὴ Γερμανία), ἀκόμα καὶ ἐὰν τὰ μέλη καὶ τὰ ὄργανα τοῦ δεύτερου ἔχουν ἀδικοπραγήσει στὴν ἐπικράτεια τοῦ πρώτου!
Τὸ “δίκαιο” τῆς ἀτιμωρησίας ποὺ διεκδικοῦν οἱ ἰμπεριαλιστὲς
Καὶ ἔτσι ἔγινε! Ἐπὶ κυβέρνησης τοῦ “συνήθη Κ. Σημίτη” καὶ τῶν συνεργατῶν του, ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου ἀνέτρεψε τὴν ἀπόφαση τῆς Ὁλομέλειας τοῦ δικαστηρίου ποὺ προΐστατο ὁ ἴδιος καὶ στὴν ὁποία εἶχε μειοψηφήσει!) ἀπὸ ἕνα ἄλλο, ad hoc συγκροτημένο “εἰδικὸ” δικαστήριο μὲ “εἰδικὴ συνθεση” καὶ ἀναγνώρισε –ἐπιτέλους (!)– στὴ Γερμανία “δικαίωμα ἐτεροδικίας” – δηλαδὴ νὰ μὴ δικάζεται στὴν Ἑλλάδα!!!
Ἀποτέλεσμα: Ἡ ἀπόφαση τοῦ Πρωτοδικείου Λιβαδειᾶς, ποὺ εἶχε καταδικάσει τὴ Γερμανία στὴν καταβολὴ 28 δίσ. δολαρίων στοὺς κατοίκους τοῦ Δίστομου κατέληξε στὸν σκουπιδοτενεκὲ τῆς “δυνατῆς καὶ περήφανης Ἑλλάδας”, ὥστε νὰ μὴν ἔχουν τὰ βιβλία τῆς Ἱστορίας νὰ γράφουν μόνο γιὰ τὸν “Ἐφιάλτη”. Τὸ ἴδιο ἔγινε καὶ μὲ τὶς περίπου 80.000 ἀγωγὲς κατὰ τῆς Γερμανίας, ποὺ εἶχαν ὑποβληθεῖ ἀπὸ πολίτες σὲ ὅλα τὰ Πρωτοδικεῖα τῆς Ἑλλάδας. Ἐξαφανίστηκαν! Μπῆκαν στὸ ἀρχεῖο, χωρὶς νὰ φτάσει σχεδὸν καμία στὸ ἀκροατήριο!...
...Γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸ τί σημαίνει νὰ κλείνει ἀπὸ τὸ 1959 (!) τὸ Ἑλληνικὸ Γραφεῖο Ἐγκληματιῶν Πολέμου καὶ νὰ σταματᾶ ἡ δίωξη Γερμανῶν στὴν Ἑλλάδα, θὰ πρέπει νὰ τὸ συγκρίνουμε μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι μέχρι σήμερα, 68 χρόνια μετὰ τὴν ἔναρξη τοῦ Β΄ Π. Π., λειτουργοῦν ἀκόμα τὰ ἀντίστοιχα γραφεῖα στὶς ΗΠΑ, Γαλλία, Ἀγγλία, Ἰταλία, Αὐστραλία καὶ τὴ Γερμανία, καὶ ὅποτε ἐντοπίσουν κάποιον, ἐνεργὸ τότε Ναζί, τὸν δικάζουν, ἔστω καὶ ἐὰν εἶναι σήμερα ἕνα χούφταλο τῶν 90 -100 χρονῶν, διότι, σύμφωνα μὲ τὶς διακηρύξεις τοῦ ΟΗΕ, τὰ «Ἐγκλήματα κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητας» δὲν παραγράφονται!
Αὐτὴ ἡ θλιβερὴ πραγματικότητα συμπληρώνεται μὲ τὴν παραίτηση ἀπὸ τὴ διεκδίκηση τῶν γερμανικῶν ἀποζημιώσεων –καὶ τῆς ἐπιστροφῆς τῶν ἀναγκαστικῶν δανείων τῆς Τράπεζας τῆς Ἑλλάδας πρὸς τὸ Γ΄ Ράιχ. Μιλᾶμε γιὰ ποσὰ ποὺ ξεπερνοῦν τὰ 100 δισεκατομμύρια δολάρια!...
Πολεμικές ἐπανορθώσεις-Κατοχικό δάνειο καί ἄλλα...
ΟΙ ΝΟΜΙΜΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ «ΔΑΝΕΙΟ» ΤΩΝ ΝΑΖΙ, ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΑ 70 ΔΙΣ ΕΥΡΩ, ΟΣΟ 2,5 ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΗΜΕΡΑ
(ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΘΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΚΛΟΠΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ)
70 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΑΤΣΑΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Ἡ Γερμανικὴ Κατοχὴ γιὰ τὴν Ἑλλάδα δὲν ἔχει τελειώσει ἀκόμη, ἀφοῦ βρίσκεται ὑπὸ Γερμανικὴ Κατοχὴ ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ἐθνικῆς μας Περιουσίας, ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ Ἐθνικοῦ μας Πλούτου, ποὺ κατέστρεψαν ἢ διάρπαξαν καὶ κατακρατοῦν οἱ Γερμανοί, γιὰ νὰ ἀποτελοῦν σήμερα χώρα ὑψηλότατης πιστοληπτικῆς ἱκανότητας «ΑΑΑ»!
Ἡ Γερμανία κατακρατεῖ ὅλες τὶς νόμιμες Ἐπανορθώσεις, ποὺ κατοχύρωσε στὴ χώρα μας ἡ Διάσκεψη Εἰρήνης τῶν Παρισίων τὸ 1946, ὡς ἀποζημιώσεις πρὸς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ κατακρατεῖ καὶ τὸ ἀναγκαστικὸ Κατοχικὸ «Δάνειο» ποὺ μᾶς ἅρπαξε κυριολεκτικὰ τὸ Βερολίνο, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Γερμανικῆς Κατοχῆς, ἀφήνοντας νὰ πεθαίνουν κατὰ χιλιάδες οἱ Ἕλληνες καὶ τὰ Ἑλληνόπουλα, ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὶς κακουχίες! Ἀλλὰ κρατεῖ καὶ Ἐπανορθώσεις ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ὅπως καὶ ἀποζημιώσεις ἀπὸ τὶς ἡμέρες τῆς Οὐδετερότητας, πρὶν ἡ Ἑλλάδα μπεῖ στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1940!
Συγκεκριμένα, ἡ Γερμανία μᾶς ὀφείλει:
1. Τὴν καταβολὴ τοῦ ὑπολοίπου τῶν Ἐπανορθώσεων ἀπὸ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ἀξίας περίπου 275 ἑκατομμυρίων εὐρώ!
2.Ἀποζημιώσεις λόγω τῆς ἀπώλειας κυρίως σκαφῶν (βομβαρδισμοί, τορπιλισμοί, βυθίσεις, αἰχμαλωσία) κατὰ τὴν περίοδο οὐδετερότητας τῆς Ἑλλάδος στὸ Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πρὶν τὴν ἐπίθεση Ἰταλίας καὶ Γερμανίας ἐναντίον μας, ὕψους 153 ἑκατομμυρίων δολαρίων τοῦ 1946, ποὺ ἡ σημερινή τους ἀξία ὑπολογίζεται σὲ περίπου 5 δὶς εὐρώ!
3.Τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Ἀναγκαστικοῦ Κατοχικοῦ «Δανείου» ποὺ πῆρε ἡ Γερμανία ἀπὸ τὴν Κατεχόμενη καὶ ἀνήμπορη νὰ ἀντιδράσει Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, ὕψους 3,5 δίσ. δολαρίων σὲ τιμὲς τοῦ 1944, σημερινῆς ἀξίας περίπου 14 δὶς εὐρώ!
4.Τὶς Ἐπανορθώσεις τῶν 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων σὲ τιμὲς τοῦ 1946, ποὺ ὑποχρεώθηκε ἀπὸ τὴ Διάσκεψη Εἰρήνης τῶν Παρισίων (1946) νὰ μᾶς πληρώσει, γιὰ τὶς τεράστιες ζημιὲς καὶ πολλαπλάσιες βλάβες ποὺ προξένησε στὴν Ἑλληνικὴ Οἰκονομία, ποὺ κλονίζεται σήμερα, μὲ τιμητὴ μάλιστα τὴ Γερμανία! Ἡ σημερινὴ ἀξία τῶν κατοχυρωμένων αὐτῶν Ἐπανορθώσεων, ὑπολογίζεται σὲ τουλάχιστον 51 δὶς εὐρώ!
Ἀπὸ τὸ Ὁλοκαύτωμα τοῦ Χορτιάτη Θεσσαλονίκης στὶς 2-9-1944, ὅπου οἱ «πολιτισμένοι» Γερμανοὶ ἔκαψαν ζωντανοὺς μέσα σὲ φοῦρνο 149 Ἕλληνες, ἀνάμεσά τους πολλὰ παιδιά, ἀκόμη καὶ βρέφη, ἐνῶ κατέστρεψαν ὁλόκληρο τὸ μαρτυρικὸ χωριό, παραδίδοντάς το στὶς φλόγες
Τὸ Σύνολο τῶν παραπάνω ὀφειλῶν (μὲ ἕνα ἐλάχιστο ἐπιτόκιο τῆς τάξης τοῦ 3%), ὑπολογίζεται σὲ σημερινὴ ἀξία νὰ ἰσοδυναμεῖ – ὅπως φαίνεται καὶ παραπάνω – μὲ τουλάχιστον 70 δισεκατομμύρια εὐρώ!!! Ἐκ τῶν ὁποίων ἡ Γερμανία ἔχει καταβάλει μόνο τὸ ἀπειροελάχιστο ποσό, τῶν μόλις 115 ἑκατομμυρίων μάρκων τὸ 1960…
Σημειώνεται πὼς στὰ παραπάνω ποσά, δὲν περιλαμβάνονται ἀποζημιώσεις γιὰ τὰ θύματα (ποὺ μόνο γιὰ τὸ Δίστομο ὁρίστηκαν ἀπὸ τὸ Πρωτοδικεῖο Λειβαδιᾶς τὸ 1997 σὲ 9,5 δὶς δραχμὲς ἢ περίπου 28 ἑκατομμύρια εὐρώ), ἀλλὰ οὔτε καὶ γιὰ τὴν ἀνυπολόγιστη καταστροφὴ καὶ κυρίως κλοπὴ ἀρχαιολογικῶν καὶ θρησκευτικῶν μας θησαυρῶν, ποὺ πρέπει νὰ ἐπιστραφοῦν!
Η ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ
Τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα, σὰν αὐτὸ ποὺ μαστίζει τὴ χώρα, ἀντιμετωπίζονται ὄχι μόνο μὲ συγκράτηση καὶ περικοπῆ δαπανῶν, ἀλλὰ καὶ μὲ εἴσπραξη τῶν ὀφειλομένων καὶ ἰδίως ἐκείνων ποὺ ὀφείλει – καὶ ὡς ἠθικὴ ἀποζημίωση – νὰ καταβάλει κάποια χώρα, ποὺ ἔχει καταστρέψει μία ἄλλη καὶ μάλιστα σχεδὸν ὁλοσχερῶς!
Ἡ Σταύρωση τῆς Ἑλλάδος, βασισμένη σὲ στοιχεία τῆς ἐφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ 14/11/1997, σὲ ἀπεικόνιση τοῦ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ – Γιὰ ὅλες τὶς τεράστιες καταστροφὲς τῆς Ἑλλάδος, ἡ χώρα μᾶς ἀπαίτησε στὴ Διάσκεψη τῶν Παρισίων τὸ 1946, ὡς Ἐπανορθώσεις, τὸ ποσὸ τῶν τότε 12 δὶς δολαρίων, ἀλλὰ οἱ Σύμμαχοι μᾶς κατακύρωσαν μόνο 7,2 δίς…
* Σημειώνουμε ὅτι γιὰ τὸν ἀριθμὸ τῶν θυμάτων ὑπάρχουν ἄλλες ἐκτιμήσεις γιὰ 750.000 μὲ 800.000 (βλ. σχετικὰ ἀναλυτικὸ πίνακα παρακάτω)
«Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ»
Θύματα καὶ Ἀπώλειες Ἑλλάδος
Νεκροὶ πολέμου 1940-41 13.327
Ἐκτελεσμένοι (σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα) 56.225
Θανόντες ὅμηροι (στὰ γερμανικὰ στρατόπεδα) 105.000
Νεκροὶ ἀπὸ βομβαρδισμούς 7.120
Νεκροὶ σὲ μάχες τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης
(σύμφωνα μὲ γερμανικὰ στοιχεῖα) 20.650
Νεκροὶ στὴ Μέση Ἀνατολὴ 1.100
Ἀπώλειες Ἐμπορικοῦ Ναυτικοὺ 3.500
Σύνολο 206.922
Νεκροὶ ἀπὸ πεῖνα & σχετικὲς ἀσθένειες 600.000
[σ.σ. ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ 806.922]
Ἀπώλειες ἀπὸ ὑπογεννητικότητα 300.000
Σύνολο ἀπωλειών 1.106.922
Στοιχεῖα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ», Αθηνα 2006, Ἐθνικὸ Συμβούλιο γιά τὴ διεκδίκηση τῶν ὀφειλῶν τῆς Γερμανίας πρὸς τὴν Ἑλλάδα
Ἡ καταστροφὴ τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὴ Γερμανία ἦταν τρομακτική, τόσο κατὰ τὴν Κατοχή, ὅσο καὶ κατὰ τὴν ἐκδικητικὴ ἀποχώρηση/ὑποχώρηση, ὅπου κατέστρεψαν ὅλες τὶς ὑποδομὲς τῆς χώρας, ὅπως καὶ ἡ Γενοκτονία στὴν ὁποία ὑπέβαλαν τὸν ἅμαχο καὶ ὑπὸ κατοχὴ ἑλληνικὸ πληθυσμό, μὲ τὴν καταλήστευση του Ἐθνικοῦ Πλούτου μας καὶ τὴν ὑποχρέωση της Ἑλλάδας νᾶ πληρώνει ἐκείνη τὰ δυσβάσταχτα ἔξοδα του Στρατου Κατοχῆς, ὁδηγώντας σὲ θάνατο ἀπὸ πεινα εκατονταδες χιλιάδες Ἕλληνες!
Γιά ὅλα αὐτὰ ἡ Γερμανία, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ επανενωθηκε, δὲν ἔχει ἀποζημιώσει τὴν Ἑλλάδα! Καὶ εἶναι πια ἡ ωρα νὰ πληρώσει τὸ χρέος της, ὄχι μόνο ἀπὸ οἰκονομικῆς πλευρᾶς, ἀλλὰ κυρίως ἀπὸ ἀνθρώπινη, ἀπὸ ἠθική ὑποχρέωση!
Σήμερα ποὺ ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται σὲ δεινὴ κατάσταση, μὲ ἕνα τεράστιο χρέος, συνεπεία κατὰ πολὺ καὶ τῆς Μεγάλης Καταστροφῆς ποῦ μᾶς προξένησε ἡ Γερμανία, τὴν ὥρα ποὺ οἱ Γερμανοὶ – μὲ μπροστάρη τὸν ἐπικεφαλῆς τῆς Deutsche Bank Τζόζεφ Ἄκερμαν καὶ τὰ γερμανικὰ ΜΜΕ – ἐπιτίθενται μὲ πρωτοφανῆ σφοδρότητα ἐναντίον της Ἑλλάδος, χαρακτηρίζοντας τὴ πότε «βόμβα» καὶ πότε «τὸ προβληματικὸ παιδί», ὁ πολιτικός κόσμος, ἀλλὰ καὶ ὅλοι μαζὶ ἑνωμένοι οἱ Ἕλληνες πολίτες, ὀφείλουν νὰ διεκδικήσουν μέχρι τοῦ τελευταίου εὐρώ, ὅλες τὶς ἐπανορθώσεις, ἀποζημιώσεις καὶ ὀφειλές τῆς Γερμανίας!
Μόνο ἡ εγγραφη αὐτῶν τῶν βεβαιωμένων οφειλων στὸν Προϋπολογισμό, θὰ ἐκμηδένιζε αὐτόματα τὸ ἔλλειμμα, θὰ δημιουργοῦσε πλεόνασμα καὶ θὰ ἐξυπηρετοῦσε (πλήρωνε) καὶ ἕνα μέρος ἀπὸ τὸ Δημόσιο Χρέος, ἀλλάζοντας τὴν οἰκονομικὴ εἰκόνα της Ἑλλάδος, μετατρέποντας τη, σὲ μία ἀπὸ τὶς πιο ὑγιεῖς καὶ δυναμικές οἰκονομίες της Εὐρώπης!
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ
Εἶναι πλέον ἐθνικὴ ἀνάγκη, νὰ ἐξεταστεῖ πολὺ σοβαρὰ τὸ Ζήτημα καὶ νὰ προχωρήσει επισημα ἡ Ἑλλάδα στὶς νόμιμες αὐτὲς καὶ ἐλάχιστες τελικὰ διεκδικησεις, μπροστὰ τὴν τιτάνια καταστροφὴ της Γερμανίας κατὰ της Ἑλλάδος.
Τὸ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ φέρνει τὸ καυτὸ Ζήτημα στὴν ἐπιφάνεια, ἀκριβῶς για νὰ συζητηθεῖ ἑκτὸς τῶν ἄλλων καὶ μέσα στὸ Συμβούλιο τῶν Πολιτικων Ἀρχηγῶν ὑπὸ τὸν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ὁ ὁποῖος καὶ γνωρίζει τὸ θέμα ὡς τέως ΥΠΕΞ!
Εἶναι μία μοναδικὴ εὐκαιρία, νὰ συμφωνήσουν ὅλα τὰ κόμματα στὸ Συμβούλιο, για τὴν ἄμεση ενεργοποιηση τῶν Ἑλληνικῶν Διεκδικήσεων!
ΟΦΕΙΛΕΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Καὶ ἡ Ἀλβανία ὀφείλει στὴ χώρα μας τὴν ἀπόδοση ποσου 218.000.000 δραχμών (σὲ τιμὲς 1942), ποὺ κατέβαλε ἀναγκαστικὰ ἡ κατεχόμενη τότε Ἑλλάδα στὰ Τίρανα τὸ 1942, για ζημιες ποὺ προκάλεσε δῆθεν ὁ Ἑλληνικὸς Στρατος στὴν Ἀλβανία, κατὰ τὴν νικηφόρα προελαση του στὴ Βόρειο Ἤπειρο! Ἦταν μία ἀτιμωτικὴ καταβολή, μὲ τὴν Ἑλλάδα ὑπὸ Γερμανικὴ-ἰταλικὴ-βουλγαρικη Κατοχή, σὺν τὴν ἐγκληματικὴ δραση τῶν Τσάμηδων στὴν Ἤπειρο! Καὶ τὸ ποσο αὐτό, μὲ τὸν ὑπολογισμὸ ἑνὸς ἱκανοῦ ἐπιτοκίου, ὀφείλει νᾶ ἐπιστραφεῖ, ὄχι τόσο για οἰκονομικούς, ὅσο για λογους ἐθνικῆς ἀξιοπρέπειας καὶ τιμῆς!
Κάτι τέτοιο θὰ δώσει βαθιὰ ἀνάσα ὄχι μόνο στὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὸ Κράτος, ὄχι μόνο στὴν Οἰκονομία καὶ τὴν Κοινωνία, ἀλλὰ καὶ θὰ σφυρηλατήσει ἀποφασιστικὰ τὴν ἑνότητα του Ἑλληνισμοῦ, δημιουργώντας θετικὲς προσδοκίες, ἐλπίδα, ἀλλὰ καὶ ἄριστες προοπτικες!
Δὲν μπορεῖ νὰ κινδυνεύει ἡ Ἐθνικὴ Οἰκονομία, νὰ σβήνουν χιλιάδες θεσεις ἐργασίας – λόγω της συρρικνωσης του εἰσοδήματος τῶν καταναλωτῶν, ἀλλὰ καὶ της μειωσης τους λόγω ἀνεργίας (φαῦλος κύκλος) – δὲν μπορεῖ νὰ ἀκούγεται ὄτι κινδυνεύουν μισθοί, ταμεῖα, συνταξεις, δὲν μπορεῖ νὰ καταρρέουν χιλιάδες οἰκογένειες, χιλιάδες σπίτια καὶ νὰ ἀδιαφοροῦμε για τὸ τεράστιο καὶ σωτήριο ποσο τῶν Γερμανικῶν Ἐπανορθώσεων, Ἀποζημιώσεων καὶ Ὀφειλῶν!
Δὲν μπορεῖ νὰ πεθαίνει ἡ Ἑλλάδα, για νὰ εὐημερεῖ ἡ Γερμανία!
Δὲν μπορεῖ νὰ ξαναζήσουμε τὴν ἐφιαλτικὴ «Κατοχή», μὲ χιλιάδες κοινωνικὰ καὶ οἰκονομικὰ θύματα, για νὰ μᾶς κατηγορεῖ δημοσια ἡ Γερμανία σάν «προβληματικούς», τὴν ὥρα ποὺ μᾶς χρωστᾶ 70 ὁλόκληρα δισεκατομμύρια εὐρώ!
Δὲν μπορεῖ!
Β) Καί στήν παρακάτω διεύθυνση γιά τίς κλεμμένες ἀρχαιότητες.
Κλεμμένες ἀπό τούς Γερμανούς ἀρχαιότητες
Γ) Τό θέμα τοῦ τίτλου θά ἤθελα νά τό συζητήσω σέ ἕνα τέτ α τέτ μέ τόν τέως πρωθυπουργό κ.Σημίτη. Ὧρες ὧρες τόν ἀπεχθάνομαι περισσότερο καί ἀπό τόν Μητσοτάκη.
Ἐδῶ κάποια στοιχεῖα γιά τό πῶς ΔΕΝ διεκδίκησε ἡ Ἑλλάδα γερμανικές ἀποζημιώσεις.
http://www.ardin.gr/node/232
Διαβᾶστε το ὅλο νά σᾶς σηκωθεῖ ἡ τρίχα, βάζω τώρα ἕνα, δυό χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα
... Τὸ καραγκιοζιλίκι αὐτὸ ὁλοκληρώθηκε ἀπὸ τὸν «συνήθη Κ. Σημίτη» ὅταν ἔκανε ἀνοιχτὴ παρέμβαση στὴ Δικαιοσύνη, βάζοντας τὸν ἄλλο γερμανοσπουδασμένο ὑπουργὸ “Δικαιοσύνης”, τὸν Μίχ. Σταθόπουλο, νὰ ἀπαγορεύσει τὴν κατάσχεση τῶν ἀκινήτων του Ἰνστιτούτου Γκαῖτε καὶ τῆς Γερμανικῆς Ἀρχαιολογικῆς Σχολῆς (διάβασε τὸν Κυριάκο Σιμόπουλο γιὰ τὸν ρόλο τῶν ξένων ἀρχαιολογικῶν ἀποστολῶν στὴν Ἑλλάδα), ὑπὲρ τῆς ἀποζημίωσης τῶν θυμάτων τοῦ Διστόμου, μὲ μία ἀναχρονιστικὴ διάταξη τοῦ Κώδικα Ποινικῆς Δικονομίας, ποὺ λέει πὼς ὁ ὑπουργὸς Δικαιοσύνης μπορεῖ νὰ ἀποτρέψει τὴν ἐκτέλεση μίας δικαστικῆς ἀπόφασης «ὅταν διακυβεύονται οἱ φιλικὲς σχέσεις μὲ μία χώρα καὶ τὸ ἐπιβάλει τὸ ἐθνικὸ συμφέρον…». Ὅπως γνωρίζουμε, τὰ συμφέροντα τῆς ἄρχουσας τάξης μεταφράζονται πάντα σὲ “ἐθνικά”, δηλαδὴ ὅλων μας…
Στὴ συνέχεια ὁ ἴδιος ὁ “συνήθης Κ. Σημίτης”, ἔκανε μία ἀκόμα πιὸ βαρεία πράξη «ἐθνικῆς ἀναξιοπρέπειας» δίνοντας, γιὰ πρώτη φορά, παράταση στὴ θητεία (ποὺ εἶχε λήξει) του τότε (2001) προέδρου τοῦ Ἀρείου Πάγου, Στέφανου Ματθία, ὥστε νὰ προλάβει νὰ συγκροτήσει Εἰδικὸ Δικαστήριο (μὲ «εἰδικὴ» σύνθεση) μὲ τὸ ὁποῖο θὰ ἀνατρέψει τὴν ἀπόφαση τῆς Ὁλομέλειας (2001) τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἡ ὁποία εἶχε δικαιώσει τὴν ἀπόφαση τοῦ Πρωτοδικείου Λιβαδειᾶς γιὰ καταβολὴ ἀποζημιώσεων στὰ θύματα τοῦ Διστόμου, καὶ ἀπορρίψει τὴν ἔνσταση τῆς Γερμανίας ἡ ὁποία ζητοῦσε τὴν ἀκύρωση τῆς ἀπόφασης στὴ βάση τοῦ “δικαιώματος τῆς ἐτεροδικίας”, δηλαδὴ ὅτι ἕνα κράτος (ἡ Ἑλλάδα) δὲν μπορεῖ νὰ δικάσει ἕνα ἄλλο κράτος (τὴ Γερμανία), ἀκόμα καὶ ἐὰν τὰ μέλη καὶ τὰ ὄργανα τοῦ δεύτερου ἔχουν ἀδικοπραγήσει στὴν ἐπικράτεια τοῦ πρώτου!
Τὸ “δίκαιο” τῆς ἀτιμωρησίας ποὺ διεκδικοῦν οἱ ἰμπεριαλιστὲς
Καὶ ἔτσι ἔγινε! Ἐπὶ κυβέρνησης τοῦ “συνήθη Κ. Σημίτη” καὶ τῶν συνεργατῶν του, ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου ἀνέτρεψε τὴν ἀπόφαση τῆς Ὁλομέλειας τοῦ δικαστηρίου ποὺ προΐστατο ὁ ἴδιος καὶ στὴν ὁποία εἶχε μειοψηφήσει!) ἀπὸ ἕνα ἄλλο, ad hoc συγκροτημένο “εἰδικὸ” δικαστήριο μὲ “εἰδικὴ συνθεση” καὶ ἀναγνώρισε –ἐπιτέλους (!)– στὴ Γερμανία “δικαίωμα ἐτεροδικίας” – δηλαδὴ νὰ μὴ δικάζεται στὴν Ἑλλάδα!!!
Ἀποτέλεσμα: Ἡ ἀπόφαση τοῦ Πρωτοδικείου Λιβαδειᾶς, ποὺ εἶχε καταδικάσει τὴ Γερμανία στὴν καταβολὴ 28 δίσ. δολαρίων στοὺς κατοίκους τοῦ Δίστομου κατέληξε στὸν σκουπιδοτενεκὲ τῆς “δυνατῆς καὶ περήφανης Ἑλλάδας”, ὥστε νὰ μὴν ἔχουν τὰ βιβλία τῆς Ἱστορίας νὰ γράφουν μόνο γιὰ τὸν “Ἐφιάλτη”. Τὸ ἴδιο ἔγινε καὶ μὲ τὶς περίπου 80.000 ἀγωγὲς κατὰ τῆς Γερμανίας, ποὺ εἶχαν ὑποβληθεῖ ἀπὸ πολίτες σὲ ὅλα τὰ Πρωτοδικεῖα τῆς Ἑλλάδας. Ἐξαφανίστηκαν! Μπῆκαν στὸ ἀρχεῖο, χωρὶς νὰ φτάσει σχεδὸν καμία στὸ ἀκροατήριο!...
...Γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸ τί σημαίνει νὰ κλείνει ἀπὸ τὸ 1959 (!) τὸ Ἑλληνικὸ Γραφεῖο Ἐγκληματιῶν Πολέμου καὶ νὰ σταματᾶ ἡ δίωξη Γερμανῶν στὴν Ἑλλάδα, θὰ πρέπει νὰ τὸ συγκρίνουμε μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι μέχρι σήμερα, 68 χρόνια μετὰ τὴν ἔναρξη τοῦ Β΄ Π. Π., λειτουργοῦν ἀκόμα τὰ ἀντίστοιχα γραφεῖα στὶς ΗΠΑ, Γαλλία, Ἀγγλία, Ἰταλία, Αὐστραλία καὶ τὴ Γερμανία, καὶ ὅποτε ἐντοπίσουν κάποιον, ἐνεργὸ τότε Ναζί, τὸν δικάζουν, ἔστω καὶ ἐὰν εἶναι σήμερα ἕνα χούφταλο τῶν 90 -100 χρονῶν, διότι, σύμφωνα μὲ τὶς διακηρύξεις τοῦ ΟΗΕ, τὰ «Ἐγκλήματα κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητας» δὲν παραγράφονται!
Αὐτὴ ἡ θλιβερὴ πραγματικότητα συμπληρώνεται μὲ τὴν παραίτηση ἀπὸ τὴ διεκδίκηση τῶν γερμανικῶν ἀποζημιώσεων –καὶ τῆς ἐπιστροφῆς τῶν ἀναγκαστικῶν δανείων τῆς Τράπεζας τῆς Ἑλλάδας πρὸς τὸ Γ΄ Ράιχ. Μιλᾶμε γιὰ ποσὰ ποὺ ξεπερνοῦν τὰ 100 δισεκατομμύρια δολάρια!...
Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009
Καλάβρυτα -13/12/1943
Τὸν Μάη τοῦ 1943 ἔχουν ἀρχίσει ἐκκαθαριστικὲς ἐπιχειρήσεις ἀπὸ τὰ γερμανικὰ στρατεύματα κατοχῆς σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα. Μέρος ἑνὸς εὐρύτερου σχεδίου ποὺ ἀπέβλεπε στὴν τρομοκράτηση τοῦ ἄμαχου πληθυσμοῦ καὶ συνεπῶς στὴν μείωση τῆς ἀντιστασιακῆς δράσης τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς συμπαράστασης ποὺ ἐξεδήλωναν πρὸς τὸ ΕΑΜ, ἀφοῦ μὲ καθαρὰ στρατιωτικὲς ἐνέργειες ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ ΕΑΜ ἦταν ἀδύνατη.
Στὸ πλαίσιο αὐτό, Ἰταλοὶ καὶ Γερμανοί: στὶς 12-6-1943 ἐκτελοῦν 167 πατριῶτες στὰ χωριὰ τῆς Θεσσαλίας Δομένικο καὶ Μυλόγουστα. Στὶς 6-6-1943 ἐκτελοῦν 106 ὁμήρους στὸ Κούρνοβο. Στὴν Ἤπειρο στὶς 26-7-1943 καταστρέφουν τὴν Μουσιωτίτσα καὶ σφάζουν 154 χωριανούς. Σὶς 16-8-1943, Γερμανοὶ καὶ Ἰταλοὶ μαζί, ἐξαφανίζουν τὸ Καμμένο στὴν Ἄρτα, σκοτώνοντας μαζὶ 317 κατοίκους, κυρίως γυναικόπαιδα.
Ὅταν ἔγινε ἡ συνθηκολόγηση τῆς Ἰταλίας καὶ ἀπελευθερώθηκε ἡ Βόρειος Ἀφρική, ἡ πρώτη γραμμὴ τοῦ νότιου γερμανικοῦ μετώπου ἀπαρτίζεται ἀπὸ τὴν Κρήτη, τὴν Πελοπόννησο καὶ τὴν Νότιο Στερεά. Γιὰ τὴν ὑπεράσπισή της οἱ Γερμανοὶ ἐνισχύονται μὲ μεραρχίες ἀπὸ τὴν Σικελία καὶ τὴ Νότιο Ἰταλία. Σὲ ἐπιδρομὴ στὶς 14-9-1943 στὴν ἐπαρχία Βιάννου στὴν Κρήτη ἐκτελοῦν 700 κατοίκους καὶ καῖνε ἑφτὰ χωριά.
Ἡ γραμμὴ Κόρινθος-Αἴγιο-Πάτρα, στὴν βόρεια Πελοπόννησο ἔχει μεγάλη σημασία γιὰ τὶς μεταφορὲς τῶν Γερμανῶν. Οἱ ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ τὴν ἔχουν βάλει στὸ στόχαστρο. Σὲ ἀντίποινα οἱ Γερμανοὶ σχεδιάζουν καὶ ἐκτελοῦν ἐπιχειρήσεις κατὰ τῶν χωριῶν τῆς περιοχῆς, στὶς ὁποῖες ἐπιχειρήσεις συνδράμουν καὶ ταγματασφαλίτες. Σὲ μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς μάχες, στὴν περιοχὴ Ρογῶν – Κερπινῆς οἱ Γερμανοὶ ὑφίστανται συντριπτικὴ ἥττα ἀπὸ τὸν ΕΛΑΣ. Τὴν ἧττα αὐτὴ οἱ Γερμανοὶ δὲν τὴν ξέχασαν καὶ θὰ βγάλουν ἀργότερα τὸ ἄχτι τους στὰ Καλάβρυτα.
Οἱ μεγάλης ἐκτάσεως ἐπιχειρήσεις τῶν Γερμανῶν στὴν Ἀχαῒα εἶναι σὲ γνώση τοῦ ΕΛΑΣ, ὁ ὁποῖος ἔχει καταφέρνει νὰ συλλάβει τοὺς Γερμανοὺς ταχυδρόμους ποὺ μετέφεραν τὴν ἀπόρρητη ἀλληλογραφία. Ἡ σύλληψη αὐτὴ ἀναβάλλει γιὰ λίγες ἡμέρες τὴν ἔναρξη τῶν ἐκκαθαριστικῶν ἐπιχειρήσεων, οἱ ὁποῖες ξεκινοῦν τὶς πρῶτες μέρες τοῦ Δεκέμβρη. Ἀπὸ διάφορα σημεῖα, Πύργο, Πάτρα, Αἴγιο, Τρίπολη, ξεκινοῦν γερμανικὲς δυνάμεις μὲ προορισμὸ τὴν περιοχὴ Καλαβρύτων-Χελμού, ὅπου βρίσκονται τὸ Στρατηγεῖο Πελοποννήσου καὶ ἰσχυρὰ τμήματα ἀνταρτῶν. Περνοῦν ἀπὸ διάφορα χωριά, Κερπινή, Ἐλίκη, Ρογοί, Μέγα Σπήλαιο, ὅπου καῖνε καὶ σκοτώνουν ἀμάχους.
Οἱ ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ ἔχουν στὰ χέρια τους τοὺς 80 αἰχμάλωτους ἀπὸ τὴν μάχη τῆς Κερπινῆς. Δὲν συνηθίζουν νὰ κρατοῦν αἰχμαλώτους, ἀλλὰ καὶ δὲν ἤθελαν νὰ τοὺς σκοτώνουν. Πολλοὶ Ἰταλοὶ στὸ παρελθὸν εἶχαν γυμνωθεῖ καὶ διωχθεῖ ἀπὸ τὸ Αἴγιο. Ἄλλους τοὺς παρατοῦσαν σὲ διάφορα χωριά, στὰ ὁποῖα πολλοὶ ἔμειναν. Τοὺς Γερμανοὺς αἰχμαλώτους ἀπὸ τὴν μάχη τῆς Κερπινῆς τοὺς κράτησαν γιατί ἤθελαν νὰ τοὺς ἀνταλλάξουν μὲ ἄλλους ἀγωνιστές, μεταξὺ τῶν ὁποιῶν καὶ τὰ στελέχη τοῦ ΚΚΕ, Γαμβέτας καὶ Παπαδόπουλος.
Πρὶν ἀπὸ τὴν πορεία τῶν γερμανικῶν δυνάμεων πρὸς τὰ Καλάβρυτα ἔχουν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις μέ τόν ΕΛΑΣ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν Γερμανῶν αἰχμαλώτων ἀπὸ τὴν μάχη τῆς Κερπινῆς. Οἱ ἀρχικὲς προσπάθειες γίνονται μέσω τοῦ Σουηδικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, ἀλλὰ ναυαγοῦν, διότι οἱ Γερμανοὶ ἔχουν πληροφορηθεῖ ἀπὸ ἕναν προδότη μέλος τοῦ ΕΛΑΣ ( καπετάνιος Ἐλπιδοφόρος) τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ ΕΛΑΣ γιὰ τὰ στελέχη τοῦ ΚΚΕ, καὶ τοὺς ἐκτελοῦν γιὰ νὰ μὴ βρεθοῦν σὲ δύσκολη θέση. Κατόπιν αὐτοῦ του γεγονότος, ἀπὸ τὶς 5 Νοεμβρίου καὶ μετά, οἱ διαπραγματεύσεις συνεχίζονται μέσω ἐπιτροπῆς οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦνται σὲ ναυάγιο. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι οἱ Γερμανοὶ σὲ ἀντάλλαγμα τῶν αἰχμαλώτων ποὺ θὰ ἀπελευθέρωνε ὁ ΕΛΑΣ ἤθελαν νὰ ἐπιλέξουν οἱ ἴδιοι ποιοὶ Ἕλληνες κρατούμενοι θὰ ἀπελευθερωθοῦν, κάτι τὸ ὁποῖο δὲν ἦταν εὔκολο νὰ γίνει δεκτό. Ὅσο καιρὸ διαρκοῦν οἱ διαπραγματεύσεις οἱ Γερμανοὶ συνεχίζουν τοὺς βομβαρδισμοὺς τῶν χωριῶν ( Βυσωκά, Σούβαρδο, Βραχνί,…)καὶ μὲ τὴν συμμετοχὴ τῶν γερμανοτσολιάδων τὶς ἐκτελέσεις καὶ συγκλίνουν πρὸς τὰ Καλάβρυτα. Λεπτομερής καταγραφή των γερμανικῶν αγριοτήτων στην ἱστοσελία του δήμου Καλαβρύτων
http://www.kalavrita.gr/1943/history.htm
Η ΜΑΥΡΗ ΜΕΡΑ.
( περιγραφή τῶν Δ.Καλδίρη, Π.Νικολαῒδη, ἀπό το βιβλίο τοῦ Ἠλία Παπαστεριόπουλου «ὁ Μωριᾶς στά ὅπλα», τόμος Δ, σελ. 234-238, περιλαμβάνεται στό βιβλίο τῶν Μπιναρδόπουλου-Ρούπα-Χλιάπα " Ἡ Αἰγιάλεια στὴν Κατοχὴ καὶ στὴν Ἀντίσταση 1941-1944")
…Στὶς 13 Δεκεμβρίου τὸ πρωῒ, οἱ χιτλερικοὶ δυνάμωσαν τὶς φρουρὲς τους γύρω ἀπὸ τὰ Καλάβρυτα, καὶ διέταξαν νὰ χτυπήσουν οἱ καμπάνες. Ἕνας τελάλης φώναξε:
-Ὅλοι οἱ κάτοικοι, ἄντρες καὶ γυναῖκες, γέροι καὶ νέοι, παιδιὰ καὶ κορίτσια, νὰ συγκεντρωθοῦν στὸ προαύλιο τοῦ σχολείου, παίρνοντας μαζί τους μία κουβέρτα καὶ φαγητὸ γιὰ μία μέρα.
Χλωμοί, σὰν νὰ ἦταν κιόλας νεκροί, οἱ Καλαβρυτινοὶ βγῆκαν ἀπὸ τὰ σπίτιά τους καὶ πῆγαν στὸ προαύλιο τοῦ σχολείου. Ἐκεῖ, ὅπως συνήθως, οἱ Γερμανοὶ τοὺς χώρισαν σὲ δύο μέρη.
-Οἱ ἄρρενες ἀπὸ 14 ἐτῶν καὶ πάνω νὰ μείνουν στὸ προαύλιο. Οἱ γυναῖκες καὶ τὰ μικρὰ παιδιὰ νὰ μποῦν στὶς αἴθουσες τοῦ σχολείου.
Οἱ κάτοικοι ὑπάκουσαν πάλι. Τί μποροῦσαν νὰ κάνουν ὅταν τὰ πολυβόλα ἦταν στημένα πάνω τους;
Δὲν τοὺς ἐπέτρεψαν οὔτε ν’ἀποχαιρετιστοῦν. Κλείδωσαν τὰ γυναικόπαιδα μέσα στὸ σχολεῖο καὶ ὠδήγησαν τὴν θλιβερὴ φάλαγγα τῶν μελλοθανάτων ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό, στὰ κράσπεδα τοῦ λόφου Κάστρο, κοντὰ στὸ νεκροταφεῖο. Ὁ καθηγητὴς Ἀθανασιάδης ρώτησε τοὺς φρουροὺς στὰ γερμανικά:
-Ποῦ μᾶς πάτε; Θὰ μᾶς σκοτώσετε;
-Μὴ φοβόσαστε! Ἀπάντησαν οἱ Γερμανοί.
Ὅταν ἔφτασαν ἐκεῖ, οἱ Γερμανοὶ τοὺς εἶπαν ὅτι μποροῦσαν νὰ καθήσουν. Χίλιοι περίπου ἄνθρωποι, ἄλλοι καθιστοὶ στὸ χῶμα κι’ ἄλλοι ὄρθιοι, συζητοῦσαν κι’ ἀγωνιοῦσαν. Τί θὰ τοὺς ἔκαναν; Ἠσαν ἐκεῖ ἄνθρωποι ὅλων τῶν τάξεων καὶ ὅλων τῶν ἐπαγγελμάτων: ἐπιστήμονες, γιατροί, δικηγόροι, καθηγητές, ἱερωμένοι, δάσκαλοι, ὑπάλληλοι τοῦ κράτους καὶ τῶν τραπεζῶν, ἀγρότες καὶ ἐργάτες, βοσκοί, ἐπαγγελματίες καὶ ἔμποροι, γέροι καὶ νέοι καὶ ἀμούστακοι ἔφηβοι. Ἤσαν ἐκεῖ ὅλα τὰ Καλάβρυτα, μὲ ὅλο τὸ ἔνδοξο παρελθόν τους καὶ τὸ ἐπίσημο ἔνδοξο παρόν τους.
Μὲ ἀνησυχία εἶδαν τοὺς Γερμανοὺς νὰ στήνουν ἐννέα πολυβόλα γύρω τους.
-Γιατί στήνετε πολυβόλα; Θὰ μᾶς σκοτώσετε;
-Ὄχι, ἀπάντησαν οἱ Γερμανοί. Θὰ κάψουμε τὰ Καλάβρυτα καὶ θὰ δῆτε γιὰ τελευταία φορὰ τὴν πατρίδα σας!
- Θὰ μᾶς σκοτώσουν! εἶπε ὁ ὑπολοχαγὸς Νικολαῒδης.
- Μᾶλλον τὸ κάνουν ἐπίτηδες γιὰ νὰ μᾶς τρομάξουν, εἶπε ὁ ἀρχιμανδρίτης Δωρόθεος.
Ὁ ἀρχιδήμιος Τένερ, ποὺ ἦταν ἐπικεφαλῆς τῶν Γερμανῶν, εἶδε τὴν ἀναταραχὴ μεταξὺ τῶν Καλαβρυτινῶν καὶ ρώτησε τὸν καθηγητὴ Ἀθανασιάδη, ποὺ ἤξερε γερμανικά.
- Γιατί εἶναι ταραγμένοι;
- Πιστεύουν ὅτι θὰ μᾶς σκοτώσετε.
- Σᾶς δίνω τὸν λόγο τῆς στρατιωτικῆς μου τιμῆς, εἶπε ὁ Τένερ, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ συμβῆ κάτι τέτοιο. Πεῖτε τους νὰ ἡσυχάσουν!
Μὰ κανεὶς δὲν τὸν πίστεψε, ἐκτὸς ἀπὸ μερικοὺς ποὺ ἐπέμεναν νὰ γαντζωθοῦν ἀπὸ ἀπόγνωση στὴν ἐλπίδα ποὺ ἔδιναν αὐτὰ τὰ λόγια. Ἀλλὰ κι’ αὐτοὶ κατάλαβαν πολὺ σύντομα ὅτι ὅλα ἔδειχναν ὅτι σὲ λίγο θὰ ἄρχιζε ἡ ἐκτέλεσή τους.
Ξαφνικά, μεγάλες φλόγες ὑψώθηκαν ἀπὸ τὰ Καλάβρυτα πρὸς τὸν οὐρανό. Ἡ πόλι τοὺς καιγόταν, ἴσως μαζὶ μὲ τὶς γυναῖκες τους καὶ τὰ παιδιά τους, κι’αὐτοὶ ἤσαν ἐκεῖ, μὴ μπορώντας νὰ κάνουν τίποτε! Τὰ πολυβόλα τοῦ κατακτητῆ ἤσαν πάντα στημένα μὲ τὰ στόμια τοὺς καταπάνω τους, ἕτοιμα νὰ ξεράσουν φωτιά, πυρωμένο ἀτσάλι καὶ θάνατο.
Ὁ Τένερ φώναξε:
- Ὅλοι οἱ κρατούμενοι νὰ ἀναφωνήσουν μαζί μου: « Χάϊλ Χίτλερ!»
Τὰ χείλη τῶν Κλαβρυτινῶν σφίχτηκαν. Τὸ πλῆθος τῶν μελλοθανάτων ἄμεινε σιωπηλὸ καὶ ἀσάλευτο. Κατάλαβαν ὅτι εἶχε φτάσει ἡ μεγάλη στιγμή!
Καὶ τότε, πάνω ἀπὸ τὴν πλατεία τῶν Καλαβρύτων, ποὺ τὴν κατάτρωγαν οἱ φλόγες, ὑψώθηκαν τρεῖς φωτοβολίδες, δύο πράσινες κι’ ἔπειτα μία κόκκινη.
Σίγουρα, ἦταν τὸ σύνθημα τοῦ μακελλειοῦ, γιατί δόθηκε ἀμέσως διαταγὴ στοὺς πολυβολητές:
- Ἐπὶ σκοπόν!
Μέσα ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν Καλαβρυτινῶν ὑψώθηκε μία βοή. Ὅλοι ἤθελαν νὰ ἐνθαρρύνουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Ὁ γιατρὸς Γράψας φώναξε:
- Ἂς πεθάνουμε σὰν Ἕλληνες ἀδέλφια!
-Ἀδέλφια, δώναξε ὁ δικηγόρος Γεωργαντᾶς, τῶν πολλῶν ὁ θάνατος οὐκ ἔστιν θάνατος. Εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀθανασία. Ζήτω ἡ Ἑλλάς! Ζήτω τὸ ἀθῶο ἑλληνικὸ αἷμα!
Μέσα ἀπὸ τὸ πλῆθος ἔκανε μερικὰ βήματα μπροστὰ ὁ καθηγητὴς Ἀθανασιάδης, μὲ τὸ πρόσωπο κατακόκκινο ἀπὸ ὀργή, καὶ βροντοφώναξε στοὺς χιτλερικοὺς μὲ τὴ γλώσσα τους:
-Ποῦ εἶναι ὁ λόγος σου Τένερ; Ποῦ εἶναι ἡ στρατιωτική σου τιμή; Βάρβαροι! Ἄτιμοι! Γουρούνια!
Κι’ ἔφτυσε πάνω στοὺς δημίους.
Τότε ὁ ἐπικεφαλῆς Τένερ ἔδωσε τὴν διαταγή: Πῦρ!
Καὶ ἄρχισε τὸ ἀνατριχιαστικό, τὸ ἀσύλληπτο μακελλειό.
Τὰ πολυβόλα τερέτιζαν ὅλα μαζί, τραγουδώντας τὸ ἀπαίσιο τραγούδι τοῦ θανάτου καὶ τὰ κορμιὰ ἄρχισαν νὰ πέφτουν θερισμένα ἀπὸ τὶς σφαῖρες. Ἕνα πολύβουο βογγητὸ σηκώθηκε μέσα ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν μαρτύρων, ἀπὸ τοὺς ὁποίους πολλοὶ εἶχαν ἁπλῶς τραυματισθεῖ. Τὰ γύρω φαράγγια γέμισαν ἀπὸ τὸ βογγητὸ αὐτό, ποὺ λὲς καὶ ἦταν βογγητὸ ὅλης της μαρτυρικῆς Ἑλλάδας, ποῦ σφάδαζε κάτω ἀπὸ τὸ πέλμα τῶν ναζιστῶν δολοφόνων.
Ἐκεῖ, στὰ ριζὰ τοῦ λόφου, κοντὰ στὸ νεκροταφεῖο, θερίστηκε μέσα σὲ λίγα λεπτά, ὁλόκληρος ὁ ἀνδρικὸς πληθυσμὸς τῶν Καλαβρύτων. Δὲν εἶχαν ἀπομείνει ζωντανοί, παρὰ μόνο καμιὰ πενηνταριά, ποὺ ἔτυχε τὴν στιγμὴ ποὺ ἄρχισαν νὰ ρίχνουν τὰ πολυβόλα νὰ εἶναι ξαπλωμένοι. Καὶ δυὸ μικρὰ παιδιὰ 16 ἐτῶν, ὁ γιὸς τοῦ καθηγητῆ Δημοπουλου καὶ ὁ Νίκος Ἀλεξόπουλος. Τὰ δύο παιδιὰ τριγύριζαν ἀνάμεσα στὰ κορμιὰ τῶν νεκρῶν καὶ τῶν τραυματισμένων καὶ ἱκέτευαν τοὺς Γερμανοὺς δημίους, ποὺ πλησίασαν γιὰ τὴν χαριστικὴ βολή:
Μὴ μᾶς σκοτώσετε! Μή!
Οἱ Γερμανοὶ τὰ σκότωσαν μὲ μία σφαίρα περιστρόφου στὸ κεφάλι!
Ἔπειτα ἄρχισε τὸ δράμα τῆς «χαριστικῆς βολῆς» ποὺ ἦταν γιὰ ἀρκετούς, γιὰ ὅσους εἶχαν γλυτώσει ἀπὸ τὸν πολυβολισμό, σωστὴ ἐκτέλεσις. Μὲ πιστόλια καὶ μὲ αὐτόματα στὰ χέρια καὶ ἄλλοι μὲ τσεκούρια, οἱ δήμιοι μπῆκαν στὸν σωρὸ καὶ ἄρχισαν νὰ χτυποῦν μὲ σφαῖρες καὶ τσεκουριὲς στὸ κεφάλι τὰ κορμιὰ ἕνα ἕνα, χωρὶς νὰ ξεχωρίζουν νεκρούς, τραυματίες καὶ ζωντανούς.
Ὅταν τελειῶσαν, ὅταν δὲν εἶχε μείνει πιὰ κανένας ζωντανός, οἱ γυναῖκες ἔσπασαν τὴν πόρτα καὶ ἄνοιξαν τὸ σχολεῖο.
Σκηνὲς ἀφάνταστα τραγικές, σκηνὲς ποὺ δύσκολα μπορεῖ νὰ περιγραφοῦν ἀκολούθησαν.
Σὰν ἕνα κοπάδι τρελλῶν, οἱ γυναῖκες ἔτρεξαν στὸν τόπο τῆς σφαγῆς. Πολλὲς παραφρόνησαν μπροστὰ σ’ αὐτὸ ποὺ ἀντικρυσαν. Ἄρχισαν νὰ ψάχνουν ἀνάμεσα στὰ πτώματα, γιὰ νὰ βροῦν τοὺς δικούς τους. Οἱ σύζυγοί τους, τὰ παιδιά τους, οἱ ἀδελφοί τους, οἱ πατέρες τους, ἦταν σωριασμένοι χάμω νεκροί, λουσμένοι στὸ ἴδιο τους τὸ αἷμα, πολλοὶ παραμορφωμένοι ἀπὸ τὶς σφαῖρες καὶ τὶς τσεκουριὲς τῶν χιτλερικῶν. Μία ἀπὸ αὐτές, ἡ Νικολάου, βρῆκε νεκροὺς τὸν ἄντρα της, τοὺς πέντε γυιούς της καὶ τὸν ἀδελφό της. Οἱ συνυφάδες Ροδοπούλουβρηκαν νεκρούς τους ἄντρες τοὺς Ἡρακλῆ καὶ Ἠλία καὶ τέσσερις γυιούς τους.
Ὁ γυμνασιάρχης Οἰκονόμου βρέθηκε νεκρός, ἀγκαλιασμένος μὲ τὸν τηλεγραφητὴ Ν.Σακαλή…
Θρηνώντας καὶ μοιρολογώντας οἱ γυναῖκες ἄρχισαν νὰ θάβουν τὰ κορμιά. Μὰ δὲν εἶχαν ἐργαλεῖα. Τοὺς τὰ εἶχαν πάρει οἱ Γερμανοί. Ἔσκαψαν μὲ τὰ χέρια τὸ σκληρὸ χῶμα, κουβάλησαν πέτρες μὲ τὶς ποδιές τους, σωρίασαν τὰ πτώματα πολλὰ μαζὶ καὶ τὰ σκέπασαν μὲ πέτρες καὶ λίγο χῶμα.
Μὰ δὲν εἶχε πάρει τέλος τὸ δράμα τῆς μαρτυρικῆς πόλης…
Ἐνῷ οἱ γυναῖκες τῶν Καλαβρύτων, μοιρολογώντας, ἔθαβαν κάτω ἀπὸ πέτρες μὲ τὰ ἴδια τοὺς τὰ χέρια τοὺς γονεῖς τους, τοὺς συζύγους τους καὶ τὰ παιδιά τους, ἐνῶ τὰ Καλάβρυτα καίγονταν ἀπὸ τὴ μία ἄκρη τους στὴν ἄλλη, ἄλλες ὀρδὲς χιτλερικῶν ἁλώνιζαν τὴ γύρω περιοχὴ καὶ προέβαιναν σὲ ἐκτελέσεις, λεηλασίες καὶ ἐμπρησμοὺς στὰ χωριὰ καὶ τὰ μοναστήρια. Ἡ περιφέρεια εἶχε γεμίσει ἀπὸ καπνοὺς ποὺ ὑψώνονταν πρὸς τὸν οὐρανό. Τὰ χωριὰ Ζαχλωρού, Βισωκά, Ρογοί, Ἄνω Βλασία καὶ ἄλλα καταβροχθίζονταν ἀπὸ τὶς φλόγες. Τὰ μοναστήρια τῆς Ἁγίας Λαύρας καὶ τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου, οἱ ἱστορικὲς αὐτὲς ἐθνικὲς ἑλληνικὲς ἑστίες, εἶχαν ἐπίσης παραδοθῆ ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς στὴ φωτιά!...
…Ὅταν ὁ Ἑλληνικὸς Ἐρυθρὸς Σταυρὸς ζήτησε νὰ πάη στὸν τόπο τῆς καταστροφῆς, ὁ Γερμανὸς φρούραρχος τῆς Πάτρας εἶπε στοὺς ἀντιπροσώπους του μὲ λύσσα:
-Ματαιοπονεῖτε. Ἔχουμε σκοπὸ νὰ ξεριζώσουμε τὰ Καλάβρυτα. Πρέπει νὰ ξεχαστῆ ὅτι στὸ μέρος αὐτὸ ζοῦσαν ἄνθρωποι. Κρατῆστε τὰ τρόφιμα καὶ τὰ φάρμακά σας γιὰ ἄλλες περιοχές, γιὰ τὴν Πάτρα ἴσως, ποὺ δὲν ἀποκλείεται νὰ πάθη ὅτι ἔπαθαν τὰ Καλάβρυτα!...
Τελικά, παρὰ τὶς ἀντιρρήσεις τῶν Γερμανῶν, οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ ΕΕΣ κατάφεραν νὰ φτάσουν ὡς τὰ Καλάβρυτα…
Ὑπεύθυνοι τῆς τραγωδίας
α) Χέλμουτ Φέλμυ, στρατηγός, διοικητὴς τοῦ 68ου σώματος στρατοῦ Ἀθήνας. Εἶχε ἔρθει σὲ ἐπαφὴ καὶ μὲ τὸν Θεοκλητὸ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν αἰχμαλώτων. Εἶναι ὁ κύριος ὑπεύθυνος γιὰ τὴν σφαγὴ τῶν Καλαβρυτινῶν.
β) Χὰνς Βολφίγκερ, συνταγματάρχης, διοικητὴς τοῦ 749 συντάγματος, διοικητὴς Πατρών. Στὸ σύνταγμά του ὑπαγόταν καὶ τὸ τάγμα ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Αἴγιο. Τραυματίστηκε σὲ ἀτύχημα καὶ δὲν πῆρε μέρος στὶς ἐπιχειρήσεις. Γνώριζε τὸν τελικὸ στόχο καὶ ἦταν ἀδίστακτος.
Οἱ Φέλμυ καὶ Βολφίγκερ στὴ δίκη τῆς Νυρεμβέργης προσπάθησαν νὰ ρίξουν τὶς εὐθύνες στὸν ὑποστράτηγο Le Suire(von), ποὺ εἶχε ἀντικαταστήσει προσωρινὰ τὸν Φέλμυ κι’ εἶχε πεθάνει στὴν ΕΣΣΔ ὡς αἰχμάλωτος πολέμου.. Ἕδρα του ἦταν ἡ Τρίπολη.
γ) Elsenberker, ταγματάρχης, διοικητὴς ὅλων τῶν γερμανικῶν ταγμάτων τῆς ἐπαρχίας Αἰγιαλείας.
δ) Τένερ. Ὁ γνωστὸς δολοφόνος. Στὴν κατάσταση τῶν ἐγκληματιῶν πολέμου φέρεται ὡς ἀνθυπασπιστής. Οἱ Αἰγιῶτες θυμοῦνται ὅτι ἔφερε τὰ διακριτικά του λοχία κι ὅτι ἦταν τῶν SS, δηλαδὴ μὲ ἐξουσίες περισσότερες καὶ ἀπὸ στρατηγὸ τοῦ τακτικοῦ στρατοῦ.
ε) ὁ λοχαγὸς Γκνάς, ὁ ὁποῖος βρισκόταν στὶς 8/12/1943 ἐπικεφαλῆς μεγάλης δύναμης στὸ Μαζί.
στ) οἱ «Ἕλληνες» τῆς Πάτρας καὶ οἱ διάφοροι ἄλλοι ντόπιοι δωσίλογοι, ἀνώνυμοι καὶ ἐπώνυμοι.
Μερικοὶ ἔχουν ὑποστηρίξει πώς ἡ σφαγὴ τῶν Καλαβρύτων ἀποτελεῖ γερμανικὰ ἀντίποινα γιὰ τὴν ἐκτέλεση τῶν Γερμανῶν αἰχμαλώτων ἀπὸ τὴν μάχη τῆς Κερπινῆς. Εἶναι ὅμως γεγονὸς ὅτι οἱ Γερμανοὶ ποὺ ἐξαφάνισαν τὰ Καλάβρυτα καὶ εκτέλεσαν τοὺς κατοίκους, δὲν τὸ γνώριζαν μέχρι τὶς 17 Δεκεμβρίου. Τότε ἔμαθαν γιὰ τὴν ἐκτέλεση, ἀπὸ προδότες ποὺ τοὺς ὁδήγησαν ἐπὶ τόπου καὶ πίστεψαν ὅτι ἔγινε ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Τὸ ἀνήγγειλαν μάλιστα μὲ διακήρυξη στὶς κατοχικὲς ἐφημερίδες τῆς Πελοποννήσου, ἡ ὁποία ἄρχιζε ὡς ἑξῆς:
«ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ
Τὴν 17.12.1943 ἐφονεύθησαν καὶ ἠκρωτηριάσθησαν ( κτηνωδῶς) Γερμανοὶ στρατιῶται ὑπὸ κομμουνιστικῶν συμμοριῶν εἰς τὴν περιοχὴν Καλαβρύτων-Μαζέϊκων…»
Σὲ ἔρευνα τοῦ Περικλῆ Ροδάκη ( περιοδικὸ ΤΟΤΕ τεῦχος 6 )ἀποδεικνύεται ἡ ὕπαρξη πλαστῶν γερμανικῶν ἐγγράφων, ποὺ κατασκευάστηκαν ἀργότερα γιὰ νὰ στηριχτεῖ ἡ γερμανικὴ ἄποψη. Ἡ ἔρευνα καταλήγει: (Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῶν Μπιναρδόπουλου -Ρούπα-Χλιάπα " Ἡ Αἰγιάλεια στὴν Κατοχὴ καὶ στὴν Ἀντίσταση 1941-1944")
Συνοψίζοντας καταλήγουμε στὰ παρακάτω συμπεράσματα
-Ἡ ἐκτέλεση τῶν Γερμανῶν αἰχμαλώτων ἀπὸ τὸν ΕΛΑΣ εἶναι γεγονὸς ἀλλὰ δὲν ἀποτελεῖ τὴν αἰτία τῆς σφαγῆς τῶν Καλαβρύτων. Κι εἶναι θλιβερὸ ὅτι μετὰ τὸν πόλεμο βρέθηκαν Ἕλληνες ποὺ συνηγόρησαν στὰ ἐπιχειρήματα τῶν δημίων του ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ δικαιολόγησαν ἔτσι τὸ ἔγκλημά τους.
-Ἡ σφαγὴ τῶν Καλαβρύτων εἶχε ἀποφασισθεῖ πολὺ πρὶν ξεκινήσουν οἱ Γερμανοὶ τὶς ἐκκαθαριστικὲς ἐπιχειρήσεις στὴν κεντρικὴ Πελοπόννησο. ( ἐπιχειρήσεις ποὺ ἀποφασίσθηκαν μετὰ τὴν πανωλεθρία τους στὴν μάχη τῆς Κερπινῆς) . Ἀπόδειξη γὶ αὐτὸ ἀποτελοῦν οἱ μαρτυρίες τοῦ Θεοκλητοῦ στὸν ὁποῖο ὁ Φέλμι εἶχε μιλήσει γιὰ τὴν σφαγὴ τῶν Καλαβρύτων ἀπὸ τὸ Νοέμβριο.
-Οἱ Γερμανοὶ προκάλεσαν τὴν ἐκτέλεση τῶν συμπατριωτῶν τοὺς τορπιλλίζοντας τὶς διαπραγματεύσεις ἀνταλλαγῆς τους, καὶ καταδιώκοντας χωρὶς προφυλάξεις καὶ προσχήματα τὸ ἀπόσπασμα τοῦ ΕΛΑΣ ποὺ τοὺς κρατοῦσε. Εἶναι πολὺ λογικὸ νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἐπιθυμοῦσαν τὴν ἐκτέλεση αὐτὴ , ἀκριβῶς γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἐκτέλεση ποὺ εἶχαν βάλει στὰ σκαριά.
-Σήμερα 40 χρόνια ἀπὸ τὰ τραγικὰ ἐκεῖνα γεγονότα , καιρὸς εἶναι νὰ λάμψει ἡ ἀλήθεια καὶ νὰ πάψουν οἱ ποικιλώνυμοι ἐχθροί της Ἐθνικῆς Ἀντίστασης νὰ ρίχνουν σ’αὐτὴν εὐθύνες γιὰ τὴ ναζιστικὴ κτηνωδία στὰ Καλάβρυτα.
Γερμανοὶ ἱστορικοὶ καὶ δημοσιογράφοι ἀλλὰ καὶ Ἕλληνες, ὅλο καὶ περισσότερο τὰ τελευταία χρόνια συμμερίζονται τὴν ἄποψη περὶ γερμανικῶν ἀντιποίνων. Κάποιοι ἄλλοι φτάνουν στὸ σημεῖο νὰ δικαιολογοῦν ὄχι μόνο τὴν σφαγὴ τῶν Καλαβρυτινῶν ἀλλὰ καὶ τὴν δράση τῶν ταγματασφαλιτῶν. Ἡ προσπάθεια ὅλων αὐτῶν, ἂν καὶ τῶν Γερμανῶν εἶναι κατανοητὴ ἀπὸ τὴν μεριά τους, συμβάλλει σαφῶς στὴν τάση τῶν καιρῶν νὰ ἐξισώνονται, νὰ κρίνονται μὲ τὰ ἴδια μέτρα καὶ σταθμά, ὁ θύτης καὶ τὸ θύμα, ὁ ἀμυνόμενος μὲ τὸν ἐπιτιθέμενο. Τὸ ἔχουμε δεῖ στὴν Παλαιστίνη, στὴν Σερβία, στὸ Ἰράκ, καὶ στὸ Ἀφγανιστάν. Καί τά τελευταῖα χρόνια στήν Κύπρο. Γιὰ ὅλους αὐτοὺς καὶ στὴν γερμανικὴ Κατοχή, ὅπως καὶ σὲ ὁποιαδήποτε εἰσβολὴ καὶ κατοχή, ὁ εἰσβολέας ἔχει ἴδια δικαιώματα μὲ τὸν ἀμυνόμενο. Στὶς παρακάτω ἰστοσελίδες παρουσιάζονται οἱ ἀνακρίβειες καὶ οἱ ψευδολογίες αὐτῶν τῶν ὄψιμων καὶ «ἀντικειμενικῶν» ἐρευνητῶν.
http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=1060972&publDate=9/12/2001
(Τό Ὁλοκαύτωμα τῶν Καλαβρύτων –Ριζοσπάστης 9/12/2001)
http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=3148236&publDate=11/12/2005
(Το Ὁλοκαύτωμα τῶν Καλαβρύτων -Ἡ θεωρία τῶν ἀντιποίνων –Ριζοσπάστης 11/12/2005
http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=2642475&publDate=25/12/2004
(Μιά προσπάθεια γιά παραποίηση τῆς ἱστορίας – τοῦ Εὐάγγελου Μαχαίρα)
http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=2554366&publDate=31/10/2004
( ψευδολογίες σχετικά μέ τό ὁλοκαύτωμα των Καλαβρύτων)
Στὸ πλαίσιο αὐτό, Ἰταλοὶ καὶ Γερμανοί: στὶς 12-6-1943 ἐκτελοῦν 167 πατριῶτες στὰ χωριὰ τῆς Θεσσαλίας Δομένικο καὶ Μυλόγουστα. Στὶς 6-6-1943 ἐκτελοῦν 106 ὁμήρους στὸ Κούρνοβο. Στὴν Ἤπειρο στὶς 26-7-1943 καταστρέφουν τὴν Μουσιωτίτσα καὶ σφάζουν 154 χωριανούς. Σὶς 16-8-1943, Γερμανοὶ καὶ Ἰταλοὶ μαζί, ἐξαφανίζουν τὸ Καμμένο στὴν Ἄρτα, σκοτώνοντας μαζὶ 317 κατοίκους, κυρίως γυναικόπαιδα.
Ὅταν ἔγινε ἡ συνθηκολόγηση τῆς Ἰταλίας καὶ ἀπελευθερώθηκε ἡ Βόρειος Ἀφρική, ἡ πρώτη γραμμὴ τοῦ νότιου γερμανικοῦ μετώπου ἀπαρτίζεται ἀπὸ τὴν Κρήτη, τὴν Πελοπόννησο καὶ τὴν Νότιο Στερεά. Γιὰ τὴν ὑπεράσπισή της οἱ Γερμανοὶ ἐνισχύονται μὲ μεραρχίες ἀπὸ τὴν Σικελία καὶ τὴ Νότιο Ἰταλία. Σὲ ἐπιδρομὴ στὶς 14-9-1943 στὴν ἐπαρχία Βιάννου στὴν Κρήτη ἐκτελοῦν 700 κατοίκους καὶ καῖνε ἑφτὰ χωριά.
Ἡ γραμμὴ Κόρινθος-Αἴγιο-Πάτρα, στὴν βόρεια Πελοπόννησο ἔχει μεγάλη σημασία γιὰ τὶς μεταφορὲς τῶν Γερμανῶν. Οἱ ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ τὴν ἔχουν βάλει στὸ στόχαστρο. Σὲ ἀντίποινα οἱ Γερμανοὶ σχεδιάζουν καὶ ἐκτελοῦν ἐπιχειρήσεις κατὰ τῶν χωριῶν τῆς περιοχῆς, στὶς ὁποῖες ἐπιχειρήσεις συνδράμουν καὶ ταγματασφαλίτες. Σὲ μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς μάχες, στὴν περιοχὴ Ρογῶν – Κερπινῆς οἱ Γερμανοὶ ὑφίστανται συντριπτικὴ ἥττα ἀπὸ τὸν ΕΛΑΣ. Τὴν ἧττα αὐτὴ οἱ Γερμανοὶ δὲν τὴν ξέχασαν καὶ θὰ βγάλουν ἀργότερα τὸ ἄχτι τους στὰ Καλάβρυτα.
Οἱ μεγάλης ἐκτάσεως ἐπιχειρήσεις τῶν Γερμανῶν στὴν Ἀχαῒα εἶναι σὲ γνώση τοῦ ΕΛΑΣ, ὁ ὁποῖος ἔχει καταφέρνει νὰ συλλάβει τοὺς Γερμανοὺς ταχυδρόμους ποὺ μετέφεραν τὴν ἀπόρρητη ἀλληλογραφία. Ἡ σύλληψη αὐτὴ ἀναβάλλει γιὰ λίγες ἡμέρες τὴν ἔναρξη τῶν ἐκκαθαριστικῶν ἐπιχειρήσεων, οἱ ὁποῖες ξεκινοῦν τὶς πρῶτες μέρες τοῦ Δεκέμβρη. Ἀπὸ διάφορα σημεῖα, Πύργο, Πάτρα, Αἴγιο, Τρίπολη, ξεκινοῦν γερμανικὲς δυνάμεις μὲ προορισμὸ τὴν περιοχὴ Καλαβρύτων-Χελμού, ὅπου βρίσκονται τὸ Στρατηγεῖο Πελοποννήσου καὶ ἰσχυρὰ τμήματα ἀνταρτῶν. Περνοῦν ἀπὸ διάφορα χωριά, Κερπινή, Ἐλίκη, Ρογοί, Μέγα Σπήλαιο, ὅπου καῖνε καὶ σκοτώνουν ἀμάχους.
Οἱ ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ ἔχουν στὰ χέρια τους τοὺς 80 αἰχμάλωτους ἀπὸ τὴν μάχη τῆς Κερπινῆς. Δὲν συνηθίζουν νὰ κρατοῦν αἰχμαλώτους, ἀλλὰ καὶ δὲν ἤθελαν νὰ τοὺς σκοτώνουν. Πολλοὶ Ἰταλοὶ στὸ παρελθὸν εἶχαν γυμνωθεῖ καὶ διωχθεῖ ἀπὸ τὸ Αἴγιο. Ἄλλους τοὺς παρατοῦσαν σὲ διάφορα χωριά, στὰ ὁποῖα πολλοὶ ἔμειναν. Τοὺς Γερμανοὺς αἰχμαλώτους ἀπὸ τὴν μάχη τῆς Κερπινῆς τοὺς κράτησαν γιατί ἤθελαν νὰ τοὺς ἀνταλλάξουν μὲ ἄλλους ἀγωνιστές, μεταξὺ τῶν ὁποιῶν καὶ τὰ στελέχη τοῦ ΚΚΕ, Γαμβέτας καὶ Παπαδόπουλος.
Πρὶν ἀπὸ τὴν πορεία τῶν γερμανικῶν δυνάμεων πρὸς τὰ Καλάβρυτα ἔχουν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις μέ τόν ΕΛΑΣ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν Γερμανῶν αἰχμαλώτων ἀπὸ τὴν μάχη τῆς Κερπινῆς. Οἱ ἀρχικὲς προσπάθειες γίνονται μέσω τοῦ Σουηδικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, ἀλλὰ ναυαγοῦν, διότι οἱ Γερμανοὶ ἔχουν πληροφορηθεῖ ἀπὸ ἕναν προδότη μέλος τοῦ ΕΛΑΣ ( καπετάνιος Ἐλπιδοφόρος) τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ ΕΛΑΣ γιὰ τὰ στελέχη τοῦ ΚΚΕ, καὶ τοὺς ἐκτελοῦν γιὰ νὰ μὴ βρεθοῦν σὲ δύσκολη θέση. Κατόπιν αὐτοῦ του γεγονότος, ἀπὸ τὶς 5 Νοεμβρίου καὶ μετά, οἱ διαπραγματεύσεις συνεχίζονται μέσω ἐπιτροπῆς οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦνται σὲ ναυάγιο. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι οἱ Γερμανοὶ σὲ ἀντάλλαγμα τῶν αἰχμαλώτων ποὺ θὰ ἀπελευθέρωνε ὁ ΕΛΑΣ ἤθελαν νὰ ἐπιλέξουν οἱ ἴδιοι ποιοὶ Ἕλληνες κρατούμενοι θὰ ἀπελευθερωθοῦν, κάτι τὸ ὁποῖο δὲν ἦταν εὔκολο νὰ γίνει δεκτό. Ὅσο καιρὸ διαρκοῦν οἱ διαπραγματεύσεις οἱ Γερμανοὶ συνεχίζουν τοὺς βομβαρδισμοὺς τῶν χωριῶν ( Βυσωκά, Σούβαρδο, Βραχνί,…)καὶ μὲ τὴν συμμετοχὴ τῶν γερμανοτσολιάδων τὶς ἐκτελέσεις καὶ συγκλίνουν πρὸς τὰ Καλάβρυτα. Λεπτομερής καταγραφή των γερμανικῶν αγριοτήτων στην ἱστοσελία του δήμου Καλαβρύτων
http://www.kalavrita.gr/1943/history.htm
Η ΜΑΥΡΗ ΜΕΡΑ.
( περιγραφή τῶν Δ.Καλδίρη, Π.Νικολαῒδη, ἀπό το βιβλίο τοῦ Ἠλία Παπαστεριόπουλου «ὁ Μωριᾶς στά ὅπλα», τόμος Δ, σελ. 234-238, περιλαμβάνεται στό βιβλίο τῶν Μπιναρδόπουλου-Ρούπα-Χλιάπα " Ἡ Αἰγιάλεια στὴν Κατοχὴ καὶ στὴν Ἀντίσταση 1941-1944")
…Στὶς 13 Δεκεμβρίου τὸ πρωῒ, οἱ χιτλερικοὶ δυνάμωσαν τὶς φρουρὲς τους γύρω ἀπὸ τὰ Καλάβρυτα, καὶ διέταξαν νὰ χτυπήσουν οἱ καμπάνες. Ἕνας τελάλης φώναξε:
-Ὅλοι οἱ κάτοικοι, ἄντρες καὶ γυναῖκες, γέροι καὶ νέοι, παιδιὰ καὶ κορίτσια, νὰ συγκεντρωθοῦν στὸ προαύλιο τοῦ σχολείου, παίρνοντας μαζί τους μία κουβέρτα καὶ φαγητὸ γιὰ μία μέρα.
Χλωμοί, σὰν νὰ ἦταν κιόλας νεκροί, οἱ Καλαβρυτινοὶ βγῆκαν ἀπὸ τὰ σπίτιά τους καὶ πῆγαν στὸ προαύλιο τοῦ σχολείου. Ἐκεῖ, ὅπως συνήθως, οἱ Γερμανοὶ τοὺς χώρισαν σὲ δύο μέρη.
-Οἱ ἄρρενες ἀπὸ 14 ἐτῶν καὶ πάνω νὰ μείνουν στὸ προαύλιο. Οἱ γυναῖκες καὶ τὰ μικρὰ παιδιὰ νὰ μποῦν στὶς αἴθουσες τοῦ σχολείου.
Οἱ κάτοικοι ὑπάκουσαν πάλι. Τί μποροῦσαν νὰ κάνουν ὅταν τὰ πολυβόλα ἦταν στημένα πάνω τους;
Δὲν τοὺς ἐπέτρεψαν οὔτε ν’ἀποχαιρετιστοῦν. Κλείδωσαν τὰ γυναικόπαιδα μέσα στὸ σχολεῖο καὶ ὠδήγησαν τὴν θλιβερὴ φάλαγγα τῶν μελλοθανάτων ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό, στὰ κράσπεδα τοῦ λόφου Κάστρο, κοντὰ στὸ νεκροταφεῖο. Ὁ καθηγητὴς Ἀθανασιάδης ρώτησε τοὺς φρουροὺς στὰ γερμανικά:
-Ποῦ μᾶς πάτε; Θὰ μᾶς σκοτώσετε;
-Μὴ φοβόσαστε! Ἀπάντησαν οἱ Γερμανοί.
Ὅταν ἔφτασαν ἐκεῖ, οἱ Γερμανοὶ τοὺς εἶπαν ὅτι μποροῦσαν νὰ καθήσουν. Χίλιοι περίπου ἄνθρωποι, ἄλλοι καθιστοὶ στὸ χῶμα κι’ ἄλλοι ὄρθιοι, συζητοῦσαν κι’ ἀγωνιοῦσαν. Τί θὰ τοὺς ἔκαναν; Ἠσαν ἐκεῖ ἄνθρωποι ὅλων τῶν τάξεων καὶ ὅλων τῶν ἐπαγγελμάτων: ἐπιστήμονες, γιατροί, δικηγόροι, καθηγητές, ἱερωμένοι, δάσκαλοι, ὑπάλληλοι τοῦ κράτους καὶ τῶν τραπεζῶν, ἀγρότες καὶ ἐργάτες, βοσκοί, ἐπαγγελματίες καὶ ἔμποροι, γέροι καὶ νέοι καὶ ἀμούστακοι ἔφηβοι. Ἤσαν ἐκεῖ ὅλα τὰ Καλάβρυτα, μὲ ὅλο τὸ ἔνδοξο παρελθόν τους καὶ τὸ ἐπίσημο ἔνδοξο παρόν τους.
Μὲ ἀνησυχία εἶδαν τοὺς Γερμανοὺς νὰ στήνουν ἐννέα πολυβόλα γύρω τους.
-Γιατί στήνετε πολυβόλα; Θὰ μᾶς σκοτώσετε;
-Ὄχι, ἀπάντησαν οἱ Γερμανοί. Θὰ κάψουμε τὰ Καλάβρυτα καὶ θὰ δῆτε γιὰ τελευταία φορὰ τὴν πατρίδα σας!
- Θὰ μᾶς σκοτώσουν! εἶπε ὁ ὑπολοχαγὸς Νικολαῒδης.
- Μᾶλλον τὸ κάνουν ἐπίτηδες γιὰ νὰ μᾶς τρομάξουν, εἶπε ὁ ἀρχιμανδρίτης Δωρόθεος.
Ὁ ἀρχιδήμιος Τένερ, ποὺ ἦταν ἐπικεφαλῆς τῶν Γερμανῶν, εἶδε τὴν ἀναταραχὴ μεταξὺ τῶν Καλαβρυτινῶν καὶ ρώτησε τὸν καθηγητὴ Ἀθανασιάδη, ποὺ ἤξερε γερμανικά.
- Γιατί εἶναι ταραγμένοι;
- Πιστεύουν ὅτι θὰ μᾶς σκοτώσετε.
- Σᾶς δίνω τὸν λόγο τῆς στρατιωτικῆς μου τιμῆς, εἶπε ὁ Τένερ, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ συμβῆ κάτι τέτοιο. Πεῖτε τους νὰ ἡσυχάσουν!
Μὰ κανεὶς δὲν τὸν πίστεψε, ἐκτὸς ἀπὸ μερικοὺς ποὺ ἐπέμεναν νὰ γαντζωθοῦν ἀπὸ ἀπόγνωση στὴν ἐλπίδα ποὺ ἔδιναν αὐτὰ τὰ λόγια. Ἀλλὰ κι’ αὐτοὶ κατάλαβαν πολὺ σύντομα ὅτι ὅλα ἔδειχναν ὅτι σὲ λίγο θὰ ἄρχιζε ἡ ἐκτέλεσή τους.
Ξαφνικά, μεγάλες φλόγες ὑψώθηκαν ἀπὸ τὰ Καλάβρυτα πρὸς τὸν οὐρανό. Ἡ πόλι τοὺς καιγόταν, ἴσως μαζὶ μὲ τὶς γυναῖκες τους καὶ τὰ παιδιά τους, κι’αὐτοὶ ἤσαν ἐκεῖ, μὴ μπορώντας νὰ κάνουν τίποτε! Τὰ πολυβόλα τοῦ κατακτητῆ ἤσαν πάντα στημένα μὲ τὰ στόμια τοὺς καταπάνω τους, ἕτοιμα νὰ ξεράσουν φωτιά, πυρωμένο ἀτσάλι καὶ θάνατο.
Ὁ Τένερ φώναξε:
- Ὅλοι οἱ κρατούμενοι νὰ ἀναφωνήσουν μαζί μου: « Χάϊλ Χίτλερ!»
Τὰ χείλη τῶν Κλαβρυτινῶν σφίχτηκαν. Τὸ πλῆθος τῶν μελλοθανάτων ἄμεινε σιωπηλὸ καὶ ἀσάλευτο. Κατάλαβαν ὅτι εἶχε φτάσει ἡ μεγάλη στιγμή!
Καὶ τότε, πάνω ἀπὸ τὴν πλατεία τῶν Καλαβρύτων, ποὺ τὴν κατάτρωγαν οἱ φλόγες, ὑψώθηκαν τρεῖς φωτοβολίδες, δύο πράσινες κι’ ἔπειτα μία κόκκινη.
Σίγουρα, ἦταν τὸ σύνθημα τοῦ μακελλειοῦ, γιατί δόθηκε ἀμέσως διαταγὴ στοὺς πολυβολητές:
- Ἐπὶ σκοπόν!
Μέσα ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν Καλαβρυτινῶν ὑψώθηκε μία βοή. Ὅλοι ἤθελαν νὰ ἐνθαρρύνουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Ὁ γιατρὸς Γράψας φώναξε:
- Ἂς πεθάνουμε σὰν Ἕλληνες ἀδέλφια!
-Ἀδέλφια, δώναξε ὁ δικηγόρος Γεωργαντᾶς, τῶν πολλῶν ὁ θάνατος οὐκ ἔστιν θάνατος. Εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀθανασία. Ζήτω ἡ Ἑλλάς! Ζήτω τὸ ἀθῶο ἑλληνικὸ αἷμα!
Μέσα ἀπὸ τὸ πλῆθος ἔκανε μερικὰ βήματα μπροστὰ ὁ καθηγητὴς Ἀθανασιάδης, μὲ τὸ πρόσωπο κατακόκκινο ἀπὸ ὀργή, καὶ βροντοφώναξε στοὺς χιτλερικοὺς μὲ τὴ γλώσσα τους:
-Ποῦ εἶναι ὁ λόγος σου Τένερ; Ποῦ εἶναι ἡ στρατιωτική σου τιμή; Βάρβαροι! Ἄτιμοι! Γουρούνια!
Κι’ ἔφτυσε πάνω στοὺς δημίους.
Τότε ὁ ἐπικεφαλῆς Τένερ ἔδωσε τὴν διαταγή: Πῦρ!
Καὶ ἄρχισε τὸ ἀνατριχιαστικό, τὸ ἀσύλληπτο μακελλειό.
Τὰ πολυβόλα τερέτιζαν ὅλα μαζί, τραγουδώντας τὸ ἀπαίσιο τραγούδι τοῦ θανάτου καὶ τὰ κορμιὰ ἄρχισαν νὰ πέφτουν θερισμένα ἀπὸ τὶς σφαῖρες. Ἕνα πολύβουο βογγητὸ σηκώθηκε μέσα ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν μαρτύρων, ἀπὸ τοὺς ὁποίους πολλοὶ εἶχαν ἁπλῶς τραυματισθεῖ. Τὰ γύρω φαράγγια γέμισαν ἀπὸ τὸ βογγητὸ αὐτό, ποὺ λὲς καὶ ἦταν βογγητὸ ὅλης της μαρτυρικῆς Ἑλλάδας, ποῦ σφάδαζε κάτω ἀπὸ τὸ πέλμα τῶν ναζιστῶν δολοφόνων.
Ἐκεῖ, στὰ ριζὰ τοῦ λόφου, κοντὰ στὸ νεκροταφεῖο, θερίστηκε μέσα σὲ λίγα λεπτά, ὁλόκληρος ὁ ἀνδρικὸς πληθυσμὸς τῶν Καλαβρύτων. Δὲν εἶχαν ἀπομείνει ζωντανοί, παρὰ μόνο καμιὰ πενηνταριά, ποὺ ἔτυχε τὴν στιγμὴ ποὺ ἄρχισαν νὰ ρίχνουν τὰ πολυβόλα νὰ εἶναι ξαπλωμένοι. Καὶ δυὸ μικρὰ παιδιὰ 16 ἐτῶν, ὁ γιὸς τοῦ καθηγητῆ Δημοπουλου καὶ ὁ Νίκος Ἀλεξόπουλος. Τὰ δύο παιδιὰ τριγύριζαν ἀνάμεσα στὰ κορμιὰ τῶν νεκρῶν καὶ τῶν τραυματισμένων καὶ ἱκέτευαν τοὺς Γερμανοὺς δημίους, ποὺ πλησίασαν γιὰ τὴν χαριστικὴ βολή:
Μὴ μᾶς σκοτώσετε! Μή!
Οἱ Γερμανοὶ τὰ σκότωσαν μὲ μία σφαίρα περιστρόφου στὸ κεφάλι!
Ἔπειτα ἄρχισε τὸ δράμα τῆς «χαριστικῆς βολῆς» ποὺ ἦταν γιὰ ἀρκετούς, γιὰ ὅσους εἶχαν γλυτώσει ἀπὸ τὸν πολυβολισμό, σωστὴ ἐκτέλεσις. Μὲ πιστόλια καὶ μὲ αὐτόματα στὰ χέρια καὶ ἄλλοι μὲ τσεκούρια, οἱ δήμιοι μπῆκαν στὸν σωρὸ καὶ ἄρχισαν νὰ χτυποῦν μὲ σφαῖρες καὶ τσεκουριὲς στὸ κεφάλι τὰ κορμιὰ ἕνα ἕνα, χωρὶς νὰ ξεχωρίζουν νεκρούς, τραυματίες καὶ ζωντανούς.
Ὅταν τελειῶσαν, ὅταν δὲν εἶχε μείνει πιὰ κανένας ζωντανός, οἱ γυναῖκες ἔσπασαν τὴν πόρτα καὶ ἄνοιξαν τὸ σχολεῖο.
Σκηνὲς ἀφάνταστα τραγικές, σκηνὲς ποὺ δύσκολα μπορεῖ νὰ περιγραφοῦν ἀκολούθησαν.
Σὰν ἕνα κοπάδι τρελλῶν, οἱ γυναῖκες ἔτρεξαν στὸν τόπο τῆς σφαγῆς. Πολλὲς παραφρόνησαν μπροστὰ σ’ αὐτὸ ποὺ ἀντικρυσαν. Ἄρχισαν νὰ ψάχνουν ἀνάμεσα στὰ πτώματα, γιὰ νὰ βροῦν τοὺς δικούς τους. Οἱ σύζυγοί τους, τὰ παιδιά τους, οἱ ἀδελφοί τους, οἱ πατέρες τους, ἦταν σωριασμένοι χάμω νεκροί, λουσμένοι στὸ ἴδιο τους τὸ αἷμα, πολλοὶ παραμορφωμένοι ἀπὸ τὶς σφαῖρες καὶ τὶς τσεκουριὲς τῶν χιτλερικῶν. Μία ἀπὸ αὐτές, ἡ Νικολάου, βρῆκε νεκροὺς τὸν ἄντρα της, τοὺς πέντε γυιούς της καὶ τὸν ἀδελφό της. Οἱ συνυφάδες Ροδοπούλουβρηκαν νεκρούς τους ἄντρες τοὺς Ἡρακλῆ καὶ Ἠλία καὶ τέσσερις γυιούς τους.
Ὁ γυμνασιάρχης Οἰκονόμου βρέθηκε νεκρός, ἀγκαλιασμένος μὲ τὸν τηλεγραφητὴ Ν.Σακαλή…
Θρηνώντας καὶ μοιρολογώντας οἱ γυναῖκες ἄρχισαν νὰ θάβουν τὰ κορμιά. Μὰ δὲν εἶχαν ἐργαλεῖα. Τοὺς τὰ εἶχαν πάρει οἱ Γερμανοί. Ἔσκαψαν μὲ τὰ χέρια τὸ σκληρὸ χῶμα, κουβάλησαν πέτρες μὲ τὶς ποδιές τους, σωρίασαν τὰ πτώματα πολλὰ μαζὶ καὶ τὰ σκέπασαν μὲ πέτρες καὶ λίγο χῶμα.
Μὰ δὲν εἶχε πάρει τέλος τὸ δράμα τῆς μαρτυρικῆς πόλης…
Ἐνῷ οἱ γυναῖκες τῶν Καλαβρύτων, μοιρολογώντας, ἔθαβαν κάτω ἀπὸ πέτρες μὲ τὰ ἴδια τοὺς τὰ χέρια τοὺς γονεῖς τους, τοὺς συζύγους τους καὶ τὰ παιδιά τους, ἐνῶ τὰ Καλάβρυτα καίγονταν ἀπὸ τὴ μία ἄκρη τους στὴν ἄλλη, ἄλλες ὀρδὲς χιτλερικῶν ἁλώνιζαν τὴ γύρω περιοχὴ καὶ προέβαιναν σὲ ἐκτελέσεις, λεηλασίες καὶ ἐμπρησμοὺς στὰ χωριὰ καὶ τὰ μοναστήρια. Ἡ περιφέρεια εἶχε γεμίσει ἀπὸ καπνοὺς ποὺ ὑψώνονταν πρὸς τὸν οὐρανό. Τὰ χωριὰ Ζαχλωρού, Βισωκά, Ρογοί, Ἄνω Βλασία καὶ ἄλλα καταβροχθίζονταν ἀπὸ τὶς φλόγες. Τὰ μοναστήρια τῆς Ἁγίας Λαύρας καὶ τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου, οἱ ἱστορικὲς αὐτὲς ἐθνικὲς ἑλληνικὲς ἑστίες, εἶχαν ἐπίσης παραδοθῆ ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς στὴ φωτιά!...
…Ὅταν ὁ Ἑλληνικὸς Ἐρυθρὸς Σταυρὸς ζήτησε νὰ πάη στὸν τόπο τῆς καταστροφῆς, ὁ Γερμανὸς φρούραρχος τῆς Πάτρας εἶπε στοὺς ἀντιπροσώπους του μὲ λύσσα:
-Ματαιοπονεῖτε. Ἔχουμε σκοπὸ νὰ ξεριζώσουμε τὰ Καλάβρυτα. Πρέπει νὰ ξεχαστῆ ὅτι στὸ μέρος αὐτὸ ζοῦσαν ἄνθρωποι. Κρατῆστε τὰ τρόφιμα καὶ τὰ φάρμακά σας γιὰ ἄλλες περιοχές, γιὰ τὴν Πάτρα ἴσως, ποὺ δὲν ἀποκλείεται νὰ πάθη ὅτι ἔπαθαν τὰ Καλάβρυτα!...
Τελικά, παρὰ τὶς ἀντιρρήσεις τῶν Γερμανῶν, οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ ΕΕΣ κατάφεραν νὰ φτάσουν ὡς τὰ Καλάβρυτα…
Ὑπεύθυνοι τῆς τραγωδίας
α) Χέλμουτ Φέλμυ, στρατηγός, διοικητὴς τοῦ 68ου σώματος στρατοῦ Ἀθήνας. Εἶχε ἔρθει σὲ ἐπαφὴ καὶ μὲ τὸν Θεοκλητὸ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν αἰχμαλώτων. Εἶναι ὁ κύριος ὑπεύθυνος γιὰ τὴν σφαγὴ τῶν Καλαβρυτινῶν.
β) Χὰνς Βολφίγκερ, συνταγματάρχης, διοικητὴς τοῦ 749 συντάγματος, διοικητὴς Πατρών. Στὸ σύνταγμά του ὑπαγόταν καὶ τὸ τάγμα ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Αἴγιο. Τραυματίστηκε σὲ ἀτύχημα καὶ δὲν πῆρε μέρος στὶς ἐπιχειρήσεις. Γνώριζε τὸν τελικὸ στόχο καὶ ἦταν ἀδίστακτος.
Οἱ Φέλμυ καὶ Βολφίγκερ στὴ δίκη τῆς Νυρεμβέργης προσπάθησαν νὰ ρίξουν τὶς εὐθύνες στὸν ὑποστράτηγο Le Suire(von), ποὺ εἶχε ἀντικαταστήσει προσωρινὰ τὸν Φέλμυ κι’ εἶχε πεθάνει στὴν ΕΣΣΔ ὡς αἰχμάλωτος πολέμου.. Ἕδρα του ἦταν ἡ Τρίπολη.
γ) Elsenberker, ταγματάρχης, διοικητὴς ὅλων τῶν γερμανικῶν ταγμάτων τῆς ἐπαρχίας Αἰγιαλείας.
δ) Τένερ. Ὁ γνωστὸς δολοφόνος. Στὴν κατάσταση τῶν ἐγκληματιῶν πολέμου φέρεται ὡς ἀνθυπασπιστής. Οἱ Αἰγιῶτες θυμοῦνται ὅτι ἔφερε τὰ διακριτικά του λοχία κι ὅτι ἦταν τῶν SS, δηλαδὴ μὲ ἐξουσίες περισσότερες καὶ ἀπὸ στρατηγὸ τοῦ τακτικοῦ στρατοῦ.
ε) ὁ λοχαγὸς Γκνάς, ὁ ὁποῖος βρισκόταν στὶς 8/12/1943 ἐπικεφαλῆς μεγάλης δύναμης στὸ Μαζί.
στ) οἱ «Ἕλληνες» τῆς Πάτρας καὶ οἱ διάφοροι ἄλλοι ντόπιοι δωσίλογοι, ἀνώνυμοι καὶ ἐπώνυμοι.
Μερικοὶ ἔχουν ὑποστηρίξει πώς ἡ σφαγὴ τῶν Καλαβρύτων ἀποτελεῖ γερμανικὰ ἀντίποινα γιὰ τὴν ἐκτέλεση τῶν Γερμανῶν αἰχμαλώτων ἀπὸ τὴν μάχη τῆς Κερπινῆς. Εἶναι ὅμως γεγονὸς ὅτι οἱ Γερμανοὶ ποὺ ἐξαφάνισαν τὰ Καλάβρυτα καὶ εκτέλεσαν τοὺς κατοίκους, δὲν τὸ γνώριζαν μέχρι τὶς 17 Δεκεμβρίου. Τότε ἔμαθαν γιὰ τὴν ἐκτέλεση, ἀπὸ προδότες ποὺ τοὺς ὁδήγησαν ἐπὶ τόπου καὶ πίστεψαν ὅτι ἔγινε ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Τὸ ἀνήγγειλαν μάλιστα μὲ διακήρυξη στὶς κατοχικὲς ἐφημερίδες τῆς Πελοποννήσου, ἡ ὁποία ἄρχιζε ὡς ἑξῆς:
«ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ
Τὴν 17.12.1943 ἐφονεύθησαν καὶ ἠκρωτηριάσθησαν ( κτηνωδῶς) Γερμανοὶ στρατιῶται ὑπὸ κομμουνιστικῶν συμμοριῶν εἰς τὴν περιοχὴν Καλαβρύτων-Μαζέϊκων…»
Σὲ ἔρευνα τοῦ Περικλῆ Ροδάκη ( περιοδικὸ ΤΟΤΕ τεῦχος 6 )ἀποδεικνύεται ἡ ὕπαρξη πλαστῶν γερμανικῶν ἐγγράφων, ποὺ κατασκευάστηκαν ἀργότερα γιὰ νὰ στηριχτεῖ ἡ γερμανικὴ ἄποψη. Ἡ ἔρευνα καταλήγει: (Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῶν Μπιναρδόπουλου -Ρούπα-Χλιάπα " Ἡ Αἰγιάλεια στὴν Κατοχὴ καὶ στὴν Ἀντίσταση 1941-1944")
Συνοψίζοντας καταλήγουμε στὰ παρακάτω συμπεράσματα
-Ἡ ἐκτέλεση τῶν Γερμανῶν αἰχμαλώτων ἀπὸ τὸν ΕΛΑΣ εἶναι γεγονὸς ἀλλὰ δὲν ἀποτελεῖ τὴν αἰτία τῆς σφαγῆς τῶν Καλαβρύτων. Κι εἶναι θλιβερὸ ὅτι μετὰ τὸν πόλεμο βρέθηκαν Ἕλληνες ποὺ συνηγόρησαν στὰ ἐπιχειρήματα τῶν δημίων του ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ δικαιολόγησαν ἔτσι τὸ ἔγκλημά τους.
-Ἡ σφαγὴ τῶν Καλαβρύτων εἶχε ἀποφασισθεῖ πολὺ πρὶν ξεκινήσουν οἱ Γερμανοὶ τὶς ἐκκαθαριστικὲς ἐπιχειρήσεις στὴν κεντρικὴ Πελοπόννησο. ( ἐπιχειρήσεις ποὺ ἀποφασίσθηκαν μετὰ τὴν πανωλεθρία τους στὴν μάχη τῆς Κερπινῆς) . Ἀπόδειξη γὶ αὐτὸ ἀποτελοῦν οἱ μαρτυρίες τοῦ Θεοκλητοῦ στὸν ὁποῖο ὁ Φέλμι εἶχε μιλήσει γιὰ τὴν σφαγὴ τῶν Καλαβρύτων ἀπὸ τὸ Νοέμβριο.
-Οἱ Γερμανοὶ προκάλεσαν τὴν ἐκτέλεση τῶν συμπατριωτῶν τοὺς τορπιλλίζοντας τὶς διαπραγματεύσεις ἀνταλλαγῆς τους, καὶ καταδιώκοντας χωρὶς προφυλάξεις καὶ προσχήματα τὸ ἀπόσπασμα τοῦ ΕΛΑΣ ποὺ τοὺς κρατοῦσε. Εἶναι πολὺ λογικὸ νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἐπιθυμοῦσαν τὴν ἐκτέλεση αὐτὴ , ἀκριβῶς γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἐκτέλεση ποὺ εἶχαν βάλει στὰ σκαριά.
-Σήμερα 40 χρόνια ἀπὸ τὰ τραγικὰ ἐκεῖνα γεγονότα , καιρὸς εἶναι νὰ λάμψει ἡ ἀλήθεια καὶ νὰ πάψουν οἱ ποικιλώνυμοι ἐχθροί της Ἐθνικῆς Ἀντίστασης νὰ ρίχνουν σ’αὐτὴν εὐθύνες γιὰ τὴ ναζιστικὴ κτηνωδία στὰ Καλάβρυτα.
Γερμανοὶ ἱστορικοὶ καὶ δημοσιογράφοι ἀλλὰ καὶ Ἕλληνες, ὅλο καὶ περισσότερο τὰ τελευταία χρόνια συμμερίζονται τὴν ἄποψη περὶ γερμανικῶν ἀντιποίνων. Κάποιοι ἄλλοι φτάνουν στὸ σημεῖο νὰ δικαιολογοῦν ὄχι μόνο τὴν σφαγὴ τῶν Καλαβρυτινῶν ἀλλὰ καὶ τὴν δράση τῶν ταγματασφαλιτῶν. Ἡ προσπάθεια ὅλων αὐτῶν, ἂν καὶ τῶν Γερμανῶν εἶναι κατανοητὴ ἀπὸ τὴν μεριά τους, συμβάλλει σαφῶς στὴν τάση τῶν καιρῶν νὰ ἐξισώνονται, νὰ κρίνονται μὲ τὰ ἴδια μέτρα καὶ σταθμά, ὁ θύτης καὶ τὸ θύμα, ὁ ἀμυνόμενος μὲ τὸν ἐπιτιθέμενο. Τὸ ἔχουμε δεῖ στὴν Παλαιστίνη, στὴν Σερβία, στὸ Ἰράκ, καὶ στὸ Ἀφγανιστάν. Καί τά τελευταῖα χρόνια στήν Κύπρο. Γιὰ ὅλους αὐτοὺς καὶ στὴν γερμανικὴ Κατοχή, ὅπως καὶ σὲ ὁποιαδήποτε εἰσβολὴ καὶ κατοχή, ὁ εἰσβολέας ἔχει ἴδια δικαιώματα μὲ τὸν ἀμυνόμενο. Στὶς παρακάτω ἰστοσελίδες παρουσιάζονται οἱ ἀνακρίβειες καὶ οἱ ψευδολογίες αὐτῶν τῶν ὄψιμων καὶ «ἀντικειμενικῶν» ἐρευνητῶν.
http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=1060972&publDate=9/12/2001
(Τό Ὁλοκαύτωμα τῶν Καλαβρύτων –Ριζοσπάστης 9/12/2001)
http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=3148236&publDate=11/12/2005
(Το Ὁλοκαύτωμα τῶν Καλαβρύτων -Ἡ θεωρία τῶν ἀντιποίνων –Ριζοσπάστης 11/12/2005
http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=2642475&publDate=25/12/2004
(Μιά προσπάθεια γιά παραποίηση τῆς ἱστορίας – τοῦ Εὐάγγελου Μαχαίρα)
http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=2554366&publDate=31/10/2004
( ψευδολογίες σχετικά μέ τό ὁλοκαύτωμα των Καλαβρύτων)
Τετάρτη, 09 Δεκεμβρίου 2009
Ὁ Δεκέμβρης τοῦ 1944
ΟΤΑΝ ΜΑΘΕΥΤΗΚΕ Η ΑΙΜΑΤΟΧΥΣΙΑ
ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΤΟΡΗΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
(Auf die Nachricht von den Toryblutbadern in Griechenland)
Ἐκεῖ πού ἡ βρωμιά εἶναι πιό μεγάλη
ἐκεῖ ἀκοῦς τά πιό μεγάλα λόγια.
Μ’ ἄν πρέπει τήν μύτη σου νά φράξεις,
πῶς θά φράξεις τήν ἴδια ὥρα καί τ’ αὐτιά σου
Ἡ σύγκρουση μέ τό ΕΑΜ, ἡ ὁποία κορυφώθηκε τόν Δεκέμβρη τοῦ 1944, ἀποτελοῦσε διακαῆ πόθο τοῦ Τσώρτσιλ ἀπό τό καλοκαίρι τοῦ 1943. Θέλοντας νά διασφαλίσει τήν θέση τῆς μεταπολεμικῆς Ἑλλάδας στήν βρετανική σφαίρα ἐπιρροῆς, διαβλέπει πώς τό ἰσχυρό ἀντιστασιακό κίνημα πού ἐκφράζει τό ΕΑΜ θά εἶναι σημαντικό ἐμπόδιο. Πρέπει νά τό ἐξουδετερώσει. Γιά νά πετύχει τόν στόχο του, πού εἶναι ἡ ἐπιστροφή τοῦ Γεωργίου τοῦ Β, σχεδιάζει τίς κινήσεις του, τόσο στό ἐξωτερικό ὅσο καί στό ἐσωτερικό της Ἑλλάδας.
Στό διπλωματικό πεδίο ὁ Τσώρτσιλ προσπαθεῖ νά ἐξασφαλίσει τήν ἀνοχή τῶν ΗΠΑ καί ΕΣΣΔ. Ἀρχίζει νά ρίχνει τήν ἰδέα τῶν ζωνῶν ἐπιρροῆς πρός τόν Στάλιν. Οἱ Ἀμερικάνοι ἐκφράζουν τήν δυσφορία τους ἀλλά στήν ἀγγλοαμερικάνικη συνάντηση τοῦ Κεμπέκ τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1944, ὁ Ροῦζβελτ δίνει στόν Τσώρτσιλ τήν συγκατάθεσή του, ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Στέητ Ντηπάρτμεντ.Ἡ προέλαση τῶν Σοβιετικῶν στό ἀνατολικό μέτωπο, ἡ νέα κατάσταση πού διαμορφώνεται, στέλνει τόν Τσώρτσιλ τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1944 στήν Μόσχα, γιά νά ἐξασφαλίσει τήν ἀνοχή τοῦ Στάλιν στήν σχεδιαζόμενη βρετανική ἐπέμβαση στήν Ἑλλάδα.
Τό ἔντονο ἀγγλικό ἐνδιαφέρον γιά τήν Ἑλλάδα φαίνεται καί στήν πίεση πού ἀσκοῦσε ὁ Τσώρτσιλ γιά τό ἄνοιγμα τοῦ δευτέρου μετώπου κατά τοῦ Χίτλερ στά Βαλκάνια, κάτι στό ὁποῖο διαφωνοῦσε καί ὁ Ροῦζβελτ καί ὁ Στάλιν. Τελικά τό δεύτερο μέτωπο ἀνοίχτηκε πολύ ἀργότερα στήν Νορμανδία.
Μέ τήν ἐπιχείρηση ΜΑΝΝΑ, ἐν ἀγνοίᾳ τῆς ἐπίσημης ἑλληνικῆς κυβέρνησης, ἔχει ὁλοκληρωθεῖ ἡ ἀπόβαση στήν Ἑλλάδα περίπου 5000 στρατιωτῶν. Σέ προηγούμενη ἀνάρτηση ( http://katotokerdos.blogspot.com/2009/10/3.html ) εἴδαμε πώς οἱ Γερμανοί οὐσιαστικά ἀποχώρησαν ἀπό τήν Ἑλλάδα ἀνενόχλητοι, κυρίως χάρη στήν συμφωνία τῆς Λισαβώνας μεταξύ τῶν ἐμπολέμων Ἀγγλίας – Γερμανίας. Ὁ Τσώρτσιλ ἤθελε νά πετύχει τήν ἀνεμπόδιστη εἴσοδο τῶν Βρετανῶν στήν Ἀθήνα πρίν ἀπό τόν ΕΛΑΣ.
Στό ἐσωτερικό ἡ Ἀγγλία συμβάλλει στήν διχόνοια μεταξύ τῶν ἀνταρτῶν τοῦ ΕΛΑΣ καί τοῦ ΕΔΕΣ. Μετά τήν ἵδρυση τῆς ΠΕΕΑ, ὁ Τσώρτσιλ, φοβούμενος τήν πολιτική παρουσία της, ἐκμεταλλεύεται τά περιθωριοποιημένα ἀστικά κόμματα, στά ὁποῖα ὁ λαός, κατά τήν διάρκεια τῆς Κατοχῆς καί κυρίως μετά τήν ἵδρυση τῆς ΠΕΕΑ, ἔχει γυρίσει τήν πλάτη. Ἡ πολιτική τους παρουσία μετά τόν πόλεμο εἶναι ἀμφίβολη. Ἡ σύμπηξη ἑνός ἀντιεαμικοῦ μετώπου δέν εἶναι δύσκολη δουλειά γιά τούς Ἄγγλους, λαμβανομένης ὑπ’ ὄψιν τῆς πολιτικῆς ἀπειρίας καί ἀδυναμίας τῆς ἐαμικῆς ἡγεσίας. Σέ αὐτό βοήθησε καί τό κίνημα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, πού τό ἐκμεταλλεύτηκαν οἱ Ἄγγλοι γιά νά ἐκκαθαρίσουν τό ἑλληνικό στράτευμα ἀπό ἀντιβασιλικούς καί δημοκράτες ἀξιωματικούς καί τήν παράλληλη ἵδρυση τοῦ ΙΔΕΑ. Οἱ συμφωνίες τοῦ Λιβάνου καί τῆς Καζέρτας πού ἀκολούθησαν, οὐσιαστικά ἀδρανοποιοῦν τό ΕΑΜ καί τόν ΕΛΑΣ, μειώνουν τήν δυνατότητα ἑλιγμῶν στό πολιτικό καί στό στρατιωτικό πεδίο, παρά τήν τεράστια λαϊκή στήριξη πού διαθέτουν. Παράλληλα φέρνουν στό προσκήνιο τῆς πολιτικῆς τόν Γεώργιο Παπανδρέου.
Μετά τήν ἀπελευθέρωση, στίς 12 Ὀκτωβρίου 1944, καί τήν ὁμιλία τοῦ πρωθυπουργοῦ στίς 18 Ὀκτωβρίου ὁ λαός ἀναμένει τήν προσαγωγή σέ δίκη τῶν προδοτῶν καί τῶν δωσιλόγων τῆς κατοχῆς. Τό ζήτημα ὅμως πού θά κυριαρχήσει καί θά γίνει ἡ ἀφορμή πού ψάχνει ὁ Τσώρτσιλ γιά τήν σύγκρουση, εἶναι τό «στρατιωτικό». Ὁ ἀφοπλισμός τῶν ἀντιστασιακῶν ὁμάδων καί ὁ σχηματισμός ἐθνικοῦ στρατοῦ.
Ἀποβιβάζεται στήν Ἀθήνα ἡ Ὀρεινή Ταξιαρχία. Μετά τό κίνημα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἔχειὑποστεῖ ξεκαθάρισμα ἀπό δημοκρατικούς ἀξιωματικούς,οἱ ὁποῖοι εἶναι
κλεισμένοι στά στρατόπεδα τῆς Λιβύης. Ἡ ἀφιξή της κλονίζει τήν ἐμπιστοσύνη τοῦ Ε.Α.Μ στίς κυβερνητικές προθέσεις καί ἐξαγγελίες.
Σίς 13 Νοεμβρίου ὁ ἀρχιστράτηγος Ὀθωναῖος ζητάει ἀπό τόν πρωθυπουργό, παρουσία τοῦ Σκόμπυ, τόν πλήρη ἔλεγχο καί δικαιοδοσία ἐπί τῶν ἑλληνικῶν δυνάμεων καί τόν περιορισμό τοῦ Σκόμπυ στήν διοίκηση τῶν βρεττανικῶν μονάδων. Παράλληλα ζητᾶ νά ἀντικατασταθεῖ, ἄν ὁ πρωθυπουργός δέν συμφωνεῖ. Ὁ Παπανδρέου, οὐσιαστικά τόν ὠθεῖ σέ παραίτηση, λέγοντάς του πώς ἐπειδή μέχρι τίς 10 Δεκεμβρίου, πού ἔχει καθορισθεῖ ἡ διάλυση καί ὁ ἀφοπλισμός τῶν ἀντιστασιακῶν μονάδων, «… θά λάβουν χώραν ἐνέργειαι καθαρῶς πολιτικῆς φύσεως, θά παρακαλέσωμεν τόν στρατηγόν νά ἀναμείνη τήν ἡμερομηνία αὐτήν…».
Στίς 17 Νοεμβρίου γίνεται σύσκεψη τῶν καπετάνιων τοῦ ΕΛΑΣ στήν Λαμία. Ὁ Ἄρης, ὁ ὁποῖος ἐδῶ καί καιρό ἔχει ἀντιρρήσεις γιά τίς συμφωνίες τοῦ Λιβάνου καί τῆς Καζέρτας, ἐκφράζει τήν ἀνησυχία του γιά ἐνδεχόμενη ἐπέμβαση τῶν Ἄγγλων. Διστάζει ὅμως νά κάνει συγκεκριμένη πρόταση. Ἡ διαφωνία τοῦ Μάρκου Βαφειάδη, ὁ ὁποῖος μέ τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Κ.Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. θεωρεῖ τήν σύσκεψη πράξη ἀπειθαρχίας πρός τό Π.Γ τοῦ κόμματος, ὁδηγεῖ στήν ματαίωση τῆς σύσκεψης.
Ἀνήμερα τῆς 26ης ἐπετείου ἀπό τήν ἵδρυση τοῦ Κ.Κ.Ε, στίς 19 Νοεμβρίου γίνονται μεγάλες συγκεντρώσεις στήν Ἀθήνα καί τόν Πειραιά. Ὁ Γιῶργος Σιάντος διατυπώνει μέ σαφήνεια τίς θέσεις τοῦ κόμματος γιά τό κυρίαρχο ζήτημα τῶν ἡμερῶν. Τό «στρατιωτικό».
«…Συμφωνήσαμε μέ τίς προγραμματικές δηλώσεις τοῦ κ.Παπανδρέου πάνω στό ζήτημα αὐτό. Εἴμαστε σύμφωνοι νά ἀποστρατευθοῦν ὅλα τά ἐθελοντικά σώματα, πού δημιουργήθηκαν στό
ἐσωτερικό καί στήν θέση τους νά μπεῖ ἕνας Ἐθνικός Στρατός, πού θά ἀποτελεῖται ἀπό κανονική στρατολογία, πλαισιωμένος ἀπό στελέχη ξεκαθαρισμένα ἀπό προδότες καί φασίστες. Αὐτή εἶναι πραγματικά μία εἰλικρινής λύση, πού ἀποτελεῖ ἐγγύηση γιά ὅλες τίς παρατάξεις καί πρό παντός ἐγγύηση γιά τήν ἐξυπηρέτηση τῶν συμφερόντων τοῦ ἔθνους.»
Τίς ἑπόμενες μέρες τοῦ Νοέμβρη κυριαρχοῦν οἱ διαπραγματεύσεις γιά τό «στρατιωτικό». Τό ΕΑΜ ἐπιμένει στήν τήρηση τῶν κυβερνητικῶν ἐξαγγελιῶν γιά τήν ἐκκαθάριση τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας καί τῶν ἀξιωματικῶν ἀπό τούς προδότες καί τούς φασίστες. Ζητᾶ τήν δίκη τῶν δωσιλόγων. Ἡ πολιτική τοῦ Παπανδρέου, πού προσπαθεῖ να ισορροπήσει μεταξύ του ΕΑΜ και των φιλομοναρχικῶν, αλλά οὐσιαστικά ὑπαγορεύεται ἀπό τόν Σκόμπυ καί τον πρεσβευτή Λῆπερ εἶναι ἀντιφατική καί αὐτό δημιουργεῖ ἔνταση. Στίς καταστάσεις τοῦ ὑπουργείου Στρατιωτικῶν πού κυκλοφοροῦν, ἀπουσιάζουν μόνιμοι ἀξιωματικοί του ΕΛΑΣ ἀλλά περιλαμβάνονται στελέχη τῶν Τ.Α. Στίς 27 Νοεμβρίου ὁ Παπανδρέου ἀλλοιώνει μία ἀρχική συμφωνία μέ τό ΕΑΜ, καί τό ΕΑΜ σέ ἀπάντηση ἀκυρώνει τήν συμφωνία. Ἡ κατάσταση ὀξύνεται.
Ἡ κρίση ἐντείνεται τήν 1η Δεκεμβρίου, ὅταν ὁ Σκόμπυ εἰδοποιεῖ τόν Παπανδρέου ὅτι ὁ Τσώρτσιλ δέν δέχεται νά διαλυθεῖ ἡ Ὀρεινή Ταξιαρχία. Ὁ Σκόμπυ ἐκδίδει αὐθαίρετα διαγγέλματα πρός τίς ἀντιστασιακές ὁμάδες νά διαλυθοῦν, χωρίς τήν προηγούμενη ἔγκριση τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Ὁ Παπανδρέου καλεῖ σέ σύσκεψη ὅλους τους ὑπουργούς ἐκτός ἀπό ἐκείνους πού ἀνῆκαν στό Ε.Α.Μ. Ἀποφασίζουν τόν μονομερῆ ἀφοπλισμό τῆς πολιτοφυλακῆς τοῦ Ε.Α.Μ. Οἱ ὑπουργοί τῆς Ἀριστερᾶς ἀρνοῦνται τό τελεσίγραφο καί παραιτοῦνται. Σέ θρασύτατο διάγγελμα τῆς ἴδιας ἡμέρας ὁ Σκόμπυ ἀπευθυνόμενος στόν ἑλληνικό λαό τοῦ λέει οὐσιαστικά πῶς θά πεινάσει καί θά πτωχεύσει ἄν δέν ὑπακούσει στά διαγγέλματά του: «…Εἶμαι ἀποφασισμένος νά ἐπιτύχω ἐφ’ ὅσον δύναμαι τήν ἐκτέλεσιν τῶν σκοπῶν, οἱ ὁποῖοι μοῦ ἀνετέθησαν ἀπό τήν Κυβέρνησίν μου…Στέκομαι σταθερά εἰς τό πλευρόν τῆς σημερινῆς συνταγματικῆε Κυβερνήσεως, μέχρις ὅτου τό Ἑλληνικόν Κράτος μπορεῖ νά ἀποκατασταθῆ, μέ νόμιμον ἔνοπλον δύναμιν εἰς τάς διαταγᾶς του καί νά μποροῦν νά γίνουν ἐλεύθεραι ἐκλογαί. Ἐάν ὅλοι μαζί δέν ἐπιτύχωμεν, τό νόμισμα δέν θά κρατηθῆ σταθερόν καί ὁ λαός δέν θά τραφῆ…Μένετε ἥσυχοι, ὅτι ἡ Μεγάλη Βρετανία, ἕνας νησιωτικός λαός, ἔχει βαθείαν ἀγάπην διά τήν παλαιάν μαςσύμμαχον Ἑλλάδα καί θά τήν ὑποστηρίξη…».
Ἡ παρέμβαση τοῦ Σκόμπυ χαρακτηρίζεται ἀπό τον Βρετανό Μακ Νήλ στο βιβλίο του «Το ἑλληνικό δίλημμα», παράνομη καί σκανδαλώδης.
Τά διαγγέλματα τοῦ Σκόμπυ καί ἡ μονομερής ἀπόφαση τοῦ Παπανδρέου βρίσκουν τό Ε.Α.Μ. μέ τήν πλάτη στόν τοῖχο, διότι τό παρουσιάζουν σάν εὑρισκόμενο ἐν ἀδίκῳ στήν περίπτωση πού ἀρνηθεῖ νά ὑπακούσει. Ταυτόχρονα σέ διάφορα σημεῖα τῆς Ἀθήνας ἔχουν λάβει θέσεις οἱ βρετανικές μονάδες, πλαισιωμένες ἀπό ἔνοπλα τμήματα ταγματασφαλιτῶν καί προβοκατόρων. Τό ἔναυσμα γιά τήν σύγκρουση θά δοθεῖ 2 ἡμέρες μετά.
Ἕνα δεῖγμα τῶν ἀγγλικῶν προθέσεων ἀποτελεῖ , 1 μήνα πρίν, τό τηλεγράφημα τοῦ Τσώρτσιλ πρός τόν Ἦντεν στίς 7 Νοεμβρίου, στό ὁποῖο ὁ κυνισμός ξεχειλίζει.
«…Λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν τοῦ τιμήματος τό ὁποῖον κατεβάλαμεν διά νά ἐπιτύχωμεν ἀπό τήν Ρωσίαν νά ἔχωμεν ἐλευθέρας χείρας εἰς τήν Ἑλλάδα, δέν θά ἔπρεπε νά διστάσωμεν νά χρησιμωποιήσωμεν βρεττανικά στρατεύματα διά νά ὑποστηρίξημεν τήν ἑλληνικήν βασιλικήν κυβέρνησιν τοῦ κ. Παπανδρέου.
Τοῦτο συνεπάγεται τήν βεβαίαν ἐπέμβασιν ὠρισμένων ἐκ τῶν βρεττανικῶν αὐτῶν στρατευμάτων, διά νά ἐμποδίσουν ἐνδεχομένας ταραχάς. Ὁ κ.Παπανδρέου δύναται ἀσφαλῶς νά ἀπαγορεύση τήν ἔκδοσιν ἐφημερίδων τοῦ Ε.Α.Μ. ἐάν πρόκειται νά προκαλέση ἀπεργίαν τυπογράφων. Ἡ ἑλληνική ταξιαρχία θά φθάση συντόμως ἐλπίζω καί δέν θά διστάση νά ἀνοίξη πῦρ, ἐάν ἐτοῦτο εἶναι ἀναγκαῖον. Διατί ἀποστέλλεται μόνο μία ταξιαρχία τῆς ἰνδικῆς μεραρχίας; Χρειαζόμεθα 8-10.000 ἄνδρας τοῦ πεζικοῦ ἐπί πλέον, διά νά κρατήσουν τήν τάξιν εἰς τήν πρωτεύουσαν καί τήν Θεσσαλονίκην ἐν ὀνόματι τῆς παρούσης κυβερνήσεως. Θά πρέπει νά μελετήσωμεν ἐν συνέχεια τό θέμα τῆς ἐπεκτάσεως τῆς ἑλληνικῆς ἐξουσίας. Εἶμαι ἀπολύτως πεπεισμένος ὅτι θά ἔχωμεν σύγκρουσιν μέ τό Ε.Α.Μ. καί ὅτι δέν πρέπει νά προσπαθήσωμεν νά τήν ἀποφύγωμεν, ὑπό τόν ὄρον νά ἐκλέξωμεν καλῶς τό ἔδαφος.»
Στό πραξικόπημα τῶν Σκόμπυ – Παπανδρέου τό Ε.Α.Μ. ἀπαντᾶ: α) καλεῖ τόν ἀθηναϊκό λαό σέ διαδήλωση διαμαρτυρίας τήν Κυριακή 3 Δεκεμβρίου. β) κηρύσσει γενική ἀπεργία γιά τήν Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου γ) ἀνασυγκροτεῖ τήν Κεντρική Ἐπιτροπή τοῦ ΕΛΑΣ.
Τήν Κυριακή, 3 τοῦ μηνός, ἕνα ἄοπλο καί εἰρηνικό πλῆθος κατευθύνεται ἀπό κάθε ἄκρη τῆς Ἀθήνας και τοῦ Πειραιᾶ πρός τήν πλατεία Συντάγματος.Τά συνθήματα πού κυριαρχοῦν εἶναι γιά «ἐθνική ἑνότητα»
καί τιμωρία τῶν φασιστῶν και δωσιλόγων. Ξαφνικά ἀρχίζουν καί πέφτουν πυροβολισμοί ἀπό τίς στέγες τῶν κτιρίων τῆς Ἀστυνομίας καί τῶν Παλαιῶν Ἀνακτόρων. Ὁ ἀπολογισμός εἶναι 28 νεκροί καί 100 τραυματίες. Ἀργότερα τήν εὐθύνη γιά τήν ἐπίθεση ἀναλαμβάνει ὁ διευθυντής τῆς Ἀστυνομίας Ἀθηνῶν, Ἄγγελος Ἔβερτ. Στίς 12.12.1958, σέ συνέντευξή του στήν ἐφημερίδα Ἀκρόπολις, δηλώνει πώς εἶχε συναντηθεῖ μέ τόν Παπανδρέου καί «βάσει τῶν ὑπευθύνων διαταγῶν τάς ὁποίας εἶχε, διέταξε ὑπευθύνως τήν βιαίαν διάλυσιν τῶν διαδηλωτῶν».
Χαρακτηριστική εἶναι καί ἡ μαρτυρία τοῦ στρατηγοῦ Θρασύβουλου Τσακαλώτου, διοικητοῦ τῆς Ὀρεινῆς Ταξιαρχίας περί συμμετοχῆς ταγματασφαλιτῶν στά γεγονότα τῶν ἡμερῶν (Θρ. Τσακαλώτου: "40 χρόνια στρατιώτης της Ελλάδος", ΑΘΗΝΑΙ 1960, τόμος Α`, σελ. 576). Ὅσο γιά τούς Ἄγγλους πού κινοῦσαν τά νήματα, ὁ ἀνταποκριτής τῶν Times τοῦ Λονδίνου γράφει: " Η παρουσία τῶν βρετανικῶν στρατευμάτων εἶχε σά μόνο ἀποτέλεσμα νά καταστήσει τήν Μεγάλη Βρετανία συμμέτοχη σέ μιά πράξη πού ὅλος ὁ κόσμος στιγματίζει σά φασιστική."
Τήν ἑπομένη, 4 Δεκεμβρίου, ἑκατοντάδες χιλιάδες κόσμου συγκεντρώνονται γιά νά τιμήσουν τούς νεκρούς. Ἐπιστρέφοντας ἀπό τό νεκροταφεῖο δέχονται δολοφονικά πυρά στήν ὁδό Σταδίου. Στό ξενοδοχεῖο Μητρόπολις εἶναι ὀχυρωμένοι ταγματασφαλίτες καί δωσίλογοι. Τό ἴδιο συμβαίνει στήν ὁδό Πατησίων, στό Δ Ἀστυνομικό Τμῆμα καί τήν Γενική Ἀσφάλεια.
Νά σημειωθεῖ πώς ἡ συμμετοχή στίς συγκρούσεις τοῦ Δεκεμβρίου τῶν ταγματασφαλιτῶν καί τῶν δωσιλόγων, πού πρόδιδαν, λήστευαν και έσφαζαν τον ελληνικό λαό στην διάρκεια της κατοχής, ἔχει προταθεῖ ἀπό τούς Ἄγγλους, ὅπως ἀναφέρει στό βιβλίο του ὁ στρατηγός Λ.Σπαής, ἀναπληρωτής ὑπουργός Στρατιωτικῶν στήν κυβέρνηση Παπανδρέου.«… 'Aποφασίσαμε νά χρησιμοποιηθοῦν κατά τοῦ ΕΑΜ τά Τάγματα Ἀσφαλείας. Η εἰσήγηση ἦταν τῶν Ἄγγλων καί ἡ ἀπόφαση δική μου. Δέν θέλω νά δικαιολογήσω τήν πράξη, αλλά δεν γινόταν ἀλλιώς, ἡ στρατιωτική μας δύναμη ἦταν ἀνύπαρκτη. Συνολικά ὑπῆρχαν 27000 ἄνδρες τῶν Ταγμάτων Ἀσφαλείας. Χρησιμοποιήσαμε 12000, τούς λιγότερο ἐκτεθειμένους καί ὁπωσδήποτε κανένα ἀπό τά σημαίνοντα στελέχη. Τούς ντύσαμε καί τούς ἐξοπλίσαμε ἀφοῦ τούς πήραμε ἀπό τά στρατόπεδα συγεντρώσεως… Δέν εἶναι ἀλήθεια ὅτι δέν χρησιμοποιήθηκαν Τάγματα Ἀσφαλείας στά Δεκεμβριανά…Χρησιμοποιήθηκαν οἱ μισοί περίπου ἀπό ὅσους εἶχαν συλληφθεῖ καί αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια πού ἀποκαλύπτω σήμερα.»
Ὁ ΕΛΑΣ Ἀθήνας ἀποφασίζει νά δράσει, καί τό ἴδιο ἀπόγευμα ἡ σύγκρουση ξεκινᾶ. Ξεκαθαρίζει ἀπό τούς χίτες τήν περιοχή τοῦ Θησείου καί ἐξορμᾶ κατά τῶν ἀστυνομικῶν τμημάτων τῆς βόρειας Ἀθήνας. Ἀποφεύγει ὅμως νά ἔρθει σέ σύγκρουση μέ τίς βρετανικές δυνάμεις. Ἡ κυβέρνηση κηρύσσει τόν στρατιωτικό νόμο.
Τό ἴδιο βράδυ, ὑπό τό βάρος τῶν ἐξελίξεων, παραιτεῖται ὁ Παπανδρέου. Τήν ἄλλη ἡμέρα ὁ Λῆπερ διερευνᾶ τήν πιθανότητα σχηματισμοῦ κυβέρνησης ἀπό τόν Θ.Σοφούλη, κάτι πού θά εἶχε τήν ὑποστήριξη τοῦ ΕΑΜ καί θά ἀπομάκρυνε τήν αἱματοχυσία. Ὅμως ὁ Τσώρτσιλ τηλεγραφεῖ στόν Λῆπερ ὅτι θά «…ἔπρεπε νά ἐπιβάλει στόν Παπανδρέου νά παραμείνει στήν θέση του…. Ἄν παραιτεῖται θά πρέπει νά κλειδωθεῖ σέ ἕνα δωμάτιο μέχρι νά ξανάρθει στά λογικά του.» Ὁ Τσώρτσιλ δέν θέλει νά ἀφήσει τήν εὐκαιρία νά ὁδηγήσει τά πράγματα στήν ἔνοπλη σύγκρουση.
Στίς 5 Δεκεμβρίου ὁ στρατηγός Ντέ Γκώλ, ἔχοντας ὑπογράψει 10ετές σύμφωνο φιλίας μέ τόν Στάλιν ἐκδηλώνει τήν πρόθεση νά ἐπισκεφτεῖ ἰνκόγκνιτο τήν Ἑλλάδα. Δυατυχῶς ἡ ἀπάντηση τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης εἶναι ἀρνητική, ἐπικαλούμενη λόγους ἀσφαλείας τοῦ στρατηγοῦ.
Στίς 6 τοῦ μηνός τά βρετανικά στρατεύματα μπαίνουν στήν μάχη κατά τοῦ ΕΛΑΣ, τήν ὁποία τόσο ἐπιθυμοῦσε καί ἐπεδίωξε ὁ Τσώρτσιλ. Τό περίεργο εἶναι πώς οἱ πλέον ἔμπειροι στρατιωτικοί του ΕΛΑΣ, ὁ Ἄρης Βελουχιώτης καί ὁ Στέφανος Σαράφης βρίσκονται μακριά ἀπό τά πεδία τῆς μάχης. Ἔχουν σταλεῖ στήν Ἤπειρο νά κυνηγήσουν τόν Ζέρβα. Φαίνεται πώς ἡ ἡγεσία τοῦ ΕΑΜ καί τοῦ ΚΚΕ ἔτρεφε ἀκόμα αὐταπάτες γιά τήν ἀνάμιξη τῶν Ἄγγλων καί τήν σιωπηρή «οὐδετερότητα» τῶν ΗΠΑ καί ΕΣΣΔ. Πῶς ἀλλιῶς μπορεῖ νά ἐξηγηθεῖ ἡ ἔκκληση πού ἀπευθύνει στούς πρεσβευτές τῶν τριῶν Μεγάλων. Ζητά τήν σύσταση διεθνοῦς ἐπιτροπῆς ἀπό τήν Βρετανία, τήν Γαλλία, τήν ΕΣΣΔ καί τίς ΗΠΑ, γιά νά διερευνήσει τίς αἰτίες τῆς σύγκρουσης.
Τίς πρῶτες ἡμέρες τῶν συγκρούσεων ὁ ΕΛΑΣ κυριαρχεῖ. Δέν ἀποφασίζει ὅμως τό τελικό χτύπημα, διασκορπίζοντας τίς ἐπιχειρήσεις του. Δεῖγμα πολιτικῆς ἀνεπάρκειας καί ἔλλειψης στρατηγικῆς. Στίς 8 καί 10 Δεκεμβρίου, ἀλλά καί τίς ἑπόμενες ἡμέρες τό ΕΑΜ ἔρχεται σέ ἐπαφή μέ τόν Σκόμπυ γιά συμβιβασμό. Δέχεται νά ἀποσυρθεῖ ὁ ΕΛΑΣ ἀπό τήν πρωτεύουσα ἀλλά ζητάει καί τήν ἀπόσυρση τῆς Ὀρεινῆς Ταξιαρχίας, τήν ἐκκαθάριση τῆς Χωροφυλακῆς ἀπό τούς ταγματασφαλίτες καί τόν περιορισμό τῶν βρετανικῶν δυνάμεων σέ ὅτι προέβλεπε ἡ συμφωνία τῆς Καζέρτας. Οἱ Κρίς Γούντχάουζ καί Μπάϊφορντ Τζόουνς χαρακτηρίζουν τίς προτάσεις τοῦ ΕΑΜ συμβιβαστικές ἀλλά ὁ Σκόμπυ, ὑπεροπτικά, ἀπαιτεῖ καθαρή συνθηκολόγηση, τήν ἐκκένωση τῆς Ἄθήνας καί τόν ἀφοπλισμό τοῦ ΕΛΑΣ. Τό παρακάτω τηλεγράφημα τοῦ Τσώρτσιλ παίζει τόν ρόλο του: «…Κατά τήν γνώμη μου, δέν πρέπει νά δεχτοῦμε τίποτα πού νά εἶναι λιγότερο ἱκανοποιητικό ἀπό τούς ὅρους πού εἴχαμε συμφωνήσει πρίν ἀπό τήν ἐξέγερση…Ὁ ἀντικειμενικός σκοπός εἶναι ξεκάθαρος: νά νικήσουμε τό ΕΑΜ. Τό σταμάτημα τῶν μαχῶν ὑποτάσσεται σ’ αὐτό τόν σκοπό.»
Αὐτό τό τηλεγράφημα δημιουργεῖ μία μορφή προβλήματος στόν Τσώρτσιλ. Ὁ Ροῦζβελτ τό πληροφορεῖται καί τοῦ προτείνει νά κινηθεῖ πρός διαπραγματεύσεις, διότι ἡ κοινή γνώμη τῆς χώρας του, τοῦ ἀπαγορεύει «νά ταχθεῖ ὁλοκληρωτικά στό πλευρό τοῦ Τσώρτσιλ μέσα στήν συγκυρία τῶν περιστάσεων πού ὑπάρχουν τώρα στήν Ἑλλάδα.»
Τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζουν οἱ ἀγγλικές δυνάμεις τούς ἀναγκάζουν νά στείλουν, ἀπό τίς 15 ὡς τίς 25 Δεκεμβρίου, πολεμοφόδια καί ἐπί πλέον στρατεύματα. Ὁ Τσώρτσιλ, κατά τήν σύγκρουση τοῦ Δεκεμβρίου, κάλεσε τήν Τουρκία νά στείλει στρατεύματα κατοχῆς στήν Ἑλλάδα γιά νά χρησιμοποιηθοῦν ὡς ἀστυνομικές δυνάμεις. Τά σχετικά ντοκουμέντα βρίσκονται στό βιβλίο τοῦ Βάσου Μαθιόπουλου, « Ο ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ ΤΟΥ 1944, Σουηδικά, Ἑλβετικά καί Συμμαχικά ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ». Ἡ ἔκβαση τοῦ πολέμου εἶχε ἀρχίσει νά προδιαγράφεται καί ἤθελε νά ἐκμεταλλευθῆ τήν ὄψιμη δραστηριοποίηση τῆς Ἄγκυρας. Πιθανόν οἱ ὑπερβολικοί ὄροι τῆς τελευταίας, σέ συνδυασμό μέ σοβιετικές ἤ ἄλλες ἀντιδράσεις νά μετέβαλλαν τήν γνώμη τοῦ Τσώρτσιλ.
Οἱ δυσκολίες τῶν Ἄγγλων στό πεδίο τῆς μάχης, ὅπως καί ἡ ἔντονη κριτική στήν χώρα του καί τό βρετανικό κοινοβούλιο, φέρνουν στίς 24 Δεκεμβρίου τόν Τσώρτσιλ στήν Ἀθήνα. Τήν ἄλλη μέρα συναντιέται μέ τόν Δαμασκηνό. Στήν σύσκεψη πού ἀκολουθεῖ συμμετέχουν οἱ πρεσβευτές
τῶν ΗΠΑ καί τῆς Γαλλίας ὅπως καί ὁ ἀρχηγός τῆς σοβιετικῆς στρατιωτικῆς ἀποστολῆς Γκριγκόρι Ποπώφ. Ἀπό ἑλληνικῆς πλευρᾶς πολιτικοί ἀπό διάφορα κόμματα καί ἀντιπροσωπία τοῦ ΕΑΜ.
Μετά ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ Τσώρτσιλ ὅπου παρουσία τοῦ Ποπώφ δηλώνει: «…οἱ Βρετανοί ἔχουν ἔρθει στήν Ἑλλάδα μέ τήν συγκατάθεση τοῦ προέδρου Ροῦζβελτ καί τοῦ στρατάρχη Στάλιν», οἱ Βρετανοί καί οἱ ὑπόλοιποι ξένοι ἀποσύρονται. Οἱ Ἕλληνες συζητοῦν μεταξύ τους καί κατ’ ἀρχάς συμφωνοῦν στήν λύση τῆς Ἀντιβασιλείας. Τήν λύση τοῦ Δαμασκηνοῦ, αὐτοῦ πού ἀποκαλοῦσε «ἀναθεματισμένο παπά, ἀπομεινάρι τοῦ Μεσαίωνα» ἔχει προηγουμένως ἀποδεχθεῖ ὁ Τσώρτσιλ, ἐγκαταλείποντας τήν μέχρι τότε πεισματική του θέση ὑπέρ τοῦ Γεωργίου τοῦ Β.
Ἡ ἑπόμενη ἡμέρα ὅμως ἐξελίσσεται σέ πολιτικό ναυάγιο τῶν ἡγεσιῶν τοῦ ΕΑΜ καί τοῦ ΚΚΕ. Ἐκτιμοῦν λαθεμένα πώς ἡ ἀποδοχή ἀπό τόν Τσώρτσιλ τῆς Ἀντιβασιλείας εἶναι δεῖγμα ἀδυναμίας καί προβάλλουν τίς μέγιστες τῶν ἀπαιτήσεων. Μέχρι πρίν λίγες ἡμέρες ἦταν στό χέρι τους νά ἐπιβάλλουν στρατιωτική λύση ἀλλά δέν τό ἔπραξαν. Καί στήν διάσκεψη στόχευαν νά κερδίσουν ὅτι δέν κέρδισαν στήν μάχη κάτω ἀπό πολύ εὐνοϊκότερες συνθῆκες. Μία πληροφορία πῶς ἡ Διάσκεψη τῶν 3 Μεγάλων θά γίνει μέχρι τό τέλος τοῦ χρόνου, τούς κάνει νά πιστεύουν πώς μποροῦν νά κρατήσουν μέχρι τότε τούς Ἄγγλους. Οἱ ἀπαιτήσεις τους ὅμως ἀπορρίπτονται ἀμέσως ἀπό τούς ὑπόλοιπους Ἕλληνες πολιτικούς, καί ὁ Τσώρτσιλ ἁρπάζει τήν εὐκαιρία ἀνακοινώνοντας πώς οἱ προσπάθειές του γιά διαπραγματεύσεις τορπιλίστικαν ἀπό τήν ἀδιαλλαξία τοῦ ΕΑΜ.
Ἡ στάση τῆς ἡγεσίας τοῦ ΕΑΜ καί τοῦ ΚΚΕ στήν διάσκεψη τῆς 26ης Δεκεμβρίου καί κατά τήν διάρκεια ὅλου του μήνα εἶναι συνέχεια τῆς ἀποτυχημένης πολιτικῆς παρουσίας του στόν Λίβανο καί τήν Καζέρτα. Ἐκεῖ πού ἄφησε νά δεθεῖ χειροπόδαρα ἕνα ὁλόκληρο ἐθνικό καί λαϊκό ἀντιστασιακό κίνημα. Προσπαθοῦσε νά κρατήσει τά ὄπλα χωρίς νά πιστεύει στήν σύγκρουση μέ τούς Ἄγγλους. Ἀφέθηκε νά χτυπηθεῖ καί συντρίφτηκε. Ἄν πίστευε στήν σύγκρουση – τήν ὥρα πού ὁ Τσώρτσιλ δήλωνε ἀπερίφραστα πώς ἀντικειμενικός του στόχος ἦταν ἡ συντριβή τοῦ ΕΑΜ- θά εἶχε φτάσει στή νίκη ὡς τίς 20 Δεκεμβρίου. Τότε πού ἡ συντριπτική πλειοψηφία τοῦ λαοῦ ἦταν στό πλευρό του.
Τό σύνθημα γιά ἑνότητα «ἀπό τόν βασιλιά μέχρι τόν Ζεῦγο» πού ἀγκάλιασε καί ἕνωσε τόν λαό ἀπό ὅλο τό πολιτικό φάσμα, στό πεδίο τῆς πολιτικῆς πράξης ἐγκλώβισε τό ΕΑΜ, ἀφοῦ προσπαθοῦσε νά συνδιαλλαγεῖ μέ πρόσωπα δηλωμένης ἀντικομμουνιστικῆς θέσης πού ἀμφισβητοῦσαν τήν ἀντιστασιακή του δράση. Χαρακτηριστικό εἶναι τό περιστατικό στήν παραπάνω διάσκεψη, ὅπου ὁ Πλαστήρας κατηγορεῖ τό ΕΑΜ καί τόν ΕΛΑΣ ὅτι μέ τήν ἀσήμαντη δράση τούς κατά τήν κατοχή γίνανε αἰτία καταστροφῶν γιά τήν χώρα. Ποιός ὁ Πλαστήρας πού παραθέριζε στήν Νίκαια, πού βρισκόταν μέ τίς φροντίδες τῶν Ἄγγλων στήν «Μεγάλη Βρετανία» καί λίγο καιρό πρίν ἔχει στείλει γράμμα πίστης καί ὑπακοῆς στόν Γεώργιο τόν Β. Μέ ὅλους αὐτούς πού ἐπεδίωκαν νά ἐπανέλθουν στό πολιτικό προσκήνιο μέ τήν βοήθεια τῶν Ἄγγλων συζητοῦσε τό ΕΑΜ. Τίποτα δέν εἶχε διδαχθεῖ ἡ Ἀριστερά ἀπό τήν ἐμπειρία τοῦ 1935-36, ὅταν ἡ ἀντιμοναρχική συμμαχία διαλύθηκε ἀπό τούς Φιλελεύθερους, πού συμβιβάστηκαν μέ τόν βασιλιά καί ἄνοιξαν τόν δρόμο στόν Μεταξά.
Μετά τήν διάλυση τῆς διάσκεψης οἱ ἐνισχυμένες ἀγγλικές δυνάμεις χρησιμοποιώντας ὅλμους, πυροβολικό, τάνκς καί ἀεροπλάνα χτυποῦν μέ σφοδρότητα τίς θέσεις τοῦ ΕΛΑΣ, ὅπως καί ἀμάχους στίς ἐλεύθερες συνοικίες. Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ που αποτελούνται κυρίως από εφέδρους 17 και 18 χρόνων αφού οι εμπειροπόλεμες μονάδες βρίσκονται στην Ἤπειρο, χωρίς ενισχύσεις, παρουσιάζουν σημάδια κόπωσης και υποχωροῦν. Ὁ Γεώργιος Παπανδρέου εἶναι πλέον ἄχρηστος στούς Ἄγγλους καί ἀντικαθίσταται ἀπό τόν Νικόλαο Πλαστήρα τοῦ οποίου ἡ κυβέρνηση θα σχηματισθεῖ στις 3 Ιανουαρίου. 3 μῆνες αργότερα και ο Πλαστήρας θα εχει την ἴδια τύχη. Στίς 11 Ἰανουαρίου ὑπογράφεται ἀνακωχή μεταξύ ΕΛΑΣ καί ἀγγλικῶν δυνάμεων.
Ὁ Βάσος Μαθιόπουλος, στό προαναφερθέν βιβλίο του, διατυπώνει τήν ἄποψη πῶς ὁ Γεώργιος Παπανδρέου προσπαθοῦσε νά ἰσορροπήσει μεταξύ τῶν Ἐγγλέζων καί τοῦ ΕΑΜ. Ὁ ἴδιος ὅμως ὁ Γεώργιος Παπανδρέου μέ ἄρθρο του στήν Καθημερινή της 2 Δεκεμβρίου 1948, μεταξύ ἄλλων λέει: «…Τό συμπέρασμα εἶναι ὅτι ὁ Δεκέμβριος ἠμπορεῖ νά θεωρηθεῖ δῶρον τοῦ Ὑψίστου. Ἀλλά διά νά ὑπάρξη ὁ Δεκέμβριος ἔπρεπε προηγουμένως νά εἴχομεν ἔλθει εἰς τήν Ἑλλάδα. Καί τοῦτο ἦτο δυνατόν μέ τήν συμμετοχήν τοῦ ΚΚΕ εἰς τήν κυβέρνησιν, δηλαδή μέ τόν Λίβανον. Καί διά νά εὑρεθοῦν οἱ Βρετανοί ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι ἤσαν ἀπαραίτητοι διά τήν νίκην, ἔπρεπε προηγουμένως νά εἶχεν ὑπογραφεῖ τό Σύμφωνόν της Καζέρτας. Καί διά νά ἐπιτευχθῆ τότε ἡ ἐκκαθάρισις τῆς καταστάσεως, ἔπρεπε προηγουμένως νά ἐπιμείνω στήν ἄμεσον ἀποστράτευσιν τοῦ ΕΛΑΣ καί νά θέσω τό ΚΚΕ ἐνώπιόν του διλήμματος ἤ νά ἀποδεχθῆ εἰρηνικώς τόν ἀφοπλισμόν ἤ νά ἐπιχειρήση τήν στάσιν , ὑπό συνθήκας ὅμως πλέον αἵ ὁποῖαι ὁδηγοῦν εἷς τήν συντριβήν του…» Γιά τήν συνεργασία μέ τούς ταγματασφαλίτες ποῦ ὁμολόγησε ἀργότερα ὁ Λ.Σπαής, δέν ἔβγαλε ἄχνα ὁ τότε πρωθυπουργός.
Τά Δεκεμβριανά, ἡ πρώτη φάση τῆς ἑλληνικῆς μεταπολεμικῆς τραγωδίας, θά ὁλοκληρωθοῦν τόν Φλεβάρη τοῦ 1945, μέ τήν ὑπογραφή τῆς Συμφωνίας τῆς Βάρκιζας. Θά ἀκολουθήσει ἡ δεύτερη φάση της, πού θά ὁδηγήσει στόν Ἐμφύλιο.
Ο ΓΕΡΟΣ ΤΗΣ ΝΤΑΟΥΝΙΝΓΚ ΣΤΡΗΤ
( Μπέρτολτ Μπρέχτ)
…Κρατῆστε τούς γιούς σας στό σπίτι, μανάδες τῆς Ἀθήνας.
Ἤ ἀνάψτε γι’ αὐτούς λαμπάδες ἀπόψε τή νύχτα
Ὁ γέρος τῆς Ντάουνινγκ Στρήτ φέρνει πίσω τόν βασιλιά σας…
Πηγές: α)« Ο ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ ΤΟΥ 1944, Σουηδικά, Ἑλβετικά καί Συμμαχικά ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ». τοῦ Βάσου Μαθιόπουλου
β) Ἐμφύλιος καί Αἰγιάλεια 1945-1949, τοῦ Θοδωρῆ Χλιάπα
γ) Ἡ Ἑλληνική Ἀντίσταση 1940-1944, τοῦ Ἀνδρέα Κέδρου
ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΤΟΡΗΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
(Auf die Nachricht von den Toryblutbadern in Griechenland)
Ἐκεῖ πού ἡ βρωμιά εἶναι πιό μεγάλη
ἐκεῖ ἀκοῦς τά πιό μεγάλα λόγια.
Μ’ ἄν πρέπει τήν μύτη σου νά φράξεις,
πῶς θά φράξεις τήν ἴδια ὥρα καί τ’ αὐτιά σου
 |
Ἄν δέν εἶχαν βραχνιάσει τά κανόνια,
θά λέγανε: ρίχνουμε γιά νά τηρήσουμε τήν τάξη.
Ἄν ὁ χασάπης πρόφταινε ν’ ἀνασάνει,
θά’ λέγε: κέρδος κανένα ἐγώ δέν ἔχω.
Σάν οἱ συμπατριῶτες μου ἑλληνιστές διωχτήκανε ἀπ’ τούς ὁμηρικούς τους κάμπους ,
ὅπου ἀναζητοῦσαν λιόλαδο καί κοπάδια,
οἱ ἐλευθερωτές γύρισαν ἀπ’ τή μάχη
καί βρήκανε καινούρια ἀφεντικά
νά κυβερνᾶν τίς πολιτεῖες τους.
Κι ἀπ’ τά κανόνια ἀνάμεσα προβάλανε οἱ ἔμποροι…
( ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ -μετάφραση Μάριου Πλωρίτη)
θά λέγανε: ρίχνουμε γιά νά τηρήσουμε τήν τάξη.
Ἄν ὁ χασάπης πρόφταινε ν’ ἀνασάνει,
θά’ λέγε: κέρδος κανένα ἐγώ δέν ἔχω.
Σάν οἱ συμπατριῶτες μου ἑλληνιστές διωχτήκανε ἀπ’ τούς ὁμηρικούς τους κάμπους ,
ὅπου ἀναζητοῦσαν λιόλαδο καί κοπάδια,
οἱ ἐλευθερωτές γύρισαν ἀπ’ τή μάχη
καί βρήκανε καινούρια ἀφεντικά
νά κυβερνᾶν τίς πολιτεῖες τους.
Κι ἀπ’ τά κανόνια ἀνάμεσα προβάλανε οἱ ἔμποροι…
( ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ -μετάφραση Μάριου Πλωρίτη)
Ἡ σύγκρουση μέ τό ΕΑΜ, ἡ ὁποία κορυφώθηκε τόν Δεκέμβρη τοῦ 1944, ἀποτελοῦσε διακαῆ πόθο τοῦ Τσώρτσιλ ἀπό τό καλοκαίρι τοῦ 1943. Θέλοντας νά διασφαλίσει τήν θέση τῆς μεταπολεμικῆς Ἑλλάδας στήν βρετανική σφαίρα ἐπιρροῆς, διαβλέπει πώς τό ἰσχυρό ἀντιστασιακό κίνημα πού ἐκφράζει τό ΕΑΜ θά εἶναι σημαντικό ἐμπόδιο. Πρέπει νά τό ἐξουδετερώσει. Γιά νά πετύχει τόν στόχο του, πού εἶναι ἡ ἐπιστροφή τοῦ Γεωργίου τοῦ Β, σχεδιάζει τίς κινήσεις του, τόσο στό ἐξωτερικό ὅσο καί στό ἐσωτερικό της Ἑλλάδας.
Στό διπλωματικό πεδίο ὁ Τσώρτσιλ προσπαθεῖ νά ἐξασφαλίσει τήν ἀνοχή τῶν ΗΠΑ καί ΕΣΣΔ. Ἀρχίζει νά ρίχνει τήν ἰδέα τῶν ζωνῶν ἐπιρροῆς πρός τόν Στάλιν. Οἱ Ἀμερικάνοι ἐκφράζουν τήν δυσφορία τους ἀλλά στήν ἀγγλοαμερικάνικη συνάντηση τοῦ Κεμπέκ τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1944, ὁ Ροῦζβελτ δίνει στόν Τσώρτσιλ τήν συγκατάθεσή του, ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Στέητ Ντηπάρτμεντ.Ἡ προέλαση τῶν Σοβιετικῶν στό ἀνατολικό μέτωπο, ἡ νέα κατάσταση πού διαμορφώνεται, στέλνει τόν Τσώρτσιλ τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1944 στήν Μόσχα, γιά νά ἐξασφαλίσει τήν ἀνοχή τοῦ Στάλιν στήν σχεδιαζόμενη βρετανική ἐπέμβαση στήν Ἑλλάδα.
Τό ἔντονο ἀγγλικό ἐνδιαφέρον γιά τήν Ἑλλάδα φαίνεται καί στήν πίεση πού ἀσκοῦσε ὁ Τσώρτσιλ γιά τό ἄνοιγμα τοῦ δευτέρου μετώπου κατά τοῦ Χίτλερ στά Βαλκάνια, κάτι στό ὁποῖο διαφωνοῦσε καί ὁ Ροῦζβελτ καί ὁ Στάλιν. Τελικά τό δεύτερο μέτωπο ἀνοίχτηκε πολύ ἀργότερα στήν Νορμανδία.
Μέ τήν ἐπιχείρηση ΜΑΝΝΑ, ἐν ἀγνοίᾳ τῆς ἐπίσημης ἑλληνικῆς κυβέρνησης, ἔχει ὁλοκληρωθεῖ ἡ ἀπόβαση στήν Ἑλλάδα περίπου 5000 στρατιωτῶν. Σέ προηγούμενη ἀνάρτηση ( http://katotokerdos.blogspot.com/2009/10/3.html ) εἴδαμε πώς οἱ Γερμανοί οὐσιαστικά ἀποχώρησαν ἀπό τήν Ἑλλάδα ἀνενόχλητοι, κυρίως χάρη στήν συμφωνία τῆς Λισαβώνας μεταξύ τῶν ἐμπολέμων Ἀγγλίας – Γερμανίας. Ὁ Τσώρτσιλ ἤθελε νά πετύχει τήν ἀνεμπόδιστη εἴσοδο τῶν Βρετανῶν στήν Ἀθήνα πρίν ἀπό τόν ΕΛΑΣ.
Στό ἐσωτερικό ἡ Ἀγγλία συμβάλλει στήν διχόνοια μεταξύ τῶν ἀνταρτῶν τοῦ ΕΛΑΣ καί τοῦ ΕΔΕΣ. Μετά τήν ἵδρυση τῆς ΠΕΕΑ, ὁ Τσώρτσιλ, φοβούμενος τήν πολιτική παρουσία της, ἐκμεταλλεύεται τά περιθωριοποιημένα ἀστικά κόμματα, στά ὁποῖα ὁ λαός, κατά τήν διάρκεια τῆς Κατοχῆς καί κυρίως μετά τήν ἵδρυση τῆς ΠΕΕΑ, ἔχει γυρίσει τήν πλάτη. Ἡ πολιτική τους παρουσία μετά τόν πόλεμο εἶναι ἀμφίβολη. Ἡ σύμπηξη ἑνός ἀντιεαμικοῦ μετώπου δέν εἶναι δύσκολη δουλειά γιά τούς Ἄγγλους, λαμβανομένης ὑπ’ ὄψιν τῆς πολιτικῆς ἀπειρίας καί ἀδυναμίας τῆς ἐαμικῆς ἡγεσίας. Σέ αὐτό βοήθησε καί τό κίνημα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, πού τό ἐκμεταλλεύτηκαν οἱ Ἄγγλοι γιά νά ἐκκαθαρίσουν τό ἑλληνικό στράτευμα ἀπό ἀντιβασιλικούς καί δημοκράτες ἀξιωματικούς καί τήν παράλληλη ἵδρυση τοῦ ΙΔΕΑ. Οἱ συμφωνίες τοῦ Λιβάνου καί τῆς Καζέρτας πού ἀκολούθησαν, οὐσιαστικά ἀδρανοποιοῦν τό ΕΑΜ καί τόν ΕΛΑΣ, μειώνουν τήν δυνατότητα ἑλιγμῶν στό πολιτικό καί στό στρατιωτικό πεδίο, παρά τήν τεράστια λαϊκή στήριξη πού διαθέτουν. Παράλληλα φέρνουν στό προσκήνιο τῆς πολιτικῆς τόν Γεώργιο Παπανδρέου.
Μετά τήν ἀπελευθέρωση, στίς 12 Ὀκτωβρίου 1944, καί τήν ὁμιλία τοῦ πρωθυπουργοῦ στίς 18 Ὀκτωβρίου ὁ λαός ἀναμένει τήν προσαγωγή σέ δίκη τῶν προδοτῶν καί τῶν δωσιλόγων τῆς κατοχῆς. Τό ζήτημα ὅμως πού θά κυριαρχήσει καί θά γίνει ἡ ἀφορμή πού ψάχνει ὁ Τσώρτσιλ γιά τήν σύγκρουση, εἶναι τό «στρατιωτικό». Ὁ ἀφοπλισμός τῶν ἀντιστασιακῶν ὁμάδων καί ὁ σχηματισμός ἐθνικοῦ στρατοῦ.
Ἀποβιβάζεται στήν Ἀθήνα ἡ Ὀρεινή Ταξιαρχία. Μετά τό κίνημα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἔχειὑποστεῖ ξεκαθάρισμα ἀπό δημοκρατικούς ἀξιωματικούς,οἱ ὁποῖοι εἶναι
κλεισμένοι στά στρατόπεδα τῆς Λιβύης. Ἡ ἀφιξή της κλονίζει τήν ἐμπιστοσύνη τοῦ Ε.Α.Μ στίς κυβερνητικές προθέσεις καί ἐξαγγελίες.
Σίς 13 Νοεμβρίου ὁ ἀρχιστράτηγος Ὀθωναῖος ζητάει ἀπό τόν πρωθυπουργό, παρουσία τοῦ Σκόμπυ, τόν πλήρη ἔλεγχο καί δικαιοδοσία ἐπί τῶν ἑλληνικῶν δυνάμεων καί τόν περιορισμό τοῦ Σκόμπυ στήν διοίκηση τῶν βρεττανικῶν μονάδων. Παράλληλα ζητᾶ νά ἀντικατασταθεῖ, ἄν ὁ πρωθυπουργός δέν συμφωνεῖ. Ὁ Παπανδρέου, οὐσιαστικά τόν ὠθεῖ σέ παραίτηση, λέγοντάς του πώς ἐπειδή μέχρι τίς 10 Δεκεμβρίου, πού ἔχει καθορισθεῖ ἡ διάλυση καί ὁ ἀφοπλισμός τῶν ἀντιστασιακῶν μονάδων, «… θά λάβουν χώραν ἐνέργειαι καθαρῶς πολιτικῆς φύσεως, θά παρακαλέσωμεν τόν στρατηγόν νά ἀναμείνη τήν ἡμερομηνία αὐτήν…».
Στίς 17 Νοεμβρίου γίνεται σύσκεψη τῶν καπετάνιων τοῦ ΕΛΑΣ στήν Λαμία. Ὁ Ἄρης, ὁ ὁποῖος ἐδῶ καί καιρό ἔχει ἀντιρρήσεις γιά τίς συμφωνίες τοῦ Λιβάνου καί τῆς Καζέρτας, ἐκφράζει τήν ἀνησυχία του γιά ἐνδεχόμενη ἐπέμβαση τῶν Ἄγγλων. Διστάζει ὅμως νά κάνει συγκεκριμένη πρόταση. Ἡ διαφωνία τοῦ Μάρκου Βαφειάδη, ὁ ὁποῖος μέ τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Κ.Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. θεωρεῖ τήν σύσκεψη πράξη ἀπειθαρχίας πρός τό Π.Γ τοῦ κόμματος, ὁδηγεῖ στήν ματαίωση τῆς σύσκεψης.
 |
«…Συμφωνήσαμε μέ τίς προγραμματικές δηλώσεις τοῦ κ.Παπανδρέου πάνω στό ζήτημα αὐτό. Εἴμαστε σύμφωνοι νά ἀποστρατευθοῦν ὅλα τά ἐθελοντικά σώματα, πού δημιουργήθηκαν στό
 |
ἐσωτερικό καί στήν θέση τους νά μπεῖ ἕνας Ἐθνικός Στρατός, πού θά ἀποτελεῖται ἀπό κανονική στρατολογία, πλαισιωμένος ἀπό στελέχη ξεκαθαρισμένα ἀπό προδότες καί φασίστες. Αὐτή εἶναι πραγματικά μία εἰλικρινής λύση, πού ἀποτελεῖ ἐγγύηση γιά ὅλες τίς παρατάξεις καί πρό παντός ἐγγύηση γιά τήν ἐξυπηρέτηση τῶν συμφερόντων τοῦ ἔθνους.»
Τίς ἑπόμενες μέρες τοῦ Νοέμβρη κυριαρχοῦν οἱ διαπραγματεύσεις γιά τό «στρατιωτικό». Τό ΕΑΜ ἐπιμένει στήν τήρηση τῶν κυβερνητικῶν ἐξαγγελιῶν γιά τήν ἐκκαθάριση τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας καί τῶν ἀξιωματικῶν ἀπό τούς προδότες καί τούς φασίστες. Ζητᾶ τήν δίκη τῶν δωσιλόγων. Ἡ πολιτική τοῦ Παπανδρέου, πού προσπαθεῖ να ισορροπήσει μεταξύ του ΕΑΜ και των φιλομοναρχικῶν, αλλά οὐσιαστικά ὑπαγορεύεται ἀπό τόν Σκόμπυ καί τον πρεσβευτή Λῆπερ εἶναι ἀντιφατική καί αὐτό δημιουργεῖ ἔνταση. Στίς καταστάσεις τοῦ ὑπουργείου Στρατιωτικῶν πού κυκλοφοροῦν, ἀπουσιάζουν μόνιμοι ἀξιωματικοί του ΕΛΑΣ ἀλλά περιλαμβάνονται στελέχη τῶν Τ.Α. Στίς 27 Νοεμβρίου ὁ Παπανδρέου ἀλλοιώνει μία ἀρχική συμφωνία μέ τό ΕΑΜ, καί τό ΕΑΜ σέ ἀπάντηση ἀκυρώνει τήν συμφωνία. Ἡ κατάσταση ὀξύνεται.
 |
Ἡ κρίση ἐντείνεται τήν 1η Δεκεμβρίου, ὅταν ὁ Σκόμπυ εἰδοποιεῖ τόν Παπανδρέου ὅτι ὁ Τσώρτσιλ δέν δέχεται νά διαλυθεῖ ἡ Ὀρεινή Ταξιαρχία. Ὁ Σκόμπυ ἐκδίδει αὐθαίρετα διαγγέλματα πρός τίς ἀντιστασιακές ὁμάδες νά διαλυθοῦν, χωρίς τήν προηγούμενη ἔγκριση τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Ὁ Παπανδρέου καλεῖ σέ σύσκεψη ὅλους τους ὑπουργούς ἐκτός ἀπό ἐκείνους πού ἀνῆκαν στό Ε.Α.Μ. Ἀποφασίζουν τόν μονομερῆ ἀφοπλισμό τῆς πολιτοφυλακῆς τοῦ Ε.Α.Μ. Οἱ ὑπουργοί τῆς Ἀριστερᾶς ἀρνοῦνται τό τελεσίγραφο καί παραιτοῦνται. Σέ θρασύτατο διάγγελμα τῆς ἴδιας ἡμέρας ὁ Σκόμπυ ἀπευθυνόμενος στόν ἑλληνικό λαό τοῦ λέει οὐσιαστικά πῶς θά πεινάσει καί θά πτωχεύσει ἄν δέν ὑπακούσει στά διαγγέλματά του: «…Εἶμαι ἀποφασισμένος νά ἐπιτύχω ἐφ’ ὅσον δύναμαι τήν ἐκτέλεσιν τῶν σκοπῶν, οἱ ὁποῖοι μοῦ ἀνετέθησαν ἀπό τήν Κυβέρνησίν μου…Στέκομαι σταθερά εἰς τό πλευρόν τῆς σημερινῆς συνταγματικῆε Κυβερνήσεως, μέχρις ὅτου τό Ἑλληνικόν Κράτος μπορεῖ νά ἀποκατασταθῆ, μέ νόμιμον ἔνοπλον δύναμιν εἰς τάς διαταγᾶς του καί νά μποροῦν νά γίνουν ἐλεύθεραι ἐκλογαί. Ἐάν ὅλοι μαζί δέν ἐπιτύχωμεν, τό νόμισμα δέν θά κρατηθῆ σταθερόν καί ὁ λαός δέν θά τραφῆ…Μένετε ἥσυχοι, ὅτι ἡ Μεγάλη Βρετανία, ἕνας νησιωτικός λαός, ἔχει βαθείαν ἀγάπην διά τήν παλαιάν μαςσύμμαχον Ἑλλάδα καί θά τήν ὑποστηρίξη…».
 |
Τά διαγγέλματα τοῦ Σκόμπυ καί ἡ μονομερής ἀπόφαση τοῦ Παπανδρέου βρίσκουν τό Ε.Α.Μ. μέ τήν πλάτη στόν τοῖχο, διότι τό παρουσιάζουν σάν εὑρισκόμενο ἐν ἀδίκῳ στήν περίπτωση πού ἀρνηθεῖ νά ὑπακούσει. Ταυτόχρονα σέ διάφορα σημεῖα τῆς Ἀθήνας ἔχουν λάβει θέσεις οἱ βρετανικές μονάδες, πλαισιωμένες ἀπό ἔνοπλα τμήματα ταγματασφαλιτῶν καί προβοκατόρων. Τό ἔναυσμα γιά τήν σύγκρουση θά δοθεῖ 2 ἡμέρες μετά.
Ἕνα δεῖγμα τῶν ἀγγλικῶν προθέσεων ἀποτελεῖ , 1 μήνα πρίν, τό τηλεγράφημα τοῦ Τσώρτσιλ πρός τόν Ἦντεν στίς 7 Νοεμβρίου, στό ὁποῖο ὁ κυνισμός ξεχειλίζει.
«…Λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν τοῦ τιμήματος τό ὁποῖον κατεβάλαμεν διά νά ἐπιτύχωμεν ἀπό τήν Ρωσίαν νά ἔχωμεν ἐλευθέρας χείρας εἰς τήν Ἑλλάδα, δέν θά ἔπρεπε νά διστάσωμεν νά χρησιμωποιήσωμεν βρεττανικά στρατεύματα διά νά ὑποστηρίξημεν τήν ἑλληνικήν βασιλικήν κυβέρνησιν τοῦ κ. Παπανδρέου.
Τοῦτο συνεπάγεται τήν βεβαίαν ἐπέμβασιν ὠρισμένων ἐκ τῶν βρεττανικῶν αὐτῶν στρατευμάτων, διά νά ἐμποδίσουν ἐνδεχομένας ταραχάς. Ὁ κ.Παπανδρέου δύναται ἀσφαλῶς νά ἀπαγορεύση τήν ἔκδοσιν ἐφημερίδων τοῦ Ε.Α.Μ. ἐάν πρόκειται νά προκαλέση ἀπεργίαν τυπογράφων. Ἡ ἑλληνική ταξιαρχία θά φθάση συντόμως ἐλπίζω καί δέν θά διστάση νά ἀνοίξη πῦρ, ἐάν ἐτοῦτο εἶναι ἀναγκαῖον. Διατί ἀποστέλλεται μόνο μία ταξιαρχία τῆς ἰνδικῆς μεραρχίας; Χρειαζόμεθα 8-10.000 ἄνδρας τοῦ πεζικοῦ ἐπί πλέον, διά νά κρατήσουν τήν τάξιν εἰς τήν πρωτεύουσαν καί τήν Θεσσαλονίκην ἐν ὀνόματι τῆς παρούσης κυβερνήσεως. Θά πρέπει νά μελετήσωμεν ἐν συνέχεια τό θέμα τῆς ἐπεκτάσεως τῆς ἑλληνικῆς ἐξουσίας. Εἶμαι ἀπολύτως πεπεισμένος ὅτι θά ἔχωμεν σύγκρουσιν μέ τό Ε.Α.Μ. καί ὅτι δέν πρέπει νά προσπαθήσωμεν νά τήν ἀποφύγωμεν, ὑπό τόν ὄρον νά ἐκλέξωμεν καλῶς τό ἔδαφος.»
Στό πραξικόπημα τῶν Σκόμπυ – Παπανδρέου τό Ε.Α.Μ. ἀπαντᾶ: α) καλεῖ τόν ἀθηναϊκό λαό σέ διαδήλωση διαμαρτυρίας τήν Κυριακή 3 Δεκεμβρίου. β) κηρύσσει γενική ἀπεργία γιά τήν Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου γ) ἀνασυγκροτεῖ τήν Κεντρική Ἐπιτροπή τοῦ ΕΛΑΣ.
Τήν Κυριακή, 3 τοῦ μηνός, ἕνα ἄοπλο καί εἰρηνικό πλῆθος κατευθύνεται ἀπό κάθε ἄκρη τῆς Ἀθήνας και τοῦ Πειραιᾶ πρός τήν πλατεία Συντάγματος.Τά συνθήματα πού κυριαρχοῦν εἶναι γιά «ἐθνική ἑνότητα»
 |
 |
Χαρακτηριστική εἶναι καί ἡ μαρτυρία τοῦ στρατηγοῦ Θρασύβουλου Τσακαλώτου, διοικητοῦ τῆς Ὀρεινῆς Ταξιαρχίας περί συμμετοχῆς ταγματασφαλιτῶν στά γεγονότα τῶν ἡμερῶν (Θρ. Τσακαλώτου: "40 χρόνια στρατιώτης της Ελλάδος", ΑΘΗΝΑΙ 1960, τόμος Α`, σελ. 576). Ὅσο γιά τούς Ἄγγλους πού κινοῦσαν τά νήματα, ὁ ἀνταποκριτής τῶν Times τοῦ Λονδίνου γράφει: " Η παρουσία τῶν βρετανικῶν στρατευμάτων εἶχε σά μόνο ἀποτέλεσμα νά καταστήσει τήν Μεγάλη Βρετανία συμμέτοχη σέ μιά πράξη πού ὅλος ὁ κόσμος στιγματίζει σά φασιστική."
 |
 |
Νά σημειωθεῖ πώς ἡ συμμετοχή στίς συγκρούσεις τοῦ Δεκεμβρίου τῶν ταγματασφαλιτῶν καί τῶν δωσιλόγων, πού πρόδιδαν, λήστευαν και έσφαζαν τον ελληνικό λαό στην διάρκεια της κατοχής, ἔχει προταθεῖ ἀπό τούς Ἄγγλους, ὅπως ἀναφέρει στό βιβλίο του ὁ στρατηγός Λ.Σπαής, ἀναπληρωτής ὑπουργός Στρατιωτικῶν στήν κυβέρνηση Παπανδρέου.«… 'Aποφασίσαμε νά χρησιμοποιηθοῦν κατά τοῦ ΕΑΜ τά Τάγματα Ἀσφαλείας. Η εἰσήγηση ἦταν τῶν Ἄγγλων καί ἡ ἀπόφαση δική μου. Δέν θέλω νά δικαιολογήσω τήν πράξη, αλλά δεν γινόταν ἀλλιώς, ἡ στρατιωτική μας δύναμη ἦταν ἀνύπαρκτη. Συνολικά ὑπῆρχαν 27000 ἄνδρες τῶν Ταγμάτων Ἀσφαλείας. Χρησιμοποιήσαμε 12000, τούς λιγότερο ἐκτεθειμένους καί ὁπωσδήποτε κανένα ἀπό τά σημαίνοντα στελέχη. Τούς ντύσαμε καί τούς ἐξοπλίσαμε ἀφοῦ τούς πήραμε ἀπό τά στρατόπεδα συγεντρώσεως… Δέν εἶναι ἀλήθεια ὅτι δέν χρησιμοποιήθηκαν Τάγματα Ἀσφαλείας στά Δεκεμβριανά…Χρησιμοποιήθηκαν οἱ μισοί περίπου ἀπό ὅσους εἶχαν συλληφθεῖ καί αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια πού ἀποκαλύπτω σήμερα.»
 |
Ὁ ΕΛΑΣ Ἀθήνας ἀποφασίζει νά δράσει, καί τό ἴδιο ἀπόγευμα ἡ σύγκρουση ξεκινᾶ. Ξεκαθαρίζει ἀπό τούς χίτες τήν περιοχή τοῦ Θησείου καί ἐξορμᾶ κατά τῶν ἀστυνομικῶν τμημάτων τῆς βόρειας Ἀθήνας. Ἀποφεύγει ὅμως νά ἔρθει σέ σύγκρουση μέ τίς βρετανικές δυνάμεις. Ἡ κυβέρνηση κηρύσσει τόν στρατιωτικό νόμο.
Τό ἴδιο βράδυ, ὑπό τό βάρος τῶν ἐξελίξεων, παραιτεῖται ὁ Παπανδρέου. Τήν ἄλλη ἡμέρα ὁ Λῆπερ διερευνᾶ τήν πιθανότητα σχηματισμοῦ κυβέρνησης ἀπό τόν Θ.Σοφούλη, κάτι πού θά εἶχε τήν ὑποστήριξη τοῦ ΕΑΜ καί θά ἀπομάκρυνε τήν αἱματοχυσία. Ὅμως ὁ Τσώρτσιλ τηλεγραφεῖ στόν Λῆπερ ὅτι θά «…ἔπρεπε νά ἐπιβάλει στόν Παπανδρέου νά παραμείνει στήν θέση του…. Ἄν παραιτεῖται θά πρέπει νά κλειδωθεῖ σέ ἕνα δωμάτιο μέχρι νά ξανάρθει στά λογικά του.» Ὁ Τσώρτσιλ δέν θέλει νά ἀφήσει τήν εὐκαιρία νά ὁδηγήσει τά πράγματα στήν ἔνοπλη σύγκρουση.
Στίς 5 Δεκεμβρίου ὁ στρατηγός Ντέ Γκώλ, ἔχοντας ὑπογράψει 10ετές σύμφωνο φιλίας μέ τόν Στάλιν ἐκδηλώνει τήν πρόθεση νά ἐπισκεφτεῖ ἰνκόγκνιτο τήν Ἑλλάδα. Δυατυχῶς ἡ ἀπάντηση τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης εἶναι ἀρνητική, ἐπικαλούμενη λόγους ἀσφαλείας τοῦ στρατηγοῦ.
Στίς 6 τοῦ μηνός τά βρετανικά στρατεύματα μπαίνουν στήν μάχη κατά τοῦ ΕΛΑΣ, τήν ὁποία τόσο ἐπιθυμοῦσε καί ἐπεδίωξε ὁ Τσώρτσιλ. Τό περίεργο εἶναι πώς οἱ πλέον ἔμπειροι στρατιωτικοί του ΕΛΑΣ, ὁ Ἄρης Βελουχιώτης καί ὁ Στέφανος Σαράφης βρίσκονται μακριά ἀπό τά πεδία τῆς μάχης. Ἔχουν σταλεῖ στήν Ἤπειρο νά κυνηγήσουν τόν Ζέρβα. Φαίνεται πώς ἡ ἡγεσία τοῦ ΕΑΜ καί τοῦ ΚΚΕ ἔτρεφε ἀκόμα αὐταπάτες γιά τήν ἀνάμιξη τῶν Ἄγγλων καί τήν σιωπηρή «οὐδετερότητα» τῶν ΗΠΑ καί ΕΣΣΔ. Πῶς ἀλλιῶς μπορεῖ νά ἐξηγηθεῖ ἡ ἔκκληση πού ἀπευθύνει στούς πρεσβευτές τῶν τριῶν Μεγάλων. Ζητά τήν σύσταση διεθνοῦς ἐπιτροπῆς ἀπό τήν Βρετανία, τήν Γαλλία, τήν ΕΣΣΔ καί τίς ΗΠΑ, γιά νά διερευνήσει τίς αἰτίες τῆς σύγκρουσης.
Τίς πρῶτες ἡμέρες τῶν συγκρούσεων ὁ ΕΛΑΣ κυριαρχεῖ. Δέν ἀποφασίζει ὅμως τό τελικό χτύπημα, διασκορπίζοντας τίς ἐπιχειρήσεις του. Δεῖγμα πολιτικῆς ἀνεπάρκειας καί ἔλλειψης στρατηγικῆς. Στίς 8 καί 10 Δεκεμβρίου, ἀλλά καί τίς ἑπόμενες ἡμέρες τό ΕΑΜ ἔρχεται σέ ἐπαφή μέ τόν Σκόμπυ γιά συμβιβασμό. Δέχεται νά ἀποσυρθεῖ ὁ ΕΛΑΣ ἀπό τήν πρωτεύουσα ἀλλά ζητάει καί τήν ἀπόσυρση τῆς Ὀρεινῆς Ταξιαρχίας, τήν ἐκκαθάριση τῆς Χωροφυλακῆς ἀπό τούς ταγματασφαλίτες καί τόν περιορισμό τῶν βρετανικῶν δυνάμεων σέ ὅτι προέβλεπε ἡ συμφωνία τῆς Καζέρτας. Οἱ Κρίς Γούντχάουζ καί Μπάϊφορντ Τζόουνς χαρακτηρίζουν τίς προτάσεις τοῦ ΕΑΜ συμβιβαστικές ἀλλά ὁ Σκόμπυ, ὑπεροπτικά, ἀπαιτεῖ καθαρή συνθηκολόγηση, τήν ἐκκένωση τῆς Ἄθήνας καί τόν ἀφοπλισμό τοῦ ΕΛΑΣ. Τό παρακάτω τηλεγράφημα τοῦ Τσώρτσιλ παίζει τόν ρόλο του: «…Κατά τήν γνώμη μου, δέν πρέπει νά δεχτοῦμε τίποτα πού νά εἶναι λιγότερο ἱκανοποιητικό ἀπό τούς ὅρους πού εἴχαμε συμφωνήσει πρίν ἀπό τήν ἐξέγερση…Ὁ ἀντικειμενικός σκοπός εἶναι ξεκάθαρος: νά νικήσουμε τό ΕΑΜ. Τό σταμάτημα τῶν μαχῶν ὑποτάσσεται σ’ αὐτό τόν σκοπό.»
Αὐτό τό τηλεγράφημα δημιουργεῖ μία μορφή προβλήματος στόν Τσώρτσιλ. Ὁ Ροῦζβελτ τό πληροφορεῖται καί τοῦ προτείνει νά κινηθεῖ πρός διαπραγματεύσεις, διότι ἡ κοινή γνώμη τῆς χώρας του, τοῦ ἀπαγορεύει «νά ταχθεῖ ὁλοκληρωτικά στό πλευρό τοῦ Τσώρτσιλ μέσα στήν συγκυρία τῶν περιστάσεων πού ὑπάρχουν τώρα στήν Ἑλλάδα.»
Τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζουν οἱ ἀγγλικές δυνάμεις τούς ἀναγκάζουν νά στείλουν, ἀπό τίς 15 ὡς τίς 25 Δεκεμβρίου, πολεμοφόδια καί ἐπί πλέον στρατεύματα. Ὁ Τσώρτσιλ, κατά τήν σύγκρουση τοῦ Δεκεμβρίου, κάλεσε τήν Τουρκία νά στείλει στρατεύματα κατοχῆς στήν Ἑλλάδα γιά νά χρησιμοποιηθοῦν ὡς ἀστυνομικές δυνάμεις. Τά σχετικά ντοκουμέντα βρίσκονται στό βιβλίο τοῦ Βάσου Μαθιόπουλου, « Ο ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ ΤΟΥ 1944, Σουηδικά, Ἑλβετικά καί Συμμαχικά ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ». Ἡ ἔκβαση τοῦ πολέμου εἶχε ἀρχίσει νά προδιαγράφεται καί ἤθελε νά ἐκμεταλλευθῆ τήν ὄψιμη δραστηριοποίηση τῆς Ἄγκυρας. Πιθανόν οἱ ὑπερβολικοί ὄροι τῆς τελευταίας, σέ συνδυασμό μέ σοβιετικές ἤ ἄλλες ἀντιδράσεις νά μετέβαλλαν τήν γνώμη τοῦ Τσώρτσιλ.
Οἱ δυσκολίες τῶν Ἄγγλων στό πεδίο τῆς μάχης, ὅπως καί ἡ ἔντονη κριτική στήν χώρα του καί τό βρετανικό κοινοβούλιο, φέρνουν στίς 24 Δεκεμβρίου τόν Τσώρτσιλ στήν Ἀθήνα. Τήν ἄλλη μέρα συναντιέται μέ τόν Δαμασκηνό. Στήν σύσκεψη πού ἀκολουθεῖ συμμετέχουν οἱ πρεσβευτές
 |
Μετά ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ Τσώρτσιλ ὅπου παρουσία τοῦ Ποπώφ δηλώνει: «…οἱ Βρετανοί ἔχουν ἔρθει στήν Ἑλλάδα μέ τήν συγκατάθεση τοῦ προέδρου Ροῦζβελτ καί τοῦ στρατάρχη Στάλιν», οἱ Βρετανοί καί οἱ ὑπόλοιποι ξένοι ἀποσύρονται. Οἱ Ἕλληνες συζητοῦν μεταξύ τους καί κατ’ ἀρχάς συμφωνοῦν στήν λύση τῆς Ἀντιβασιλείας. Τήν λύση τοῦ Δαμασκηνοῦ, αὐτοῦ πού ἀποκαλοῦσε «ἀναθεματισμένο παπά, ἀπομεινάρι τοῦ Μεσαίωνα» ἔχει προηγουμένως ἀποδεχθεῖ ὁ Τσώρτσιλ, ἐγκαταλείποντας τήν μέχρι τότε πεισματική του θέση ὑπέρ τοῦ Γεωργίου τοῦ Β.
Ἡ ἑπόμενη ἡμέρα ὅμως ἐξελίσσεται σέ πολιτικό ναυάγιο τῶν ἡγεσιῶν τοῦ ΕΑΜ καί τοῦ ΚΚΕ. Ἐκτιμοῦν λαθεμένα πώς ἡ ἀποδοχή ἀπό τόν Τσώρτσιλ τῆς Ἀντιβασιλείας εἶναι δεῖγμα ἀδυναμίας καί προβάλλουν τίς μέγιστες τῶν ἀπαιτήσεων. Μέχρι πρίν λίγες ἡμέρες ἦταν στό χέρι τους νά ἐπιβάλλουν στρατιωτική λύση ἀλλά δέν τό ἔπραξαν. Καί στήν διάσκεψη στόχευαν νά κερδίσουν ὅτι δέν κέρδισαν στήν μάχη κάτω ἀπό πολύ εὐνοϊκότερες συνθῆκες. Μία πληροφορία πῶς ἡ Διάσκεψη τῶν 3 Μεγάλων θά γίνει μέχρι τό τέλος τοῦ χρόνου, τούς κάνει νά πιστεύουν πώς μποροῦν νά κρατήσουν μέχρι τότε τούς Ἄγγλους. Οἱ ἀπαιτήσεις τους ὅμως ἀπορρίπτονται ἀμέσως ἀπό τούς ὑπόλοιπους Ἕλληνες πολιτικούς, καί ὁ Τσώρτσιλ ἁρπάζει τήν εὐκαιρία ἀνακοινώνοντας πώς οἱ προσπάθειές του γιά διαπραγματεύσεις τορπιλίστικαν ἀπό τήν ἀδιαλλαξία τοῦ ΕΑΜ.
Ἡ στάση τῆς ἡγεσίας τοῦ ΕΑΜ καί τοῦ ΚΚΕ στήν διάσκεψη τῆς 26ης Δεκεμβρίου καί κατά τήν διάρκεια ὅλου του μήνα εἶναι συνέχεια τῆς ἀποτυχημένης πολιτικῆς παρουσίας του στόν Λίβανο καί τήν Καζέρτα. Ἐκεῖ πού ἄφησε νά δεθεῖ χειροπόδαρα ἕνα ὁλόκληρο ἐθνικό καί λαϊκό ἀντιστασιακό κίνημα. Προσπαθοῦσε νά κρατήσει τά ὄπλα χωρίς νά πιστεύει στήν σύγκρουση μέ τούς Ἄγγλους. Ἀφέθηκε νά χτυπηθεῖ καί συντρίφτηκε. Ἄν πίστευε στήν σύγκρουση – τήν ὥρα πού ὁ Τσώρτσιλ δήλωνε ἀπερίφραστα πώς ἀντικειμενικός του στόχος ἦταν ἡ συντριβή τοῦ ΕΑΜ- θά εἶχε φτάσει στή νίκη ὡς τίς 20 Δεκεμβρίου. Τότε πού ἡ συντριπτική πλειοψηφία τοῦ λαοῦ ἦταν στό πλευρό του.
Τό σύνθημα γιά ἑνότητα «ἀπό τόν βασιλιά μέχρι τόν Ζεῦγο» πού ἀγκάλιασε καί ἕνωσε τόν λαό ἀπό ὅλο τό πολιτικό φάσμα, στό πεδίο τῆς πολιτικῆς πράξης ἐγκλώβισε τό ΕΑΜ, ἀφοῦ προσπαθοῦσε νά συνδιαλλαγεῖ μέ πρόσωπα δηλωμένης ἀντικομμουνιστικῆς θέσης πού ἀμφισβητοῦσαν τήν ἀντιστασιακή του δράση. Χαρακτηριστικό εἶναι τό περιστατικό στήν παραπάνω διάσκεψη, ὅπου ὁ Πλαστήρας κατηγορεῖ τό ΕΑΜ καί τόν ΕΛΑΣ ὅτι μέ τήν ἀσήμαντη δράση τούς κατά τήν κατοχή γίνανε αἰτία καταστροφῶν γιά τήν χώρα. Ποιός ὁ Πλαστήρας πού παραθέριζε στήν Νίκαια, πού βρισκόταν μέ τίς φροντίδες τῶν Ἄγγλων στήν «Μεγάλη Βρετανία» καί λίγο καιρό πρίν ἔχει στείλει γράμμα πίστης καί ὑπακοῆς στόν Γεώργιο τόν Β. Μέ ὅλους αὐτούς πού ἐπεδίωκαν νά ἐπανέλθουν στό πολιτικό προσκήνιο μέ τήν βοήθεια τῶν Ἄγγλων συζητοῦσε τό ΕΑΜ. Τίποτα δέν εἶχε διδαχθεῖ ἡ Ἀριστερά ἀπό τήν ἐμπειρία τοῦ 1935-36, ὅταν ἡ ἀντιμοναρχική συμμαχία διαλύθηκε ἀπό τούς Φιλελεύθερους, πού συμβιβάστηκαν μέ τόν βασιλιά καί ἄνοιξαν τόν δρόμο στόν Μεταξά.
Μετά τήν διάλυση τῆς διάσκεψης οἱ ἐνισχυμένες ἀγγλικές δυνάμεις χρησιμοποιώντας ὅλμους, πυροβολικό, τάνκς καί ἀεροπλάνα χτυποῦν μέ σφοδρότητα τίς θέσεις τοῦ ΕΛΑΣ, ὅπως καί ἀμάχους στίς ἐλεύθερες συνοικίες. Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ που αποτελούνται κυρίως από εφέδρους 17 και 18 χρόνων αφού οι εμπειροπόλεμες μονάδες βρίσκονται στην Ἤπειρο, χωρίς ενισχύσεις, παρουσιάζουν σημάδια κόπωσης και υποχωροῦν. Ὁ Γεώργιος Παπανδρέου εἶναι πλέον ἄχρηστος στούς Ἄγγλους καί ἀντικαθίσταται ἀπό τόν Νικόλαο Πλαστήρα τοῦ οποίου ἡ κυβέρνηση θα σχηματισθεῖ στις 3 Ιανουαρίου. 3 μῆνες αργότερα και ο Πλαστήρας θα εχει την ἴδια τύχη. Στίς 11 Ἰανουαρίου ὑπογράφεται ἀνακωχή μεταξύ ΕΛΑΣ καί ἀγγλικῶν δυνάμεων.
 |
 |
Ὁ Βάσος Μαθιόπουλος, στό προαναφερθέν βιβλίο του, διατυπώνει τήν ἄποψη πῶς ὁ Γεώργιος Παπανδρέου προσπαθοῦσε νά ἰσορροπήσει μεταξύ τῶν Ἐγγλέζων καί τοῦ ΕΑΜ. Ὁ ἴδιος ὅμως ὁ Γεώργιος Παπανδρέου μέ ἄρθρο του στήν Καθημερινή της 2 Δεκεμβρίου 1948, μεταξύ ἄλλων λέει: «…Τό συμπέρασμα εἶναι ὅτι ὁ Δεκέμβριος ἠμπορεῖ νά θεωρηθεῖ δῶρον τοῦ Ὑψίστου. Ἀλλά διά νά ὑπάρξη ὁ Δεκέμβριος ἔπρεπε προηγουμένως νά εἴχομεν ἔλθει εἰς τήν Ἑλλάδα. Καί τοῦτο ἦτο δυνατόν μέ τήν συμμετοχήν τοῦ ΚΚΕ εἰς τήν κυβέρνησιν, δηλαδή μέ τόν Λίβανον. Καί διά νά εὑρεθοῦν οἱ Βρετανοί ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι ἤσαν ἀπαραίτητοι διά τήν νίκην, ἔπρεπε προηγουμένως νά εἶχεν ὑπογραφεῖ τό Σύμφωνόν της Καζέρτας. Καί διά νά ἐπιτευχθῆ τότε ἡ ἐκκαθάρισις τῆς καταστάσεως, ἔπρεπε προηγουμένως νά ἐπιμείνω στήν ἄμεσον ἀποστράτευσιν τοῦ ΕΛΑΣ καί νά θέσω τό ΚΚΕ ἐνώπιόν του διλήμματος ἤ νά ἀποδεχθῆ εἰρηνικώς τόν ἀφοπλισμόν ἤ νά ἐπιχειρήση τήν στάσιν , ὑπό συνθήκας ὅμως πλέον αἵ ὁποῖαι ὁδηγοῦν εἷς τήν συντριβήν του…» Γιά τήν συνεργασία μέ τούς ταγματασφαλίτες ποῦ ὁμολόγησε ἀργότερα ὁ Λ.Σπαής, δέν ἔβγαλε ἄχνα ὁ τότε πρωθυπουργός.
Τά Δεκεμβριανά, ἡ πρώτη φάση τῆς ἑλληνικῆς μεταπολεμικῆς τραγωδίας, θά ὁλοκληρωθοῦν τόν Φλεβάρη τοῦ 1945, μέ τήν ὑπογραφή τῆς Συμφωνίας τῆς Βάρκιζας. Θά ἀκολουθήσει ἡ δεύτερη φάση της, πού θά ὁδηγήσει στόν Ἐμφύλιο.
Ο ΓΕΡΟΣ ΤΗΣ ΝΤΑΟΥΝΙΝΓΚ ΣΤΡΗΤ
 |
( Μπέρτολτ Μπρέχτ)
…Κρατῆστε τούς γιούς σας στό σπίτι, μανάδες τῆς Ἀθήνας.
Ἤ ἀνάψτε γι’ αὐτούς λαμπάδες ἀπόψε τή νύχτα
Ὁ γέρος τῆς Ντάουνινγκ Στρήτ φέρνει πίσω τόν βασιλιά σας…
Πηγές: α)« Ο ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ ΤΟΥ 1944, Σουηδικά, Ἑλβετικά καί Συμμαχικά ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ». τοῦ Βάσου Μαθιόπουλου
β) Ἐμφύλιος καί Αἰγιάλεια 1945-1949, τοῦ Θοδωρῆ Χλιάπα
γ) Ἡ Ἑλληνική Ἀντίσταση 1940-1944, τοῦ Ἀνδρέα Κέδρου
Τετάρτη, 02 Δεκεμβρίου 2009
Ἰσχύς, πάθος καί πύργος τῆς Βαβέλ
τοῦ καθηγητῆ Δημήτρη Κιτσίκη (περιοδικό Ἐνδιάμεση Περιοχή, τεύχη 43,51)
Ἀπό καταβολῆς κόσμου, ὁ ἄνθρωπος ἐξεμεταλλεύθη τόν συνάνθρωπό του. Συνεπῶς, ἡ σημερινή ταξική ἐκμετάλλευση δέν ἔχει τίποτα τό καινούργιο. Ὅμως, ἀπό ὅλες τίς ταξικές κοινωνίες τῆς Ἱστορίας, ἡ καπιταλιστική πού ἐπεβλήθη στήν Δύση μετά τήν Ἀναγέννηση τοῦ ΙΕ αἰῶνος, εἶναι ἡ πλέον σκληρή, πολύ πιό ἀπάνθρωπη ἀπό τήν δουλοκτητική ἤ τήν φεουδαρχική.
α) Τό πάθος τῆς τεχνολογίας.
Ἀρχικά ὁ ἄνθρωπος ἦτο ξαπλωμένος στήν κλίνη τοῦ Θεοῦ, τόν ἔβλεπε καθημερινά καί συνομιλοῦσε μαζί του μέ τήν ἁπλή γλώσσα τῆς παντογνωσίας. Ἦταν παντοδύναμος καί διέμενε στήν χώρα τῶν θαυμάτων. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἦταν ἰδικός του λόγος, ἕνας καί μοναδικός, ἑλληνικός. Ἀφοῦ ἦτο γυμνός, στήν ἀπόλυτη ἰσορροπία τῆς φύσεως, σέ πλήρη ἁρμονία μέ αὐτήν, χωρίς ἀκραῖες καιρικές συνθῆκες, χωρίς νά τρώη τίς σάρκες τῶν ἄλλων ζώων, χωρίς χρήματα, οἱ κλέφτες ἦταν ἄγνωστοι, συνεπῶς καί οἱ δολοφόνοι, ἐφ’ ὅσον δέν ὑπῆρχε τίποτα νά κλέψουν καί συνεπῶς νά θανατώσουν γιά λίγα λεπτά. Τεχνολογία καί ἐμπόριο δέν εἶχαν λόγο ὑπάρξεως.
Ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἔχασαν τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἤρχισαν νά τρέφουν τήν ψευδαίσθηση ὅτι ἐκινοῦντο πρός τά ἐπάνω, αὐτό πού ὠνόμασαν πρόοδο καί ἀντικατέστησαν τήν θεϊκή χάρη μέ τήν τεχνολογία. Ἡ ἁπλή γνώση δέν τούς ἱκανοποιοῦσε πλέον. Ἥ ἔκφρασή τους ἔγινε ὅλο καί πιό πολύπλοκη καί ὅσο περισσότερο ἐχρησιμοποίουν συρρικνωμένη γλώσσα, τήν ἀποκαλουμένη ἐξειδικευμένη ἤ τεχνική,τόσο ὀλιγώτερο ἠδύναντο νά ἐπικοινωνήσουν μεταξύ τους. Οἱ σοφοί τῆς Ἀρχαιότητος τά ἤξεραν σχεδόν ὅλα καί ἐξεφράζοντο μέ τόν ἁπλό λόγο τοῦ Θεοῦ. Μετά τήν δυτική Ἀναγέννηση ὅμως καί τήν ἄνοδο τοῦ καπιταλισμοῦ ἐπολλαπλασιάσθησαν οἱ εἰδικοί, σέ σημεῖο σήμερα ὁ ἕνας νά γνωρίζη νά χειρουργῆ τό ἀριστερό νεφρό, χωρίς νά τολμᾶ νά χειρουργῆ τό στομάχι, εἰδικότητα ἄλλου ἰατροῦ.
Ἔκτοτε, τό σύνθημα ὑπῆρξε «ὅλο καί πιό ψηλά» καί, ἐν ὄψει τῆς τελικῆς πολεμικῆς ἀναμετρήσεως μεταξύ τῆς καπιταλιστικῆς Ἀμερικῆς καί τῆς σοσιαλιστικῆς Κίνας, οἱ δύο χῶρες συνεχίζουν νά ἐπιδίδονται στό ἐπικίνδυνο παιχνίδι τοῦ ὕψους, ἴσως πιό ἐπικίνδυνο ἀκόμη, πνευματικά τουλάχιστον, ἀπό τόν ἀγώνα δρόμου γιά τήν πυρηνική ἐπικράτηση.
Τό δράμα κτυπᾶ πρωτίστως τήν Κίνα διότι, πρός χάριν τοῦ ἀνταγωνισμοῦ μέ τίς ΗΠΑ, ἐθυσίασε ὄχι ἁπλῶς τόν μαοϊκό ἰδιότυπο κομμουνισμό της πού τήν εἶχε μετατρέψει στίς δεκαετίες τοῦ 1950, 1960, καί 1970, σέ πόλο ἐπαναστατικῆς ἕλξεως ὁλοκλήρου τῆς νεολαίας τοῦ πλανήτου, ἀλλά καί τόν ἴδιο τόν τρισχιλιετῆ κονφουκιανικό πολιτισμό της πού τῆς εἶχε διδάξη νά κτίζη σέ ἁρμονική σχέση μέ τό περιβάλλον τῶν λόφων πού περιστοίχιζαν τίς ἐξαίσιες παγόδες. Ἡ Κίνα ἠκολούθη ἀκριβῶς τήν ἴδια ἁρμονία κτιστοῦ καί περιβάλλοντος τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ναῶν, ἐφ’ ὅσον παγόδες καί παρθενῶνες εἶχαν τόν ἴδιο θρησκευτικό προορισμό.
Ἀρχιτεκτονική καί γεωγραφία ὑπόκειντο στήν ἱερά γεωμετρία. Ὁ Παρθενών ἦταν κτισμένος σύμφωνα μέ τήν ἱερά γεωμετρία. Ἀκόμη σήμερα, ἡ κινεζική παράδοση βασίζεται στούς ἱερούς ἀριθμούς πού σέβονται τήν σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν φύση καί ὄχι στά ποσοτικά μαθηματικά.
Στίς 22 Ἰανουαρίου 1930, ἐνῶ μόλις εἶχε ξεσπάσει ἡ παγκόσμια οἰκονομική κρίση, ἡ Ἀμερική μόνη της, χωρίς ἀνταγωνιστές, θέλοντας νά ξεχασθῆ τό ἐπίτευγμα τῶν Γάλλων τοῦ 1889 μέ τόν πύργο τοῦ Ἄϊφφελ, ξεκίνησε τήν ἀνύψωση τοῦ πρώτου πύργου τῆς Βαβέλ στόν Νέο Κόσμο, στήν Νέα Ὑόρκη, πού ὠνομάσθη Empire State Building ( 102 ὄροφοι, 443 μέτρα ὕψος). Ἐνεκαινιάσθη τήν 1η Μαῒου 1931, διότι κατεσκευάσθη σέ μόλις 410 ἡμέρες, μέ τόν ἱδρώτα μεταναστῶν πού ἐθύμιζαν τούς δούλους πού εἶχαν κτίσει τίς πυραμίδες. 3400 ἐργάτες μετανάστες καί Ἀμερινδιάνοι ἀπό τόν Καναδά ἠργάσθησαν ὑπό σκληρές συνθῆκες καί ἐπισήμως πέντε ἀπό αὐτούς εὐρῆκαν τόν θάνατο.
Στίς 28 Ἰουλίου 1945, ἕνα ἀμερικανικό βομβαρδιστικό ἔπεσε ἐπάνω στόν πύργο, διαπερνώντας τον μεταξύ τοῦ 79ου καί 80ου ὀρόφου, σκοτώνοντας 14 ἀνθρώπους.
Ὅμως, γιά τά ἑπόμενα 41 χρόνια παρέμεινε τό ὑψηλότερο κτίριο στόν κόσμο ( χωρίς τήν κεραία) μέχρι πού ἐκτίσθη, τό 1972, ὁ βόρειος πύργος τοῦ World Trade Center στήν Νέα Ὑόρκη. Μετά τήν καταστροφή τῶν Διδύμων Πύργων τήν 11η Σεπτεμβρίου 2001, παρέμεινε δεύτερος σέ ὕψος στήν Ἀμερική μετά τόν πύργο Sears τοῦ Σικάγου.
Πράγματι, τό 1969, ὁ τότε μεγαλύτερος μεταπράτης στόν κόσμο, ἡ ἑταιρεία Sears, Roebuck & Co., εἶχε στήν ὑπηρεσία του 350.000 ὑπαλλήλους. Ἀπεφάσισε λοιπόν νά παραγγείλη τόν μεγαλύτερο οὐρανοξύστη στόν κόσμο γιά νά ἐγκαταστήση τά κεντρικά του γραφεῖα στό Σικάγο. Ὁ πύργος ἐκτίσθη ἀπό τό 1971 ἕως τό 1973. Τό ὁλικό ὕψος μέ τίς κεραῖες ἔφθασε τά 527 μέτρα, μέ 108 ὀρόφους. Ὑπῆρξε ἀπό τό 1973 μέχρι τό 1998 τό ὑψηλότερο κτίριο στόν κόσμο.
στ) Ἡ Κίνα ὑπερέχει ἤδη στόν ἀγώνα δρόμου.
Ἕνα χρόνο μετά τόν θάνατο, τό 1997, τοῦ ἐκσυγχρονιστοῦ τῆς Κίνας, Ντένγκ Σιάο Πίνγκ, ξεκίνησε, πολύ ἀργότερα ἀπό τίς ΗΠΑ, ἡ κούρσα γιά τήν κατάκτηση τῆς πρώτης θέσεως στήν κατασκευή τοῦ ὑψηλοτέρου πύργου στόν κόσμο καί ἤδη ἡ Κίνα προχωρεῖ ἀκατάπαυστα. Τό 1998 λοιπόν, γιά πρώτη φορά ξεφύτρωσε στήν Σανγκάη ὁ Jin Mao Dasha, 421 μέτρων μέ 88 ὀρόφους, ὁ ὁποῖος παρέμεινε μέχρι τίς 14 Σεπτεμβρίου 2007, τό ὑψηλότερο κτίριο τῆς Κίνας
, ὅταν ἐξεπεράσθη ἀπό τόν διπλανό σ’ αὐτόν πύργο
Στήν Σανγκάη καί πάλι προβλέπεται νά κτισθῆ μέχρι τό 2020, μία «κάθετη πόλη» 100.000 κατοίκων: ὁ βιονικός πύργος ( Bionic Tower), 1228 μέτρων ὕψους καί 300 ὄροφοι, ἰσπανῶν ἀρχιτεκτόνων, γιά 15 δις. δολλάρια. Οἱ κινέζοι ἡγέτες ὀνειρεύονται νά ἀφήσουν στήν ἱστορία μία γιγαντιαία κατασκευή ἐφάμιλλη του σινικοῦ τείχους. Μέ τήν διαφορά ὅτι τό τεῖχος εἶχε κτισθῆ κατά τῶν βαρβάρων ἀπό τόν κινέζικο πολιτισμό τοποθετώντας τόν ἄνθρωπο σέ ἁρμονία μέ τήν φύση, γι’ αὐτό καί ὑπάρχει ἀκόμη σήμερα, μαζί μέ τόν κινεζικό πολιτισμό. Ἐνῶ μία κάθετη πόλις πού φθάνει στόν οὐρανό, ἀπομονώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν φύση καί προειωνίζει φοβερές καταστροφές. Παρά τό διακηρυγμένο σύστημα ἀσφαλείας κατά τῶν
Φύση; Θεός; Ὅποιος τούς παρακούει ὑποχρεωτικά χάνει τόν κῆπο. Τό ψάρι βρωμᾶ ἀπό τό κεφάλι. Οἱ πρόγονοί μας ἐμεγαλούργησαν ἐπειδή ἔτρωγαν ἄφθονο ψάρι μέ φωσφόρο καί σήμερα παρακμάζουμε τρώγοντας σάπιο ψάρι μέ δηλητήριο ἑωσφόρο. Μέγας παρήκοος ὁ Προμηθεύς. Διότι κάμνοντας σύγχυση μεταξύ φωτός καί πυρός, παρέδωσε τήν φωτιά στούς ἀνθρώπους ἀποκόπτωντας την ἀπό τό φῶς. Τό φῶς φωτίζει τίς καρδιές χωρίς νά τίς καίη. Ἡ φωτιά πυρακτώνει καί καταλήγει σέ στάχτη. Ὁ Θεός εἶναι φῶς. Ὁ Σατανᾶς φωτιά. Ὁ φωσφόρος δημιουργεῖ φῶς μέσα στό σκότος ὅταν ἀνασαίνει ὁ Θεός. Ἡ πυρά στό κέντρο τοῦ Ἅδη κατακαίη τίς ψυχές ὅταν ἀνασαίνη ὁ Σατανᾶς. Τό γιάνγκ εἶναι οὐρανός καί φῶς, τό γίν εἶναι γῆ, καί ὑπό τήν γῆ φωτιά τοῦ Ἡφαίστου ἔναντι τοῦ φωτός τοῦ Ἀπόλλωνος. Ἐπί χιλιάδες χρόνια τό φῶς τοῦ τάο, τοῦ κονφουκιανισμοῦ καί τοῦ βουδισμοῦ ἐφώτιζε τό κινέζικο πνεῦμα. Ἀπό τό 1978, ὁ Ντένγκ Σιάοπινγκ παραμέρισε τό φῶς καί ἐγκαθίδρυσε τήν φωτιά. Καί ἡ φωτιά κατεσπάραξε τήν Κίνα. Λέμε, «φῶς ἐκ φωτός, Θεόν ἀληθινόν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ», ἔναντι τοῦ «πῦρ τό ἐξώτερον». Ὁ Προμηθεύς ἀπέκοψε τό πῦρ ἀπό τόν ἔλεγχο τοῦ θεϊκοῦ φωτός καί τό παρέδωσε σατανοποιημένο ( δηλαδή ἀποκομμένο ἀπό τόν Θεό), στούς ἀνθρώπους. Ἔκτοτε οἱ πόλεμοι κατακαίουν τούς ἀνθρώπους, ἡ πυρηνική δύναμη φέρει τήν ἰσχύ τῆς καταστροφῆς. Ἡ Κίνα βαδίζει ὁλοταχῶς γιά τήν ἐξασφάλιση τῆς πρώτης θέσεως ἐπί τοῦ πλανήτου, διεκδικώντας τό ὑπέρτατο προνόμιο νά τόν ἀνατινάξη στόν ἀέρα καί νά τόν στείλει στό πῦρ τό ἐξώτερον. Τό φῶς ἐναρμονίζεται μέ τήν φύση. Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ τάο, ἡ σοφία τοῦ κονφουκιανισμοῦ, ἡ φώτιση τοῦ βουδισμοῦ. Ἡ φωτιά στά χέρια τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἰσχύς πού πολλαπλασιάζει τά ἐργαστήρια ἐρευνῶν γιά τήν ἀέναη ἐξάπλωση τῆς ἰσχύος. Ἰσχύς καί πλοῦτος. Οἱ κινέζικοι πύργοι τῆς Βαβέλ πολλαπλασιάζονται σάν μανιτάρια: Τό Jin Mao Tower, 421 μέτρα ὕψος στήν Σγγάη, μέ 88 ὀρόφους πού κατεσκευάσθη τό 1998. Ὁ πύργος τῆς Σαγγάης μέ 101 ὀρόφους, ὕψους 492, ἕτοιμος ἐφέτος. Οἱ διπλοί πύργοι τῆς Σαγγάης μέ 131 ὀρόφους καί 514,8 μέτρα ὕψος, πού θά ἔχουν ἀποπερατωθῆ τό 2010. Ὁ βιονικός πύργος, χωρητικότητας 10.000 ἀτόμων, στήν Σαγγάη, μέ 300 ὀρόφους καί 1228 μέτρα ὕψος, ὁ ὁποῖος προβλέπεται ὅτι θά λειτουργήση τό 2020.Ὁ Μάο ὑπεστήριζε ὅτι «ὅσο περισσότεροι, τόσο δυνατότεροι εἴμεθα». Ἐπίστευε ὅτι ὁ μύθος τοῦ ὑπερπληθυσμοῦ καί ὁ μαλθουσιανισμός ἤσαν ἐφευρήματα τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν 200 τελευταίων ἐτῶν μέ στόχο τήν μεγιστοποίηση τοῦ κέρδους καί τήν ἀποφυγή κοινωνικῶν ἐξεγέρσεων. Μετά τόν θάνατο ὅμως τοῦ Μάο τό 1976, ὁ Ντένγκ Σιάοπινγκ, ἀπό τό 1978 πού ἦρθε στήν ἐξουσία, ἠρμήνευσε μέ τόν τρόπο του τόν Μάρξ, ὁ ὁποῖος εἶχε ἰσχυρισθῆ πώς δέν ἠδύνατο μιά κοινωνία νά οἰκοδομήση τόν σοσιαλισμό ἐάν προηγουμένως δέν εἶχε συσσωρεύσει κεφάλαια μέσω μίας καπιταλιστικῆς μεταβατικῆς περιόδου. Καί αὐτή ἡ συσσώρευση, ἐπίστευε ὁ Ντένγκ, ἦταν ἀδύνατο νά ἐπιτευχθῆ μέ ραγδαία αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ. Βασικά ὅμως εἶχε ὑποπέσει στό κοινό αἴσθημα μίσους ὅλων τῶν ἀποικισμένων λαῶν τῆς γῆς κατά τῆς ἐγκληματικῆς Δύσεως πού εἶχε καταστρέψει καί ἐξευτελίσει τήν Κίνα μετά τό 1840. Ἤθελε νά ἐκδικηθῆ, νά γίνη ἡ Κίνα ἡ πλέον ἰσχυρή δύναμις τοῦ κόσμου, ἀντιγράφοντας τίς δυτικές μεθόδους ἰσχύος, γιά νά καταστρέψη τήν Δύση. Δηλαδή, ὑπέπεσε στό σφάλμα μαχαιρώνοντας τόν Σατανᾶ νά ξεβάψη ὁ Σατανᾶς ἐπάνω του. Ἀπό τό 1979, ἐσχεδίασε τήν πολιτική ἐλέγχου τῶν γεννήσεων, ἀπαγορεύοντας, ἐκτός ἐξαιρέσεων, καί μέ ἐπιβολή προστίμων, νά ἔχη μία οἰκογένεια περισσότερο ἀπό ἕνα παιδί. Τό στατιστικό ἀποτέλεσμα ἦταν ὅτι χωρίς τό μέτρο αὐτό ὁ σημερινός πληθυσμός τῆς Κίνας τοῦ ἑνός δισεκατομμυρίου 300 ἑκατομμυρίων κατοίκων, θά εἶχε 300 ἑκατομμύρια περισσότερους κατοίκους. Τό κοινωνικό ἀποτέλεσμα ὅμως ἦταν καταστροφικό. Ἡ κινέζικη προτίμηση υἱοῦ ἀντί κόρης, ὅπως καί σέ ὅλες τίς παραδοσιακές κοινωνίες, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τήν συστηματική ἔκτρωση τῶν θηλυκῶν ἐμβρύων, τόν πνιγμό τῶν θηλυκῶν βρεφῶν ἐάν φτάσουν μέχρι τήν γέννηση, τήν ἐγκατάλειψη τῶν κοριτσιῶν ἀργότερα. Προβλέπεται ὅτι μέχρι τό 2020, θά ὑπάρξουν 40 ἑκατομμύρια περισσότεροι ἄνδρες σέ ἡλικία γάμου στήν Κίνα ἀπό γυναῖκες. Τό ἀποτέλεσμα θά εἶναι ἡ αὔξηση τῆς ἐπιθετικότητας τῶν Κινέζων πού θά ξεχυθοῦν στά πέρατα τῆς γής, πρός ἀναζήτηση καί βιασμό ξένων γυναικών ὅπως ἔκαμαν οἱ νομάδες πού κατακτοῦσαν τούς ἑδραίους πληθυσμούς, πρός ἀναζήτησιν χορταρικῶν, φρούτων καί γυναικών. Ἔτσι ἡ νέα αὐτή ψυχική ἀνισορροπία τῶν Κινέζων θά πολλαπλασιάση τήν παγκόσμια ἀνισορροπία.
Ἀπό καταβολῆς κόσμου, ὁ ἄνθρωπος ἐξεμεταλλεύθη τόν συνάνθρωπό του. Συνεπῶς, ἡ σημερινή ταξική ἐκμετάλλευση δέν ἔχει τίποτα τό καινούργιο. Ὅμως, ἀπό ὅλες τίς ταξικές κοινωνίες τῆς Ἱστορίας, ἡ καπιταλιστική πού ἐπεβλήθη στήν Δύση μετά τήν Ἀναγέννηση τοῦ ΙΕ αἰῶνος, εἶναι ἡ πλέον σκληρή, πολύ πιό ἀπάνθρωπη ἀπό τήν δουλοκτητική ἤ τήν φεουδαρχική.
α) Τό πάθος τῆς τεχνολογίας.
Ἀρχικά ὁ ἄνθρωπος ἦτο ξαπλωμένος στήν κλίνη τοῦ Θεοῦ, τόν ἔβλεπε καθημερινά καί συνομιλοῦσε μαζί του μέ τήν ἁπλή γλώσσα τῆς παντογνωσίας. Ἦταν παντοδύναμος καί διέμενε στήν χώρα τῶν θαυμάτων. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἦταν ἰδικός του λόγος, ἕνας καί μοναδικός, ἑλληνικός. Ἀφοῦ ἦτο γυμνός, στήν ἀπόλυτη ἰσορροπία τῆς φύσεως, σέ πλήρη ἁρμονία μέ αὐτήν, χωρίς ἀκραῖες καιρικές συνθῆκες, χωρίς νά τρώη τίς σάρκες τῶν ἄλλων ζώων, χωρίς χρήματα, οἱ κλέφτες ἦταν ἄγνωστοι, συνεπῶς καί οἱ δολοφόνοι, ἐφ’ ὅσον δέν ὑπῆρχε τίποτα νά κλέψουν καί συνεπῶς νά θανατώσουν γιά λίγα λεπτά. Τεχνολογία καί ἐμπόριο δέν εἶχαν λόγο ὑπάρξεως.
Ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἔχασαν τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἤρχισαν νά τρέφουν τήν ψευδαίσθηση ὅτι ἐκινοῦντο πρός τά ἐπάνω, αὐτό πού ὠνόμασαν πρόοδο καί ἀντικατέστησαν τήν θεϊκή χάρη μέ τήν τεχνολογία. Ἡ ἁπλή γνώση δέν τούς ἱκανοποιοῦσε πλέον. Ἥ ἔκφρασή τους ἔγινε ὅλο καί πιό πολύπλοκη καί ὅσο περισσότερο ἐχρησιμοποίουν συρρικνωμένη γλώσσα, τήν ἀποκαλουμένη ἐξειδικευμένη ἤ τεχνική,τόσο ὀλιγώτερο ἠδύναντο νά ἐπικοινωνήσουν μεταξύ τους. Οἱ σοφοί τῆς Ἀρχαιότητος τά ἤξεραν σχεδόν ὅλα καί ἐξεφράζοντο μέ τόν ἁπλό λόγο τοῦ Θεοῦ. Μετά τήν δυτική Ἀναγέννηση ὅμως καί τήν ἄνοδο τοῦ καπιταλισμοῦ ἐπολλαπλασιάσθησαν οἱ εἰδικοί, σέ σημεῖο σήμερα ὁ ἕνας νά γνωρίζη νά χειρουργῆ τό ἀριστερό νεφρό, χωρίς νά τολμᾶ νά χειρουργῆ τό στομάχι, εἰδικότητα ἄλλου ἰατροῦ.
Ἠ σύγχυση τῶν γλωσσῶν τοῦ Gustav Dore ( 1865)
Καί τότε ἡ ἀρχική κοινή γλώσσα τοῦ Θεοῦ, τά ἑλληνικά, μέσα ἀπό τήν ὁποία μποροῦσες νά ἐκφράσεις ὅλην τήν πραγματικότητα, διεμελίσθη σέ ἄπειρες εἰδικές γλῶσσες καί ὁ ἕνας τεχνικός πού ἔκτιζε τήν ἀριστερή πλευρά τοῦ πύργου τῆς Βαβέλ, δέν ἠδύνατο νά καταλάβη τί τί τοῦ ἔλεγε ὁ τεχνικός πού ἔκτιζε τήν δεξιά πλευρά. Αὐτό ὠνομάσθη ἀρχικά τεχνολογία, καί κατόπιν καταχρηστικῶς ἐπιστήμη, ἐνῶ ἀντιθέτως, ὁ κινεζικός βελονισμός ἠδύνατο οὐσιαστικά νά θεωρηθῆ ἐπιστήμη, ἐφ’ ὅσον χωρίς τεχνολογία καί ἐργαλεῖα πέραν τῆς ἁπλῆς βελόνης, ἠδύνατο ὁ βελονιστής νά ἐπέμβη σέ ὅλα τά μέρη τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου καί νά ἐπαναφέρη τήν ἰσορροπία του, δηλαδή τήν ἁρμονία τοῦ σώματος πού ὀνομάζουμε ὑγεία.
β) Τό πάθος τοῦ ἐμπορίου
Ἔχοντας χάσει τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος ἔψαξε νά γεμίση τήν κενότητά του μέ τήν ψευδαίσθηση τοῦ χρήματος. Ἡ ἰσχύς μέσω τοῦ χρήματος. Ἤθελε νά φαίνεται ἐφ’ ὅσον δέν ἦτο πλέον καί εἶχε νεκρωθῆ. Ἠδύνατο νά λαδώση τούς πάντες, νά ἐξαγοράση ἀκόμη καί τούς ἔχοντες ντοκτορά. Ἐνόμισε πώς ἠδύνατο νά ἐξαγοράση ἀκόμη καί τόν Θεό, δίδοντας μεγάλα ποσά στίς ἐκκλησίες καί τά μοναστήρια. Ἦταν φιλάνθρωπος καί ὁ κόσμος τόν εὐγνωμονοῦσε. Εἶχε οἰκοδομήσει μάλιστα καί εἰδική θρησκεία γεμάτη ἠθικολογία, τόν προτεσταντισμό, καί ἐξαγγελίες περί δημοκρατίας, ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἐλευθερία τοῦ ἀτόμου, προσωπικά δεδομένα, κατακεραυνώνοντας τούς ἀντιφρονοῦντες γιά βαρβαρότητα, ὀπισθοδρομισμό, ἀπομονωτισμό, δικτατορία, μεσαιωνισμό, μισογυνισμό, διότι αὐτός ἐπίστευε στήν πρόοδο πού τόν ἔκαμε πλούσιο, « μέ ρόλεξ στά χέρια καί γοῦνες στούς ὤμους» ( κατά Χάρυ Κλύν) καί τό κοστούμι αὐτό τοῦ ἐπήγαινε γάντι.
Γιατί ἔπρεπε, ἄλλοτε ἡ Σοβιετική Ἕνωση, τό Ἅγιον Ὅρος καί σήμερα ἡ Βόρειος Κορέα νά εἶναι ἀπομονωμένοι καί νά μήν χαίρονται τά ἀγαθά τῆς καπιταλιστικῆς ἐλευθερίας; Ὁ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ τό 1842, Τζών Κουίνσυ Ἀνταμς ( 1767-1848), γιά νά δικαιολογήση μέ χριστιανική ἐπιχειρηματολογία τόν πόλεμο τοῦ ὀπίου κατά τῆς Κίνας, ἐδήλωνε: Ἡ ἠθική ὑποχρέωση νά συνάπτονται ἐμπορικές συναλλαγές ἀνάμεσα στά ἔθνη, στηρίζεται ὁλοκληρωτικά, ἀποκλειστικά, στήν χριστιανική διδασκαλία, πού μᾶς ζητᾶ νά ἀγαποῦμε τόν πλησίον μας ὅπως τόν ἑαυτό μας. Ἀλλά στήν Κίνα, ἐπειδή δέν εἶναι χριστιανικό ἔθνος, οἱ κάτοικοί της δέν αἰσθάνονται δεμένοι μέ τήν χριστιανική διδασκαλία…Ἡ βασική ἀρχή τῆς κινέζικης αὐτοκρατορίας εἶναι ἀντιεμπορική. Δέν ἀναγνωρίζη τήν ὑποχρέωση νά κάμη ἐμπορικές συναλλαγές μέ ἄλλες χῶρες. Εἶναι καιρός νά βάλουμε τέρμα σέ αὐτήν τήν πελωρία προσβολή στά δικαιώματα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καί στήν βασική ἀρχή τοῦ διεθνοῦς δικαίου. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού ἐπάνω στό χαρτονόμισμα τοῦ ἀμερικανικοῦ δολλαρίου προσετέθη ἡ ἐπιγραφή: « Ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στόν Θεό»!
γ)Τό πάθος τῆς ἰσχύος
Ἡ ἐκμετάλλευση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν ἄνθρωπο, ἡ τεραστία κοροϊδία τῆς θρησκευτικῆς ἠθικολογίας, πού σωστά ἔκαμαν τούς μαρξιστές – λενινιστές νά ἀναφωνήσουν πώς ἡ θρησκεία εἶναι τό ὄπιο τοῦ λαοῦ ( ἐνῶ ἡ Ὀρθοδοξία ὅπως γνωρίζουν οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, δέν εἶναι θρησκεία ἀλλά θέωση), ἡ ἄφθαστη κυνικότητα τοῦ ἀνθρώπου μέ χρήματα, νά μήν σέβεται τήν γνώση καί νά ἰσχυρίζεται ὅτι δύναται νά ἐξαγοράση ὅλον τόν πλανήτη, ἐπειδή « κερδίζω σέ ἕνα λεπτό αὐτό πού ἐσύ κερδίζεις σέ ἕνα χρόνο», ἐτύφλωσαν μέ μῖσος τόν ἄνθρωπο, ἐνώπιον τῆς ἀποδοχῆς τῆς τεραστίας αὐτῆς ἀδικίας ἀπό τό κατεστημένο τῶν ἐμπόρων.
Ἡ ἐκδίκηση θολώνει τό πνεῦμα τῶν «κολασμένων τῆς γῆς» καί ἐπιζητεῖ τό ὅπλο, τήν ἰσχύ. Ἤδη ἀπό τήν ἑπομένη τῆς μεγάλης ἠρωϊκῆς μπολσεβικικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1917, πού ἤθελε νά βάλη τέλος στήν ἐκμετάλλευση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν ἄνθρωπο καί ἐφ’ ὅσον οἱ ἐπαναστατικές δυνάμεις δέν ἐπέτυχαν νά θανατώσουν ἀμέσως σέ ὅλον τόν πλανήτη τό τέρας τοῦ καπιταλισμοῦ, ἐνεφανίσθη τό σύνθημα νά «ξεπεράσουμε σέ τόσα χρόνια τήν ἰσχύ τοῦ καπιταλισμοῦ». Ἀκόμη καί ὁ Μάο τό 1958, ἔρριχνε τό σύνθημα στόν λαό του «νά ξεπεράσουμε τήν (καπιταλιστική) Μεγάλη Βρεταννία σέ 15 χρόνια».
Ἀλλά γιά νά ἐπιτευχθῆ αὐτό ἐχρειάσθη τελικά οἱ κομμουνιστικές χῶρες νά χρησιμοποιήσουν τίς μεθόδους τοῦ καπιταλιστικοῦ ἐχθροῦ τους καί ἔτσι ὁ κολασμένος ἐκολάσθη κυριολεκτικά καί ἔγινε ὁμοίωμα τοῦ διαφθορέως του, ἐπιτυγχάνοντας ὅμως νά οἰκοδομήση ἰσχύ. Τυπικό παράδειγμα ἡ Κίνα μέ τήν σημερινή « καπιταλιστική οἰκονομία καί κομμουνιστική διακυβέρνηση». Μέ αὐτήν τήν λογική, σωστά ἡ Βόρειος Κορέα κατασκευάζει πυρηνική ἰσχύ ἐφ’ ὅσον ὁ ταξικός ἐχθρός στήν διεθνῆ κονίστρα, εἶναι κάτοχος πυρηνικῆς ἰσχύος.
Φθάνουμε λοιπόν στόν τεραγωνισμό τοῦ κύκλου.Ἐάν ἀκολουθήσωμε τήν συμβουλή τοῦ Χριστοῦ νά δώσωμε καί τό ἕτερο μάγουλο στόν κόλαφο τοῦ ἐχθροῦ, θά σώσωμε τήν ψυχή μας ἀλλά θά διαιωνίσωμε τήν ἐκμετάλλευση. Ἐάν πάλι ἀντιδράσωμε βιαίως καί ἐπιδιώξωμε τήν ἰσχύ, θά γίνωμε ὅμοιοι του δημίου μας. ( Γιά τήν λύση τοῦ τεραστίου αὐτοῦ προβλήματος βλέπε, πιό πέρα τήν μελέτη τοῦ Κυριάκου Δουνέτα).
δ) ΗΠΑ – Κίνα: Καπιταλιστικός πύργος κατά κομμουνιστικοῦ πύργου. Ἡ τρελλή διαδρομή πρός τήν ἀπόκτηση ἰσχύος.
Ἡ ρώσικη αὐτή ρουλέτα ξεκίνησε στό καπιταλιστικό Παρίσι, ὅταν ὁ Γουσταῦος Ἀϊφφελ ἀνήγειρε, τό 1887-1889, τόν 300 μέτρων μεταλλικό πύργο καί τό 1886 προσέφερε στόν ἀμερικανικό καπιταλισμό, τό ἄγαλμα τῆς ἐλευθερίας στήν Νέα Ὑόρκη.
Καπιταλισμός: Τεχνολογία καί ἐλεύθερη ἀγορά
Ἔκτοτε, τό σύνθημα ὑπῆρξε «ὅλο καί πιό ψηλά» καί, ἐν ὄψει τῆς τελικῆς πολεμικῆς ἀναμετρήσεως μεταξύ τῆς καπιταλιστικῆς Ἀμερικῆς καί τῆς σοσιαλιστικῆς Κίνας, οἱ δύο χῶρες συνεχίζουν νά ἐπιδίδονται στό ἐπικίνδυνο παιχνίδι τοῦ ὕψους, ἴσως πιό ἐπικίνδυνο ἀκόμη, πνευματικά τουλάχιστον, ἀπό τόν ἀγώνα δρόμου γιά τήν πυρηνική ἐπικράτηση.
Τό δράμα κτυπᾶ πρωτίστως τήν Κίνα διότι, πρός χάριν τοῦ ἀνταγωνισμοῦ μέ τίς ΗΠΑ, ἐθυσίασε ὄχι ἁπλῶς τόν μαοϊκό ἰδιότυπο κομμουνισμό της πού τήν εἶχε μετατρέψει στίς δεκαετίες τοῦ 1950, 1960, καί 1970, σέ πόλο ἐπαναστατικῆς ἕλξεως ὁλοκλήρου τῆς νεολαίας τοῦ πλανήτου, ἀλλά καί τόν ἴδιο τόν τρισχιλιετῆ κονφουκιανικό πολιτισμό της πού τῆς εἶχε διδάξη νά κτίζη σέ ἁρμονική σχέση μέ τό περιβάλλον τῶν λόφων πού περιστοίχιζαν τίς ἐξαίσιες παγόδες. Ἡ Κίνα ἠκολούθη ἀκριβῶς τήν ἴδια ἁρμονία κτιστοῦ καί περιβάλλοντος τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ναῶν, ἐφ’ ὅσον παγόδες καί παρθενῶνες εἶχαν τόν ἴδιο θρησκευτικό προορισμό.
Ἀρχιτεκτονική καί γεωγραφία ὑπόκειντο στήν ἱερά γεωμετρία. Ὁ Παρθενών ἦταν κτισμένος σύμφωνα μέ τήν ἱερά γεωμετρία. Ἀκόμη σήμερα, ἡ κινεζική παράδοση βασίζεται στούς ἱερούς ἀριθμούς πού σέβονται τήν σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν φύση καί ὄχι στά ποσοτικά μαθηματικά.
ε) οἱ ΗΠΑ ξεκινοῦν τήν τρελλή σκυταλοδρομία.
Στίς 22 Ἰανουαρίου 1930, ἐνῶ μόλις εἶχε ξεσπάσει ἡ παγκόσμια οἰκονομική κρίση, ἡ Ἀμερική μόνη της, χωρίς ἀνταγωνιστές, θέλοντας νά ξεχασθῆ τό ἐπίτευγμα τῶν Γάλλων τοῦ 1889 μέ τόν πύργο τοῦ Ἄϊφφελ, ξεκίνησε τήν ἀνύψωση τοῦ πρώτου πύργου τῆς Βαβέλ στόν Νέο Κόσμο, στήν Νέα Ὑόρκη, πού ὠνομάσθη Empire State Building ( 102 ὄροφοι, 443 μέτρα ὕψος). Ἐνεκαινιάσθη τήν 1η Μαῒου 1931, διότι κατεσκευάσθη σέ μόλις 410 ἡμέρες, μέ τόν ἱδρώτα μεταναστῶν πού ἐθύμιζαν τούς δούλους πού εἶχαν κτίσει τίς πυραμίδες. 3400 ἐργάτες μετανάστες καί Ἀμερινδιάνοι ἀπό τόν Καναδά ἠργάσθησαν ὑπό σκληρές συνθῆκες καί ἐπισήμως πέντε ἀπό αὐτούς εὐρῆκαν τόν θάνατο.
Στίς 28 Ἰουλίου 1945, ἕνα ἀμερικανικό βομβαρδιστικό ἔπεσε ἐπάνω στόν πύργο, διαπερνώντας τον μεταξύ τοῦ 79ου καί 80ου ὀρόφου, σκοτώνοντας 14 ἀνθρώπους.
Ὅμως, γιά τά ἑπόμενα 41 χρόνια παρέμεινε τό ὑψηλότερο κτίριο στόν κόσμο ( χωρίς τήν κεραία) μέχρι πού ἐκτίσθη, τό 1972, ὁ βόρειος πύργος τοῦ World Trade Center στήν Νέα Ὑόρκη. Μετά τήν καταστροφή τῶν Διδύμων Πύργων τήν 11η Σεπτεμβρίου 2001, παρέμεινε δεύτερος σέ ὕψος στήν Ἀμερική μετά τόν πύργο Sears τοῦ Σικάγου.
Πράγματι, τό 1969, ὁ τότε μεγαλύτερος μεταπράτης στόν κόσμο, ἡ ἑταιρεία Sears, Roebuck & Co., εἶχε στήν ὑπηρεσία του 350.000 ὑπαλλήλους. Ἀπεφάσισε λοιπόν νά παραγγείλη τόν μεγαλύτερο οὐρανοξύστη στόν κόσμο γιά νά ἐγκαταστήση τά κεντρικά του γραφεῖα στό Σικάγο. Ὁ πύργος ἐκτίσθη ἀπό τό 1971 ἕως τό 1973. Τό ὁλικό ὕψος μέ τίς κεραῖες ἔφθασε τά 527 μέτρα, μέ 108 ὀρόφους. Ὑπῆρξε ἀπό τό 1973 μέχρι τό 1998 τό ὑψηλότερο κτίριο στόν κόσμο.
Empire State Building
Νέα Ὑόρκη, 1931, 443 μέτρα, 102 ὄροφοι
Νέα Ὑόρκη, 1931, 443 μέτρα, 102 ὄροφοι
Sears Towers, Σικάγο
1973, 527 μέτρα, 108 ὄροφοι
Τό World Trade Center ( WTC ἤ Twin Towers), δηλαδή οἱ δίδυμοι πύργοι τῆς Νέας Ὑόρκης ἄρχισαν νά κτίζονται τό 1966. Ὁ βόρειος πύργος ὠλοκληρώθη τό 1972 και ὁ νότιος πύργος τό 1973. Καί οἱ δύο πύργοι εἶχαν 110 ὀρόφους καί ὁλικό ὕψος ( μέ τήν κεραία), 526 μέτρα. Σέ ὅλην τήν διάρκειαν τῆς ὑπάρξεως των μέχρι τήν καταστροφή τους τό 2001, παρέμειναν τό σύμβολο τῆς ἀμερικανικῆς ἰσχύος στόν πλανήτη, μαζί μέ τό ἄγαλμα τῆς Ἐλευθερίας, κάτι πού ἐξηγεῖ γιατί ἔγινε στόχος τῶν τρομοκρατῶν. Ἤδη στίς 26 Φεβρουαρίου 1993, ἕνα φορτηγό μέ 680 κιλά ἐκρηκτικῶν ἀνετινάχθη μέσα σέ ἕνα ὑπόγειο πάρκιν τοῦ βορείου πύργου, σκοτώνοντας 6 ἀνθρώπους καί τραυματίζοντας ἄλλους 1042. Ὡς ὑπεύθυνοι τῆς τρομοκρατικῆς ἐνεργείας εἶχαν καταδικασθῆ σέ ἰσόβια, 6 ἰσλαμιστές. 
World Trade Center
Νέα Ὑόρκη,1972-73, 526 μέτρα,110 ὄροφοι
Chicago Spire, Σικάγο,
2007-2012, 610 μέτρα,
150 ὄροφοι
Τέλη Ἰουλίου 2001, δηλαδή ἐνάμισυ μήνα πρό τῆς ὁλικῆς καταστροφῆς, οἱ δίδυμοι πύργοι ἠγοράσθησαν γιά 99 χρόνια ἀπό τόν ἐβραιοαμερικανό ἐπιχειρηματία ὑποστηρικτή τοῦ Βενιαμίν Νετανιάχου καί ἑνός Ἰσραήλ ἀκραίου καπιταλισμοῦ, Larry Silverstein, ὁ ὁποῖος καί τά ἠσφάλισε ἀμέσως γιά πολλά δισεκατομμύρια δολλάρια.
Ἡ πλέον πρόσφατη ἀμερικανική πρωτοβουλία γιά νά ὑπερκεράση τόν κινέζικο ἀντίπαλο ὑπῆρξε ἡ ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν τοῦ 2007, στό Σικάγο, γιά τήν ἀνέγερση ἀκόμη ὑψηλοτέρου πύργου, τοῦ Fordham Spire, ἀπό τόν ἰσπανό ἀρχιτέκτονα Santiago Calatrava. Ἡ πρόβλεψη ἦταν νά ὁλοκληρωθῆ τό 2012 ἀλλά λόγω τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως οἱ ἐργασίες ἐσταμάτησαν τό 2008 καί ὁ Καλατράβα ἐδήλωσε ὅτι ὁ ἐργολάβος τοῦ χρωστᾶ ἀκόμη πάνω ἀπό 11 ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἄν καί ὅταν τελειώση ἡ ἀνέγερσή του θά εἶναι ὕψους 610 μέτρων καί θά συμπεριλαμβάνη 150 ὀρόφους, δηλαδή θά ξεπεράση ὅλους τους ἄλλους ἀμερικανικούς πύργους.
Γιά νά ἀντικατασταθοῦν οἱ κατεστραμένοι δίδυμοι πύργοι, ἤρχισε τό 2006, στήν ἴδια 
τοποθεσία, στό Μανχάτταν τῆς Νέας Ὑόρκης, ἡ ἀνέγερση τοῦ «πύργου τῆς ἐλευθερίας» ( Freedom Tower) πού ἤδη ἔχει μετονομασθῆ σέ One World Trade Center. Ἡ πρόβλεψη ὁλοκληρώσεως τοῦ ἔργου εἶναι γιά τό 2013-2014 καί ὁ νέος πύργος θά ἔχει ὕψος 541 μέτρα καί 108 ὀρόφους.
τοποθεσία, στό Μανχάτταν τῆς Νέας Ὑόρκης, ἡ ἀνέγερση τοῦ «πύργου τῆς ἐλευθερίας» ( Freedom Tower) πού ἤδη ἔχει μετονομασθῆ σέ One World Trade Center. Ἡ πρόβλεψη ὁλοκληρώσεως τοῦ ἔργου εἶναι γιά τό 2013-2014 καί ὁ νέος πύργος θά ἔχει ὕψος 541 μέτρα καί 108 ὀρόφους.One World Trade Center( Freedom Tower)
Νέα Ὑόρκη, 2006 ἕως 2014, 541 μέτρα, 108 ὄροφοι
στ) Ἡ Κίνα ὑπερέχει ἤδη στόν ἀγώνα δρόμου.
Ἕνα χρόνο μετά τόν θάνατο, τό 1997, τοῦ ἐκσυγχρονιστοῦ τῆς Κίνας, Ντένγκ Σιάο Πίνγκ, ξεκίνησε, πολύ ἀργότερα ἀπό τίς ΗΠΑ, ἡ κούρσα γιά τήν κατάκτηση τῆς πρώτης θέσεως στήν κατασκευή τοῦ ὑψηλοτέρου πύργου στόν κόσμο καί ἤδη ἡ Κίνα προχωρεῖ ἀκατάπαυστα. Τό 1998 λοιπόν, γιά πρώτη φορά ξεφύτρωσε στήν Σανγκάη ὁ Jin Mao Dasha, 421 μέτρων μέ 88 ὀρόφους, ὁ ὁποῖος παρέμεινε μέχρι τίς 14 Σεπτεμβρίου 2007, τό ὑψηλότερο κτίριο τῆς Κίνας
, ὅταν ἐξεπεράσθη ἀπό τόν διπλανό σ’ αὐτόν πύργο τοῦ Παγκόσμιου Οἰκονομικοῦ Κέντρου ( 492 μέτρων καί 101 ὀρόφων).
Ὁ Jin Mao ηταν μία ἀρχή καί εἶχε σχεδιασθῆ ἀπό ἀμερικανική ἑταιρεία. Ἐπί πλέον, εἶχε ἀκόμη κάποια χαρακτηριστικά παγόδας καί οἱ 88 ὄροφοι ὡς καί οἱ διαστάσεις του εἶχαν ὑπολογισθῆ μέ βάση τόν ἀριθμό 8 γιά νά ἱκανοποιήσουν τήν κινεζική παράδοση στήν ὁποία ὁ ἀριθμός αὐτός ἀντιπροσωπεύει τήν εὐημερία. Στίς 29 Νοεμβρίου 2008, ἐνῷ ἡ οἰκονομική κρίση, μεγέθους τοῦ 1929, ἔσπαζε τά πλευρά τῶν ΗΠΑ, ἡ Κίνα ξεκινοῦσε τήν ἀνέγερση νέου τεραστίου πύργου στήν Σανγκάη, πού προβλέπει νά ὁλοκληρώση τό 2014, μέ τήν ὀνομασία ἁπλῶς «πύργος τῆς Σαγκάης» ( Shanghai zhongxin). Ἀρχιτέκτονες εἶναι οἱ ἀμερικανοί Gensler πού ἔχουν τήν μεγαλύτερη ἐπιχείρηση ἀρχιτεκτονικῆς στόν κόσμο. Προβλέπονται 128 ὄροφοι καί ὕψος 632 μέτρων, δηλαδή τό διπλό του πύργου τοῦ Ἄϊφφελ.
3 Κινέζικοι πύργοι τῆς Βαβέλ στήν Σαγκάη . Ἀπό ἀριστερά:
α) Παγκόσμιο Οίκονομικό Κέντρο, 2007, 492 μέτρα, 101 ὄροφοι
β) Jin Mao Dasha, 1998, 421 μέτρα, 88 ὄροφοι
γ) Πύργος τῆς Σαγκάης, 2014, 632 μέτρα, 128 ὄροφοι
Ὅμως ἡ κινεζική πρόκληση γιά τήν παγκόσμια ἐπικράτηση δέν σταματᾶ ἐδῶ. Νέοι ἀπίθανοι πύργοι ἀνεγείρονται. Στήν Καντώνη, δίδυμοι πύργοι ἔχοντας τό σχῆμα τῆς ζωῆς, δηλαδή τήν μορφή διπλοῦ ἕλικος τοῦ DNA κατασκευάζονται ἀπό τόν Γάλλο ἀρχιτέκτονα Herve Tordjman καί προβλέπεται νά παραδοθοῦν μέσα στό 2010, μέ τόν καθένα 514,8 μέτρα καί 131 ὀρόφους.
Guangzhou Twin Towers, 2010, 514,8 μέτρα, 131 ὄροφοι
Στήν Σανγκάη καί πάλι προβλέπεται νά κτισθῆ μέχρι τό 2020, μία «κάθετη πόλη» 100.000 κατοίκων: ὁ βιονικός πύργος ( Bionic Tower), 1228 μέτρων ὕψους καί 300 ὄροφοι, ἰσπανῶν ἀρχιτεκτόνων, γιά 15 δις. δολλάρια. Οἱ κινέζοι ἡγέτες ὀνειρεύονται νά ἀφήσουν στήν ἱστορία μία γιγαντιαία κατασκευή ἐφάμιλλη του σινικοῦ τείχους. Μέ τήν διαφορά ὅτι τό τεῖχος εἶχε κτισθῆ κατά τῶν βαρβάρων ἀπό τόν κινέζικο πολιτισμό τοποθετώντας τόν ἄνθρωπο σέ ἁρμονία μέ τήν φύση, γι’ αὐτό καί ὑπάρχει ἀκόμη σήμερα, μαζί μέ τόν κινεζικό πολιτισμό. Ἐνῶ μία κάθετη πόλις πού φθάνει στόν οὐρανό, ἀπομονώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν φύση καί προειωνίζει φοβερές καταστροφές. Παρά τό διακηρυγμένο σύστημα ἀσφαλείας κατά τῶν
σεισμῶν καί πυρκαϊῶν, τί θά συνέβαινε ἐάν, παρ’ ὅλες τίς προβλέψεις, ἐξεδηλώνετο τεραστία 
φωτιά ἐγκλωβίζοντας μέσα στόν πύργο 100.000 ἄτομα;
φωτιά ἐγκλωβίζοντας μέσα στόν πύργο 100.000 ἄτομα; Σίγουρα θά ἦτο πολύ μεγαλύτερη καταστροφή ἀπό τίς 9/11 τοῦ 2001!
Bionic Tower,2020,100000 ἄτομα, 1228 μέτρα, 300 ὄροφοι
Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΚΙΝΑΣ
Φύση; Θεός; Ὅποιος τούς παρακούει ὑποχρεωτικά χάνει τόν κῆπο. Τό ψάρι βρωμᾶ ἀπό τό κεφάλι. Οἱ πρόγονοί μας ἐμεγαλούργησαν ἐπειδή ἔτρωγαν ἄφθονο ψάρι μέ φωσφόρο καί σήμερα παρακμάζουμε τρώγοντας σάπιο ψάρι μέ δηλητήριο ἑωσφόρο. Μέγας παρήκοος ὁ Προμηθεύς. Διότι κάμνοντας σύγχυση μεταξύ φωτός καί πυρός, παρέδωσε τήν φωτιά στούς ἀνθρώπους ἀποκόπτωντας την ἀπό τό φῶς. Τό φῶς φωτίζει τίς καρδιές χωρίς νά τίς καίη. Ἡ φωτιά πυρακτώνει καί καταλήγει σέ στάχτη. Ὁ Θεός εἶναι φῶς. Ὁ Σατανᾶς φωτιά. Ὁ φωσφόρος δημιουργεῖ φῶς μέσα στό σκότος ὅταν ἀνασαίνει ὁ Θεός. Ἡ πυρά στό κέντρο τοῦ Ἅδη κατακαίη τίς ψυχές ὅταν ἀνασαίνη ὁ Σατανᾶς. Τό γιάνγκ εἶναι οὐρανός καί φῶς, τό γίν εἶναι γῆ, καί ὑπό τήν γῆ φωτιά τοῦ Ἡφαίστου ἔναντι τοῦ φωτός τοῦ Ἀπόλλωνος. Ἐπί χιλιάδες χρόνια τό φῶς τοῦ τάο, τοῦ κονφουκιανισμοῦ καί τοῦ βουδισμοῦ ἐφώτιζε τό κινέζικο πνεῦμα. Ἀπό τό 1978, ὁ Ντένγκ Σιάοπινγκ παραμέρισε τό φῶς καί ἐγκαθίδρυσε τήν φωτιά. Καί ἡ φωτιά κατεσπάραξε τήν Κίνα. Λέμε, «φῶς ἐκ φωτός, Θεόν ἀληθινόν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ», ἔναντι τοῦ «πῦρ τό ἐξώτερον». Ὁ Προμηθεύς ἀπέκοψε τό πῦρ ἀπό τόν ἔλεγχο τοῦ θεϊκοῦ φωτός καί τό παρέδωσε σατανοποιημένο ( δηλαδή ἀποκομμένο ἀπό τόν Θεό), στούς ἀνθρώπους. Ἔκτοτε οἱ πόλεμοι κατακαίουν τούς ἀνθρώπους, ἡ πυρηνική δύναμη φέρει τήν ἰσχύ τῆς καταστροφῆς. Ἡ Κίνα βαδίζει ὁλοταχῶς γιά τήν ἐξασφάλιση τῆς πρώτης θέσεως ἐπί τοῦ πλανήτου, διεκδικώντας τό ὑπέρτατο προνόμιο νά τόν ἀνατινάξη στόν ἀέρα καί νά τόν στείλει στό πῦρ τό ἐξώτερον. Τό φῶς ἐναρμονίζεται μέ τήν φύση. Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ τάο, ἡ σοφία τοῦ κονφουκιανισμοῦ, ἡ φώτιση τοῦ βουδισμοῦ. Ἡ φωτιά στά χέρια τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἰσχύς πού πολλαπλασιάζει τά ἐργαστήρια ἐρευνῶν γιά τήν ἀέναη ἐξάπλωση τῆς ἰσχύος. Ἰσχύς καί πλοῦτος. Οἱ κινέζικοι πύργοι τῆς Βαβέλ πολλαπλασιάζονται σάν μανιτάρια: Τό Jin Mao Tower, 421 μέτρα ὕψος στήν Σγγάη, μέ 88 ὀρόφους πού κατεσκευάσθη τό 1998. Ὁ πύργος τῆς Σαγγάης μέ 101 ὀρόφους, ὕψους 492, ἕτοιμος ἐφέτος. Οἱ διπλοί πύργοι τῆς Σαγγάης μέ 131 ὀρόφους καί 514,8 μέτρα ὕψος, πού θά ἔχουν ἀποπερατωθῆ τό 2010. Ὁ βιονικός πύργος, χωρητικότητας 10.000 ἀτόμων, στήν Σαγγάη, μέ 300 ὀρόφους καί 1228 μέτρα ὕψος, ὁ ὁποῖος προβλέπεται ὅτι θά λειτουργήση τό 2020.Ὁ Μάο ὑπεστήριζε ὅτι «ὅσο περισσότεροι, τόσο δυνατότεροι εἴμεθα». Ἐπίστευε ὅτι ὁ μύθος τοῦ ὑπερπληθυσμοῦ καί ὁ μαλθουσιανισμός ἤσαν ἐφευρήματα τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν 200 τελευταίων ἐτῶν μέ στόχο τήν μεγιστοποίηση τοῦ κέρδους καί τήν ἀποφυγή κοινωνικῶν ἐξεγέρσεων. Μετά τόν θάνατο ὅμως τοῦ Μάο τό 1976, ὁ Ντένγκ Σιάοπινγκ, ἀπό τό 1978 πού ἦρθε στήν ἐξουσία, ἠρμήνευσε μέ τόν τρόπο του τόν Μάρξ, ὁ ὁποῖος εἶχε ἰσχυρισθῆ πώς δέν ἠδύνατο μιά κοινωνία νά οἰκοδομήση τόν σοσιαλισμό ἐάν προηγουμένως δέν εἶχε συσσωρεύσει κεφάλαια μέσω μίας καπιταλιστικῆς μεταβατικῆς περιόδου. Καί αὐτή ἡ συσσώρευση, ἐπίστευε ὁ Ντένγκ, ἦταν ἀδύνατο νά ἐπιτευχθῆ μέ ραγδαία αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ. Βασικά ὅμως εἶχε ὑποπέσει στό κοινό αἴσθημα μίσους ὅλων τῶν ἀποικισμένων λαῶν τῆς γῆς κατά τῆς ἐγκληματικῆς Δύσεως πού εἶχε καταστρέψει καί ἐξευτελίσει τήν Κίνα μετά τό 1840. Ἤθελε νά ἐκδικηθῆ, νά γίνη ἡ Κίνα ἡ πλέον ἰσχυρή δύναμις τοῦ κόσμου, ἀντιγράφοντας τίς δυτικές μεθόδους ἰσχύος, γιά νά καταστρέψη τήν Δύση. Δηλαδή, ὑπέπεσε στό σφάλμα μαχαιρώνοντας τόν Σατανᾶ νά ξεβάψη ὁ Σατανᾶς ἐπάνω του. Ἀπό τό 1979, ἐσχεδίασε τήν πολιτική ἐλέγχου τῶν γεννήσεων, ἀπαγορεύοντας, ἐκτός ἐξαιρέσεων, καί μέ ἐπιβολή προστίμων, νά ἔχη μία οἰκογένεια περισσότερο ἀπό ἕνα παιδί. Τό στατιστικό ἀποτέλεσμα ἦταν ὅτι χωρίς τό μέτρο αὐτό ὁ σημερινός πληθυσμός τῆς Κίνας τοῦ ἑνός δισεκατομμυρίου 300 ἑκατομμυρίων κατοίκων, θά εἶχε 300 ἑκατομμύρια περισσότερους κατοίκους. Τό κοινωνικό ἀποτέλεσμα ὅμως ἦταν καταστροφικό. Ἡ κινέζικη προτίμηση υἱοῦ ἀντί κόρης, ὅπως καί σέ ὅλες τίς παραδοσιακές κοινωνίες, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τήν συστηματική ἔκτρωση τῶν θηλυκῶν ἐμβρύων, τόν πνιγμό τῶν θηλυκῶν βρεφῶν ἐάν φτάσουν μέχρι τήν γέννηση, τήν ἐγκατάλειψη τῶν κοριτσιῶν ἀργότερα. Προβλέπεται ὅτι μέχρι τό 2020, θά ὑπάρξουν 40 ἑκατομμύρια περισσότεροι ἄνδρες σέ ἡλικία γάμου στήν Κίνα ἀπό γυναῖκες. Τό ἀποτέλεσμα θά εἶναι ἡ αὔξηση τῆς ἐπιθετικότητας τῶν Κινέζων πού θά ξεχυθοῦν στά πέρατα τῆς γής, πρός ἀναζήτηση καί βιασμό ξένων γυναικών ὅπως ἔκαμαν οἱ νομάδες πού κατακτοῦσαν τούς ἑδραίους πληθυσμούς, πρός ἀναζήτησιν χορταρικῶν, φρούτων καί γυναικών. Ἔτσι ἡ νέα αὐτή ψυχική ἀνισορροπία τῶν Κινέζων θά πολλαπλασιάση τήν παγκόσμια ἀνισορροπία.
Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009
Κένεντυ καί Βιετνάμ
Τό κείμενο αὐτό εἶναι μιά προσπάθεια παρουσίασης τοῦ ρόλου πού ἔπαιξε ὁ Τζόν Κένεντυ ( JFK) στήν εἰσβολή τῶν ΗΠΑ στό Βιετνάμ, μιά εἰσβολή στά πλαίσια τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου, τόν ὁποῖο αὐτή ἡ εἰσβολή ἐνθάρρυνε. Δέν ἀσχολοῦμαι ἐδῶ μέ τό ὄντως σημαντικό ἔργο τοῦ Κένεντυ στόν κοινωνικό τομέα, στό ἐσωτερικό τῶν ΗΠΑ.
Τό 1954 στή συνδιάσκεψη τῆς Γενεύης σχετικά μέ τήν κατάσταση στό Βιετνάμ μετά τήν νικηφόρα ἀντίσταση τοῦ βιετναμέζικου λαοῦ κατά τῶν Γάλλων ἀποικιοκρατῶν ἀποφασίζεται ἡ δημιουργία μιᾶς προσωρινῆς διαχωριστικῆς γραμμῆς μεταξύ δύο στρατιωτικῶν ζωνῶν. Τήν καρδιά ὅμως αὐτῶν τῶν συμφωνιῶν ἀποτελεῖ ὁ ὅρος καί ἡ δέσμευση γιά διεξαγωγή τό 1956 πανεθνικῶν ἐλεύθερων ἐκλογῶν μέ στόχο τήν ἑνοποίηση.
Ἡ πραγματοποίηση τοῦ παραπάνω ὄρου θά ἦταν καταστροφική γιά τίς ΗΠΑ. Ἡ προοπτική ἑνοποίησης τοῦ Βιετνάμ, ἡ ἀνεξάρτητη ἀνάπτυξή του, ὁ οἰκονομικός ἐθνικισμός τοῦ Χό Τσί Μίνχ καί ἡ ἄρνηση ἀποδοχῆς ἑνός ὑπηρετικοῦ ρόλου ἔναντι τοῦ «ἐλεύθερου κόσμου» θά ὁδηγοῦσε μέ μαθηματική ἀκρίβεια, σύμφωνα μέ ἐκτιμήσεις ἀξιωματούχων τῆς κυβέρνησης Ἀϊζενχάουερ, στήν διολίσθηση τῆς Ἰαπωνίας καί τῆς ὑπόλοιπης Ἰνδοκίνας κάτω ἀπό κομμουνιστικό ἔλεγχο καί ἐπιρροή. Μέχρι τότε ὁ Χό Τσί Μίνχ εἶχε ἐκδηλώσει διάθεση συνεργασίας μέ τίς ΗΠΑ, ἀρνούμενος ὅμως, θρασύτατατα, νά συμμορφωθεῖ καί νά δεχθεῖ τούς ἐπιθυμητούς ἀπό τίς ΗΠΑ παραδοσιακούς ὅρους ὑποταγῆς.
Οἱ ἀμερικάνικες ὑπηρεσίες πληροφοριῶν ἀπό τίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1950 προσπάθησαν νά ἀποδείξουν ὅτι ὁ Χό Τσί Μίνχ καί οἱ Βιετμίνχ ἦταν ἐνεργούμενα τῆς Μόσχας ἤ τοῦ Πεκίνου. Κατά ἕνα πολύ περίεργο τρόπο μποροῦσαν νά «βροῦν» τέτοιες ἐνδείξεις γιά ὅλες τίς ἄλλες χῶρες τῆς Ἰνδοκίνας. Γιά τό Βιετνάμ αὐτό κατέστη ἀκατόρθωτο. Στην πραγματικότητα οἱ Βιετμίνχ μετά τήν λήξη τοῦ πολέμου ἀποτελοῦσαν ἕνα πλατύ ἐθνικό κίνημα, τό ὁποῖο περιελάμβανε στους κόλπους του μεγάλο ἀριθμό Βιετναμέζων ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς τοποθέτησης, εἶχε δέ τρομερή διείσδυση στις μάζες. Σέ καταγεγραμμένες μυστικές πληροφορίες σέ διάστημα 25 ἐτῶν, οἱ ἀναλυτές τό μόνο πού μπόρεσαν νά ἐντοπίσουν ἦταν ἕνα ὑπηρεσιακό ἔγγραφο, τό ὁποῖο δέν εἶχε κάν ὑποβληθεῖ, καί ἔβαζε τό ἐρώτημα γιά τό ἄν τό Ἀνόι ἐπεδίωκε τά δικά του ἐθνικά συμφέροντα, χωρίς νά ἀκολουθεῖ τίς διαταγές τῶν ξένων ἀφεντικῶν του. Τό ἀβίαστο συμπέρασμα γιά τους δυτικούς «δημοκράτες» ἦταν ὅτι ἤ οἱ Βιετκόγκ ἦταν τόσο πιστοί στήν Μόσχα ὥστε ἡ Μόσχα νά μήν χρειάζεται νά τούς ἐπιβλέπει στήν ἄσκηση τῆς πολιτικῆς τους, ἤ πώς ἡ ρώσικη ἐπιρροή ἦταν τόσο ἀριστοτεχνικά καλυμμένη πού ἦταν ἀδύνατο νά ἀποδειχθεῖ. Ἄρα δέν συνέτρεχε κανείς λόγος γιά τίς ΗΠΑ νά μήν θεωρήσουν ὅτι τό κομμουνιστικό μικρόβιο εἶχε διεισδύσει στό Βιετνάμ.
Ἀμέσως μετά τίς συμφωνίες τῆς Γενεύης, τίς ὁποῖες οἱ ΗΠΑ δεν ἔχουν ὑπογράψει, ξεκινᾶνε τό σαμποτάρισμά τους, ἀποφασίζοντας ( NSC5429/2 – National Security Council) ὅτι « …ἀκόμη καί στήν περίπτωση τοπικῆς κομμουνιστικῆς ὑπονόμευσης ἤ ἐξέγερσης πού δέν συνιστᾶ ἔνοπλη ἐπίθεση, οἱ ΗΠΑ θά ἐξετάσουν τήν περίπτωση χρησιμοποίησης στρατιωτικῆς βίας, συμπεριλαμβανομένης καί ἐπίθεσης κατά τῆς Κίνας, ἄν προσδιοριστεῖ ὅτι αὐτή εἶναι ἡ πηγή τῆς ὑπονόμευσης…». Ἡ προηγούμενη διατύπωση πού θά ἐπαναλαμβάνεται τακτικά στό μέλλον μέ τίς άναγκαῖες τροποποιήσεις, ἀνάλογα μέ τόν τόπο καί τόν χρόνο μέχρι τίς μέρες μας, δέν εἶναι τίποτα ἄλλο παρά ἡ σαφής δήλωση τῶν ΗΠΑ ὅτι δικαιοῦνται νά παραβιάζουν τίς ἀρχές τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτη τοῦ ΟΗΕ, οἱ ὁποῖες ἀπαγορεύουν ὁποιαδήποτε ἀπειλή ἤ χρήση βίας, ἐκτός ἀπό τήν περίπτωση ἀντίστασης κατά ἔνοπλης ἐπίθεσης, μέχρι νά ἐνεργήσει τό Συμβούλιο Ἀσφαλείας τοῦ ΟΗΕ.
Στή συνέχεια παραθέτω μιά σειρά ἀπό δηλώσεις τοῦ Κένεντυ σχετικά μέ τήν θέση καί τήν ἐμπλοκή τῶν ΗΠΑ στήν Ἰνδοκίνα, καί τό Βιετνάμ είδικότερα.
Τό 1956, ὄντας γερουσιαστής δηλώνει: «..Τό Βιετνάμ ἀποτελεῖ τόν ἀκρογωνιαῖο λίθο τοῦ ἐλεύθερου κόσμου στή Νοτιοανατολική Ἀσία, τήν κλείδα στήν κορυφή τῆς ἁψίδας, τό δάχτυλο (πού σταματάει τήν διαρροή) στό φράγμα. Ἡ Βιρμανία, ἡ Ταϋλάνδη, ἡ Ἰνδία, ἡ Ἰαπωνία, οἱ Φιλιππίνες καί, προφανῶς τό Λάος καί ἡ Καμπότζη εἶναι ἀνάμεσα σέ ἐκείνους τῶν ὁποίων θά ἀπειληθεῖ ἡ ἀσφάλεια, ἄν ἡ ἐρυθρά παλίρροια τοῦ κομμουνισμοῦ ξεχειλίσει μέσα στό Βιετνάμ… Ἐπί πλέον, ἡ ἀνεξαρτησία τοῦ ἐλευθέρου Βιετνάμ εἶναι καίρια γιά τόν ἐλεύθερο κόσμο καί σέ τομεῖς πέραν τῶν στρατιωτικῶν. Ἡ οἰκονομία του εἶναι ἀπαραίτητη γιά ὅλη τήν Νοτιοανατολική Ἀσία, καί ἡ πολιτική του ἐλευθερία εἶναι μία πηγή ἔμπνευσης γι’ αὐτούς πού ἀναζητοῦν νά ἀποκτήσουν ἤ νά διατηρήσουν τήν ἐλευθερία τους σέ ὅλα τά μέρη τῆς Ἀσίας –πραγματικά σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο. Οἱ θεμελιώδεις ἀρχές τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τοῦ ἔθνους μας, μέ λίγα λόγια, ἑξαρτιοῦνται σέ σημαντικό βαθμό ἀπό τήν ὕπαρξη ἑνός δυνατοῦ καί ἐλεύθερου ἔθνους τοῦ Βιετνάμ…»
Μετά τίς συμφωνίες τῆς Γενεύης οἱ ΗΠΑ ἐγκατέστησαν στό Νότιο Βιετνάμ τό καθεστώς-πελάτη, τῶν ἀδελφῶν Diem καί Nhu. Ὅταν ὁ Κένεντυ ἔκανε τήν παραπάνω δήλωση, τό ἐλεγχόμενο ἀπό τίς ΗΠΑ καθεστώς τῶν Diem καί Nhu, τό χαρακτηριζόμενο ἀπό πολιτική ἐλευθερία, ἡ ὁποία σύμφωνα μέ τά λεγόμενα τοῦ Κένεντυ ἀποτελοῦσε πηγή ἔμπνευσης, ἐξαπέλυε τρομοκρατία, πολιτική και θρησκευτική- ἀφοῦ ὁ Ντιέμ σάν Καθολικός κυνήγαγε καί τούς βουδιστές-καί βασάνιζε ὅσους ἦταν πιστοί στίς ρυθμίσεις τῆς Γενεύης καί σέ ἄλλες μορφές «κρυμμένης ἐπιθετικότητας». Καλό εἶναι νά μήν ξεχνᾶμε πώς οἱ ὅροι «κρυμμένη ἐπιθετικότητα» καί «ὑπονόμευση», ἀποτελοῦν τεχνικούς ὅρους προπαγάνδας γιά νά δηλώσουν κατ’οὐσίαν ἀνεπιθύμητες ἐξελίξεις στό ἐσωτερικό μιᾶς χώρας καί ἀντίθετες στά ἀμερικανικά συμφέροντα.
Οἱ Diem καί Nhu μπλοκάρουν τίς διαδικασίες τοῦ δημοψηφίσματος γιά τό 1956. Παράλληλα ἐξαπολύουν ἕνα ὄργιο τρομοκρατίας καί καταπίεσης. 10000 δολοφονίες μέχρι τό 1957, 60000 δολοφονημένοι ἀνάμεσα στό 1957 καί 1961. Μέχρι τό 1959 οἱ Βιετκόγκ ἐπιμένουν στήν τακτική τῆς πολιτικῆς ἀντιπαράθεσης παρά τῆς βίαιης ἀντίστασης, ἀφοῦ εἶχαν διαλύσει τό μεγαλύτερο μέρος τῆς στρατιωτικῆς τους μηχανῆς. Ἐν ὄψει ὅμως τῆς κλιμακούμενης βίας τοῦ καθεστῶτος ἀρχίζουν νά ἀπαντᾶνε μέ τό ἴδιο νόμισμα, κάτι πού προκαλεῖ ὑστερικές κραυγές στίς ΗΠΑ περί κομμουνιστικῆς δολιότητας. Ἡ νοτιοβιετναμέζικη ἀντίσταση τῶν Βιετκόγκ φέρνει σέ πολύ δύσκολη θέση τό καθεστώς Diem καί γρήγορα παίρνει τό πάνω χέρι. Κυριαρχεῖ συντριπτικά στήν ὕπαιθρο καί ἀρχίζει νά περισφίγγει τήν πρωτεύουσα Σαϊγκόν.
Πρό τῆς κλιμάκωσης τοῦ πολέμου σέ ἄμεση ἀμερικανική ἐπίθεση στό τέλος τοῦ 1961, ὁ Κένεντυ δηλώνει «…σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο μᾶς ἀντιμάχεται μία μονολιθική καί ἀδίστακτη συνωμοσία, ἡ ὁποία βασίζεται κυρίως στήν χρησιμοποίηση κρυφῶν μέσων γιά νά ἐπεκτείνη τήν σφαίρα ἐπιρροῆς της…»
Στίς 26 Σεπτεμβρίου 1961 o Κένεντυ δηλώνει στήν Γενική Συνέλευση τοῦ Ο.Η.Ε. «…Διατηροῦμε στρατεύματα στό Βιετνάμ καί ἀλλοῦ, διότι ἡ ἐλευθερία μας εἶναι συνδεδεμένη μέ τήν δική τους, καί ἡ ἀσφάλεια τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν βρίσκεται σέ κίνδυνο ἄν περάσουν πίσω ἀπό τό Σιδηροῦν Παραπέτασμα…Ἔτσι μέ ὅλους αὐτούς πού προτείνουν νά ἀποχωρήσουμε, κατά οἱονδήποτε τρόπο, δέν θά μποροῦσα νά διαφωνήσω πιό πολύ. Ἄν οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες διστάσουν, τότε ὁλόκληρος ὁ κόσμος, κατά τήν γνώμη μου, ἀναπόφευκτα θά ἀρχίσει νά κινεῖται πρός τό κομμουνιστικό μπλόκ.»
Μπροστά στήν ἐπέλαση τῶν Βιετκόγκ ὁ Κένεντυ ἀποφασίζει νά κλιμακώσει τήν δράση, ἀλλάζοντας τόν μέχρι τότε «συμβουλευτικό» ρόλο τῶν ἀμερικανικῶν δυνάμεων τοῦ Ἀϊζενχάουερ, ἕνας ρόλος ἀντίστοιχος μέ τόν ἰσχύοντα καί ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ Κένεντυ ὅσο καί τῶν διαδόχων του, στά λατινοαμερικάνικα τρομοκρατικά καθεστῶτα. Ἐπιλέγει τήν ἄμεση στρατιωτική ἐμπλοκή ὑποστηρίζοντας τίς στρατιωτικές ἐπιχειρήσεις τοῦ καθεστῶτος μέ ἀποστολή ἐπί πλέον ἀνθρωπίνων δυνάμεων ( μέχρι τίς 30 Ἰουνίου 1962 αὐξήθηκαν ἀπό 841 σέ 5576, μέχρι δέ τήν δολοφονία τοῦ Κένεντυ ἔφτασαν στίς 16700 ἔναντι τῶν 285 πού προέβλεπαν οἱ συμφωνίες τῆς Γενεύης), ἀεροπορικοῦ καί στρατιωτικοῦ ἐξοπλισμοῦ.
Ἐγκρίνει τήν χρησιμοποίηση ναπάλμ –χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στόν ἑλληνικό ἐμφύλιο πόλεμο - ἐναντίον ἀγροτῶν καί χωρικῶν, χαροποιώντας τούς στρατιωτικούς του, οἱ ὁποῖοι ἐξωτερικεύουν τόν ἐνθουσιασμό τους λέγοντας «… τό ναπάλμ πραγματικά ἐνσταλάζει τόν φόβο γιά τόν Θεό μέσα στούς Βιετκόγκ…».
Σκοπός τῶν ἀμερικάνων εἶναι ἡ δημιουργία «στρατηγικῶν μικρῶν χωριῶν», στά ὁποῖα θά καταφύγουν οἱ νοτιοβιετναμέζοι χωρικοί φεύγοντας ἀπό τις εστίες τους και τα χωριά τους, προσπαθώντας νά ξεφύγουν ἀπό τήν τρομοκρατία τῶν νοτιοβιετναμέζων τοῦ καθεστῶτος καί τῶν σφοδρῶν ἀεροπορικῶν ἐπιδρομῶν τῶν ΗΠΑ. Ἐκεῖ ἀνεπηρέαστοι ἀπό τήν ἐπαφή τους μέ τούς Βιετκόγκ ἐλπίζεται νά ταχθοῦν μέ τό μέρος τοῦ καθεστῶτος Diem καί τῶν ΗΠΑ. Πρός τοῦτο οἱ ἀεροπορικές ἐπιδρομές ἀφανίζουν καί ἐρημώνουν τεράστιες ἐκτάσεις καί καλλιέργειες στήν ἐπαρχία.
Οἱ ἀεροπορικοί βομβαρδισμοί πού συνεχίζονται τό 1962 καί τό 1963, φέρνουν τό ἀντίθετο ἀπό τό ἐπιδιωκόμενο ἀποτέλεσμα. Ὁ ντόπιος καί ὁ ἀγροτικός πληθυσμός συντάσσεται στό πλευρό τῶν Βιετκόγκ.
Τό 1963 οἱ ΗΠΑ σχεδιάζουν τήν ἀνατροπή τῶν ἐγκαθέτων τους Diem καί Nhu, οἱ ὁποῖοι ἀρχίζουν καί ζητᾶν τήν σταδιακή ἀποχώρηση τῶν ἀμερικανικῶν δυνάμεων ἐνῶ παράλληλα κάνουν διερευνητικές κινήσεις γιά ἕνα διπλωματικό συμβιβασμό μέ τόν Βορρᾶ. Αὐτό δέν συμβαδίζει καθόλου μέ τά σχέδια τῶν ΗΠΑ, τῶν ὁποίων σχεδίων ἡ οὐσία συνοψίζεται στήν φράση «ὄχι ἀποχώρηση χωρίς νίκη». Ἡ Οὐάσιγκτον ἐκνευρίζεται ἀπό δηλώσεις τοῦ Σάρλ Ντέ Γκώλ στίς 29 Αὐγούστου, στίς ὁποῖες ὁ Γάλλος Πρόεδρος ἐκφράζει τήν ἐλπίδα νά ζήσουν οἱ Βιετναμέζοι μέ γαλήνη μέ τούς γείτονές τους ἀνεξαρτήτως ἐπιρροῶν ἀπό τό ἐξωτερικό, δηλώσεις πού παραπέμπουν σέ εἰρηνική διευθέτηση. Σέ συνέντευξή του στίς 2 Σεπτεμβρίου στόν Walter Cronkite, ὁ Κένεντυ σχολιάζοντας τήν δήλωση τοῦ Ντέ Γκώλ λέει: «…Αὐτό πού ἐξαντλεῖ κάπως τήν ὑπομονή τῶν Ἀμερικανῶν εἶναι τό ὅτι, ἀφοῦ κουβαλήσαμε αὐτό τό φορτίο γιά 18 χρόνια, μᾶς εὐχαριστεῖ τό νά δεχόμαστε συμβουλές, ὅμως, θά θέλαμε λίγο περισσότερη βοήθεια, πραγματική βοήθεια. Ἀλλά ἐμεῖς θά κάνουμε τό καθῆκον μας ὁπωσδήποτε. Δέ θά μᾶς κάνει καλό τό νά ποῦμε ‘ Λοιπόν, γιατί δέν πᾶμε ὅλοι σπίτια μας καί ν’ ἀφήσουμε τόν κόσμο σ’ αὐτούς πού εἶναι ἐχθροί μας’…».
Στίς 9 Σεπτεμβρίου 1963, σέ συνέντευξη στό NBC, δηλώνει «…Νομίζω ὅτι πρέπει νά μείνουμε. Δέν πρέπει νά ἀποχωρήσουμε γιατί ἡ ἀποχώρηση διευκολύνει μόνο τούς κομμουνιστές…»
Τρεῖς μέρες ἀργότερα στίς 12 Σεπτεμβρίου δηλώνει «…Ὅτι διευκολύνει στό νά κερδίσουμε τόν πόλεμο, τό ὑποστηρίζουμε, ὅτι παρεμποδίζει τήν πολεμική προσπάθεια τό ἀντιμαχόμαστε. Ἔχω ἤδη ξεκαθαρίσει πώς ὁποιαδήποτε πράξη ἐκ μέρους ὅποιας ἀπό τίς δυό κυβερνήσεις πού μπορεῖ νά βλάψει στό νά κερδίσουμε τόν πόλεμο, εἶναι ἀσυμβίβαστη μέ τήν πολιτική μας καί μέ τούς ἀντικειμενικούς μας στόχους. Αὐτό εἶναι τό τέστ, τό ὁποῖο νομίζω ὅτι πρέπει νά ἐφαρμόζει κάθε ὑπηρεσία καί κάθε ἀξιωματοῦχος τῆς κυβέρνησης τῶν ΗΠΑ σέ ὅλες τίς πράξεις μας…Ἀλλά ἔχουμε μία πολύ ἁπλή πολιτική σέ κείνη τήν περιοχή…θέλουμε νά κερδηθεῖ ὁ πόλεμος, οἱ κομμουνιστές νά περιοριστοῦν καί οἱ Ἀμερικανοί νά πᾶνε στά σπίτια τους… Ὅμως δέν βρισκόμαστε ἐκεῖ γιά νά δοῦμε νά χάνεται ἕνας πόλεμος καί θά ἀκολουθήσουμε τήν πολιτική πού ὑπέδειξα σήμερα, τοῦ νά προωθοῦμε αὐτούς τούς σκοπούς καί τά θέματα πού βοηθοῦν στό νά κερδίσουμε τόν πόλεμο…»
Στοχεύοντας νά προλάβουν τίς ἐξελίξεις γιά διπλωματική ἐπίλυση τῆς κρίσης καί οὐδετεροποίηση τοῦ Βιετνάμ, φοβούμενες ὅτι ἡ μοίρα τούς ἐπιφύλασσε «ἀποχώρηση χωρίς νίκη», οἱ ΗΠΑ προχωροῦν σέ πραξικόπημα, καί τήν 1η Νοεμβρίου ἀνατρέπουν καί δολοφονοῦν τούς Diem καί Nhu καί ἐγκαθιδρύουν στρατιωτικό καθεστώς.
Στίς 12 Νοεμβρίου 1963 δέκα ἡμέρες πρίν ἀπό τήν δολοφονία του ὁ Κένεντυ δηλώνει «…Ἀντικειμενικός στόχος μας εἶναι νά ἐξασφαλίσουμε ὅτι ἡ ἐπίθεση ἐκ τῶν ἔσω, ἡ ὁποία καί χειραγωγεῖται ἀπό τόν Βορρᾶ, θά τελειώσει». Ἐννοεῖται ὅτι αὐτοί πού ἐπιτίθενται ἐκ τῶν ἔσω εἶναι γηγενεῖς κάτοικοι τοῦ Νοτίου Βιετνάμ, οἱ ὁποῖοι λίγο πολύ, κατά τόν Κένεντυ, ἐπιτίθενται ἐναντίον τῆς χώρας τους.
Ἔχει ἐκφρασθεῖ ἀπό μεταγενέστερους τοῦ Κένεντυ ἡ ἄποψη ὅτι ὁ ἴδιος εἶχε ἐκμυστηρευθεῖ πώς σκόπευε νά ἀποχωρήσει ἀπό τό Βιετνάμ, ἀλλά περίμενε νά τό κάνει μετά τήν ἐπανεκλογή του στίς ἐκλογές τοῦ 1964, ἀνησυχώντας πώς σέ ἀντίθετη περίπτωση θά καταψηφιζόταν λόγω συμφιλιωτικῆς στάσης μέ τούς κομμουνιστές. Τό παραπάνω ἐπιχείρημα καταρρίπτεται πανεύκολα ἄν ληφθεῖ ὑπ’ ὄψιν πώς τό 1964 ὁ Τζόνσον ἐξελέγη μέ κυρίαρχο σύνθημα τήν ἀπερίφραστη ἀντίθεσή του στόν πόλεμο, ἄσχετο ἄν 2 χρόνια μετά ἐπί τῶν δικῶν του ἡμερῶν –μέχρι τότε ὁ Ρόμπερτ Κένεντυ ἀδελφός τοῦ Τζόν συμφωνοῦσε μέ τήν πολιτική τοῦ Τζόνσον-, ὁ πόλεμος ἔλαβε διαστάσεις ἀφανισμοῦ, ἐπί προεδρίας μάλιστα Νίξον ἐπεκτάθηκε καί στήν ὑπόλοιπη Ἰνδοκίνα. Ὁ Κένεντυ, σίγουρα ἐξυπνότερος τοῦ Τζόνσον, μποροῦσε προεκλογικά νά κάνει τό ἴδιο. Ὁ Τζόνσον πῆρε τό 61% τῶν ψήφων, τό μεγαλύτερο ποσοστό πού συγκέντρωσε ποτέ Ἀμερικανός προεδρικός ὑποψήφιος. Ἁπλά, τήν ὑπαρκτή λαϊκή δυσφορία ὁ Κένεντυ δέν τήν ἐκμεταλλεύτηκε γιά νά σχηματίσει ἕνα λαϊκό μέτωπο κατά τῆς ἀποχώρησης. Αὐτό πού ἔκανε ἦταν νά προσπαθήσει νά κερδίσει τόν πόλεμο κλιμακώνοντας τίς ἐπιχειρήσεις προτοῦ διογκωθεῖ ἡ λαϊκή δυσαρέσκεια, τήν ὁποία προσπάθησε νά ἀντιμετωπίσει, θεωρώντας την μᾶλλον ἐμπόδιο καί ἀπειλή γιά τήν τελική ἐπικράτηση, μέ ἀκραία ρητορεία περί ἰσχυρῶν συμφερόντων, ἐθνικῆς ἀσφαλείας καί κομμουνιστικοῦ κινδύνου, πού κάθε ἄλλο παρά διάθεση ἀποχώρησης προδίδει, ἐνῶ παράλληλα ἐξάπτει καί τήν ἀκροδεξιά ὑστερία. Ἡ κατηγορηματική ἀντίθεσή του στήν «ἀποχώρηση χωρίς νίκη», μαζί μέ τά ὑπόλοιπα ὑπάρχοντα στοιχεῖα δέν μᾶς ἀφήνουν περιθώρια νά πιστέψουμε ὅτι θά ἔκανε κάτι διαφορετικό ἀπό τόν Τζόνσον ἄν δέν εἶχε ἐξασφαλίσει μέ σιγουριά τόν ἀντικειμενικό του σκοπό.
Ἡ ἐμφάνιση τῶν πρώτων ἁγιοποιητῶν τοῦ Κένεντυ ἀποδίδοντάς του προθέσεις γιά ἀποχώρηση ἀπό τό Βιετνάμ, παρουσιάζεται μετά τήν ἐπίθεση τοῦ Τέτ, τήν 1η Ἰανουαρίου 1968. Συνέπειες αὐτῆς τῆς νίκης τῶν Βιετναμέζων εἶναι α) ὅλη ἡ ἀμερικανική ἡγεσία, γεράκια καί περιστέρια, διαπιστώνει ὅτι ἡ δαπάνη ἀγγίζει πλέον ὑπερβολικά ὕψη, οἱ δέ προοπτικές νίκης ἀπομακρύνονται β) ἡ λαϊκή ἀντίδραση διογκώνεται σέ βαθμό ἀνησυχητικό μέ πιθανές ἀπρόβλεπτες ἐσωτερικές διαστάσεις γ) ἡ κριτική ἀπό τόν Τύπο ἐντατικοποιεῖται, κάνοντας κριτική σέ τεχνικῆς φύσεως θέματα, χωρίς ὅμως νά παρεκλίνει ἀπό τό ἀξίωμα τῶν «εὐγενῶν» προθέσεων τῆς Ἀμερικῆς. Ἡ ἀλλαγή πολιτικῆς ἦταν ἐπιβεβλημένη, ἐνῷ ἀρχίζουν σέ ἀνώτατα ἐπίπεδα νά διατυπώνονται ἀπόψεις περί λάθος πολέμου. Ἐννοεῖται ὅτι τό λάθος συνίσταται στήν ὑπερβολική δαπάνη καί ἀνθρώπινο κόστος ἤ σέ λάθη τακτικῆς στά ὁποῖα ὑπέπεσαν οἱ ΗΠΑ. Κανένα ἴχνος αὐτοκριτικῆς γιά τόν σκοπό τῆς εἰσβολῆς στό Βιετνάμ, ὁ ὁποῖος μπορεῖ καί νά μήν ἦταν τόσο «εὐγενής».
Ἀπό τήν στιγμή πού γεράκια καί περιστέρια δέν εἶχαν πλέον οὐσιώδεις διαφωνίες, ἡ ἀλλαγή πολιτικῆς ἔπρεπε νά συνοδευτεῖ καί ἀπό τήν τροποποίηση τοῦ προηγηθέντος ἱστορικοῦ πού περιελάμβανε τόν Κένεντυ. Ἀφοῦ τώρα ὅλοι μεταμορφώθηκαν σέ «ἀντιπάλους» τοῦ πολέμου, κάτι ἀνάλογο ἔπρεπε νά γίνει καί μέ τόν μεγάλο ἡγέτη τους. Κάποιοι μάλιστα ἀπό τούς ἁγιογράφους - βιογράφους τοῦ Κένεντυ ( Σόρενσεν, Σλέσινγκερ ), ἑρμηνεύοντας τήν στάση του, γιά νά συνταχθοῦν μέ τήν νέα «ἐγκεκριμένη ἀλήθεια», μετά τήν μάχη τοῦ Τέτ μετέβαλλαν ἀπόψεις γιά τίς προθέσεις του.
Σύμφωνα μέ τήν πρώτη τους ἑρμηνεία, τήν πρό τοῦ Τέτ ἑρμηνεία, ὁ Κένεντυ θά ἔστελνε περισσότερα μαχητικά ἄν κρινόταν ἀναγκαῖο νά βοηθήσει ἕνα σύμμαχο, δέν συζητοῦσε ἀποχώρηση, θεωροῦσε τήν διπλωματία ἀπειλή ( γι’ αὐτό ἐξ’ ἄλλου ἀνέτρεψε καί τήν κυβέρνηση Diem- Nhu). Στήν δεύτερη ἑρμηνεία γράφουν πώς ὁ Κένεντυ θά προσπαθοῦσε νά βρεῖ τό 1965 ἐναλλακτικές λύσεις καί θά ἔκανε παράλληλα πιό ρεαλιστικές οἰκονομικές ἀναλύσεις γιά τίς δαπάνες καί τά ὀφέλη τοῦ πολέμου. Τό μόνο γραπτό στοιχεῖο τό ὁποῖο ἀφήνει κάποιες ὑπόνοιες ὅτι στό μυαλό τοῦ Κένεντυ ὑπῆρχε τό ἐνδεχόμενο τῆς ἀπεμπλοκῆς – λόγῳ αὐξημένων δαπανῶν και μειωμένων πιθανοτήτων ἐπιτυχίας καί ὄχι γιά λόγους διεθνοῦς δικαίου-, εἶναι ἡ ἀνάλυση Μακναμάρα, Ταίηλορ ( NSAM 263), πού ἐπισκέφθηκαν τό Βιετνάμ καί τήν κατέθεσαν στίς 2 Ὀκτωβρίου 1963. Ἐκεῖ ὑπάρχουν κάποιες σκέψεις ἀρχικά γιά ἀποχώρηση 1000 ἀνδρῶν μέχρι τά τέλη τοῦ 1963, καί μεγαλύτερου ὄγκου ἀργότερα, ὑπό τήν ἀπαραίτητη προϋπόθεση πώς θά ἔχει ἐξασφαλιστεῖ ἡ στρατιωτική νίκη. Εἶναι χαρακτηριστικό πώς οἱ βιογράφοι τοῦ Κένεντυ στά κείμενα τους πρό τῆς ἐπιχείρησης τοῦ Τέτ, αὐτή τήν ἀναφορά εἴτε δέν τήν ἀναφέρουν εἴτε τήν ἀναφέρουν μέ ψιλά γράμματα. Μετά ὅμως τήν ἐπίθεση στό Τέτ ἀλλάζουν στάση καί στηρίζουν τήν ἐπιχειρηματολογία τους γιά τίς προθέσεις ἀποχώρησης τοῦ Κένεντυ στήν ἐν λόγῳ ἀναφορά.
Ὅλα τά ἀποσπάσματα ἀπό δηλώσεις, ἡμερομηνίες καί γεγονότα προέρχονται ἀπό τό βιβλίο τοῦ Νόαμ Τσόμσκυ , «Rethinking Camelot – Ἐπανεκτιμώντας τό Κάμελοτ». Στήν συγκεκριμένη περίπτωση τό Κάμελοτ εἶναι ἡ τροποποίηση τοῦ μύθου στόν ὁποῖο «…ὁ Κένεντυ ὑποδύεται τόν λαμπρό ἱππότη, ὑπέρμαχο τῆς εἰρήνης, ὁ ὁποῖος παρεμποδίστηκε ἀπό δολοφόνους ἀποφασισμένους νά σταματήσουν αὐτόν τόν μοναχικό ἥρωα πού θά εἶχε ἀποχωρήσει μονομερῶς ἀπό τό Βιετνάμ ἄν εἶχε ζήσει». Τό βιβλίο περιέχει περισσότερα καί πιό ἀναλυτικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα συντείνουν στό συμπέρασμα πώς οἱ ὅποιες προθέσεις καί ἐνέργειες τῶν λεγομένων πρωταγωνιστῶν τῆς ἱστορίας τοῦ Βιετνάμ προσδιορίζονται σέ μεγάλο βαθμό ἀπό τούς θεσμούς καί τήν πολιτική κουλτούρα τῶν ΗΠΑ.
Τό 1954 στή συνδιάσκεψη τῆς Γενεύης σχετικά μέ τήν κατάσταση στό Βιετνάμ μετά τήν νικηφόρα ἀντίσταση τοῦ βιετναμέζικου λαοῦ κατά τῶν Γάλλων ἀποικιοκρατῶν ἀποφασίζεται ἡ δημιουργία μιᾶς προσωρινῆς διαχωριστικῆς γραμμῆς μεταξύ δύο στρατιωτικῶν ζωνῶν. Τήν καρδιά ὅμως αὐτῶν τῶν συμφωνιῶν ἀποτελεῖ ὁ ὅρος καί ἡ δέσμευση γιά διεξαγωγή τό 1956 πανεθνικῶν ἐλεύθερων ἐκλογῶν μέ στόχο τήν ἑνοποίηση.
Ἡ πραγματοποίηση τοῦ παραπάνω ὄρου θά ἦταν καταστροφική γιά τίς ΗΠΑ. Ἡ προοπτική ἑνοποίησης τοῦ Βιετνάμ, ἡ ἀνεξάρτητη ἀνάπτυξή του, ὁ οἰκονομικός ἐθνικισμός τοῦ Χό Τσί Μίνχ καί ἡ ἄρνηση ἀποδοχῆς ἑνός ὑπηρετικοῦ ρόλου ἔναντι τοῦ «ἐλεύθερου κόσμου» θά ὁδηγοῦσε μέ μαθηματική ἀκρίβεια, σύμφωνα μέ ἐκτιμήσεις ἀξιωματούχων τῆς κυβέρνησης Ἀϊζενχάουερ, στήν διολίσθηση τῆς Ἰαπωνίας καί τῆς ὑπόλοιπης Ἰνδοκίνας κάτω ἀπό κομμουνιστικό ἔλεγχο καί ἐπιρροή. Μέχρι τότε ὁ Χό Τσί Μίνχ εἶχε ἐκδηλώσει διάθεση συνεργασίας μέ τίς ΗΠΑ, ἀρνούμενος ὅμως, θρασύτατατα, νά συμμορφωθεῖ καί νά δεχθεῖ τούς ἐπιθυμητούς ἀπό τίς ΗΠΑ παραδοσιακούς ὅρους ὑποταγῆς.
Οἱ ἀμερικάνικες ὑπηρεσίες πληροφοριῶν ἀπό τίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1950 προσπάθησαν νά ἀποδείξουν ὅτι ὁ Χό Τσί Μίνχ καί οἱ Βιετμίνχ ἦταν ἐνεργούμενα τῆς Μόσχας ἤ τοῦ Πεκίνου. Κατά ἕνα πολύ περίεργο τρόπο μποροῦσαν νά «βροῦν» τέτοιες ἐνδείξεις γιά ὅλες τίς ἄλλες χῶρες τῆς Ἰνδοκίνας. Γιά τό Βιετνάμ αὐτό κατέστη ἀκατόρθωτο. Στην πραγματικότητα οἱ Βιετμίνχ μετά τήν λήξη τοῦ πολέμου ἀποτελοῦσαν ἕνα πλατύ ἐθνικό κίνημα, τό ὁποῖο περιελάμβανε στους κόλπους του μεγάλο ἀριθμό Βιετναμέζων ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς τοποθέτησης, εἶχε δέ τρομερή διείσδυση στις μάζες. Σέ καταγεγραμμένες μυστικές πληροφορίες σέ διάστημα 25 ἐτῶν, οἱ ἀναλυτές τό μόνο πού μπόρεσαν νά ἐντοπίσουν ἦταν ἕνα ὑπηρεσιακό ἔγγραφο, τό ὁποῖο δέν εἶχε κάν ὑποβληθεῖ, καί ἔβαζε τό ἐρώτημα γιά τό ἄν τό Ἀνόι ἐπεδίωκε τά δικά του ἐθνικά συμφέροντα, χωρίς νά ἀκολουθεῖ τίς διαταγές τῶν ξένων ἀφεντικῶν του. Τό ἀβίαστο συμπέρασμα γιά τους δυτικούς «δημοκράτες» ἦταν ὅτι ἤ οἱ Βιετκόγκ ἦταν τόσο πιστοί στήν Μόσχα ὥστε ἡ Μόσχα νά μήν χρειάζεται νά τούς ἐπιβλέπει στήν ἄσκηση τῆς πολιτικῆς τους, ἤ πώς ἡ ρώσικη ἐπιρροή ἦταν τόσο ἀριστοτεχνικά καλυμμένη πού ἦταν ἀδύνατο νά ἀποδειχθεῖ. Ἄρα δέν συνέτρεχε κανείς λόγος γιά τίς ΗΠΑ νά μήν θεωρήσουν ὅτι τό κομμουνιστικό μικρόβιο εἶχε διεισδύσει στό Βιετνάμ.
Ἀμέσως μετά τίς συμφωνίες τῆς Γενεύης, τίς ὁποῖες οἱ ΗΠΑ δεν ἔχουν ὑπογράψει, ξεκινᾶνε τό σαμποτάρισμά τους, ἀποφασίζοντας ( NSC5429/2 – National Security Council) ὅτι « …ἀκόμη καί στήν περίπτωση τοπικῆς κομμουνιστικῆς ὑπονόμευσης ἤ ἐξέγερσης πού δέν συνιστᾶ ἔνοπλη ἐπίθεση, οἱ ΗΠΑ θά ἐξετάσουν τήν περίπτωση χρησιμοποίησης στρατιωτικῆς βίας, συμπεριλαμβανομένης καί ἐπίθεσης κατά τῆς Κίνας, ἄν προσδιοριστεῖ ὅτι αὐτή εἶναι ἡ πηγή τῆς ὑπονόμευσης…». Ἡ προηγούμενη διατύπωση πού θά ἐπαναλαμβάνεται τακτικά στό μέλλον μέ τίς άναγκαῖες τροποποιήσεις, ἀνάλογα μέ τόν τόπο καί τόν χρόνο μέχρι τίς μέρες μας, δέν εἶναι τίποτα ἄλλο παρά ἡ σαφής δήλωση τῶν ΗΠΑ ὅτι δικαιοῦνται νά παραβιάζουν τίς ἀρχές τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτη τοῦ ΟΗΕ, οἱ ὁποῖες ἀπαγορεύουν ὁποιαδήποτε ἀπειλή ἤ χρήση βίας, ἐκτός ἀπό τήν περίπτωση ἀντίστασης κατά ἔνοπλης ἐπίθεσης, μέχρι νά ἐνεργήσει τό Συμβούλιο Ἀσφαλείας τοῦ ΟΗΕ.
Στή συνέχεια παραθέτω μιά σειρά ἀπό δηλώσεις τοῦ Κένεντυ σχετικά μέ τήν θέση καί τήν ἐμπλοκή τῶν ΗΠΑ στήν Ἰνδοκίνα, καί τό Βιετνάμ είδικότερα.
Τό 1956, ὄντας γερουσιαστής δηλώνει: «..Τό Βιετνάμ ἀποτελεῖ τόν ἀκρογωνιαῖο λίθο τοῦ ἐλεύθερου κόσμου στή Νοτιοανατολική Ἀσία, τήν κλείδα στήν κορυφή τῆς ἁψίδας, τό δάχτυλο (πού σταματάει τήν διαρροή) στό φράγμα. Ἡ Βιρμανία, ἡ Ταϋλάνδη, ἡ Ἰνδία, ἡ Ἰαπωνία, οἱ Φιλιππίνες καί, προφανῶς τό Λάος καί ἡ Καμπότζη εἶναι ἀνάμεσα σέ ἐκείνους τῶν ὁποίων θά ἀπειληθεῖ ἡ ἀσφάλεια, ἄν ἡ ἐρυθρά παλίρροια τοῦ κομμουνισμοῦ ξεχειλίσει μέσα στό Βιετνάμ… Ἐπί πλέον, ἡ ἀνεξαρτησία τοῦ ἐλευθέρου Βιετνάμ εἶναι καίρια γιά τόν ἐλεύθερο κόσμο καί σέ τομεῖς πέραν τῶν στρατιωτικῶν. Ἡ οἰκονομία του εἶναι ἀπαραίτητη γιά ὅλη τήν Νοτιοανατολική Ἀσία, καί ἡ πολιτική του ἐλευθερία εἶναι μία πηγή ἔμπνευσης γι’ αὐτούς πού ἀναζητοῦν νά ἀποκτήσουν ἤ νά διατηρήσουν τήν ἐλευθερία τους σέ ὅλα τά μέρη τῆς Ἀσίας –πραγματικά σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο. Οἱ θεμελιώδεις ἀρχές τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τοῦ ἔθνους μας, μέ λίγα λόγια, ἑξαρτιοῦνται σέ σημαντικό βαθμό ἀπό τήν ὕπαρξη ἑνός δυνατοῦ καί ἐλεύθερου ἔθνους τοῦ Βιετνάμ…»
Μετά τίς συμφωνίες τῆς Γενεύης οἱ ΗΠΑ ἐγκατέστησαν στό Νότιο Βιετνάμ τό καθεστώς-πελάτη, τῶν ἀδελφῶν Diem καί Nhu. Ὅταν ὁ Κένεντυ ἔκανε τήν παραπάνω δήλωση, τό ἐλεγχόμενο ἀπό τίς ΗΠΑ καθεστώς τῶν Diem καί Nhu, τό χαρακτηριζόμενο ἀπό πολιτική ἐλευθερία, ἡ ὁποία σύμφωνα μέ τά λεγόμενα τοῦ Κένεντυ ἀποτελοῦσε πηγή ἔμπνευσης, ἐξαπέλυε τρομοκρατία, πολιτική και θρησκευτική- ἀφοῦ ὁ Ντιέμ σάν Καθολικός κυνήγαγε καί τούς βουδιστές-καί βασάνιζε ὅσους ἦταν πιστοί στίς ρυθμίσεις τῆς Γενεύης καί σέ ἄλλες μορφές «κρυμμένης ἐπιθετικότητας». Καλό εἶναι νά μήν ξεχνᾶμε πώς οἱ ὅροι «κρυμμένη ἐπιθετικότητα» καί «ὑπονόμευση», ἀποτελοῦν τεχνικούς ὅρους προπαγάνδας γιά νά δηλώσουν κατ’οὐσίαν ἀνεπιθύμητες ἐξελίξεις στό ἐσωτερικό μιᾶς χώρας καί ἀντίθετες στά ἀμερικανικά συμφέροντα.
Οἱ Diem καί Nhu μπλοκάρουν τίς διαδικασίες τοῦ δημοψηφίσματος γιά τό 1956. Παράλληλα ἐξαπολύουν ἕνα ὄργιο τρομοκρατίας καί καταπίεσης. 10000 δολοφονίες μέχρι τό 1957, 60000 δολοφονημένοι ἀνάμεσα στό 1957 καί 1961. Μέχρι τό 1959 οἱ Βιετκόγκ ἐπιμένουν στήν τακτική τῆς πολιτικῆς ἀντιπαράθεσης παρά τῆς βίαιης ἀντίστασης, ἀφοῦ εἶχαν διαλύσει τό μεγαλύτερο μέρος τῆς στρατιωτικῆς τους μηχανῆς. Ἐν ὄψει ὅμως τῆς κλιμακούμενης βίας τοῦ καθεστῶτος ἀρχίζουν νά ἀπαντᾶνε μέ τό ἴδιο νόμισμα, κάτι πού προκαλεῖ ὑστερικές κραυγές στίς ΗΠΑ περί κομμουνιστικῆς δολιότητας. Ἡ νοτιοβιετναμέζικη ἀντίσταση τῶν Βιετκόγκ φέρνει σέ πολύ δύσκολη θέση τό καθεστώς Diem καί γρήγορα παίρνει τό πάνω χέρι. Κυριαρχεῖ συντριπτικά στήν ὕπαιθρο καί ἀρχίζει νά περισφίγγει τήν πρωτεύουσα Σαϊγκόν.
Πρό τῆς κλιμάκωσης τοῦ πολέμου σέ ἄμεση ἀμερικανική ἐπίθεση στό τέλος τοῦ 1961, ὁ Κένεντυ δηλώνει «…σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο μᾶς ἀντιμάχεται μία μονολιθική καί ἀδίστακτη συνωμοσία, ἡ ὁποία βασίζεται κυρίως στήν χρησιμοποίηση κρυφῶν μέσων γιά νά ἐπεκτείνη τήν σφαίρα ἐπιρροῆς της…»
Στίς 26 Σεπτεμβρίου 1961 o Κένεντυ δηλώνει στήν Γενική Συνέλευση τοῦ Ο.Η.Ε. «…Διατηροῦμε στρατεύματα στό Βιετνάμ καί ἀλλοῦ, διότι ἡ ἐλευθερία μας εἶναι συνδεδεμένη μέ τήν δική τους, καί ἡ ἀσφάλεια τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν βρίσκεται σέ κίνδυνο ἄν περάσουν πίσω ἀπό τό Σιδηροῦν Παραπέτασμα…Ἔτσι μέ ὅλους αὐτούς πού προτείνουν νά ἀποχωρήσουμε, κατά οἱονδήποτε τρόπο, δέν θά μποροῦσα νά διαφωνήσω πιό πολύ. Ἄν οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες διστάσουν, τότε ὁλόκληρος ὁ κόσμος, κατά τήν γνώμη μου, ἀναπόφευκτα θά ἀρχίσει νά κινεῖται πρός τό κομμουνιστικό μπλόκ.»
Μπροστά στήν ἐπέλαση τῶν Βιετκόγκ ὁ Κένεντυ ἀποφασίζει νά κλιμακώσει τήν δράση, ἀλλάζοντας τόν μέχρι τότε «συμβουλευτικό» ρόλο τῶν ἀμερικανικῶν δυνάμεων τοῦ Ἀϊζενχάουερ, ἕνας ρόλος ἀντίστοιχος μέ τόν ἰσχύοντα καί ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ Κένεντυ ὅσο καί τῶν διαδόχων του, στά λατινοαμερικάνικα τρομοκρατικά καθεστῶτα. Ἐπιλέγει τήν ἄμεση στρατιωτική ἐμπλοκή ὑποστηρίζοντας τίς στρατιωτικές ἐπιχειρήσεις τοῦ καθεστῶτος μέ ἀποστολή ἐπί πλέον ἀνθρωπίνων δυνάμεων ( μέχρι τίς 30 Ἰουνίου 1962 αὐξήθηκαν ἀπό 841 σέ 5576, μέχρι δέ τήν δολοφονία τοῦ Κένεντυ ἔφτασαν στίς 16700 ἔναντι τῶν 285 πού προέβλεπαν οἱ συμφωνίες τῆς Γενεύης), ἀεροπορικοῦ καί στρατιωτικοῦ ἐξοπλισμοῦ.
Ἐγκρίνει τήν χρησιμοποίηση ναπάλμ –χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στόν ἑλληνικό ἐμφύλιο πόλεμο - ἐναντίον ἀγροτῶν καί χωρικῶν, χαροποιώντας τούς στρατιωτικούς του, οἱ ὁποῖοι ἐξωτερικεύουν τόν ἐνθουσιασμό τους λέγοντας «… τό ναπάλμ πραγματικά ἐνσταλάζει τόν φόβο γιά τόν Θεό μέσα στούς Βιετκόγκ…».
Σκοπός τῶν ἀμερικάνων εἶναι ἡ δημιουργία «στρατηγικῶν μικρῶν χωριῶν», στά ὁποῖα θά καταφύγουν οἱ νοτιοβιετναμέζοι χωρικοί φεύγοντας ἀπό τις εστίες τους και τα χωριά τους, προσπαθώντας νά ξεφύγουν ἀπό τήν τρομοκρατία τῶν νοτιοβιετναμέζων τοῦ καθεστῶτος καί τῶν σφοδρῶν ἀεροπορικῶν ἐπιδρομῶν τῶν ΗΠΑ. Ἐκεῖ ἀνεπηρέαστοι ἀπό τήν ἐπαφή τους μέ τούς Βιετκόγκ ἐλπίζεται νά ταχθοῦν μέ τό μέρος τοῦ καθεστῶτος Diem καί τῶν ΗΠΑ. Πρός τοῦτο οἱ ἀεροπορικές ἐπιδρομές ἀφανίζουν καί ἐρημώνουν τεράστιες ἐκτάσεις καί καλλιέργειες στήν ἐπαρχία.
Οἱ ἀεροπορικοί βομβαρδισμοί πού συνεχίζονται τό 1962 καί τό 1963, φέρνουν τό ἀντίθετο ἀπό τό ἐπιδιωκόμενο ἀποτέλεσμα. Ὁ ντόπιος καί ὁ ἀγροτικός πληθυσμός συντάσσεται στό πλευρό τῶν Βιετκόγκ.
Τό 1963 οἱ ΗΠΑ σχεδιάζουν τήν ἀνατροπή τῶν ἐγκαθέτων τους Diem καί Nhu, οἱ ὁποῖοι ἀρχίζουν καί ζητᾶν τήν σταδιακή ἀποχώρηση τῶν ἀμερικανικῶν δυνάμεων ἐνῶ παράλληλα κάνουν διερευνητικές κινήσεις γιά ἕνα διπλωματικό συμβιβασμό μέ τόν Βορρᾶ. Αὐτό δέν συμβαδίζει καθόλου μέ τά σχέδια τῶν ΗΠΑ, τῶν ὁποίων σχεδίων ἡ οὐσία συνοψίζεται στήν φράση «ὄχι ἀποχώρηση χωρίς νίκη». Ἡ Οὐάσιγκτον ἐκνευρίζεται ἀπό δηλώσεις τοῦ Σάρλ Ντέ Γκώλ στίς 29 Αὐγούστου, στίς ὁποῖες ὁ Γάλλος Πρόεδρος ἐκφράζει τήν ἐλπίδα νά ζήσουν οἱ Βιετναμέζοι μέ γαλήνη μέ τούς γείτονές τους ἀνεξαρτήτως ἐπιρροῶν ἀπό τό ἐξωτερικό, δηλώσεις πού παραπέμπουν σέ εἰρηνική διευθέτηση. Σέ συνέντευξή του στίς 2 Σεπτεμβρίου στόν Walter Cronkite, ὁ Κένεντυ σχολιάζοντας τήν δήλωση τοῦ Ντέ Γκώλ λέει: «…Αὐτό πού ἐξαντλεῖ κάπως τήν ὑπομονή τῶν Ἀμερικανῶν εἶναι τό ὅτι, ἀφοῦ κουβαλήσαμε αὐτό τό φορτίο γιά 18 χρόνια, μᾶς εὐχαριστεῖ τό νά δεχόμαστε συμβουλές, ὅμως, θά θέλαμε λίγο περισσότερη βοήθεια, πραγματική βοήθεια. Ἀλλά ἐμεῖς θά κάνουμε τό καθῆκον μας ὁπωσδήποτε. Δέ θά μᾶς κάνει καλό τό νά ποῦμε ‘ Λοιπόν, γιατί δέν πᾶμε ὅλοι σπίτια μας καί ν’ ἀφήσουμε τόν κόσμο σ’ αὐτούς πού εἶναι ἐχθροί μας’…».
Στίς 9 Σεπτεμβρίου 1963, σέ συνέντευξη στό NBC, δηλώνει «…Νομίζω ὅτι πρέπει νά μείνουμε. Δέν πρέπει νά ἀποχωρήσουμε γιατί ἡ ἀποχώρηση διευκολύνει μόνο τούς κομμουνιστές…»
Τρεῖς μέρες ἀργότερα στίς 12 Σεπτεμβρίου δηλώνει «…Ὅτι διευκολύνει στό νά κερδίσουμε τόν πόλεμο, τό ὑποστηρίζουμε, ὅτι παρεμποδίζει τήν πολεμική προσπάθεια τό ἀντιμαχόμαστε. Ἔχω ἤδη ξεκαθαρίσει πώς ὁποιαδήποτε πράξη ἐκ μέρους ὅποιας ἀπό τίς δυό κυβερνήσεις πού μπορεῖ νά βλάψει στό νά κερδίσουμε τόν πόλεμο, εἶναι ἀσυμβίβαστη μέ τήν πολιτική μας καί μέ τούς ἀντικειμενικούς μας στόχους. Αὐτό εἶναι τό τέστ, τό ὁποῖο νομίζω ὅτι πρέπει νά ἐφαρμόζει κάθε ὑπηρεσία καί κάθε ἀξιωματοῦχος τῆς κυβέρνησης τῶν ΗΠΑ σέ ὅλες τίς πράξεις μας…Ἀλλά ἔχουμε μία πολύ ἁπλή πολιτική σέ κείνη τήν περιοχή…θέλουμε νά κερδηθεῖ ὁ πόλεμος, οἱ κομμουνιστές νά περιοριστοῦν καί οἱ Ἀμερικανοί νά πᾶνε στά σπίτια τους… Ὅμως δέν βρισκόμαστε ἐκεῖ γιά νά δοῦμε νά χάνεται ἕνας πόλεμος καί θά ἀκολουθήσουμε τήν πολιτική πού ὑπέδειξα σήμερα, τοῦ νά προωθοῦμε αὐτούς τούς σκοπούς καί τά θέματα πού βοηθοῦν στό νά κερδίσουμε τόν πόλεμο…»
Στοχεύοντας νά προλάβουν τίς ἐξελίξεις γιά διπλωματική ἐπίλυση τῆς κρίσης καί οὐδετεροποίηση τοῦ Βιετνάμ, φοβούμενες ὅτι ἡ μοίρα τούς ἐπιφύλασσε «ἀποχώρηση χωρίς νίκη», οἱ ΗΠΑ προχωροῦν σέ πραξικόπημα, καί τήν 1η Νοεμβρίου ἀνατρέπουν καί δολοφονοῦν τούς Diem καί Nhu καί ἐγκαθιδρύουν στρατιωτικό καθεστώς.
Στίς 12 Νοεμβρίου 1963 δέκα ἡμέρες πρίν ἀπό τήν δολοφονία του ὁ Κένεντυ δηλώνει «…Ἀντικειμενικός στόχος μας εἶναι νά ἐξασφαλίσουμε ὅτι ἡ ἐπίθεση ἐκ τῶν ἔσω, ἡ ὁποία καί χειραγωγεῖται ἀπό τόν Βορρᾶ, θά τελειώσει». Ἐννοεῖται ὅτι αὐτοί πού ἐπιτίθενται ἐκ τῶν ἔσω εἶναι γηγενεῖς κάτοικοι τοῦ Νοτίου Βιετνάμ, οἱ ὁποῖοι λίγο πολύ, κατά τόν Κένεντυ, ἐπιτίθενται ἐναντίον τῆς χώρας τους.
Ἔχει ἐκφρασθεῖ ἀπό μεταγενέστερους τοῦ Κένεντυ ἡ ἄποψη ὅτι ὁ ἴδιος εἶχε ἐκμυστηρευθεῖ πώς σκόπευε νά ἀποχωρήσει ἀπό τό Βιετνάμ, ἀλλά περίμενε νά τό κάνει μετά τήν ἐπανεκλογή του στίς ἐκλογές τοῦ 1964, ἀνησυχώντας πώς σέ ἀντίθετη περίπτωση θά καταψηφιζόταν λόγω συμφιλιωτικῆς στάσης μέ τούς κομμουνιστές. Τό παραπάνω ἐπιχείρημα καταρρίπτεται πανεύκολα ἄν ληφθεῖ ὑπ’ ὄψιν πώς τό 1964 ὁ Τζόνσον ἐξελέγη μέ κυρίαρχο σύνθημα τήν ἀπερίφραστη ἀντίθεσή του στόν πόλεμο, ἄσχετο ἄν 2 χρόνια μετά ἐπί τῶν δικῶν του ἡμερῶν –μέχρι τότε ὁ Ρόμπερτ Κένεντυ ἀδελφός τοῦ Τζόν συμφωνοῦσε μέ τήν πολιτική τοῦ Τζόνσον-, ὁ πόλεμος ἔλαβε διαστάσεις ἀφανισμοῦ, ἐπί προεδρίας μάλιστα Νίξον ἐπεκτάθηκε καί στήν ὑπόλοιπη Ἰνδοκίνα. Ὁ Κένεντυ, σίγουρα ἐξυπνότερος τοῦ Τζόνσον, μποροῦσε προεκλογικά νά κάνει τό ἴδιο. Ὁ Τζόνσον πῆρε τό 61% τῶν ψήφων, τό μεγαλύτερο ποσοστό πού συγκέντρωσε ποτέ Ἀμερικανός προεδρικός ὑποψήφιος. Ἁπλά, τήν ὑπαρκτή λαϊκή δυσφορία ὁ Κένεντυ δέν τήν ἐκμεταλλεύτηκε γιά νά σχηματίσει ἕνα λαϊκό μέτωπο κατά τῆς ἀποχώρησης. Αὐτό πού ἔκανε ἦταν νά προσπαθήσει νά κερδίσει τόν πόλεμο κλιμακώνοντας τίς ἐπιχειρήσεις προτοῦ διογκωθεῖ ἡ λαϊκή δυσαρέσκεια, τήν ὁποία προσπάθησε νά ἀντιμετωπίσει, θεωρώντας την μᾶλλον ἐμπόδιο καί ἀπειλή γιά τήν τελική ἐπικράτηση, μέ ἀκραία ρητορεία περί ἰσχυρῶν συμφερόντων, ἐθνικῆς ἀσφαλείας καί κομμουνιστικοῦ κινδύνου, πού κάθε ἄλλο παρά διάθεση ἀποχώρησης προδίδει, ἐνῶ παράλληλα ἐξάπτει καί τήν ἀκροδεξιά ὑστερία. Ἡ κατηγορηματική ἀντίθεσή του στήν «ἀποχώρηση χωρίς νίκη», μαζί μέ τά ὑπόλοιπα ὑπάρχοντα στοιχεῖα δέν μᾶς ἀφήνουν περιθώρια νά πιστέψουμε ὅτι θά ἔκανε κάτι διαφορετικό ἀπό τόν Τζόνσον ἄν δέν εἶχε ἐξασφαλίσει μέ σιγουριά τόν ἀντικειμενικό του σκοπό.
Ἡ ἐμφάνιση τῶν πρώτων ἁγιοποιητῶν τοῦ Κένεντυ ἀποδίδοντάς του προθέσεις γιά ἀποχώρηση ἀπό τό Βιετνάμ, παρουσιάζεται μετά τήν ἐπίθεση τοῦ Τέτ, τήν 1η Ἰανουαρίου 1968. Συνέπειες αὐτῆς τῆς νίκης τῶν Βιετναμέζων εἶναι α) ὅλη ἡ ἀμερικανική ἡγεσία, γεράκια καί περιστέρια, διαπιστώνει ὅτι ἡ δαπάνη ἀγγίζει πλέον ὑπερβολικά ὕψη, οἱ δέ προοπτικές νίκης ἀπομακρύνονται β) ἡ λαϊκή ἀντίδραση διογκώνεται σέ βαθμό ἀνησυχητικό μέ πιθανές ἀπρόβλεπτες ἐσωτερικές διαστάσεις γ) ἡ κριτική ἀπό τόν Τύπο ἐντατικοποιεῖται, κάνοντας κριτική σέ τεχνικῆς φύσεως θέματα, χωρίς ὅμως νά παρεκλίνει ἀπό τό ἀξίωμα τῶν «εὐγενῶν» προθέσεων τῆς Ἀμερικῆς. Ἡ ἀλλαγή πολιτικῆς ἦταν ἐπιβεβλημένη, ἐνῷ ἀρχίζουν σέ ἀνώτατα ἐπίπεδα νά διατυπώνονται ἀπόψεις περί λάθος πολέμου. Ἐννοεῖται ὅτι τό λάθος συνίσταται στήν ὑπερβολική δαπάνη καί ἀνθρώπινο κόστος ἤ σέ λάθη τακτικῆς στά ὁποῖα ὑπέπεσαν οἱ ΗΠΑ. Κανένα ἴχνος αὐτοκριτικῆς γιά τόν σκοπό τῆς εἰσβολῆς στό Βιετνάμ, ὁ ὁποῖος μπορεῖ καί νά μήν ἦταν τόσο «εὐγενής».
Ἀπό τήν στιγμή πού γεράκια καί περιστέρια δέν εἶχαν πλέον οὐσιώδεις διαφωνίες, ἡ ἀλλαγή πολιτικῆς ἔπρεπε νά συνοδευτεῖ καί ἀπό τήν τροποποίηση τοῦ προηγηθέντος ἱστορικοῦ πού περιελάμβανε τόν Κένεντυ. Ἀφοῦ τώρα ὅλοι μεταμορφώθηκαν σέ «ἀντιπάλους» τοῦ πολέμου, κάτι ἀνάλογο ἔπρεπε νά γίνει καί μέ τόν μεγάλο ἡγέτη τους. Κάποιοι μάλιστα ἀπό τούς ἁγιογράφους - βιογράφους τοῦ Κένεντυ ( Σόρενσεν, Σλέσινγκερ ), ἑρμηνεύοντας τήν στάση του, γιά νά συνταχθοῦν μέ τήν νέα «ἐγκεκριμένη ἀλήθεια», μετά τήν μάχη τοῦ Τέτ μετέβαλλαν ἀπόψεις γιά τίς προθέσεις του.
Σύμφωνα μέ τήν πρώτη τους ἑρμηνεία, τήν πρό τοῦ Τέτ ἑρμηνεία, ὁ Κένεντυ θά ἔστελνε περισσότερα μαχητικά ἄν κρινόταν ἀναγκαῖο νά βοηθήσει ἕνα σύμμαχο, δέν συζητοῦσε ἀποχώρηση, θεωροῦσε τήν διπλωματία ἀπειλή ( γι’ αὐτό ἐξ’ ἄλλου ἀνέτρεψε καί τήν κυβέρνηση Diem- Nhu). Στήν δεύτερη ἑρμηνεία γράφουν πώς ὁ Κένεντυ θά προσπαθοῦσε νά βρεῖ τό 1965 ἐναλλακτικές λύσεις καί θά ἔκανε παράλληλα πιό ρεαλιστικές οἰκονομικές ἀναλύσεις γιά τίς δαπάνες καί τά ὀφέλη τοῦ πολέμου. Τό μόνο γραπτό στοιχεῖο τό ὁποῖο ἀφήνει κάποιες ὑπόνοιες ὅτι στό μυαλό τοῦ Κένεντυ ὑπῆρχε τό ἐνδεχόμενο τῆς ἀπεμπλοκῆς – λόγῳ αὐξημένων δαπανῶν και μειωμένων πιθανοτήτων ἐπιτυχίας καί ὄχι γιά λόγους διεθνοῦς δικαίου-, εἶναι ἡ ἀνάλυση Μακναμάρα, Ταίηλορ ( NSAM 263), πού ἐπισκέφθηκαν τό Βιετνάμ καί τήν κατέθεσαν στίς 2 Ὀκτωβρίου 1963. Ἐκεῖ ὑπάρχουν κάποιες σκέψεις ἀρχικά γιά ἀποχώρηση 1000 ἀνδρῶν μέχρι τά τέλη τοῦ 1963, καί μεγαλύτερου ὄγκου ἀργότερα, ὑπό τήν ἀπαραίτητη προϋπόθεση πώς θά ἔχει ἐξασφαλιστεῖ ἡ στρατιωτική νίκη. Εἶναι χαρακτηριστικό πώς οἱ βιογράφοι τοῦ Κένεντυ στά κείμενα τους πρό τῆς ἐπιχείρησης τοῦ Τέτ, αὐτή τήν ἀναφορά εἴτε δέν τήν ἀναφέρουν εἴτε τήν ἀναφέρουν μέ ψιλά γράμματα. Μετά ὅμως τήν ἐπίθεση στό Τέτ ἀλλάζουν στάση καί στηρίζουν τήν ἐπιχειρηματολογία τους γιά τίς προθέσεις ἀποχώρησης τοῦ Κένεντυ στήν ἐν λόγῳ ἀναφορά.
Ὅλα τά ἀποσπάσματα ἀπό δηλώσεις, ἡμερομηνίες καί γεγονότα προέρχονται ἀπό τό βιβλίο τοῦ Νόαμ Τσόμσκυ , «Rethinking Camelot – Ἐπανεκτιμώντας τό Κάμελοτ». Στήν συγκεκριμένη περίπτωση τό Κάμελοτ εἶναι ἡ τροποποίηση τοῦ μύθου στόν ὁποῖο «…ὁ Κένεντυ ὑποδύεται τόν λαμπρό ἱππότη, ὑπέρμαχο τῆς εἰρήνης, ὁ ὁποῖος παρεμποδίστηκε ἀπό δολοφόνους ἀποφασισμένους νά σταματήσουν αὐτόν τόν μοναχικό ἥρωα πού θά εἶχε ἀποχωρήσει μονομερῶς ἀπό τό Βιετνάμ ἄν εἶχε ζήσει». Τό βιβλίο περιέχει περισσότερα καί πιό ἀναλυτικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα συντείνουν στό συμπέρασμα πώς οἱ ὅποιες προθέσεις καί ἐνέργειες τῶν λεγομένων πρωταγωνιστῶν τῆς ἱστορίας τοῦ Βιετνάμ προσδιορίζονται σέ μεγάλο βαθμό ἀπό τούς θεσμούς καί τήν πολιτική κουλτούρα τῶν ΗΠΑ.
Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009
Διαφορά ποιότητας...
Ὅπως ἡ ἐκκλησία καταντᾶ μουσεῖο ἤ ὠδεῖο μετά τήν ἀποχώρηση τοῦ Θεοῦ, τά στάδια ἐκεῖ πού ἀνέδειχναν ὑποψήφιους μαραθωνομάχους καί σαλαμινομάχους, κατέληξαν νά φιλοξενοῦν μανιακούς – ἀθλητές καί φιλάθλους – γιά ρεκόρ. Ὁ πρῶτος ( καί μοναδικός ἄλλωστε) μαραθωνοδρόμος ἔτρεξε καί ἔπεσε γιά κεῖνο πού ἀποκαλοῦσε «πατρίδα» του, οἱ ὑπολοιποι κάνουν ὅτι μποροῦν γιά νά σβήσουν τά ἴχνη του. Γνωστή ἱστορία: ὅπου πέφτει στά κύματα ἕνας Αἰγέας, οἱ «νοσταλγοί» στήνουν πανηγυρικά ἕνα βατήρα γιά καταδύσεις.
Κωστῆς Παπαγιώργης ( Σιαμαῖα καί ἑτεροθαλῆ)
Κωστῆς Παπαγιώργης ( Σιαμαῖα καί ἑτεροθαλῆ)
Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009
Τό Ντόμινο τοῦ Αἴσχους
Ὅταν τό περιβάλλον καταστρέφεται, ἡ «Ἡμέρα τοῦ περιβάλλοντος» ἤ ἡ « Ἡμέρα τῆς Γῆς σέ κάποιους πού το παίζουν σε διπλό ταμπλό εἶναι πολύ χρήσιμη. Ὅταν ἡ πεῖνα καί ὁ ὑποσιτισμός ἐξαπλώνονται παρά τήν αὔξηση τοῦ παγκόσμιου πλούτου καί τῆς βελτίωσης τῆς τεχνολογίας καί τῶν μεθόδων παραγωγῆς, μία «Ἡμέρα κατά τῆς πείνας καί τῆς φτώχειας» βοηθάει πολύ γιά νά στραφοῦν ἀλλοῦ τά βλέμματα. Ὅταν παιδιά κακοποιοῦνται, τί πιό «πολιτισμένο» καί «φιλάνθρωπο» ἀπό τήν καθιέρωση τῆς «Ἡμέρας τοῦ Παιδιοῦ». Ὅταν δημιουργοῦνται μεταναστευτικά κύματα εἴτε μέσῳ πολέμων, εἴτε μέσῳ πολιτικῶν «ἀνάπτυξης», ἡ «Ἡμέρα κατά τοῦ ρατσισμοῦ» ἐπιβάλλεται. Ὁ κατάλογος τῆς ὑποκρισίας φαντάζει ἀτελείωτος, γίνεται δέ πολύ πιό ἀποτελεσματικός ὅταν οἱ παραπάνω συμβολικές ἡμερομηνίες συνδυασθοῦν καί μέ μερικές Μ.Κ.Ο.
Μετά ἀπό τήν προγραμματισμένη μέθεξη τῆς μάζας γιά δημοκρατία καί ἐλευθερία μέ ἀφορμή τήν ἐπέτειο γιά τήν πτώση τοῦ τείχους τοῦ Βερολίνου, μιᾶς μάζας πού μένει ἀσυγκίνητη ἀπό το τεῖχος πού κτίσανε οἱ ἰσραηλινοί στήν Δυτική Ὄχθη, ἄς κάνουμε μία μικρή προσπάθεια νά ψάξουμε λίγο πίσω ἀπό ὅλες αὐτές τίς φανφάρες περί ἐλευθερίας, ἐπανένωσης , μήπως καί βροῦμε γιατί καί πῶς οἱ κακοί σοβιετικοί ἔφτασαν στό σημεῖο νά κτίσουν τό 1961 τό τεῖχος τοῦ Βερολίνου. Ποιοί πραγματικά εἶχαν βάλει σάν στόχο τόν χωρισμό τῆς Γερμανίας, παραβιάζοντας τίς συμφωνίες πού εἶχαν ὑπογράψει. Δέν βλάπτει μία μικρή προσπάθεια νά ἀνακαλύψουμε κάποιες ὄχι καί τόσο ἀσήμαντες διαστάσεις τῶν τότε γεγονότων, τῆς συνάφειας καί ἀλληλεξάρτησής τους. Μία μικρή προσπάθεια κατά τῶν σύγχρονων «ἀεραγωγῶν» πού περιγράφει στό «1984» ὁ Ὄργουελ, στούς ὁποίους ἐξαερώνοντο τά διάφορα ἔγγραφα καί ντοκουμέντα ἀνάλογα μέ τίς ἀπαιτήσεις τῆς στιγμῆς. Μία προσπάθεια νά γλυτώσουμε τίς «τρύπες μνήμης» τοῦ «1984». Πιθανόν πολλοί νά παρασυρθοῦν καί νά θεωρήσουν τό κείμενο αὐτό σάν προσπάθεια ἐξωραϊσμοῦ τῆς τότε ΕΣΣΔ. Θεωρῶ ἕνα τέτοιο συμπέρασμα, τουλάχιστον, ἁπλουστευτικό.
Ἡ ἡμερομηνία θανάτου τοῦ Ροῦσβελτ -12 Ἀπριλίου 1945- καί ἡ ἀνάληψη τῆς προεδρίας τῶν ΗΠΑ ἀπό τόν Χάρυ Τρούμαν σηματοδοτεῖ μία ἀλλαγή τῆς στάσης τῶν ΗΠΑ ἀπέναντι στήν «σύμμαχο» ΕΣΣΔ. Τά πρῶτα σημάδια τῆς ἀλλαγῆς αὐτῆς ἐμφανίζονται στις 23 Ἀπριλίου 1945, 2 ἡμέρες πρίν ἀπό τήν διάσκεψη τοῦ Ο.Η.Ε. στο Σαν Φραντσίσκο, στήν πρώτη συνάντηση Τρούμαν –Μολότωφ, στόν Λευκό Οἶκο.
Δέν ἦταν ἡ πρώτη φορά πού δημιουργοῦντο ἐντάσεις μεταξύ τῶν συμμάχων. Ἡ κυριώτερη μεταξύ ΗΠΑ καί ΕΣΣΔ, ἐπί Ροῦζβελτ,ἕνα μήνα πρίν τόν θάνατό του, ἦταν τό «ἐπεισόδιο τῆς Βέρνης», ὅπου οἱ σοβιετικοί ὑποψιάστηκαν τούς ἀμερικάνους γιά ὑπογραφή ξεχωριστῆς συνθήκης εἰρήνης μέ τήν Γερμανία. Ἡ παρεξήγηση ἔληξε μέ ἑκατέρωθεν φιλοφρονήσεις μεταξύ Ροῦζβελτ καί Στάλιν, πού τήν ἀπέδωσαν σέ γερμανική προπαγάνδα. Ἡ ἔνταση ὅμως ἐπί Τρούμαν ἦταν σκόπιμη καί προσχεδιασμένη ἀπό τίς ΗΠΑ. Ἀντικειμενικός σκοπός ἡ ἀκύρωση τῆς Γιάλτας και τοῦ Πότσδαμ.
Ὁ Τρούμαν θεωρεῖ ὅτι οἱ συμφωνίες τῆς Γιάλτας ἦταν ὑπερβολικές πρός ὄφελος τῶν Ρώσων καί μέ ὠμό τρόπο προσπαθεῖ νά τίς σαμποτάρει. Στήν συνάντησή του μέ τόν Μολότωφ μέ σκαιό ὕφος κατηγορεῖ τήν ΕΣΣΔ γιά παραβίασή τους, ὅσον ἀφορᾶ τό ζήτημα τῆς Πολωνίας. Λίγες ἡμέρες μετά, δίνει ἐντολή στά πλοῖα πού κατευθύνονται με την συμφωνημένη βοήθεια στήν Ρωσία νά γυρίσουν πίσω. Εἶχαν ὅμως βάση οἱ αἰτιάσεις τοῦ Τρούμαν;
Ὁ Στετίνιους, συνοδός τοῦ Ροῦσβελτ στήν Γιάλτα, εἶπε: «…ἡ Σοβιετική Ἕνωση εἶχε κάνει περισσότερες παραχωρήσεις στίς ΗΠΑ καί τήν Ἀγγλία ἀπό ὅτι αὐτές στήν ΕΣΣΔ.»
Ὅσον ἀφορᾶ τίς αἰτιάσεις τοῦ Τρούμαν περί ἀθέτησης τῆς συμφωνίας ἀπό τούς Σοβιετικούς, ὁ ἴδιος ὁ Τσώρτσιλ, δύο μῆνες πρίν, τόν Φεβρουάριο τοῦ 1945, δηλώνει στήν Βουλή τῶν Κοινοτήτων «…Ἡ ἐντύπωση πού φέρνω ἐδῶ ἀπό τήν Κριμαία καθώς ἀπό ὅλες τίς ἄλλες ἐπαφές μου εἶναι ὅτι ὁ στρατάρχης Στάλιν καί οἱ Σοβιετικοί ἡγέτες ἐπιθυμοῦν νά ζήσουν σέ ἔντιμη φιλία καί ἰσότιμα μέ τίς δυτικές δημοκρατίες. Πιστεύω ἀκόμα ὅτι ὁ λόγος τους ἔχει γι’ αὐτούς μία σημασία ἀκατάλυτη. Δέν ξέρω καμιά ἄλλη κυβέρνηση πού μένει πιό πιστή στίς ὑποσχέσεις της ἀπό τή ρωσική σοβιετική κυβέρνηση. Ἀρνοῦμαι ἀπόλυτα νά ἀποδυθῶ σέ μία συζήτηση γιά τήν καλή πίστη τῶν Ρώσων. Εἶναι ἀρκετά φανερό ὅτι τά θέματα αὐτά ἐπηρεάζουν τό μέλλον ὁλόκληρου τοῦ κόσμου. Θά εἶναι πράγματι σκοτεινή ἡ μοίρα τῆς ἀνθρωπότητας ἄν κάποιο τρομερό σχῖσμα ἐκδηλωθεῖ ἀνάμεσα στίς δυτικές δημοκρατίες καί τή Ρωσική Σοβιετική Ἕνωση, ἄν ὅλοι οἱ μελοντικοί διεθνεῖς ὀργανισμοί σχιστοῦν στά δύο καί ἄν καινούργιοι κατακλυσμοί ἀδιανόητης βίας καταστρέψουν ὅτι ἔχει ἀπομείνει ἀπό τούς πνευματικούς θησαυρούς καί τίς ἐλευθερίες τῆς ἀνθρωπότητας.»
Σέ ἀντίθεση μέ τόν Τσώρτσιλ, ὁ γερουσιαστής Ἄρθουρ Βάντεμπεργκ, μελλοντικός ἀντιπρόσωπος τοῦ Τρούμαν στήν διάσκεψή τοῦ Σάν Φραντσίσκο στίς 25 Ἀπριλίου 1945, ἀποκαλύπτει στό προσωπικό του ἡμερολόγιο στίς 7 Μαρτίου 1945, ἕνα μήνα πρίν τόν θάνατο τοῦ Ροῦσβελτ καί 1,5 μήνα πρίν ἀπό τήν συνάντηση Τρούμαν-Μολότωφ, τόν τρόπο δράσης τῆς ἀμερικάνικης πολιτικῆς καί διπλωματίας.
«…Δέν θά μποροῦσα νά αἰσθανθῶ μεγαλύτερη προσωπική ἱκανοποίηση ἀπό τό νά πάρω μέρος-ἄν ὄχι νά ἡγηθῶ- σέ μία δημόσια ἀποκήρυξη τῆς Γιάλτας. Ἀλλά οἱ συνθῆκες μέ ὑποχρεώνουν νά πιστεύω ὅτι δέν θά ἔφερνε ἀποτέλεσμα μία προσπάθεια νά ἔρθουμε σέ πλήρη σύγκρουση μέ τίς ἀποφάσεις πού ὑποστηρίζονται ἀπό τήν δική μας ἀμερικάνικη κυβέρνηση καί τό βρετανικό κοινοβούλιο… Θά πρέπει νά βροῦμε κάποιον ἄλλο τρόπο…Θά πρέπει πρῶτα νά ἐργασθῶ μέσα ἀπό τή διάσκεψή του Σάν Φραντσίσκο καί ὄχι σέ μία δημόσια ἐκστρατεία ἀποκήρυξης τῆς Γιάλτας..»
Σέ 1,5 μήνα ὁ Τρούμαν θά κατηγοροῦσε τούς σοβιετικούς ὅτι παραβιάζουν τίς συμφωνίες τίς ὁποῖες ὁ ἴδιος ἤθελε νά ἀνατρέψει.
Ἡ ἄλλη κατηγορία τῶν Ἀμερικάνων κατά τῶν Ρώσων περί μή τήρησης τῶν συμφωνιῶν εἶναι ὅσον ἀφορᾶ στην δέσμευση πού οἱ Ρῶσοι ἔχουν ἀναλάβει στην Γιάλτα. Δηλαδή ἄν παραστεῖ ἀνάγκη νά ἐπιτεθοῦν στήν Ἰαπωνία. Νά σημειωθεῖ ὅτι γιά τόν σκοπό αὐτό οἱ Ρῶσοι μεταφέρουν μεγάλο ὄγκο τῶν στρατευμάτων τους ἀπό τήν Γερμανία στήν Μαντζουρία ( στο σημεῖο αὐτό ὁ Ροῦζβελτ ἔχει ἀθετήσει τίς ὑποσχέσεις του πρός την Κίνα, κάνοντας το χατήρι ταῶν Ρώσων). Πράγματι στίς 8 Αὐγούστου 1945, 3 μῆνες μετά τήν γερμανική ἥττα, ὅπως εἶχε ὑποσχεθεῖ, ἡ ΕΣΣΔ κηρύσσει τόν πόλεμο κατά τῆς Ἰαπωνίας. Στίς 16 Ἰουλίου 1945 οἱ ΗΠΑ ἔχουν κάνει τήν ἐπιτυχῆ δοκιμή τῆς ἀτομικῆς βόμβας στό Μεξικό. Τό νέο ὑπερόπλο δίνει τήν δυνατότητα στίς ΗΠΑ νά ἀποφύγουν τήν παρέμβαση τῆς ΕΣΣΔ στήν Ἀσία, ξέροντας ὅτι ἀργότερα θά δυσκολευτοῦν νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν ἐκεῖ παρουσία της. Ἀποφασίζει λοιπόν ὁ Τρούμαν, να ρίξει τις βόμβες, ἀφ’ ἑνός γιά νά σαμποτάρει τίς προσπάθειες τῶν Γιαπωνέζων για διαπραγματεύσεις, ἀφ’ ἑτέρου γιά νά κρατήσει τήν ΕΣΣΔ μακριά ἀπό τήν Ἰαπωνία. Οἱ δικαιολογίες περί συντόμευσης τοῦ πολέμου εἶναι τό μεγαλύτερο παραμύθι τοῦ αἰῶνα. Παράλληλα, ξανακατηγορεῖ τούς σοβιετικούς ὅτι καθυστεροῦν νά ἐκπληρώσουν τήν δέσμευσή τους, κάτι τό ὁποῖο δέν ἴσχυε. Ἀντίθετα οἱ Δυτικοί σύμμαχοι εἶχαν καθυστερήσει για 2 χρόνια περίπου τό ἄνοιγμα τοῦ μετώπου στήν Νορμανδία, δυσκολεύοντας ἔτσι ἀφάνταστα τό ἔργο τῶν Ρώσων, την στιγμή ἡ ἀνάγκη τῶν Ρώσων το 1942 γιά βοήθεια, ἦταν πολύ μεγαλύτερη ἀπό ὅτι τῶν Ἀμερικάνων στήν Ἰαπωνία το 1945.
Στήν διάσκεψη τῆς Γιάλτας ἡ Γερμανία εἶχε χωριστεῖ σέ 4 ζῶνες. Ἀμερικανική, σοβιετική, βρετανική, γαλλική. Τό ἴδιο καί ἡ πρωτεύουσα, τό Βερολίνο. Ἐπειδή οἱ Ρῶσοι εἶχαν πολεμήσει περισσότερο καί εἶχαν ὑποστεῖ τίς μεγαλύτερες ἀπώλειες, συμφωνήθηκε νά πάρουν πρῶτοι τίς πολεμικές ἀποζημιώσεις ἀπό τήν Γερμανία. Περίπου 20 ἑκατομμύρια δολάρια. Στό Πότσνταμ, πέντε μῆνες μετά, ἐπιβεβαιώθηκαν τά προηγούμενα καί ἀποφασίσθηκε ἐπί πλέον ἡ ἐπανένωση τῆς Γερμανίας ὑπό τήν ἐποπτεία τῶν τεσσάρων δυνάμεων, μέσῳ τῆς ΔΕΕ ( Διασυμμαχική Ἐπιτροπή Ἐλέγχου).
Τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1944 ὑπῆρχε συμφωνία μεταξύ Ροῦζβελτ καί Τσώρτσιλ γιά ἀποβιομηχανοποίηση τῆς Γερμανίας. Ἐπί Τρούμαν οἱ ΗΠΑ ἀλλάζουν τελείως προσανατολισμό. Προωθοῦν τήν ἐπανένωση τῶν δυτικῶν ζωνῶν τῆς Γερμανίας, σκοπεύοντας νά τίς ἐντάξουν στό σχέδιο Μάρσαλ. Μέ τήν σύμφωνη γνώμη τῆς βρετανικῆς κυβέρνησης στοχεύουν στήν ἀποδυνάμωση τῆς ΔΕΕ. Ζητοῦν νά ἐπιστραφεῖ ὁ ἔλεγχος τῶν βιομηχανιῶν τοῦ Ρούρ στούς παλιούς ἰδιοκτῆτες τους –οἱ ὁποῖοι εἶχαν στενότατους δεσμούς μέ τό ναζιστικό καθεστώς (παραβίαση Γιάλτας-Πότσδαμ). Στό τελευταῖο σημεῖο διαφωνοῦσε ὄχι μόνο ἡ Γαλλία ἀλλά καί ὁ ὑπουργός Ἐμπορίου τῶν ΗΠΑ, Χ.Οὐάλας, ἀποκληθείς καί «κόκκινος». Παρά αὐτές τίς διαφωνίες, τόν Δεκέμβριο τοῦ 1946, ἡ ἀμερικανική καί ἡ ἀγγλική ζώνη ἑνώνονται καί δημιουργοῦν τήν Bizonia (παραβίαση Γιάλτας-Πότσδαμ). Μετά τήν ἀπόσυρση τοῦ στρατηγοῦ Ντέ Γκώλ ἀπό τήν πολιτική, καί τήν ἀπομάκρυνση τῶν κομμουνιστῶν ὑπουργῶν πού ἀκολούθησε, προστίθεται στήν Bizonia καί ἡ γαλλική ζώνη. Τό ἑπόμενο βῆμα τῶν τριῶν δυτικῶν χωρῶν εἶναι νά προτείνουν τήν μεταρρύθμιση τοῦ νομισματικοῦ συστήματος τῆς Γερμανίας καί νά κόψουν καινούργιο νόμισμα (παραβίαση Γιάλτας-Πότσδαμ) . Ἡ Μόσχα καταγγέλει τήν κατάφωρη παραβίαση τῶν συμφωνιῶν τοῦ Πότσνταμ καί ἀποχωρεῖ ἀπό τήν ΔΕΕ. Κάτι πού γιά τίς ΗΠΑ ἦταν εὐπρόσδεκτο, ἀφοῦ μποροῦν πλέον μετά τήν οἰκονομική ἀνόρθωση, τό περίφημο «γερμανικό θαῦμα», νά προχωρήσουν καί στόν ἐπανεξοπλισμό τῆς Γερμανίας. Τό Κρεμλίνο συνοδεύει τήν ἀποχώρησή του ἀπό τήν ΔΕΕ μέ ἐμπόδια στήν πρόσβαση στό ὑπό τετραμερῆ κατοχή Βερολίνο πού βρίσκεται στήν σοβιετική ζώνη, τά ὁποία ὁλοκληρώνονται σέ πλήρη ὁδικό καί σιδηροδρομικό ἀποκλεισμό στίς 24 Ἰουνίου 1948. Οἱ ΗΠΑ τροφοδοτοῦν τόν δυτικό τομέα τῆς πόλης μέ ἀερογέφυρα, μέχρι 12 Μαίου τοῦ 1949 ὅποτε καί λήγει ὁ ἀποκλεισμός μετά ἀπό μυστικές διαβουλεύσεις.
Γιά τήν εἰκόνα πού ἐπιβλήθηκε σάν ἡ μόνη ἀλήθεια τήν μεταπολεμική περίοδο, σχετικά μέ τό γερμανικό ζήτημα καί τό ποιός τήρησε τίς συμφωνίες τῆς Γιάλτας καί τοῦ Πότσνταμ, ἔχει ἐνδιαφέρον τί εἶπαν καί ἔγραψαν ἱστορικοί καί προσωπικότητες τῆς ἐποχῆς.
«Χαράσσοντας τά ὅρια. Ἡ ἀμερικανική ἀπόφαση γιά τήν διαίρεση τῆς Γερμανίας. 1944-1949 – Drawing the line. The American Decision to Divide Germany 1944-1949.» τῆς Κάρολιν Ἄϊζενμπεργκ.
«…Μετά τό σπάσιμο τοῦ ἀποκλεισμοῦ τοῦ Βερολίνου, ὁ πρόεδρος Τρούμαν διετύπωσε μία πολύ ἁπλή ἱστορία, σύμφωνα μέ τήν ὁποία οἱ Ρῶσοι παρουσιάζονταν νά καταπατοῦν ὅσες συμφωνίες εἶχαν γίνει τόν καιρό τοῦ πολέμου, στήν ἀδίστακτη προσπάθειά τους νά ἁρπάξουν τήν πρώην γερμανική πρωτεύουσα. Ὁ πρόεδρος δέν ἐξήγησε ὅτι οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες εἶχαν ἐγκαταλείψει τίς συμφωνίες τῆς Γιάλτας καί τοῦ Πότσνταμ, ὅτι προωθοῦσαν τήν δημιουργία ἑνός δυτικογερμανικοῦ κράτους παρά τίς ἀντιρρήσεις πολλῶν εὐρωπαίων, καί ὅτι οἱ Σοβιετικοί εἶχαν κάνει τόν ἀποκλεισμό προκειμένου νά προλάβουν τήν διχοτόμηση.»
Γράφει ὁ Γκόρ Βιντάλ: "Ὁ πρεσβευτής Γουῶλτερ Μπέντελ Σμίθ, πρώην στρατηγός μέ ἰσχυρές ὅσο καί ἁπλές ἀπόψεις, ἔγραφε τό Δεκέμβριο τοῦ 1947 ἀπό τήν Μόσχα, στό παλιό ἀφεντικό, τόν στρατηγό Ἀϊζενχάουερ, ἐπ’ εὐκαιρία ἑνός συνεδρίου γιά τήν ἐξομάλυνση τῶν εὐρωπαϊκῶν θεμάτων. «… Ἡ δυσκολία πού ἀντιμετωπίζουμε εἶναι ὅτι παρά τήν θέση πού πρεσβεύουμε ἀνοιχτά, στήν πραγματικότητα δέν σκοπεύουμε νά ἀποδεχτοῦμε τήν ἐνοποίηση τῆς Γερμανίας ὑπό ὅρους πού θά ἦταν ἀποδεκτοί ἀπό τούς Ρώσους, ἔστω κι ἄν ἐκεῖνοι φαίνεται νά συμφωνοῦν μέ τίς περισσότερες ἀπαιτήσεις μας….». Ἐξ οὗ καί ἡ ἀπογοήτευση τοῦ Στάλιν, πού ὁδήγησε στόν περίφημο ἀποκλεισμό τοῦ ἐλεγχόμενου ἀπό τούς Συμμάχους τομέα τοῦ Βερολίνου, τόν ὁποῖο ἔσπασε ἐπιτυχῶς ὁ στρατηγός Λούσιους Κλέι μέ τή βοήθεια ἀερογέφυρας"
Ὁ Ἔλιοτ Ρούζβελτ, γιός του προέδρου τῶν ΗΠΑ εἶπε τό 1946: «…ἤσαν οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες καί ἡ Ἀγγλία πού π ρ ῶ τ ε ς σήκωσαν τήν σιδερένια γροθιά, πού π ρ ῶ τ ε ς παραβίασαν τίς συλλογικές ἀποφάσεις…»
Πολύ σημαντικές κινήσεις πού κλιμάκωσαν τήν ἔνταση μεταξύ τῶν πρώην συμμάχων, πού ὁδήγησαν καί στήν ἀνέγερση τοῦ τείχους τοῦ Βερολίνου τό 1961, ἦταν ἡ ἐξαγγελία τοῦ δόγματος Τρούμαν (Μάρτιος 1947) καί τό σχέδιο Μάρσαλ( Ιούνιος 1947). Τό 1949 ἱδρύεται τό ΝΑΤΟ ἐνάντια καί στό γράμμα καί στό πνεῦμα τοῦ ΟΗΕ. Στόχος ὁ οἰκονομικός και ὁ πολιτικός ἔλεγχος τοῦ «ἐλεύθερου κόσμου». Τό πρόσχημα, ὁ φόβος τοῦ κομμουνισμοῦ, εἶναι ἕνα πολύ καλό ἐργαλεῖο γιά ἀπόσπαση κονδυλίων γιά στρατιωτικούς σκοπούς ἀπό τό Κογκρέσσο σέ καιρό «εἰρήνης», ἄν καί ἡ ἔγκρισή τοῦ τελευταίου δέν εἶναι καί τόσο ἀπαραίτητη. Χώρισαν, με δική τους εὐθύνη, τήν Εὐρώπη καί ὁλόκληρο τόν κόσμο σέ δύο στρατόπεδα.
«Ἡ εἰκόνα μίας σταλινικῆς Ρωσίας φλογισμένης ἀπό τήν ἐπιθυμία νά ἐπιτεθεῖ ἐναντίον τῆς Δύσης, πού συγκρατιόταν μονάχα ἀπό τά ἀτομικά μας ὄπλα, ἀποτελοῦσε σέ μεγάλο βαθμό δημιούργημα τῆς Δυτικῆς φαντασίας ἐναντίον τῆς ὁποίας μερικοί ἀπό ἐμᾶς, ἐξοικειωμένοι μέ τά ρωσικά πράγματα, ἀγωνισθήκαμε μάταια ἐπί χρόνια, νά κάνουμε τήν φωνή μας νά ἀκουσθεῖ.» ΤΖΩΡΤΖ ΚΕΝΑΝ 1965
( δική μου προσθήκη στό τελευταῖο: δέν ἦταν φαντασία τῆς Δύσης ἀλλά καθαρά μία καλά πλασαρισμένη σκόπιμη εἰκόνα προπαγάνδας)
Στίς προηγούμενες ἐπιθετικές ἀλλαγές τῆς μεταπολεμικῆς πολιτικῆς τῶν ΗΠΑ, ὁ Στάλιν ἀντέδρασε ἄμεσα στό σχέδιο Μάρσαλ ἱδρύοντας τήν Κομινφόρμ. Ἐπί Χρουστσώφ ἡ ΕΣΣΔ προχώρησε στην ἵδρυση τοῦ Συμφώνου τῆς Βαρσοβίας το 1955, 6 χρόνια μετά τήν ἵδρυση τοῦ ΝΑΤΟ,ὅταν ἔγινε μέλος του ἡ Δυτική Γερμανία.
«Τά λεπτομερῆ ἔγγραφα ἀνατρέπουν ὁλοκληρωτικά τόν κληρονομημένο μύθο. Ἀποδεικνύουν, ἴσως μέ μεγαλύτερη πειστικότητα ἀπό ὅτι χρειάζεται, ὅτι ὁ ψυχρός πόλεμος ἄρχισε ἀπό τόν ἴδιο τόν Τρούμαν καί τούς συμβούλους του» Α.ΤΖ.Π.ΤΑΙΗΛΟΡ 1966
Σε ἕνα ἀπό αὐτά τά ἔγγραφα,το 68 τῆς NSA, ἀναφέρεται καί ὁ Gore Vidal:
«Ὁ Ἀτσεσον, στό Present at the Creation, ἕνα αὐτοβιογραφικό ἔργο πού ἐξισορροπεῖ τήν ἔλλειψη εἰλικρίνειας μέ τήν κομψότητα τοῦ στύλ του, κάνει μία διακριτική ἀναφορά στό ἔγγραφο 68 τοῦ Συμβουλίου Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας (δηλαδή τό σχέδιο τοῦ 1950 γιά τόν πόλεμό μας ἐναντίον τοῦ κομμουνισμοῦ). Τό 1969, ὅμως, ὅταν ἔγραφε τό βιβλίο, σημείωνε μελαγχολικά ὅτι τό ὑπόμνημα αὐτό παραμένει ἀπόρρητο. Περιέχει ἑπτά σημεῖα. Πρῶτον, ποτέ δέν διαπραγματευόμαστε μέ τήν Σοβιετική Ἕνωση. Δέν εἶναι ν’ ἀπορεῖ κανείς πού ὁ περιφρονημένος Στάλιν, πάντα εὔθικτος, ἀντιδροῦσε διαρκῶς μέ βαρβαρότητα στήν κεντρική Εὐρώπη. Δεύτερον,κατασκευάζουμε τή βόμβα ὑδρογόνου, ἔτσι ὥστε ὅταν οἱ Ρῶσοι ἀποκτήσουν τήν ἀτομική βόμβα, ἐμεῖς νά ἐξακολουθοῦμε νά εἴμαστε μπροστά. Τρίτον, ἐξοπλιζόμαστε ταχύτατα μέ συμβατικά ὄπλα. Τέταρτον, γιά νά χρηματοδοτήσουμε τούς ἐξοπλισμούς αὐτούς, ἐπιβάλλουμε ὑψηλούς ἀτομικούς φόρους – μέχρι καί ἐνενήντα τοῖς ἑκατό. Πέμπτον, κινητοποιοῦμε τούς πάντες στόν πόλεμο ἐναντίον τοῦ κομμουνισμοῦ στό ἐσωτερικό, μέσῳ προπαγάνδας, ὅρκων πίστης καί δικτύων κατασκόπων ὅπως τό FBI, πού ὁ μυστικός πράκτοράς του, Ρόναλντ Ρήγκαν, πρόεδρος τῆς Ἕνωσης Ἠθοποιῶν τοῦ Κινηματογράφου, κατάφερε νά πραγματοποιήσει τό ὄνειρο του καταδίδοντας καλύτερους ἀπό τόν ἴδιο ἠθοποιούς. Ἕκτον, ὀργανώνουμε ἕνα ἰσχυρό σύστημα συμμαχιῶν πού διευθύνεται ἀπό τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες καί τό ΝΑΤΟ. Ἕβδομον, μέσῳ τῆς προπαγάνδας καί τῶν δραστηριοτήτων τῆς CIA κάνουμε τόν ρωσικό λαό σύμμαχό μας ἐναντίον τῆς κυβέρνησής του, ἀναθέτοντας αὐτή τήν ἐξαιρετικά νεφελώδη ἀποστολή στούς ἀναρίθμητους καί ἀνεύθυνους μυστικούς πράκτορές μας καί νομιμοποιώντας τους μέ αὐτόν τόν τρόπο.»
Ἡ παράσταση γιά τον ἑορτασμό τῆς ἐπανένωσης τῆς Γερμανίας τελείωσε, ἡ συγκίνηση ἔκανε τόν γῦρο τῆς ὑφηλίου, ἡ ἐλευθερία δοξάστηκε ἀφοῦ ἔπεσε καί τό τελευταῖο πλακάκι ἀπό τό «Ντόμινο τοῦ Αἴσχους». Τά δάκρυα χαρᾶς καί ὁ ἐνθουσιασμός τώρα ἔδωσαν τήν θέση τους σέ ἕνα ἐπαναλαμβανόμενο καί παρατεταμένο χασμουρητό. Ὅταν ἡ ἐλευθερία εἶναι εἶδος πρός ἐξαφάνιση ἐκδηλώσεις σάν αὐτή τῆς 9ης Νοεμβρίου, γιά τήν πτώση τοῦ τείχους τοῦ Βερολίνου εἶναι ἀναγκαῖες. Ὁ σύγχρονος ὑποτελής πρέπει νά ξεχάσει τήν κατάστασή του, νά ξεχάσει τά πραγματικά τείχη πού ὑψώνονται ὅλο καί περισσότερο γύρω του, καί γιατί ὄχι, νά ἀναζητήσει τούς ὑπεύθυνους τῶν σημερινῶν προβλημάτων σέ σκιές τοῦ παρελθόντος...
Οὐδεμία ἀναφορά αὐτές τίς μέρες γιά τό ποιός διαίρεσε τήν Γερμανία καί κήρυξε τόν Ψυχρό Πόλεμο, ποιός ἦταν ὁ ρόλος τῶν ΗΠΑ , τίποτα γιά τίς αὐταπόδεικτες ἀμερικανικές παραβιάσεις τῶν συνθηκῶν, γιά τήν πιθανότητα σύνδεσής τους μέ τήν ἀντίδραση τῶν σοβιετικῶν καί τήν ἀνέγερση τοῦ τείχους, τό 1961. Προτιμήθηκε ἡ τόσο δροσερή εἰκόνα μέ τά πλακάκια τοῦ ντόμινο. Ἡ ἱστορική ἔρευνα και ἀναδρομή ὅταν δέν πλαστογραφεῖται ἀπροκάλυπτα ἀντιμετωπίζεται καί σάν happening, κάποια στιγμή μπορεῖ νά μᾶς δείξουν καί νεροτσουλῆθρες. Ἡ "ἀντικειμενική" ἱστοριογραφία στήν θέση τῆς ιστορίας ἐξυπηρετεῖ προφανεῖς σκοπούς. Ὅσο γιά τήν παραδεδεγμένη, ἤ ἀλλιῶς πολιτικῶς ὀρθή ἄποψη, γιά αὐτούς πού ὁρίζουν την ἱστορία, δέν μπορῶ νά ἀντισταθῶ στόν πειρασμό καί νά μήν παραθέσω κάτι ἀπό το βιβλίο τοῦ Γιάννη Σκαρίμπα «Ἡ τράπουλα»:
«…Ὁ Μπάρμπα-Γιῶργος δέν ἦταν –ντίπ- δεινός…ἱστοριολόγος. Ὅμως, στήν κολτσίνα ἀποδείχτηκε μπαρούτη Δημητσιάνικη. Ἔτσι, χασομερώντας( ἕνεκα ὁ καιρός) σ’ ἕνα ὀρεινό χάνι τῆς Γκιώνας, χάλεψε (γιά νά, κομμάτι, ψυχαγωγηθεῖ!) τόν χανιτζή στό «νά καθήσει»: Ἄντε ὀρέ…τοῦ κάνει, ἰέχου τράπουλα! ( καί τραβώντας την ἀπ’ τό σελάχι του – χοντρή, ὡς μία ἀπαλάμη…ἀπ’ τή λέρα), ἄντε νά παίξουμε μία κολτσίνα ἔους τά εἰκοσ’. Ὅποιους χάσ’ θά κιράσ’…
Πράγματι, ὁ χανιτζής βρέθηκε πρόθυμος καί τό παιχνίδι ἄρχισε κιόλας…Ὅμως μέ τήν πρώτη χαρτωσιά ὁ χανιτζής μπήχνει κάτι ἄγριες φωνάκλες: Τί κάν’ς ἀφτού ὀρέ μπάρμπα, τοῦ λέει. Μ’ ἕνα ἰφτάρ’ μαζών’ς ἀπουκαταγῆς, ἕνα ἰνιάρ’, δυό ρηγάδ’ς καί μία τσούπρα;
-Τί μ’ λιές! Σ’ κακουφαίντ’ τ; Θ’ κιάμ’ δέν εἶν’ ἡ τράπ’λα;
Δικιά του εἶναι ( και τοῦ κ. Κ.Θ.) ἡ Ἱστορία –Τί δέν τήν ὁρίζει;»
Πηγές: α) Gore Vidal -Ὄνειρα Πολέμου β) David Horowitz-Ἀπό τήν Γιάλτα στό Βιετνάμ
Μετά ἀπό τήν προγραμματισμένη μέθεξη τῆς μάζας γιά δημοκρατία καί ἐλευθερία μέ ἀφορμή τήν ἐπέτειο γιά τήν πτώση τοῦ τείχους τοῦ Βερολίνου, μιᾶς μάζας πού μένει ἀσυγκίνητη ἀπό το τεῖχος πού κτίσανε οἱ ἰσραηλινοί στήν Δυτική Ὄχθη, ἄς κάνουμε μία μικρή προσπάθεια νά ψάξουμε λίγο πίσω ἀπό ὅλες αὐτές τίς φανφάρες περί ἐλευθερίας, ἐπανένωσης , μήπως καί βροῦμε γιατί καί πῶς οἱ κακοί σοβιετικοί ἔφτασαν στό σημεῖο νά κτίσουν τό 1961 τό τεῖχος τοῦ Βερολίνου. Ποιοί πραγματικά εἶχαν βάλει σάν στόχο τόν χωρισμό τῆς Γερμανίας, παραβιάζοντας τίς συμφωνίες πού εἶχαν ὑπογράψει. Δέν βλάπτει μία μικρή προσπάθεια νά ἀνακαλύψουμε κάποιες ὄχι καί τόσο ἀσήμαντες διαστάσεις τῶν τότε γεγονότων, τῆς συνάφειας καί ἀλληλεξάρτησής τους. Μία μικρή προσπάθεια κατά τῶν σύγχρονων «ἀεραγωγῶν» πού περιγράφει στό «1984» ὁ Ὄργουελ, στούς ὁποίους ἐξαερώνοντο τά διάφορα ἔγγραφα καί ντοκουμέντα ἀνάλογα μέ τίς ἀπαιτήσεις τῆς στιγμῆς. Μία προσπάθεια νά γλυτώσουμε τίς «τρύπες μνήμης» τοῦ «1984». Πιθανόν πολλοί νά παρασυρθοῦν καί νά θεωρήσουν τό κείμενο αὐτό σάν προσπάθεια ἐξωραϊσμοῦ τῆς τότε ΕΣΣΔ. Θεωρῶ ἕνα τέτοιο συμπέρασμα, τουλάχιστον, ἁπλουστευτικό.
Ἡ ἡμερομηνία θανάτου τοῦ Ροῦσβελτ -12 Ἀπριλίου 1945- καί ἡ ἀνάληψη τῆς προεδρίας τῶν ΗΠΑ ἀπό τόν Χάρυ Τρούμαν σηματοδοτεῖ μία ἀλλαγή τῆς στάσης τῶν ΗΠΑ ἀπέναντι στήν «σύμμαχο» ΕΣΣΔ. Τά πρῶτα σημάδια τῆς ἀλλαγῆς αὐτῆς ἐμφανίζονται στις 23 Ἀπριλίου 1945, 2 ἡμέρες πρίν ἀπό τήν διάσκεψη τοῦ Ο.Η.Ε. στο Σαν Φραντσίσκο, στήν πρώτη συνάντηση Τρούμαν –Μολότωφ, στόν Λευκό Οἶκο.
Δέν ἦταν ἡ πρώτη φορά πού δημιουργοῦντο ἐντάσεις μεταξύ τῶν συμμάχων. Ἡ κυριώτερη μεταξύ ΗΠΑ καί ΕΣΣΔ, ἐπί Ροῦζβελτ,ἕνα μήνα πρίν τόν θάνατό του, ἦταν τό «ἐπεισόδιο τῆς Βέρνης», ὅπου οἱ σοβιετικοί ὑποψιάστηκαν τούς ἀμερικάνους γιά ὑπογραφή ξεχωριστῆς συνθήκης εἰρήνης μέ τήν Γερμανία. Ἡ παρεξήγηση ἔληξε μέ ἑκατέρωθεν φιλοφρονήσεις μεταξύ Ροῦζβελτ καί Στάλιν, πού τήν ἀπέδωσαν σέ γερμανική προπαγάνδα. Ἡ ἔνταση ὅμως ἐπί Τρούμαν ἦταν σκόπιμη καί προσχεδιασμένη ἀπό τίς ΗΠΑ. Ἀντικειμενικός σκοπός ἡ ἀκύρωση τῆς Γιάλτας και τοῦ Πότσδαμ.
Ὁ Τρούμαν θεωρεῖ ὅτι οἱ συμφωνίες τῆς Γιάλτας ἦταν ὑπερβολικές πρός ὄφελος τῶν Ρώσων καί μέ ὠμό τρόπο προσπαθεῖ νά τίς σαμποτάρει. Στήν συνάντησή του μέ τόν Μολότωφ μέ σκαιό ὕφος κατηγορεῖ τήν ΕΣΣΔ γιά παραβίασή τους, ὅσον ἀφορᾶ τό ζήτημα τῆς Πολωνίας. Λίγες ἡμέρες μετά, δίνει ἐντολή στά πλοῖα πού κατευθύνονται με την συμφωνημένη βοήθεια στήν Ρωσία νά γυρίσουν πίσω. Εἶχαν ὅμως βάση οἱ αἰτιάσεις τοῦ Τρούμαν;
Ὁ Στετίνιους, συνοδός τοῦ Ροῦσβελτ στήν Γιάλτα, εἶπε: «…ἡ Σοβιετική Ἕνωση εἶχε κάνει περισσότερες παραχωρήσεις στίς ΗΠΑ καί τήν Ἀγγλία ἀπό ὅτι αὐτές στήν ΕΣΣΔ.»
Ὅσον ἀφορᾶ τίς αἰτιάσεις τοῦ Τρούμαν περί ἀθέτησης τῆς συμφωνίας ἀπό τούς Σοβιετικούς, ὁ ἴδιος ὁ Τσώρτσιλ, δύο μῆνες πρίν, τόν Φεβρουάριο τοῦ 1945, δηλώνει στήν Βουλή τῶν Κοινοτήτων «…Ἡ ἐντύπωση πού φέρνω ἐδῶ ἀπό τήν Κριμαία καθώς ἀπό ὅλες τίς ἄλλες ἐπαφές μου εἶναι ὅτι ὁ στρατάρχης Στάλιν καί οἱ Σοβιετικοί ἡγέτες ἐπιθυμοῦν νά ζήσουν σέ ἔντιμη φιλία καί ἰσότιμα μέ τίς δυτικές δημοκρατίες. Πιστεύω ἀκόμα ὅτι ὁ λόγος τους ἔχει γι’ αὐτούς μία σημασία ἀκατάλυτη. Δέν ξέρω καμιά ἄλλη κυβέρνηση πού μένει πιό πιστή στίς ὑποσχέσεις της ἀπό τή ρωσική σοβιετική κυβέρνηση. Ἀρνοῦμαι ἀπόλυτα νά ἀποδυθῶ σέ μία συζήτηση γιά τήν καλή πίστη τῶν Ρώσων. Εἶναι ἀρκετά φανερό ὅτι τά θέματα αὐτά ἐπηρεάζουν τό μέλλον ὁλόκληρου τοῦ κόσμου. Θά εἶναι πράγματι σκοτεινή ἡ μοίρα τῆς ἀνθρωπότητας ἄν κάποιο τρομερό σχῖσμα ἐκδηλωθεῖ ἀνάμεσα στίς δυτικές δημοκρατίες καί τή Ρωσική Σοβιετική Ἕνωση, ἄν ὅλοι οἱ μελοντικοί διεθνεῖς ὀργανισμοί σχιστοῦν στά δύο καί ἄν καινούργιοι κατακλυσμοί ἀδιανόητης βίας καταστρέψουν ὅτι ἔχει ἀπομείνει ἀπό τούς πνευματικούς θησαυρούς καί τίς ἐλευθερίες τῆς ἀνθρωπότητας.»
Σέ ἀντίθεση μέ τόν Τσώρτσιλ, ὁ γερουσιαστής Ἄρθουρ Βάντεμπεργκ, μελλοντικός ἀντιπρόσωπος τοῦ Τρούμαν στήν διάσκεψή τοῦ Σάν Φραντσίσκο στίς 25 Ἀπριλίου 1945, ἀποκαλύπτει στό προσωπικό του ἡμερολόγιο στίς 7 Μαρτίου 1945, ἕνα μήνα πρίν τόν θάνατο τοῦ Ροῦσβελτ καί 1,5 μήνα πρίν ἀπό τήν συνάντηση Τρούμαν-Μολότωφ, τόν τρόπο δράσης τῆς ἀμερικάνικης πολιτικῆς καί διπλωματίας.
«…Δέν θά μποροῦσα νά αἰσθανθῶ μεγαλύτερη προσωπική ἱκανοποίηση ἀπό τό νά πάρω μέρος-ἄν ὄχι νά ἡγηθῶ- σέ μία δημόσια ἀποκήρυξη τῆς Γιάλτας. Ἀλλά οἱ συνθῆκες μέ ὑποχρεώνουν νά πιστεύω ὅτι δέν θά ἔφερνε ἀποτέλεσμα μία προσπάθεια νά ἔρθουμε σέ πλήρη σύγκρουση μέ τίς ἀποφάσεις πού ὑποστηρίζονται ἀπό τήν δική μας ἀμερικάνικη κυβέρνηση καί τό βρετανικό κοινοβούλιο… Θά πρέπει νά βροῦμε κάποιον ἄλλο τρόπο…Θά πρέπει πρῶτα νά ἐργασθῶ μέσα ἀπό τή διάσκεψή του Σάν Φραντσίσκο καί ὄχι σέ μία δημόσια ἐκστρατεία ἀποκήρυξης τῆς Γιάλτας..»
Σέ 1,5 μήνα ὁ Τρούμαν θά κατηγοροῦσε τούς σοβιετικούς ὅτι παραβιάζουν τίς συμφωνίες τίς ὁποῖες ὁ ἴδιος ἤθελε νά ἀνατρέψει.
Ἡ ἄλλη κατηγορία τῶν Ἀμερικάνων κατά τῶν Ρώσων περί μή τήρησης τῶν συμφωνιῶν εἶναι ὅσον ἀφορᾶ στην δέσμευση πού οἱ Ρῶσοι ἔχουν ἀναλάβει στην Γιάλτα. Δηλαδή ἄν παραστεῖ ἀνάγκη νά ἐπιτεθοῦν στήν Ἰαπωνία. Νά σημειωθεῖ ὅτι γιά τόν σκοπό αὐτό οἱ Ρῶσοι μεταφέρουν μεγάλο ὄγκο τῶν στρατευμάτων τους ἀπό τήν Γερμανία στήν Μαντζουρία ( στο σημεῖο αὐτό ὁ Ροῦζβελτ ἔχει ἀθετήσει τίς ὑποσχέσεις του πρός την Κίνα, κάνοντας το χατήρι ταῶν Ρώσων). Πράγματι στίς 8 Αὐγούστου 1945, 3 μῆνες μετά τήν γερμανική ἥττα, ὅπως εἶχε ὑποσχεθεῖ, ἡ ΕΣΣΔ κηρύσσει τόν πόλεμο κατά τῆς Ἰαπωνίας. Στίς 16 Ἰουλίου 1945 οἱ ΗΠΑ ἔχουν κάνει τήν ἐπιτυχῆ δοκιμή τῆς ἀτομικῆς βόμβας στό Μεξικό. Τό νέο ὑπερόπλο δίνει τήν δυνατότητα στίς ΗΠΑ νά ἀποφύγουν τήν παρέμβαση τῆς ΕΣΣΔ στήν Ἀσία, ξέροντας ὅτι ἀργότερα θά δυσκολευτοῦν νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν ἐκεῖ παρουσία της. Ἀποφασίζει λοιπόν ὁ Τρούμαν, να ρίξει τις βόμβες, ἀφ’ ἑνός γιά νά σαμποτάρει τίς προσπάθειες τῶν Γιαπωνέζων για διαπραγματεύσεις, ἀφ’ ἑτέρου γιά νά κρατήσει τήν ΕΣΣΔ μακριά ἀπό τήν Ἰαπωνία. Οἱ δικαιολογίες περί συντόμευσης τοῦ πολέμου εἶναι τό μεγαλύτερο παραμύθι τοῦ αἰῶνα. Παράλληλα, ξανακατηγορεῖ τούς σοβιετικούς ὅτι καθυστεροῦν νά ἐκπληρώσουν τήν δέσμευσή τους, κάτι τό ὁποῖο δέν ἴσχυε. Ἀντίθετα οἱ Δυτικοί σύμμαχοι εἶχαν καθυστερήσει για 2 χρόνια περίπου τό ἄνοιγμα τοῦ μετώπου στήν Νορμανδία, δυσκολεύοντας ἔτσι ἀφάνταστα τό ἔργο τῶν Ρώσων, την στιγμή ἡ ἀνάγκη τῶν Ρώσων το 1942 γιά βοήθεια, ἦταν πολύ μεγαλύτερη ἀπό ὅτι τῶν Ἀμερικάνων στήν Ἰαπωνία το 1945.
Στήν διάσκεψη τῆς Γιάλτας ἡ Γερμανία εἶχε χωριστεῖ σέ 4 ζῶνες. Ἀμερικανική, σοβιετική, βρετανική, γαλλική. Τό ἴδιο καί ἡ πρωτεύουσα, τό Βερολίνο. Ἐπειδή οἱ Ρῶσοι εἶχαν πολεμήσει περισσότερο καί εἶχαν ὑποστεῖ τίς μεγαλύτερες ἀπώλειες, συμφωνήθηκε νά πάρουν πρῶτοι τίς πολεμικές ἀποζημιώσεις ἀπό τήν Γερμανία. Περίπου 20 ἑκατομμύρια δολάρια. Στό Πότσνταμ, πέντε μῆνες μετά, ἐπιβεβαιώθηκαν τά προηγούμενα καί ἀποφασίσθηκε ἐπί πλέον ἡ ἐπανένωση τῆς Γερμανίας ὑπό τήν ἐποπτεία τῶν τεσσάρων δυνάμεων, μέσῳ τῆς ΔΕΕ ( Διασυμμαχική Ἐπιτροπή Ἐλέγχου).
Τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1944 ὑπῆρχε συμφωνία μεταξύ Ροῦζβελτ καί Τσώρτσιλ γιά ἀποβιομηχανοποίηση τῆς Γερμανίας. Ἐπί Τρούμαν οἱ ΗΠΑ ἀλλάζουν τελείως προσανατολισμό. Προωθοῦν τήν ἐπανένωση τῶν δυτικῶν ζωνῶν τῆς Γερμανίας, σκοπεύοντας νά τίς ἐντάξουν στό σχέδιο Μάρσαλ. Μέ τήν σύμφωνη γνώμη τῆς βρετανικῆς κυβέρνησης στοχεύουν στήν ἀποδυνάμωση τῆς ΔΕΕ. Ζητοῦν νά ἐπιστραφεῖ ὁ ἔλεγχος τῶν βιομηχανιῶν τοῦ Ρούρ στούς παλιούς ἰδιοκτῆτες τους –οἱ ὁποῖοι εἶχαν στενότατους δεσμούς μέ τό ναζιστικό καθεστώς (παραβίαση Γιάλτας-Πότσδαμ). Στό τελευταῖο σημεῖο διαφωνοῦσε ὄχι μόνο ἡ Γαλλία ἀλλά καί ὁ ὑπουργός Ἐμπορίου τῶν ΗΠΑ, Χ.Οὐάλας, ἀποκληθείς καί «κόκκινος». Παρά αὐτές τίς διαφωνίες, τόν Δεκέμβριο τοῦ 1946, ἡ ἀμερικανική καί ἡ ἀγγλική ζώνη ἑνώνονται καί δημιουργοῦν τήν Bizonia (παραβίαση Γιάλτας-Πότσδαμ). Μετά τήν ἀπόσυρση τοῦ στρατηγοῦ Ντέ Γκώλ ἀπό τήν πολιτική, καί τήν ἀπομάκρυνση τῶν κομμουνιστῶν ὑπουργῶν πού ἀκολούθησε, προστίθεται στήν Bizonia καί ἡ γαλλική ζώνη. Τό ἑπόμενο βῆμα τῶν τριῶν δυτικῶν χωρῶν εἶναι νά προτείνουν τήν μεταρρύθμιση τοῦ νομισματικοῦ συστήματος τῆς Γερμανίας καί νά κόψουν καινούργιο νόμισμα (παραβίαση Γιάλτας-Πότσδαμ) . Ἡ Μόσχα καταγγέλει τήν κατάφωρη παραβίαση τῶν συμφωνιῶν τοῦ Πότσνταμ καί ἀποχωρεῖ ἀπό τήν ΔΕΕ. Κάτι πού γιά τίς ΗΠΑ ἦταν εὐπρόσδεκτο, ἀφοῦ μποροῦν πλέον μετά τήν οἰκονομική ἀνόρθωση, τό περίφημο «γερμανικό θαῦμα», νά προχωρήσουν καί στόν ἐπανεξοπλισμό τῆς Γερμανίας. Τό Κρεμλίνο συνοδεύει τήν ἀποχώρησή του ἀπό τήν ΔΕΕ μέ ἐμπόδια στήν πρόσβαση στό ὑπό τετραμερῆ κατοχή Βερολίνο πού βρίσκεται στήν σοβιετική ζώνη, τά ὁποία ὁλοκληρώνονται σέ πλήρη ὁδικό καί σιδηροδρομικό ἀποκλεισμό στίς 24 Ἰουνίου 1948. Οἱ ΗΠΑ τροφοδοτοῦν τόν δυτικό τομέα τῆς πόλης μέ ἀερογέφυρα, μέχρι 12 Μαίου τοῦ 1949 ὅποτε καί λήγει ὁ ἀποκλεισμός μετά ἀπό μυστικές διαβουλεύσεις.
Γιά τήν εἰκόνα πού ἐπιβλήθηκε σάν ἡ μόνη ἀλήθεια τήν μεταπολεμική περίοδο, σχετικά μέ τό γερμανικό ζήτημα καί τό ποιός τήρησε τίς συμφωνίες τῆς Γιάλτας καί τοῦ Πότσνταμ, ἔχει ἐνδιαφέρον τί εἶπαν καί ἔγραψαν ἱστορικοί καί προσωπικότητες τῆς ἐποχῆς.
«Χαράσσοντας τά ὅρια. Ἡ ἀμερικανική ἀπόφαση γιά τήν διαίρεση τῆς Γερμανίας. 1944-1949 – Drawing the line. The American Decision to Divide Germany 1944-1949.» τῆς Κάρολιν Ἄϊζενμπεργκ.
«…Μετά τό σπάσιμο τοῦ ἀποκλεισμοῦ τοῦ Βερολίνου, ὁ πρόεδρος Τρούμαν διετύπωσε μία πολύ ἁπλή ἱστορία, σύμφωνα μέ τήν ὁποία οἱ Ρῶσοι παρουσιάζονταν νά καταπατοῦν ὅσες συμφωνίες εἶχαν γίνει τόν καιρό τοῦ πολέμου, στήν ἀδίστακτη προσπάθειά τους νά ἁρπάξουν τήν πρώην γερμανική πρωτεύουσα. Ὁ πρόεδρος δέν ἐξήγησε ὅτι οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες εἶχαν ἐγκαταλείψει τίς συμφωνίες τῆς Γιάλτας καί τοῦ Πότσνταμ, ὅτι προωθοῦσαν τήν δημιουργία ἑνός δυτικογερμανικοῦ κράτους παρά τίς ἀντιρρήσεις πολλῶν εὐρωπαίων, καί ὅτι οἱ Σοβιετικοί εἶχαν κάνει τόν ἀποκλεισμό προκειμένου νά προλάβουν τήν διχοτόμηση.»
Γράφει ὁ Γκόρ Βιντάλ: "Ὁ πρεσβευτής Γουῶλτερ Μπέντελ Σμίθ, πρώην στρατηγός μέ ἰσχυρές ὅσο καί ἁπλές ἀπόψεις, ἔγραφε τό Δεκέμβριο τοῦ 1947 ἀπό τήν Μόσχα, στό παλιό ἀφεντικό, τόν στρατηγό Ἀϊζενχάουερ, ἐπ’ εὐκαιρία ἑνός συνεδρίου γιά τήν ἐξομάλυνση τῶν εὐρωπαϊκῶν θεμάτων. «… Ἡ δυσκολία πού ἀντιμετωπίζουμε εἶναι ὅτι παρά τήν θέση πού πρεσβεύουμε ἀνοιχτά, στήν πραγματικότητα δέν σκοπεύουμε νά ἀποδεχτοῦμε τήν ἐνοποίηση τῆς Γερμανίας ὑπό ὅρους πού θά ἦταν ἀποδεκτοί ἀπό τούς Ρώσους, ἔστω κι ἄν ἐκεῖνοι φαίνεται νά συμφωνοῦν μέ τίς περισσότερες ἀπαιτήσεις μας….». Ἐξ οὗ καί ἡ ἀπογοήτευση τοῦ Στάλιν, πού ὁδήγησε στόν περίφημο ἀποκλεισμό τοῦ ἐλεγχόμενου ἀπό τούς Συμμάχους τομέα τοῦ Βερολίνου, τόν ὁποῖο ἔσπασε ἐπιτυχῶς ὁ στρατηγός Λούσιους Κλέι μέ τή βοήθεια ἀερογέφυρας"
Ὁ Ἔλιοτ Ρούζβελτ, γιός του προέδρου τῶν ΗΠΑ εἶπε τό 1946: «…ἤσαν οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες καί ἡ Ἀγγλία πού π ρ ῶ τ ε ς σήκωσαν τήν σιδερένια γροθιά, πού π ρ ῶ τ ε ς παραβίασαν τίς συλλογικές ἀποφάσεις…»
Πολύ σημαντικές κινήσεις πού κλιμάκωσαν τήν ἔνταση μεταξύ τῶν πρώην συμμάχων, πού ὁδήγησαν καί στήν ἀνέγερση τοῦ τείχους τοῦ Βερολίνου τό 1961, ἦταν ἡ ἐξαγγελία τοῦ δόγματος Τρούμαν (Μάρτιος 1947) καί τό σχέδιο Μάρσαλ( Ιούνιος 1947). Τό 1949 ἱδρύεται τό ΝΑΤΟ ἐνάντια καί στό γράμμα καί στό πνεῦμα τοῦ ΟΗΕ. Στόχος ὁ οἰκονομικός και ὁ πολιτικός ἔλεγχος τοῦ «ἐλεύθερου κόσμου». Τό πρόσχημα, ὁ φόβος τοῦ κομμουνισμοῦ, εἶναι ἕνα πολύ καλό ἐργαλεῖο γιά ἀπόσπαση κονδυλίων γιά στρατιωτικούς σκοπούς ἀπό τό Κογκρέσσο σέ καιρό «εἰρήνης», ἄν καί ἡ ἔγκρισή τοῦ τελευταίου δέν εἶναι καί τόσο ἀπαραίτητη. Χώρισαν, με δική τους εὐθύνη, τήν Εὐρώπη καί ὁλόκληρο τόν κόσμο σέ δύο στρατόπεδα.
«Ἡ εἰκόνα μίας σταλινικῆς Ρωσίας φλογισμένης ἀπό τήν ἐπιθυμία νά ἐπιτεθεῖ ἐναντίον τῆς Δύσης, πού συγκρατιόταν μονάχα ἀπό τά ἀτομικά μας ὄπλα, ἀποτελοῦσε σέ μεγάλο βαθμό δημιούργημα τῆς Δυτικῆς φαντασίας ἐναντίον τῆς ὁποίας μερικοί ἀπό ἐμᾶς, ἐξοικειωμένοι μέ τά ρωσικά πράγματα, ἀγωνισθήκαμε μάταια ἐπί χρόνια, νά κάνουμε τήν φωνή μας νά ἀκουσθεῖ.» ΤΖΩΡΤΖ ΚΕΝΑΝ 1965
( δική μου προσθήκη στό τελευταῖο: δέν ἦταν φαντασία τῆς Δύσης ἀλλά καθαρά μία καλά πλασαρισμένη σκόπιμη εἰκόνα προπαγάνδας)
Στίς προηγούμενες ἐπιθετικές ἀλλαγές τῆς μεταπολεμικῆς πολιτικῆς τῶν ΗΠΑ, ὁ Στάλιν ἀντέδρασε ἄμεσα στό σχέδιο Μάρσαλ ἱδρύοντας τήν Κομινφόρμ. Ἐπί Χρουστσώφ ἡ ΕΣΣΔ προχώρησε στην ἵδρυση τοῦ Συμφώνου τῆς Βαρσοβίας το 1955, 6 χρόνια μετά τήν ἵδρυση τοῦ ΝΑΤΟ,ὅταν ἔγινε μέλος του ἡ Δυτική Γερμανία.
«Τά λεπτομερῆ ἔγγραφα ἀνατρέπουν ὁλοκληρωτικά τόν κληρονομημένο μύθο. Ἀποδεικνύουν, ἴσως μέ μεγαλύτερη πειστικότητα ἀπό ὅτι χρειάζεται, ὅτι ὁ ψυχρός πόλεμος ἄρχισε ἀπό τόν ἴδιο τόν Τρούμαν καί τούς συμβούλους του» Α.ΤΖ.Π.ΤΑΙΗΛΟΡ 1966
Σε ἕνα ἀπό αὐτά τά ἔγγραφα,το 68 τῆς NSA, ἀναφέρεται καί ὁ Gore Vidal:
«Ὁ Ἀτσεσον, στό Present at the Creation, ἕνα αὐτοβιογραφικό ἔργο πού ἐξισορροπεῖ τήν ἔλλειψη εἰλικρίνειας μέ τήν κομψότητα τοῦ στύλ του, κάνει μία διακριτική ἀναφορά στό ἔγγραφο 68 τοῦ Συμβουλίου Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας (δηλαδή τό σχέδιο τοῦ 1950 γιά τόν πόλεμό μας ἐναντίον τοῦ κομμουνισμοῦ). Τό 1969, ὅμως, ὅταν ἔγραφε τό βιβλίο, σημείωνε μελαγχολικά ὅτι τό ὑπόμνημα αὐτό παραμένει ἀπόρρητο. Περιέχει ἑπτά σημεῖα. Πρῶτον, ποτέ δέν διαπραγματευόμαστε μέ τήν Σοβιετική Ἕνωση. Δέν εἶναι ν’ ἀπορεῖ κανείς πού ὁ περιφρονημένος Στάλιν, πάντα εὔθικτος, ἀντιδροῦσε διαρκῶς μέ βαρβαρότητα στήν κεντρική Εὐρώπη. Δεύτερον,κατασκευάζουμε τή βόμβα ὑδρογόνου, ἔτσι ὥστε ὅταν οἱ Ρῶσοι ἀποκτήσουν τήν ἀτομική βόμβα, ἐμεῖς νά ἐξακολουθοῦμε νά εἴμαστε μπροστά. Τρίτον, ἐξοπλιζόμαστε ταχύτατα μέ συμβατικά ὄπλα. Τέταρτον, γιά νά χρηματοδοτήσουμε τούς ἐξοπλισμούς αὐτούς, ἐπιβάλλουμε ὑψηλούς ἀτομικούς φόρους – μέχρι καί ἐνενήντα τοῖς ἑκατό. Πέμπτον, κινητοποιοῦμε τούς πάντες στόν πόλεμο ἐναντίον τοῦ κομμουνισμοῦ στό ἐσωτερικό, μέσῳ προπαγάνδας, ὅρκων πίστης καί δικτύων κατασκόπων ὅπως τό FBI, πού ὁ μυστικός πράκτοράς του, Ρόναλντ Ρήγκαν, πρόεδρος τῆς Ἕνωσης Ἠθοποιῶν τοῦ Κινηματογράφου, κατάφερε νά πραγματοποιήσει τό ὄνειρο του καταδίδοντας καλύτερους ἀπό τόν ἴδιο ἠθοποιούς. Ἕκτον, ὀργανώνουμε ἕνα ἰσχυρό σύστημα συμμαχιῶν πού διευθύνεται ἀπό τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες καί τό ΝΑΤΟ. Ἕβδομον, μέσῳ τῆς προπαγάνδας καί τῶν δραστηριοτήτων τῆς CIA κάνουμε τόν ρωσικό λαό σύμμαχό μας ἐναντίον τῆς κυβέρνησής του, ἀναθέτοντας αὐτή τήν ἐξαιρετικά νεφελώδη ἀποστολή στούς ἀναρίθμητους καί ἀνεύθυνους μυστικούς πράκτορές μας καί νομιμοποιώντας τους μέ αὐτόν τόν τρόπο.»
Ἡ παράσταση γιά τον ἑορτασμό τῆς ἐπανένωσης τῆς Γερμανίας τελείωσε, ἡ συγκίνηση ἔκανε τόν γῦρο τῆς ὑφηλίου, ἡ ἐλευθερία δοξάστηκε ἀφοῦ ἔπεσε καί τό τελευταῖο πλακάκι ἀπό τό «Ντόμινο τοῦ Αἴσχους». Τά δάκρυα χαρᾶς καί ὁ ἐνθουσιασμός τώρα ἔδωσαν τήν θέση τους σέ ἕνα ἐπαναλαμβανόμενο καί παρατεταμένο χασμουρητό. Ὅταν ἡ ἐλευθερία εἶναι εἶδος πρός ἐξαφάνιση ἐκδηλώσεις σάν αὐτή τῆς 9ης Νοεμβρίου, γιά τήν πτώση τοῦ τείχους τοῦ Βερολίνου εἶναι ἀναγκαῖες. Ὁ σύγχρονος ὑποτελής πρέπει νά ξεχάσει τήν κατάστασή του, νά ξεχάσει τά πραγματικά τείχη πού ὑψώνονται ὅλο καί περισσότερο γύρω του, καί γιατί ὄχι, νά ἀναζητήσει τούς ὑπεύθυνους τῶν σημερινῶν προβλημάτων σέ σκιές τοῦ παρελθόντος...
Οὐδεμία ἀναφορά αὐτές τίς μέρες γιά τό ποιός διαίρεσε τήν Γερμανία καί κήρυξε τόν Ψυχρό Πόλεμο, ποιός ἦταν ὁ ρόλος τῶν ΗΠΑ , τίποτα γιά τίς αὐταπόδεικτες ἀμερικανικές παραβιάσεις τῶν συνθηκῶν, γιά τήν πιθανότητα σύνδεσής τους μέ τήν ἀντίδραση τῶν σοβιετικῶν καί τήν ἀνέγερση τοῦ τείχους, τό 1961. Προτιμήθηκε ἡ τόσο δροσερή εἰκόνα μέ τά πλακάκια τοῦ ντόμινο. Ἡ ἱστορική ἔρευνα και ἀναδρομή ὅταν δέν πλαστογραφεῖται ἀπροκάλυπτα ἀντιμετωπίζεται καί σάν happening, κάποια στιγμή μπορεῖ νά μᾶς δείξουν καί νεροτσουλῆθρες. Ἡ "ἀντικειμενική" ἱστοριογραφία στήν θέση τῆς ιστορίας ἐξυπηρετεῖ προφανεῖς σκοπούς. Ὅσο γιά τήν παραδεδεγμένη, ἤ ἀλλιῶς πολιτικῶς ὀρθή ἄποψη, γιά αὐτούς πού ὁρίζουν την ἱστορία, δέν μπορῶ νά ἀντισταθῶ στόν πειρασμό καί νά μήν παραθέσω κάτι ἀπό το βιβλίο τοῦ Γιάννη Σκαρίμπα «Ἡ τράπουλα»:
«…Ὁ Μπάρμπα-Γιῶργος δέν ἦταν –ντίπ- δεινός…ἱστοριολόγος. Ὅμως, στήν κολτσίνα ἀποδείχτηκε μπαρούτη Δημητσιάνικη. Ἔτσι, χασομερώντας( ἕνεκα ὁ καιρός) σ’ ἕνα ὀρεινό χάνι τῆς Γκιώνας, χάλεψε (γιά νά, κομμάτι, ψυχαγωγηθεῖ!) τόν χανιτζή στό «νά καθήσει»: Ἄντε ὀρέ…τοῦ κάνει, ἰέχου τράπουλα! ( καί τραβώντας την ἀπ’ τό σελάχι του – χοντρή, ὡς μία ἀπαλάμη…ἀπ’ τή λέρα), ἄντε νά παίξουμε μία κολτσίνα ἔους τά εἰκοσ’. Ὅποιους χάσ’ θά κιράσ’…
Πράγματι, ὁ χανιτζής βρέθηκε πρόθυμος καί τό παιχνίδι ἄρχισε κιόλας…Ὅμως μέ τήν πρώτη χαρτωσιά ὁ χανιτζής μπήχνει κάτι ἄγριες φωνάκλες: Τί κάν’ς ἀφτού ὀρέ μπάρμπα, τοῦ λέει. Μ’ ἕνα ἰφτάρ’ μαζών’ς ἀπουκαταγῆς, ἕνα ἰνιάρ’, δυό ρηγάδ’ς καί μία τσούπρα;
-Τί μ’ λιές! Σ’ κακουφαίντ’ τ; Θ’ κιάμ’ δέν εἶν’ ἡ τράπ’λα;
Δικιά του εἶναι ( και τοῦ κ. Κ.Θ.) ἡ Ἱστορία –Τί δέν τήν ὁρίζει;»
Πηγές: α) Gore Vidal -Ὄνειρα Πολέμου β) David Horowitz-Ἀπό τήν Γιάλτα στό Βιετνάμ
Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009
Οἱ μικροί μακάκες...
Ὁ Ἠλίας Πετρόπουλος στό «Ἐγχειρίδιο τοῦ καλοῦ κλέφτη» ἀναφερόμενος στούς ἀστυνομικούς συντάκτες, στήν συντριπτική πλειοψηφία τους ἐπιφορτισμένους μέ τίς δημόσιες σχέσεις τῆς αστυνομίας, ἔγραφε : «…ΚΑΘΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ...». Ἡ φράση μπορεῖ κάλλιστα νά χρησιμοποιηθεῖ γιά τήν συντριπτική πλειονότητα τῶν οἰκονομικῶν συντακτῶν (στίς λίγες ἐξαιρέσεις συμπεριλαμβάνω καί τούς καθαρά χρηματιστηριακούς ἀναλυτές-γκουροῦδες, οἱ ὁποῖοι ὑποδιαιροῦνται σέ συμπαθεῖς μοναχικούς ταξιδιῶτες, γραφικούς, ψώνια καί συνειδητούς μισθωμένους παπαγάλους), ὅσοι δηλαδή, ἀτύπως ἤ ὄχι, ἀναλαμβάνουν τίς δημόσιες σχέσεις τῆς οἰκονομικῆς ἐξουσίας τῶν ἑταιρειῶν καί τῶν ἐπιχειρήσεων γιά νά παρουσιάσουν τήν ἐπιθυμητή κατά τά συμφέροντά της εἰκόνα τῆς πραγματικότητας, εἰς βάρος τῆς κοινωνίας καί τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων, μέ σκοπό νά τούς παραπλανήσουν. Πρόκειται περί μονάδων πνευματικῆς καταστολῆς. Θεωρῶ λοιπόν, ὅτι ἡ παραλλαγή τῆς ἀρχικῆς φράσης τοῦ Πετρόπουλου, σέ «ΚΑΘΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ» ἀντικατοπτρίζει ἀρκετά πιστά τήν πραγματικότητα. Ἔχοντας ἤδη ἀποδώσει πιστά το ὕφος τοῦ μεγάλου λαογράφου, στό ὑπόλοιπο τοῦ κειμένου ὁ ἥρωάς μας θα ἀναφέρεται ὡς «μικρός μακάκας». Σέ λίγο πιό ἐλευθεριάζον ὕφος θά μπορούσαμε νά τόν ἀποκαλέσουμε καί μαλακοπίτουρα.
Ἡ πραγματικότητα ἀποκαλύπτει καί επιβάλλει τήν διάκριση μεταξύ τῆς λεγόμενης πραγματικῆς οἰκονομίας καί τῆς ὑπόλοιπης, δηλαδή τῆς μαϊμουδένιας, τῆς πέτσινης. Ὁ Μπρέχτ τό ἔγραψε πολύ ὡραία
«…Τί εἶναι στ’ ἀλήθεια τό ρύζι;
ποῦ νά ξέρω τό ρύζι τί εἶναι!
ποιός νά τό ξέρει τάχα;
δέν ξέρω τό ρύζι τί εἶναι
ξέρω τήν τιμή του μονάχα.
Τί εἶναι στ’ ἀλήθεια ὁ ἄνθρωπος ;
ποῦ νά ξέρω ὁ ἄνθρωπος τί εἶναι!
ποιός νά τό ξέρει τάχα;
δέν ξέρω ὁ ἄνθρωπος τί εἶναι
ξέρω τήν τιμή του μονάχα.»
Στ’ἀλήθεια γιά αὐτούς τό ρύζι δέν ἔχει τήν παραμικρή σημασία ἄν δέν ἀποφέρει χρῆμα. Αὐτοί, ὅπως καἰ ἡ ἄλλη πληγή-κακό σπυρί, πού λέγεται «σύμβουλοι ἐπενδύσεων», ἀσχολοῦνται μέ spreads, swaps, margins, με τά ληστρικά hedge funds και private equity funds, συναλλαγματικές ἰσοτιμίες, διακυμάνσεις τιμῶν μετοχῶν καί ἐμπορευμάτων, ἐνῶ κάθε μέρα ἀνακαλύπτουν καί ἀπό ἕνα καινούργιο δείκτη.
Κύρια χαρακτηριστικά τοῦ μαλακοπίτουρα εἶναι ἡ δουλοπρέπεια καί ἡ γελοιότητα. Δουλοπρέπεια πρός ὅτι σχετίζεται μέ τήν οἰκονομική ἐξουσία, τράπεζες, μεγάλα οἰκονομικά συμφέροντα. Ἡ γελοιότητα του εἶναι εὐθέως ἀνάλογη μέ τήν εὐχαρίστηση πού νιώθει ὅταν κάνοντας μία φτηνή καί ἀνέξοδη ἐπίδειξη γνώσεων περί οἰκονομικῶν μεγεθῶν καί δεικτῶν γελοιοποιεῖ μέ τόν δικό του τρόπο τόν ἁπλό πολίτη καί τόν ἐπιπλήττει μέ χαρακτηριστική εὐκολία στήν περίπτωση πού αὐτός ἀρνεῖται ἤ ἔστω προβληματίζεται γιά τήν ἐγκυρότητα οἰκονομικῶν ἀναλύσεων τοῦ κατ’ευφημισμόν οἰκονομικοῦ αναλυτή. Κάνει τήν τρίχα τριχιά διαμαρτυρόμενος γιά ὑπεράριθμο ἀριθμό μόνιμων καθαριστριών ἤ ὑπέρογκων ἀμοιβῶν τῶν ἐκτός ἕδρας μετακινήσεων στό δημόσιο, ἐπιδοκιμάζοντας παράλληλα τόν θεσμό τῆς ἐνοικίασης ἐργαζομένων.
Ὅποιος διαμαρτύρεται για την λειτουργία καταστημάτων καί ὑπηρεσιῶν τίς Κυριακές καί γιορτές εἶναι ἀρτηριοσκληρωτικός, εἰδικά ἄν εἶναι συνδικαλιστής.
Στίς στῆλες πού ἀρθρογραφεῖ σπανιώτατα θά ἀσχοληθεῖ μέ τούς θανάτους ἐργαζομένων ἐν ὥρᾳ ἐργασίας, τίς συνθῆκες κάτω ἀπό τίς ὁποῖες δουλεύουν καί σκοτώνονται, τίς εὐθύνες τῆς ἐργοδοσίας, κινητοποιεῖται ὅμως ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ στήν ἀπαγωγή ἤ τήν αὐτοκτονία ἑνός ἐπιχειρηματία, ἐνίοτε συναγωνιζόμενος σέ κιτρινισμό τά κουτσομπολίστικα ἔντυπα.
Ἐνέσκηψε στήν ζωή μας σάν κακιά ἀρρώστια, πρωτοεμφανιζόμενος πρίν πολλά χρόνια κυρίως στά καινούργια κίτρινα και πορτοκαλί ἔνθετα τῶν ἐφημερίδων, ἀλλάζοντας ριζικά τήν θεματολογία, τήν ὄψη καί τήν αἰσθητική τους. Λιγώτερη ζημιά στόν τομέα αὐτό ἔκαναν οἱ προσφορές ἀπό CD, DVD, μπλουζάκια, πετσέτες καί μαξιλαροθῆκες.
Ἄν καί προπαγανδίζει τήν «πολιτικῶς ὀρθή» ἄποψη ὅτι ἡ οἰκονομία και ἡ πολιτική εἶναι δύο ξεχωριστά πράγματα μέ τήν πρώτη νά ἔχει τό προβάδισμα ἔναντι τῆς δεύτερης, μᾶς κάνει τήν «χάρη» νά ἐκφράζει παράλληλα καί πολιτικές ἀπόψεις. Κατ’ οὐσίαν ὁ πολιτικός του λόγος εἶναι κενός .Ἡ ὅποια κριτική του πρός τήν πολιτική ἐξουσία ἐκφράζεται σέ περιορισμένες περιπτώσεις καί μέ πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Ὅταν μιά κυβέρνηση ἀποτολμήσει νά βάλει, ἔστω καί γιά τά μάτια τοῦ κόσμου, σέ πρώτη μοίρα τά λαϊκά συμφέροντα, ὁ «μικρός μακάκας» ἀπορεῖ καί ἐξίσταται γιά τήν ἀτολμία νά ἀναληφθοῦν ἀπό τούς ἁρμόδιους οἱ εὐθύνες γιά προώθηση «μεταρρυθμίσεων», νά παρθοῦν μέτρα σκληρά ἀλλά ἀναγκαῖα, νά δρομολογηθοῦν «διαρθρωτικές ἀλλαγές» , νά δημιουργηθεῖ τό κατάλληλο «ἐπενδυτικό κλίμα», νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τόν βραχνά τοῦ δημοσίου, μᾶς κουνᾶς ἐπιτημιτικά το δάχτυλο πού δεν ἀκοῦμε τούς Εύρωπαίους -ἐννοεῖ τήν Ε.Κ.Τ.-καί ζητᾶ νά μήν εἴμαστε αύτιστικοί, νά σταθοῦν ἐπί τέλους οἱ κυβερνῶντες στό ὕψος τῶν περιστάσεων. Ὁ λόγος τοῦ «μικροῦ μακάκα» ἐκτός τοῦ ὅτι εἶναι «ξύλινος», συνήθης μομφή τήν ὁποία ἀπευθύνει ἐναντίον ἄλλων, ἔχει καταντήσει ἐντελῶς κακόηχος καί κουραστικός.
Ἀγνοεῖ ἤ κάνει ὅτι ἀγνοεῖ πώς αὐτό πού καθόρισε τήν κατάρρευση τῆς Ἀργεντινῆς ἦταν ἡ πρόσδεση τοῦ νομίσματός της στό δολλάριο, τό χάσιμο δηλαδή τοῦ ἐλέγχου τοῦ νομίσματος ἀπό τήν ἐπίσημη κυβέρνηση καί ἀκολούθως τό ξεπούλημα τοῦ δημόσιου πλούτου στούς ἰδιῶτες. Σᾶς θυμίζει κάτι ἄν ἀντί γιά Ἀργεντινή βάλουμε Ἑλλάδα καί στήν θέση τοῦ δολαρίου βάλουμε εὐρώ; Ὅπου νάναι ἡ πραγματική οἰκονομία θά ἐκδικηθεῖ τούς οἰκονομικούς διαχειριστές της καί τίς γραφίδες τους, τό κακό εἶναι πώς θά τήν πληρώσουμε καί ἐμεῖς μαζί πού καθόμαστε καί τούς ἀκοῦμε.
Κατά κανόνα εἶναι ἐνταγμένος στόν φιλελεύθερο χῶρο. Αὐτοχαρακτηρίζεται, ἀποκρύπτοντας λίγο ἤ πολύ τά συμφέροντα πού ἐκπροσωπεῖ, πάνω ἀπ’ ὄλα δημοκράτης, κατόπιν κάτι πού να φέρνει σέ φιλελευθερισμό, «νεοφιλελεύθερος» ἤ «κοινωνικά φιλελεύθερος» ἀκόμα καί «φιλελεύθερος σοσιαλιστής». Στήν πρώτη βαθμίδα ἱεράρχησης τοῦ «φιλελευθερισμοῦ» του εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἰδιοκτησίας, ἡ ἀρχή τῆς ἐπιχειρηματικότητας, ἀξίες ἀπαράβατες καί ἀδιαπραγμάτευτες μέσω τῶν ὁποίων ἐξασφαλίζεται μέ «πολιτισμένο» τρόπο ἡ δημιουργία ἀεριτζίδικου, κατά προτίμηση, κέρδους καί τίς ὁποῖες ὑπερασπίζεται μέ φανατισμό. Κάθε προσπάθεια ἀμφισβήτησης τῶν ἀξιῶν του στίς ὁποῖες προσεύχεται νυχθημερόν ὅπως χίλιοι θρησκόληπτοι μαζί, εἴτε τήν θεωρεῖ ἀνάξια προσοχῆς εἴτε τήν λοιδωρεῖ συστηματικά καί τήν διαστρέφει. Στό εἰκονοστάσι του σέ περίοπτη θέση βρίσκονται οἱ ἐκθέσεις τῶν ἐγχώριων καί διεθνῶν ἐπενδυτικῶν οἴκων. Μιλᾶμε γιά πειρατικούς ὁμίλους πού ὁρμᾶνε γιά πλιάτσικο στίς τέσσερεις ἄκρες της ὑφηλίου ὅταν ὀσμιστοῦν προβληματικές οἰκονομίες ἐξαναγκασμένες νά δανειστοῦν. Ἑπόμενο εἶναι, ἐπικαλούμενος αὐτές τίς ἐκθέσεις νά δρᾶ κατά τῶν συμφερόντων τῆς ἴδιας του τῆς πατρίδας.
Στό ρεπερτόριό του ἐξέχουσα θέση κατέχει τό κατηγορητήριο ἐναντίον τοῦ κοινωνικοῦ κράτους καί κάθε δημόσιου ἤ κοινωνικοῦ στοιχείου. Ἄψυχου ἤ ἔμψυχου. Γράφοντας μονότονα τά ἴδια καί τά ἴδια γιά τήν οἰκονομική κατάσταση θά θεωρήσει ἀπαράδεκτο ἕνα κράτος, σέ ἀντίθεση μέ τόν ἰδιώτη, νά ἀναπτύσσει ἐπιχειρηματικές δραστηριότητες. Χωρίς νά ἀνησυχεῖ γιά τήν ὀφθαλμοφανέστατη ἀντίφαση - ἀφοῦ δέν ἔχει νά δώσει λόγο σέ κανέναν - δυό γραμμές μετά θά προτείνει τήν στελέχωση τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ ἀπό καταξιωμένους στόν ἰδιωτικό τομέα ἐπιχειρηματίες.
Θέλουν τό κράτος μακριά ἀπό τίς ἐπιχειρήσεις, διότι αὐτό ἔχει τίς ἀντικειμενικές δυνατότητες νά κυριαρχήσει συντριπτικά ἔναντι τῶν ἰδιωτικῶν συμφερόντων. Εἶναι ἁπλά θέμα σχεδιασμοῦ καί πολιτικῆς βούλησης. Δέν θέλει νά ἔχεις περισσότερο μυαλό ἀπό ἕνα φασόλι γιά νά ἀντιληφθεῖς πώς μέσα σέ ἕνα περιβάλλον ἀνταγωνισμοῦ ὅπου μοναδικός στόχος εἶναι τό κέρδος, μέ μαθηματική βεβαιότητα 2 πράγματα δέν ἀμφισβητοῦνται α) ἡ κατάρρευση τῆς ὁποιασδήποτε ἐπιχείρησης εἶναι θέμα χρόνου καί β) ἡ ἄνευ ὁρίων ὑποβάθμιση τῆς ποιότητας τῶν παραγομένων προϊόντων καί ὑπηρεσιῶν. Τό σόφισμα πώς ὁ ἀνταγωνισμός γιά τό κέρδος εἶναι αὐτός πού θά βοηθήσει ἔμμεσα στήν βελτίωση τῆς ποιότητας διαψεύδεται ἀπό τά πράγματα, ἐνῷ ἀπευθύνεται καί διαμορφώνει πνευματικά καθυστερημένους καί ὑποτελεῖς ἐγκεφάλους.
Σέ ἕνα πλαίσιο κανόνων ὅπου ἡ κρατική, ἡ δημόσια ἐπιχείρηση δεν ἀποκλείεται ἀπό τόν ἐπιχειρηματικό στῖβο, τότε εἶναι ὁ ἀδιαμφισβήτητος νικητής. Ὑπάρχει ὅμως καί τό ἄλλο πλαίσιο, τό μή πραγματικό ἀλλά ἰδεατό. Ἐκεῖ ὅπου σκοπός τῆς ἐπιχείρησης δέν εἶναι ἡ δημιουργία κέρδους ἤ ἡ μείωση τῆς ἀνεργίας, ἀλλά ἡ παραγωγή ἀγαθῶν καί ὑπηρεσιῶν γιά ὅλο τόν κόσμο, ὅσο γίνεται καλύτερης ποιότητος. Ἐκεῖ τά ἰδιωτικά συμφέροντα εἶναι χαμένα γιά χαμένα. Ἄν ἡ παρεχόμενη ἀπό τό κράτος ποιότης καλύπτει τίς ἀπαιτήσεις τοῦ πληθυσμοῦ, τί περιθώριο ὑπάρχει γιά τόν ἰδιώτη, νά ἐπιχειρήσει νά πετύχει τόν στόχο του, τό κέρδος, δηλαδή νά κερδοσκοπήσει μέ προκάλυμμα μία ἀμφισβητούμενη ποιότητα; Οὐδέν. Ἀσφαλές συμπέρασμα, τό ὁποῖο διστυμπανίζει ὁ «μικρός μακάκας». Ἀλλάξτε το πλαίσιο λειτουργίας. Σαμποτάρετε το κράτος. Κυρίως ἀπό μέσα ἀλλά καί ἀπ’ ἔξω.
Τό ἰδιωτικό κέρδος ἔτσι, καί στήν μία καί στήν ἄλλη τῶν προηγουμένων περιπτώσεων πάει περίπατο, ἤ περιορίζεται σέ λογικά ἐπίπεδα. Ἡ μίζα, ἐκ τῶν πραγμάτων, ἐξαφανίζεται. Τότε τό αἴτημα ἀποπομπῆς τοῦ κράτους ἀπό τόν ἐπιχειρηματικό στίβο ντύνεται μέ ἐπιχειρήματα περί ἀθέμιτου καί ἄνισου ἀνταγωνισμοῦ λόγῳ τῆς σαφοῦς ὑπεροχῆς του άπό τήν άφετηρία τῆς κούρσας, ἄλλο ἄν ἀπό τήν πίσω πόρτα οἱ ἰδιῶτες σάν τά λιμασμένα γουρούνια τρέχουν γιά τίς κρατικές ἐπιχορηγήσεις καί προμήθειες. Ἡ προηγούμενη ἐπιχειρηματολογία εἶναι καί βαθειά ὑποκριτική, ἀφοῦ οἱ μεγάλοι παῖκτες στήν ἐπιχειρηματική ἀρένα μέ κάθε τρόπο καί μέ χτυπήματα πάνω ἤ κάτω ἀπό τήν μέση προσπαθοῦν νά ἐξασφαλίσουν καί νά παγιώσουν τά πλεονεκτήματα πού ἀρνοῦνται στο κράτος ὑπέρ τους, ἔναντι τῶν μικροτέρων παικτῶν, χρησιμοποιῶντας τήν εὔνοια τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, πιέζοντας γιά τήν κατάλληλη νομοθεσία.
Κανείς ἀπό αὐτούς τούς στημένους γραφιάδες καί «ἀναλυτές» δέν θά πεῖ τήν ἀλήθεια. Ζητοῦν τό περιορισμό τοῦ κράτους σέ ρόλο ἐλεγκτή καί τηρητή τῶν νόμων. Φαρισαϊσμός στό ἔπακρον. Ἡ πίεση γιά ψήφιση νόμων ὑπέρ τῶν ἰδιωτικῶν συμφερόντων εἶναι διαρκής καί πραγματοποιεῖται μέσω τῶν πολιτικῶν ἐκπροσώπων. Γιά τέτοιους νόμους νοιάζονται. Ὅταν δέ τό κράτος ἀποπειραθεῖ μέ τούς ἀναιμικούς μηχανισμούς του νά ἐλέγξει τήν ἀγορά, ἀπό τούς ἴδιους παπαγάλους θά ἀρχίσει ἡ μουρμούρα γιά κρατική παρέμβαση. Ἀπό τήν ἄλλη, ἀνακηρύσσοντας σέ κυρίαρχο πρόβλημα τίς λεγόμενες δαπάνες τοῦ δημοσίου οἱ ὁποῖες πρέπει λέει νά περισταλλοῦν, σπρώχνουν καί τόν πενιχρά ἀμειβόμενο δημόσιο ἐλεγκτή στόν χρηματισμό, ὁ ὁποῖος βλέπει μπροστά στά μάτια του να ἐκτυλίσσεται τό κρυφό παιχνίδι κράτους καί ἰδιώτη.
Μία ἰδιωτική ἐπιχείρηση ὅταν παρουσιάζει κέρδη ἐξυμνεῖται καί προβάλλεται ὡς λαμπρό παράδειγμα. Ἄν μία κρατική ἐπιχείρηση παρουσιάσει κέρδη, οἱ «μικροί μακάκες» μέ χίλιους δυό πλάγιους τρόπους θά διαμορφώσουν τήν κατάλληλη ἀτμόσφαιρα πωλήσεώς της. Ἄν μία ἰδιωτική ἐπιχείρηση παρουσιάσει ζημιές, ἠχεῖ τό σύνθημα γιά κρατικοποίηση τῶν ζημιῶν της καί ἀνάληψης τῶν βαρῶν της ἀπό τό δημόσιο. Ἄν μία κρατική ἐπιχείρηση παρουσιάσει ζημιές, τά ὑγιῆ μέρη της πρέπει νά καταλήξουν στό λιμάνι τῶν ἰδιωτῶν. Ὅταν ὁ δημόσιος ὑπάλληλος μιζώνεται εἶναι κατακριτέος, ὅταν ὁ ἰδιώτης μιζώνει τότε φυγαδεύεται ἀπό τό προσκήνιο καί παράλληλα νομιμοποιεῖται, μέ τό ἀτράνταχτο καί χυδαῖο τσιτάτο-ἐπιχείρημα πώς « δουλειά τοῦ ἐπιχειρηματία εἶναι τό κέρδος».
Μέ τήν διαφθορά, τήν διαπλοκή καί τήν γραφειοκρατία οἱ «μικροί μακάκες» δέν ἀσχολοῦνται ὅταν τά ἐπιχειρηματικά συμφέροντα πού ἐκπροσωποῦν ἐπωφελοῦνται, γίνονται ὅμως ἀπηνεῖς τους διῶκτες, στά λόγια, ὅταν τά ἐν λόγῳ συμφέροντα πλήττονται. Τό ἴδιο ἐπιφανειακοί καί ἐπιλεκτικοί εἶναι μέ τά λεγόμενα «σκάνδαλα», τά μεταχειρίζονται μέ τέτοιο τρόπο ὄχι στοχεύοντας στήν οὐσία και την διαλεύκανσή τους, ἀλλά προσπαθώντας ἁπλῶς μέ τήν σκανδαλολογία νά ἐλέγξουν καί νά διαχειρισθοῦν τούς ὅρους τοῦ παιχνιδιοῦ εἴτε σέ οἰκονομικό εἴτε σέ πολιτικό ἐπίπεδο.
Ὁποιαδήποτε ἐνασχόληση, δραστηριοποίηση μέ ὁτιδήποτε ξεφεύγει ἀπό τά δίχτυα τῆς ἀγορᾶς τήν ἀπαξιώνουν, τήν κρίνουν ὡς ἀναχρονιστική καί ὀπισθοδρομική. Γιά παράδειγμα, μέ τήν θρησκεία καί τήν Ἐκκλησία ἀσχολοῦντσι μόνο μέ τήν περιουσία της, κυρίως γιά νά καλυφθοῦν τά ἐλλείμματα τοῦ δημοσίου, δέν βγάζουν μιλιά γιά νά συνεισφέρουν τά συμφέροντα πού οἱ ἴδιοι ἐκπροσωποῦν καί εἶναι οἱ κύριοι ὑπεύθυνοι. Θά ἀρχίσουν ὅμως νά ἀλλάζουν διάθεση, καί νά κάνουν τά γλυκά μάτια σέ μνημεῖα τοῦ παρελθόντος, ἴσως ἀρχίσουν νά ἀποκτοῦν καί μεταφυσικές ἀνησυχίες, ὅταν στόν βαθμό πού τούς δίνεται ἡ δυνατότητα ἐντάξουν τήν ἐνασχόληση μέ τήν θρησκεία σέ ἕνα πλαίσιο «ἀξιοποίησης» ἀρχίζοντας τήν ἀερολογία περί θρησκευτικοῦ καί μοναστηριακοῦ τουρισμοῦ. Θά το ρίξουν στήν μουρμούρα ὅταν ἀνασταλοῦν οἱ ἄδειες γιά κτίσιμο στά καμμένα, ὅταν πρίν λίγο καιρό πανηγύριζαν μέ τίς «πράσινες» ἐπενδύσεις, ἀκολουθώντας τίς προτροπές τοῦ George Soros. Ὑπάρχει ἀντίφαση; Μόνο ἐπιφανειακή, γιατί κατά βάθος ὁ μόνος τους μπούσουλας εἶναι τό κέρδος. Γιά τούς λίγους.
Ἡ παγίδα ὅσο εἶναι καλοστημένη ἄλλο τόσο δοκιμασμένη εἶναι. Τήν βαρεθήκαμε. Ἐκτός τῆς θολούρας και τῆς σύγχυσης, σκοπός είναι και ἡ δημιουργία ἐνοχῶν σέ ὅσους δέν ἔχουν εὐθύνη γιά τήν οἰκονομική κατάσταση τῆς χώρας και ἔχουν κάθε λόγο να ἀντιδράσουν, ἡ μείωση τῶν ἀντιστάσεών τους. Οἱ οἰκονομικοί ἀναλυτές κυττάζουν στά μάτια τόν κάθε εὐρωπαράγοντα, ἐκστασιάζονται καί τούς τρέχουν τά σάλια ἀκούγοντάς τον νά λέει ἀπευθυνόμενος στήν Ἑλλάδα « the game is over». Ἄν κύριοι νοιώθετε ρεζιλεμένοι ἀπό τήν ΕΕ ἤ ἄν σᾶς ἀρέσει νά σᾶς ρεζιλεύουν λόγῳ μαζοχισμοῦ, κάντε μόνοι σας τό κομάτι σας.
Ὁ ἄνεργος ΔΕΝ δανείστηκε ἄρα ΔΕΝ χρωστάει
Ὁ ἡμιαπασχολούμενος ΔΕΝ δανείστηκε ἄρα ΔΕΝ χρωστάει
Ὁ ἀνασφάλιστος ΔΕΝ δανείστηκε ἄρα ΔΕΝ χρωστάει
Ὁ μισθωτός καί ὁ συνταξιοῦχος ΔΕΝ δανείστηκε ἄρα ΔΕΝ χρωστάει.
Ὁ ἐλεύθερος ἐπαγγελματίας ΔΕΝ δανείστηκε ἄρα ΔΕΝ χρωστάει.
Νά τά δώσουν αὐτοί πού τά χρωστᾶνε.Αὐτοί πού χρωστᾶνε εἶναι αὐτοί πού χαλᾶνε τόν κόσμο γιά τό ἔλλειμμα, τραπεζίτες, μεγαλοπρομηθευτές καί μεγαλοεργολάβοι, τάχα μου χρεωκοπήσασες ἑταιρεῖες πού φορτώνουν σέ ἐμᾶς τά βάρη τους.
ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ χρωστᾶμε, τά παιδιά μας ΔΕΝ χρωστᾶνε. Δέν γουστάρουμε νά λύσουμε ἐμεῖς τό πρόβλημά σας. Ὅσο καί νά παπαγαλίζετε. Ἐσεῖς πάτε νά χρεώσετε καί ὅσους δέν ἔχουν γεννηθεῖ. Ἡ κλοπή εἰς τήν νιοστήν. Τά λαμόγια μέ τήν γραβάτα προτείνουν λύσεις καί λιτότητα.
Αὐτή ἡ κλοπή ἐμφανίζεται μέ διάφορα ὀνόματα. Εἶναι τά κατά καιρούς ἐπιβαλλόμενα στούς κοινούς θνητούς ὁράματα. Εἴσοδος στήν Εὐρωπαϊκή οἰκογένεια, Ὀλυμπιακοί Ἀγῶνες τοῦ 2004, καταπολέμηση τῆς διαφθορᾶς καί ἐπανίδρυση τοῦ κράτους. Τό τελευταῖο τό ἀκούσαμε προχθές. Αὐτό πού μᾶς ἑνώνει πλέον εἶναι ἡ μείωση τοῦ ἐλλείμματος σέ μονοψήφιο ἀριθμό μέσα στόν ἑπόμενο χρόνο, καί νά ἀποκαταστήσουμε τήν πιστοληπτική ἱκανότητα τῆς χώρας. Εἶναι ἕνας ἀπό τούς καινούργιους «ἐθνικούς» στόχους πού λανσάρονται κατά καιρούς. Ὁ ἄλλος ἀναφέρεται στήν ἐπανάκτηση τῆς χαμένης ἀπέναντι στούς ξένους «ἐθνικῆς» μας ἀξιοπρέπειας, σταματώντας νά λέμε ψέμματα, να κοροϊδεύουμε καί νά ζοῦμε μέ δανεικά. Τά ψέμματά τους καί τά δανεικά τους τά φορτώνουν σέ μᾶς.Πολιτική καί οἰκονομική ἡγεσία ἀπό κοινοῦ, μέ ἐμπροσθοφυλακή τούς οἰκονομικούς ἀναλυτές –μικρούς μακάκες, βομβαρδίζουν τό ὑπνωτισμένο πλῆθος ἀποδεικνύοντας γιά ἄλλη μία φορά πώς ὅταν ἡ ἔννοια τοῦ ἔθνους δέν συνταιριάζει μέ κοινωνικές καί λαϊκές διεκδικήσεις, τότε πίσω της κρύβεται ἡ μάχη γιά τό ὅσο γίνεται σφιχτότερο κράτημα τῆς κουτάλας.
Δέν χρειάζεται νά ἔχει κάποιος οἰκονομικές σπουδές γιά νά πεῖ τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους, ὅπως τό κάνει μέ τήν πεντακάθαρη σκέψη του ὁ Γιῶργος Δελαστίκ στά παρακάτω ἄρθρα.
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=7456903 Ναί μπορεῖ νά δώσει λεφτά
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=7344858 Θέλουν τόν Γιῶργο ...Καραμανλῆ!
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=7500851 Ἡ Ἑλλάδα καί τά εὐρω...χἀλια
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=7884873 Ἡ κρίση στήν Ε.Ε. καί ἡ Ἑλλάδα
Ἐκτός ὅμως άπό καθαρό μυαλό χρειάζεται και λίγη τσίπα. Ἀλλά πού νά τήν βροῦν τήν τσίπα οἱ ἔχοντες μυαλό ξετσίπωτοι…
Ἡ πραγματικότητα ἀποκαλύπτει καί επιβάλλει τήν διάκριση μεταξύ τῆς λεγόμενης πραγματικῆς οἰκονομίας καί τῆς ὑπόλοιπης, δηλαδή τῆς μαϊμουδένιας, τῆς πέτσινης. Ὁ Μπρέχτ τό ἔγραψε πολύ ὡραία
«…Τί εἶναι στ’ ἀλήθεια τό ρύζι;
ποῦ νά ξέρω τό ρύζι τί εἶναι!
ποιός νά τό ξέρει τάχα;
δέν ξέρω τό ρύζι τί εἶναι
ξέρω τήν τιμή του μονάχα.
Τί εἶναι στ’ ἀλήθεια ὁ ἄνθρωπος ;
ποῦ νά ξέρω ὁ ἄνθρωπος τί εἶναι!
ποιός νά τό ξέρει τάχα;
δέν ξέρω ὁ ἄνθρωπος τί εἶναι
ξέρω τήν τιμή του μονάχα.»
Στ’ἀλήθεια γιά αὐτούς τό ρύζι δέν ἔχει τήν παραμικρή σημασία ἄν δέν ἀποφέρει χρῆμα. Αὐτοί, ὅπως καἰ ἡ ἄλλη πληγή-κακό σπυρί, πού λέγεται «σύμβουλοι ἐπενδύσεων», ἀσχολοῦνται μέ spreads, swaps, margins, με τά ληστρικά hedge funds και private equity funds, συναλλαγματικές ἰσοτιμίες, διακυμάνσεις τιμῶν μετοχῶν καί ἐμπορευμάτων, ἐνῶ κάθε μέρα ἀνακαλύπτουν καί ἀπό ἕνα καινούργιο δείκτη.
Κύρια χαρακτηριστικά τοῦ μαλακοπίτουρα εἶναι ἡ δουλοπρέπεια καί ἡ γελοιότητα. Δουλοπρέπεια πρός ὅτι σχετίζεται μέ τήν οἰκονομική ἐξουσία, τράπεζες, μεγάλα οἰκονομικά συμφέροντα. Ἡ γελοιότητα του εἶναι εὐθέως ἀνάλογη μέ τήν εὐχαρίστηση πού νιώθει ὅταν κάνοντας μία φτηνή καί ἀνέξοδη ἐπίδειξη γνώσεων περί οἰκονομικῶν μεγεθῶν καί δεικτῶν γελοιοποιεῖ μέ τόν δικό του τρόπο τόν ἁπλό πολίτη καί τόν ἐπιπλήττει μέ χαρακτηριστική εὐκολία στήν περίπτωση πού αὐτός ἀρνεῖται ἤ ἔστω προβληματίζεται γιά τήν ἐγκυρότητα οἰκονομικῶν ἀναλύσεων τοῦ κατ’ευφημισμόν οἰκονομικοῦ αναλυτή. Κάνει τήν τρίχα τριχιά διαμαρτυρόμενος γιά ὑπεράριθμο ἀριθμό μόνιμων καθαριστριών ἤ ὑπέρογκων ἀμοιβῶν τῶν ἐκτός ἕδρας μετακινήσεων στό δημόσιο, ἐπιδοκιμάζοντας παράλληλα τόν θεσμό τῆς ἐνοικίασης ἐργαζομένων.
Ὅποιος διαμαρτύρεται για την λειτουργία καταστημάτων καί ὑπηρεσιῶν τίς Κυριακές καί γιορτές εἶναι ἀρτηριοσκληρωτικός, εἰδικά ἄν εἶναι συνδικαλιστής.
Στίς στῆλες πού ἀρθρογραφεῖ σπανιώτατα θά ἀσχοληθεῖ μέ τούς θανάτους ἐργαζομένων ἐν ὥρᾳ ἐργασίας, τίς συνθῆκες κάτω ἀπό τίς ὁποῖες δουλεύουν καί σκοτώνονται, τίς εὐθύνες τῆς ἐργοδοσίας, κινητοποιεῖται ὅμως ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ στήν ἀπαγωγή ἤ τήν αὐτοκτονία ἑνός ἐπιχειρηματία, ἐνίοτε συναγωνιζόμενος σέ κιτρινισμό τά κουτσομπολίστικα ἔντυπα.
Ἐνέσκηψε στήν ζωή μας σάν κακιά ἀρρώστια, πρωτοεμφανιζόμενος πρίν πολλά χρόνια κυρίως στά καινούργια κίτρινα και πορτοκαλί ἔνθετα τῶν ἐφημερίδων, ἀλλάζοντας ριζικά τήν θεματολογία, τήν ὄψη καί τήν αἰσθητική τους. Λιγώτερη ζημιά στόν τομέα αὐτό ἔκαναν οἱ προσφορές ἀπό CD, DVD, μπλουζάκια, πετσέτες καί μαξιλαροθῆκες.
Ἄν καί προπαγανδίζει τήν «πολιτικῶς ὀρθή» ἄποψη ὅτι ἡ οἰκονομία και ἡ πολιτική εἶναι δύο ξεχωριστά πράγματα μέ τήν πρώτη νά ἔχει τό προβάδισμα ἔναντι τῆς δεύτερης, μᾶς κάνει τήν «χάρη» νά ἐκφράζει παράλληλα καί πολιτικές ἀπόψεις. Κατ’ οὐσίαν ὁ πολιτικός του λόγος εἶναι κενός .Ἡ ὅποια κριτική του πρός τήν πολιτική ἐξουσία ἐκφράζεται σέ περιορισμένες περιπτώσεις καί μέ πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Ὅταν μιά κυβέρνηση ἀποτολμήσει νά βάλει, ἔστω καί γιά τά μάτια τοῦ κόσμου, σέ πρώτη μοίρα τά λαϊκά συμφέροντα, ὁ «μικρός μακάκας» ἀπορεῖ καί ἐξίσταται γιά τήν ἀτολμία νά ἀναληφθοῦν ἀπό τούς ἁρμόδιους οἱ εὐθύνες γιά προώθηση «μεταρρυθμίσεων», νά παρθοῦν μέτρα σκληρά ἀλλά ἀναγκαῖα, νά δρομολογηθοῦν «διαρθρωτικές ἀλλαγές» , νά δημιουργηθεῖ τό κατάλληλο «ἐπενδυτικό κλίμα», νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τόν βραχνά τοῦ δημοσίου, μᾶς κουνᾶς ἐπιτημιτικά το δάχτυλο πού δεν ἀκοῦμε τούς Εύρωπαίους -ἐννοεῖ τήν Ε.Κ.Τ.-καί ζητᾶ νά μήν εἴμαστε αύτιστικοί, νά σταθοῦν ἐπί τέλους οἱ κυβερνῶντες στό ὕψος τῶν περιστάσεων. Ὁ λόγος τοῦ «μικροῦ μακάκα» ἐκτός τοῦ ὅτι εἶναι «ξύλινος», συνήθης μομφή τήν ὁποία ἀπευθύνει ἐναντίον ἄλλων, ἔχει καταντήσει ἐντελῶς κακόηχος καί κουραστικός.
Ἀγνοεῖ ἤ κάνει ὅτι ἀγνοεῖ πώς αὐτό πού καθόρισε τήν κατάρρευση τῆς Ἀργεντινῆς ἦταν ἡ πρόσδεση τοῦ νομίσματός της στό δολλάριο, τό χάσιμο δηλαδή τοῦ ἐλέγχου τοῦ νομίσματος ἀπό τήν ἐπίσημη κυβέρνηση καί ἀκολούθως τό ξεπούλημα τοῦ δημόσιου πλούτου στούς ἰδιῶτες. Σᾶς θυμίζει κάτι ἄν ἀντί γιά Ἀργεντινή βάλουμε Ἑλλάδα καί στήν θέση τοῦ δολαρίου βάλουμε εὐρώ; Ὅπου νάναι ἡ πραγματική οἰκονομία θά ἐκδικηθεῖ τούς οἰκονομικούς διαχειριστές της καί τίς γραφίδες τους, τό κακό εἶναι πώς θά τήν πληρώσουμε καί ἐμεῖς μαζί πού καθόμαστε καί τούς ἀκοῦμε.
Κατά κανόνα εἶναι ἐνταγμένος στόν φιλελεύθερο χῶρο. Αὐτοχαρακτηρίζεται, ἀποκρύπτοντας λίγο ἤ πολύ τά συμφέροντα πού ἐκπροσωπεῖ, πάνω ἀπ’ ὄλα δημοκράτης, κατόπιν κάτι πού να φέρνει σέ φιλελευθερισμό, «νεοφιλελεύθερος» ἤ «κοινωνικά φιλελεύθερος» ἀκόμα καί «φιλελεύθερος σοσιαλιστής». Στήν πρώτη βαθμίδα ἱεράρχησης τοῦ «φιλελευθερισμοῦ» του εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἰδιοκτησίας, ἡ ἀρχή τῆς ἐπιχειρηματικότητας, ἀξίες ἀπαράβατες καί ἀδιαπραγμάτευτες μέσω τῶν ὁποίων ἐξασφαλίζεται μέ «πολιτισμένο» τρόπο ἡ δημιουργία ἀεριτζίδικου, κατά προτίμηση, κέρδους καί τίς ὁποῖες ὑπερασπίζεται μέ φανατισμό. Κάθε προσπάθεια ἀμφισβήτησης τῶν ἀξιῶν του στίς ὁποῖες προσεύχεται νυχθημερόν ὅπως χίλιοι θρησκόληπτοι μαζί, εἴτε τήν θεωρεῖ ἀνάξια προσοχῆς εἴτε τήν λοιδωρεῖ συστηματικά καί τήν διαστρέφει. Στό εἰκονοστάσι του σέ περίοπτη θέση βρίσκονται οἱ ἐκθέσεις τῶν ἐγχώριων καί διεθνῶν ἐπενδυτικῶν οἴκων. Μιλᾶμε γιά πειρατικούς ὁμίλους πού ὁρμᾶνε γιά πλιάτσικο στίς τέσσερεις ἄκρες της ὑφηλίου ὅταν ὀσμιστοῦν προβληματικές οἰκονομίες ἐξαναγκασμένες νά δανειστοῦν. Ἑπόμενο εἶναι, ἐπικαλούμενος αὐτές τίς ἐκθέσεις νά δρᾶ κατά τῶν συμφερόντων τῆς ἴδιας του τῆς πατρίδας.
Στό ρεπερτόριό του ἐξέχουσα θέση κατέχει τό κατηγορητήριο ἐναντίον τοῦ κοινωνικοῦ κράτους καί κάθε δημόσιου ἤ κοινωνικοῦ στοιχείου. Ἄψυχου ἤ ἔμψυχου. Γράφοντας μονότονα τά ἴδια καί τά ἴδια γιά τήν οἰκονομική κατάσταση θά θεωρήσει ἀπαράδεκτο ἕνα κράτος, σέ ἀντίθεση μέ τόν ἰδιώτη, νά ἀναπτύσσει ἐπιχειρηματικές δραστηριότητες. Χωρίς νά ἀνησυχεῖ γιά τήν ὀφθαλμοφανέστατη ἀντίφαση - ἀφοῦ δέν ἔχει νά δώσει λόγο σέ κανέναν - δυό γραμμές μετά θά προτείνει τήν στελέχωση τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ ἀπό καταξιωμένους στόν ἰδιωτικό τομέα ἐπιχειρηματίες.
Θέλουν τό κράτος μακριά ἀπό τίς ἐπιχειρήσεις, διότι αὐτό ἔχει τίς ἀντικειμενικές δυνατότητες νά κυριαρχήσει συντριπτικά ἔναντι τῶν ἰδιωτικῶν συμφερόντων. Εἶναι ἁπλά θέμα σχεδιασμοῦ καί πολιτικῆς βούλησης. Δέν θέλει νά ἔχεις περισσότερο μυαλό ἀπό ἕνα φασόλι γιά νά ἀντιληφθεῖς πώς μέσα σέ ἕνα περιβάλλον ἀνταγωνισμοῦ ὅπου μοναδικός στόχος εἶναι τό κέρδος, μέ μαθηματική βεβαιότητα 2 πράγματα δέν ἀμφισβητοῦνται α) ἡ κατάρρευση τῆς ὁποιασδήποτε ἐπιχείρησης εἶναι θέμα χρόνου καί β) ἡ ἄνευ ὁρίων ὑποβάθμιση τῆς ποιότητας τῶν παραγομένων προϊόντων καί ὑπηρεσιῶν. Τό σόφισμα πώς ὁ ἀνταγωνισμός γιά τό κέρδος εἶναι αὐτός πού θά βοηθήσει ἔμμεσα στήν βελτίωση τῆς ποιότητας διαψεύδεται ἀπό τά πράγματα, ἐνῷ ἀπευθύνεται καί διαμορφώνει πνευματικά καθυστερημένους καί ὑποτελεῖς ἐγκεφάλους.
Σέ ἕνα πλαίσιο κανόνων ὅπου ἡ κρατική, ἡ δημόσια ἐπιχείρηση δεν ἀποκλείεται ἀπό τόν ἐπιχειρηματικό στῖβο, τότε εἶναι ὁ ἀδιαμφισβήτητος νικητής. Ὑπάρχει ὅμως καί τό ἄλλο πλαίσιο, τό μή πραγματικό ἀλλά ἰδεατό. Ἐκεῖ ὅπου σκοπός τῆς ἐπιχείρησης δέν εἶναι ἡ δημιουργία κέρδους ἤ ἡ μείωση τῆς ἀνεργίας, ἀλλά ἡ παραγωγή ἀγαθῶν καί ὑπηρεσιῶν γιά ὅλο τόν κόσμο, ὅσο γίνεται καλύτερης ποιότητος. Ἐκεῖ τά ἰδιωτικά συμφέροντα εἶναι χαμένα γιά χαμένα. Ἄν ἡ παρεχόμενη ἀπό τό κράτος ποιότης καλύπτει τίς ἀπαιτήσεις τοῦ πληθυσμοῦ, τί περιθώριο ὑπάρχει γιά τόν ἰδιώτη, νά ἐπιχειρήσει νά πετύχει τόν στόχο του, τό κέρδος, δηλαδή νά κερδοσκοπήσει μέ προκάλυμμα μία ἀμφισβητούμενη ποιότητα; Οὐδέν. Ἀσφαλές συμπέρασμα, τό ὁποῖο διστυμπανίζει ὁ «μικρός μακάκας». Ἀλλάξτε το πλαίσιο λειτουργίας. Σαμποτάρετε το κράτος. Κυρίως ἀπό μέσα ἀλλά καί ἀπ’ ἔξω.
Τό ἰδιωτικό κέρδος ἔτσι, καί στήν μία καί στήν ἄλλη τῶν προηγουμένων περιπτώσεων πάει περίπατο, ἤ περιορίζεται σέ λογικά ἐπίπεδα. Ἡ μίζα, ἐκ τῶν πραγμάτων, ἐξαφανίζεται. Τότε τό αἴτημα ἀποπομπῆς τοῦ κράτους ἀπό τόν ἐπιχειρηματικό στίβο ντύνεται μέ ἐπιχειρήματα περί ἀθέμιτου καί ἄνισου ἀνταγωνισμοῦ λόγῳ τῆς σαφοῦς ὑπεροχῆς του άπό τήν άφετηρία τῆς κούρσας, ἄλλο ἄν ἀπό τήν πίσω πόρτα οἱ ἰδιῶτες σάν τά λιμασμένα γουρούνια τρέχουν γιά τίς κρατικές ἐπιχορηγήσεις καί προμήθειες. Ἡ προηγούμενη ἐπιχειρηματολογία εἶναι καί βαθειά ὑποκριτική, ἀφοῦ οἱ μεγάλοι παῖκτες στήν ἐπιχειρηματική ἀρένα μέ κάθε τρόπο καί μέ χτυπήματα πάνω ἤ κάτω ἀπό τήν μέση προσπαθοῦν νά ἐξασφαλίσουν καί νά παγιώσουν τά πλεονεκτήματα πού ἀρνοῦνται στο κράτος ὑπέρ τους, ἔναντι τῶν μικροτέρων παικτῶν, χρησιμοποιῶντας τήν εὔνοια τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, πιέζοντας γιά τήν κατάλληλη νομοθεσία.
Κανείς ἀπό αὐτούς τούς στημένους γραφιάδες καί «ἀναλυτές» δέν θά πεῖ τήν ἀλήθεια. Ζητοῦν τό περιορισμό τοῦ κράτους σέ ρόλο ἐλεγκτή καί τηρητή τῶν νόμων. Φαρισαϊσμός στό ἔπακρον. Ἡ πίεση γιά ψήφιση νόμων ὑπέρ τῶν ἰδιωτικῶν συμφερόντων εἶναι διαρκής καί πραγματοποιεῖται μέσω τῶν πολιτικῶν ἐκπροσώπων. Γιά τέτοιους νόμους νοιάζονται. Ὅταν δέ τό κράτος ἀποπειραθεῖ μέ τούς ἀναιμικούς μηχανισμούς του νά ἐλέγξει τήν ἀγορά, ἀπό τούς ἴδιους παπαγάλους θά ἀρχίσει ἡ μουρμούρα γιά κρατική παρέμβαση. Ἀπό τήν ἄλλη, ἀνακηρύσσοντας σέ κυρίαρχο πρόβλημα τίς λεγόμενες δαπάνες τοῦ δημοσίου οἱ ὁποῖες πρέπει λέει νά περισταλλοῦν, σπρώχνουν καί τόν πενιχρά ἀμειβόμενο δημόσιο ἐλεγκτή στόν χρηματισμό, ὁ ὁποῖος βλέπει μπροστά στά μάτια του να ἐκτυλίσσεται τό κρυφό παιχνίδι κράτους καί ἰδιώτη.
Μία ἰδιωτική ἐπιχείρηση ὅταν παρουσιάζει κέρδη ἐξυμνεῖται καί προβάλλεται ὡς λαμπρό παράδειγμα. Ἄν μία κρατική ἐπιχείρηση παρουσιάσει κέρδη, οἱ «μικροί μακάκες» μέ χίλιους δυό πλάγιους τρόπους θά διαμορφώσουν τήν κατάλληλη ἀτμόσφαιρα πωλήσεώς της. Ἄν μία ἰδιωτική ἐπιχείρηση παρουσιάσει ζημιές, ἠχεῖ τό σύνθημα γιά κρατικοποίηση τῶν ζημιῶν της καί ἀνάληψης τῶν βαρῶν της ἀπό τό δημόσιο. Ἄν μία κρατική ἐπιχείρηση παρουσιάσει ζημιές, τά ὑγιῆ μέρη της πρέπει νά καταλήξουν στό λιμάνι τῶν ἰδιωτῶν. Ὅταν ὁ δημόσιος ὑπάλληλος μιζώνεται εἶναι κατακριτέος, ὅταν ὁ ἰδιώτης μιζώνει τότε φυγαδεύεται ἀπό τό προσκήνιο καί παράλληλα νομιμοποιεῖται, μέ τό ἀτράνταχτο καί χυδαῖο τσιτάτο-ἐπιχείρημα πώς « δουλειά τοῦ ἐπιχειρηματία εἶναι τό κέρδος».
Μέ τήν διαφθορά, τήν διαπλοκή καί τήν γραφειοκρατία οἱ «μικροί μακάκες» δέν ἀσχολοῦνται ὅταν τά ἐπιχειρηματικά συμφέροντα πού ἐκπροσωποῦν ἐπωφελοῦνται, γίνονται ὅμως ἀπηνεῖς τους διῶκτες, στά λόγια, ὅταν τά ἐν λόγῳ συμφέροντα πλήττονται. Τό ἴδιο ἐπιφανειακοί καί ἐπιλεκτικοί εἶναι μέ τά λεγόμενα «σκάνδαλα», τά μεταχειρίζονται μέ τέτοιο τρόπο ὄχι στοχεύοντας στήν οὐσία και την διαλεύκανσή τους, ἀλλά προσπαθώντας ἁπλῶς μέ τήν σκανδαλολογία νά ἐλέγξουν καί νά διαχειρισθοῦν τούς ὅρους τοῦ παιχνιδιοῦ εἴτε σέ οἰκονομικό εἴτε σέ πολιτικό ἐπίπεδο.
Ὁποιαδήποτε ἐνασχόληση, δραστηριοποίηση μέ ὁτιδήποτε ξεφεύγει ἀπό τά δίχτυα τῆς ἀγορᾶς τήν ἀπαξιώνουν, τήν κρίνουν ὡς ἀναχρονιστική καί ὀπισθοδρομική. Γιά παράδειγμα, μέ τήν θρησκεία καί τήν Ἐκκλησία ἀσχολοῦντσι μόνο μέ τήν περιουσία της, κυρίως γιά νά καλυφθοῦν τά ἐλλείμματα τοῦ δημοσίου, δέν βγάζουν μιλιά γιά νά συνεισφέρουν τά συμφέροντα πού οἱ ἴδιοι ἐκπροσωποῦν καί εἶναι οἱ κύριοι ὑπεύθυνοι. Θά ἀρχίσουν ὅμως νά ἀλλάζουν διάθεση, καί νά κάνουν τά γλυκά μάτια σέ μνημεῖα τοῦ παρελθόντος, ἴσως ἀρχίσουν νά ἀποκτοῦν καί μεταφυσικές ἀνησυχίες, ὅταν στόν βαθμό πού τούς δίνεται ἡ δυνατότητα ἐντάξουν τήν ἐνασχόληση μέ τήν θρησκεία σέ ἕνα πλαίσιο «ἀξιοποίησης» ἀρχίζοντας τήν ἀερολογία περί θρησκευτικοῦ καί μοναστηριακοῦ τουρισμοῦ. Θά το ρίξουν στήν μουρμούρα ὅταν ἀνασταλοῦν οἱ ἄδειες γιά κτίσιμο στά καμμένα, ὅταν πρίν λίγο καιρό πανηγύριζαν μέ τίς «πράσινες» ἐπενδύσεις, ἀκολουθώντας τίς προτροπές τοῦ George Soros. Ὑπάρχει ἀντίφαση; Μόνο ἐπιφανειακή, γιατί κατά βάθος ὁ μόνος τους μπούσουλας εἶναι τό κέρδος. Γιά τούς λίγους.
Ἡ παγίδα ὅσο εἶναι καλοστημένη ἄλλο τόσο δοκιμασμένη εἶναι. Τήν βαρεθήκαμε. Ἐκτός τῆς θολούρας και τῆς σύγχυσης, σκοπός είναι και ἡ δημιουργία ἐνοχῶν σέ ὅσους δέν ἔχουν εὐθύνη γιά τήν οἰκονομική κατάσταση τῆς χώρας και ἔχουν κάθε λόγο να ἀντιδράσουν, ἡ μείωση τῶν ἀντιστάσεών τους. Οἱ οἰκονομικοί ἀναλυτές κυττάζουν στά μάτια τόν κάθε εὐρωπαράγοντα, ἐκστασιάζονται καί τούς τρέχουν τά σάλια ἀκούγοντάς τον νά λέει ἀπευθυνόμενος στήν Ἑλλάδα « the game is over». Ἄν κύριοι νοιώθετε ρεζιλεμένοι ἀπό τήν ΕΕ ἤ ἄν σᾶς ἀρέσει νά σᾶς ρεζιλεύουν λόγῳ μαζοχισμοῦ, κάντε μόνοι σας τό κομάτι σας.
Ὁ ἄνεργος ΔΕΝ δανείστηκε ἄρα ΔΕΝ χρωστάει
Ὁ ἡμιαπασχολούμενος ΔΕΝ δανείστηκε ἄρα ΔΕΝ χρωστάει
Ὁ ἀνασφάλιστος ΔΕΝ δανείστηκε ἄρα ΔΕΝ χρωστάει
Ὁ μισθωτός καί ὁ συνταξιοῦχος ΔΕΝ δανείστηκε ἄρα ΔΕΝ χρωστάει.
Ὁ ἐλεύθερος ἐπαγγελματίας ΔΕΝ δανείστηκε ἄρα ΔΕΝ χρωστάει.
Νά τά δώσουν αὐτοί πού τά χρωστᾶνε.Αὐτοί πού χρωστᾶνε εἶναι αὐτοί πού χαλᾶνε τόν κόσμο γιά τό ἔλλειμμα, τραπεζίτες, μεγαλοπρομηθευτές καί μεγαλοεργολάβοι, τάχα μου χρεωκοπήσασες ἑταιρεῖες πού φορτώνουν σέ ἐμᾶς τά βάρη τους.
ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ χρωστᾶμε, τά παιδιά μας ΔΕΝ χρωστᾶνε. Δέν γουστάρουμε νά λύσουμε ἐμεῖς τό πρόβλημά σας. Ὅσο καί νά παπαγαλίζετε. Ἐσεῖς πάτε νά χρεώσετε καί ὅσους δέν ἔχουν γεννηθεῖ. Ἡ κλοπή εἰς τήν νιοστήν. Τά λαμόγια μέ τήν γραβάτα προτείνουν λύσεις καί λιτότητα.
Αὐτή ἡ κλοπή ἐμφανίζεται μέ διάφορα ὀνόματα. Εἶναι τά κατά καιρούς ἐπιβαλλόμενα στούς κοινούς θνητούς ὁράματα. Εἴσοδος στήν Εὐρωπαϊκή οἰκογένεια, Ὀλυμπιακοί Ἀγῶνες τοῦ 2004, καταπολέμηση τῆς διαφθορᾶς καί ἐπανίδρυση τοῦ κράτους. Τό τελευταῖο τό ἀκούσαμε προχθές. Αὐτό πού μᾶς ἑνώνει πλέον εἶναι ἡ μείωση τοῦ ἐλλείμματος σέ μονοψήφιο ἀριθμό μέσα στόν ἑπόμενο χρόνο, καί νά ἀποκαταστήσουμε τήν πιστοληπτική ἱκανότητα τῆς χώρας. Εἶναι ἕνας ἀπό τούς καινούργιους «ἐθνικούς» στόχους πού λανσάρονται κατά καιρούς. Ὁ ἄλλος ἀναφέρεται στήν ἐπανάκτηση τῆς χαμένης ἀπέναντι στούς ξένους «ἐθνικῆς» μας ἀξιοπρέπειας, σταματώντας νά λέμε ψέμματα, να κοροϊδεύουμε καί νά ζοῦμε μέ δανεικά. Τά ψέμματά τους καί τά δανεικά τους τά φορτώνουν σέ μᾶς.Πολιτική καί οἰκονομική ἡγεσία ἀπό κοινοῦ, μέ ἐμπροσθοφυλακή τούς οἰκονομικούς ἀναλυτές –μικρούς μακάκες, βομβαρδίζουν τό ὑπνωτισμένο πλῆθος ἀποδεικνύοντας γιά ἄλλη μία φορά πώς ὅταν ἡ ἔννοια τοῦ ἔθνους δέν συνταιριάζει μέ κοινωνικές καί λαϊκές διεκδικήσεις, τότε πίσω της κρύβεται ἡ μάχη γιά τό ὅσο γίνεται σφιχτότερο κράτημα τῆς κουτάλας.
Δέν χρειάζεται νά ἔχει κάποιος οἰκονομικές σπουδές γιά νά πεῖ τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους, ὅπως τό κάνει μέ τήν πεντακάθαρη σκέψη του ὁ Γιῶργος Δελαστίκ στά παρακάτω ἄρθρα.
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=7456903 Ναί μπορεῖ νά δώσει λεφτά
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=7344858 Θέλουν τόν Γιῶργο ...Καραμανλῆ!
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=7500851 Ἡ Ἑλλάδα καί τά εὐρω...χἀλια
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=7884873 Ἡ κρίση στήν Ε.Ε. καί ἡ Ἑλλάδα
Ἐκτός ὅμως άπό καθαρό μυαλό χρειάζεται και λίγη τσίπα. Ἀλλά πού νά τήν βροῦν τήν τσίπα οἱ ἔχοντες μυαλό ξετσίπωτοι…
Κυριακή, 08 Νοεμβρίου 2009
Πρόσκληση-συζήτηση (ΟΧΙ στόν νέο σχέδιο Ἀνάν)
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Τό Σωματεῖο «Συμπαράσταση Ἀγώνα Κύπρου» (Σ.Α.Κ.) καί ἡ
«Συντονιστική Ἐπιτροπή Ὑποστήριξης Ἀγώνα γιά Ἐλεύθερη Κύπρο» (Σ.Ε.Υ.Α.Ε.)
σᾶς προσκαλοῦν σέ ἐκδήλωση μέ θέμα:
1959-2009
50 Χρόνια Κυπριακῆς Δημοκρατίας
ΟΧΙ στή διάλυσή της μέ νέο Σχέδιο Ἀνάν
Στήν αἴθουσα τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου
(Βάσ. Σοφίας καί Ριζάρη 2, Μετρό «Εὐαγγελισμός»)
Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009, ὥρα 7.00 μ.μ.
Ὁμιλητές:
Βάσος Λυσσαρίδης ἐπ. Πρόεδρος ΕΔΕΚ (Κύπρος)
Γεώργιος Λιλλήκας πρ. Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν (Κύπρος)
Γεώργιος Κασιμάτης Ὄμ. Καθηγητής Πανεπ. Ἀθηνῶν
Μάνος Μεγαλοκονόμος Πρέσβυς ἐ.τ.
Συντονιστής: Μανώλης Μηλιαράκης Δημοσιογράφος, Πρόεδρος Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ.
Θά ἀκολουθήσει συζήτηση
Ἡ παρουσία σας θά τιμήσει τούς διοργανωτές
Τό Σωματεῖο «Συμπαράσταση Ἀγώνα Κύπρου» (Σ.Α.Κ.) καί ἡ
«Συντονιστική Ἐπιτροπή Ὑποστήριξης Ἀγώνα γιά Ἐλεύθερη Κύπρο» (Σ.Ε.Υ.Α.Ε.)
σᾶς προσκαλοῦν σέ ἐκδήλωση μέ θέμα:
1959-2009
50 Χρόνια Κυπριακῆς Δημοκρατίας
ΟΧΙ στή διάλυσή της μέ νέο Σχέδιο Ἀνάν
Στήν αἴθουσα τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου
(Βάσ. Σοφίας καί Ριζάρη 2, Μετρό «Εὐαγγελισμός»)
Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009, ὥρα 7.00 μ.μ.
Ὁμιλητές:
Βάσος Λυσσαρίδης ἐπ. Πρόεδρος ΕΔΕΚ (Κύπρος)
Γεώργιος Λιλλήκας πρ. Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν (Κύπρος)
Γεώργιος Κασιμάτης Ὄμ. Καθηγητής Πανεπ. Ἀθηνῶν
Μάνος Μεγαλοκονόμος Πρέσβυς ἐ.τ.
Συντονιστής: Μανώλης Μηλιαράκης Δημοσιογράφος, Πρόεδρος Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ.
Θά ἀκολουθήσει συζήτηση
Ἡ παρουσία σας θά τιμήσει τούς διοργανωτές
Τρίτη, 03 Νοεμβρίου 2009
Διαρκής πόλεμος γιά διαρκῆ εἰρήνη ( περί ἐπιθετικότητας)
Στό βιβλίο τοῦ Gore Vidal, «Διαρκής πόλεμος γιά διαρκῆ εἰρήνη. Πῶς καταφέραμε να γίνουμε τόσο μισητοί-Perpetual War for Perpetual Peace. How We Got to Be so Hated» ( σέ μετάφραση Νεκτάριου Καλαϊτζῆ ἀπό τίς ἐκδόσεις Scripta) ὑπάρχει ἕνας πολύ ἐνδιαφέρων καί παραστατικός πίνακας, μέ τίς ἐπίσημες στρατιωτικές ἐπιχειρήσεις καί ἐπεμβάσεις τῶν ΗΠΑ ἀνά τήν ὑφήλιο, τό διάστημα 1948-1999.
Στόν πίνακα δέν περιλαμβάνονται οἱ ἐπεμβάσεις καί οἱ ἐπιχειρήσεις μετά τό 1999 σέ Ἰράκ, Ἀφγανιστάν οἱ ὁποῖες εἶναι σέ ἐξέλιξη, μέχρι νά ἀποκατασταθεῖ ἐπί τόπου ἡ «δημοκρατία».
Καλό εἶναι να σημειωθεῖ πώς οἱ ἐπιχειρήσεις μετά τήν 11η Σεπτεμβρίου, τό ὄργιο ἐπιθέσεων τῶν ΗΠΑ καί τῶν άκολούθων τους σέ Ίράκ καί Ἀφγανιστάν, συνδυάστηκε καί μέ μία ἐπίθεση κατά τῶν συνταγματικῶν δικαιωμάτων καί ἐλευθεριῶν στήν ἐσωτερική νομοθεσία τῶν διαφόρων χωρῶν πού πῆρε πιό ἔντονο ἀστυνομικό χαρακτῆρα.Τό ἐκτελεστικό ὄργανο Τζόρτζ Μπούς, ἔχοντας στό μυαλό του ἀνάλογες περιπτώσεις τῶν προκατόχων του, ὑποστήριξε ὅτι οἱ ΗΠΑ καί ὁ «ἐλεύθερος» κόσμος δέχθηκε ἐπίθεση καί κήρυξε τόν πόλεμο στόν ἀόρατο ἐχθρό. Ἐννοεῖται ὅτι θεωρῶ τά γεγονότα τῆς 11ης Σεπτεμβρίου, μέσα στό γενικώτερο πλαίσιο πού ἀκολούθησε τον Ψυχρό Πόλεμο, ἀναπόφευκτη καί καθαρά ἀμυντική ἐνέργεια ἐκ μέρους τῶν Ἀράβων ἐκτελεστῶν ὡς ἐκπροσώπων τοῦ ἀραβικοῦ κόσμου, ὁ ὁποῖος ἔτρωγε τό ἕνα χτύπημα μετά τό ἄλλο, καί τό κυριώτερο ένέργεια ἐπιδιωχθεῖσα ἀπό τίς ΗΠΑ, δηλαδή ἕνα δεύτερο Πέρλ Χάρμπορ.
Οἱ πρό τοῦ 1948 ἐπεμβάσεις καί ἀνατροπή κυβερνήσεων ἀπουσιάζουν ἀπό τόν πίνακα ( κυρίως σέ Λατινική Ἀμερική, Φιλιππίνες). Δέν περιλαμβάνονται ἡ συμμετοχή τῶν ΗΠΑ σέ γενοκτονίες πραγματοποιηθεῖσες ἀπό κυβερνήσεις-ἀνδρείκελα τίς ὁποῖες ὑπεστήριζαν τροφοδοτώντας τις ἀφειδῶς μέ ὁπλισμό ( π.χ. πραξικόπημα Σουχάρτο στην Ἰνδονησία τό 1965 με 500000 νεκρούς, γενοκτονία τοῦ Ἀνατολικοῦ Τιμόρ ἀπό την Ἰνδονησία τήν δεκαετία τοῦ 1970 μέ μετριοπαθεῖς ὑπολογισμούς 200000 νεκρῶν, σφαγές στήν ἴδια περιοχή τήν δεκαετία τοῦ 1990), ἐξοπλισμός καί ὑποστήριξη τῶν Κόντρας, δέν περιλαμβάνονται βέτο σέ ψηφίσματα τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας τοῦ ΟΗΕ πού καταδίκαζαν Τουρκία, χοῦντες τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς. Δέν περιλαμβάνεται ἡ ὑποστήριξη καί συνεργασία μέ πρόσωπα καί καθεστῶτα πού ὅσο ἐξυπηρετοῦσαν τά ἀμερικάνικα συμφέροντα ἦταν ἅγιοι καί ὅταν ἐκδήλωσαν ἀνυπακοή μετετράπησαν σέ χασάπηδες καί προσωποποίηση τοῦ Σατανᾶ( Νοριέγκα, Μιλόσεβιτς, Σαντάμ, Μπίν Λάντεν…). Καί ὁ Στάλιν ἐμπίπτει σέ αὐτή τήν κατηγορία. Σημασία ἔχει κατά πόσο ἡ δράση τῶν ἄλλων μᾶς ἐξυπηρετεῖ σε συνδυασμό με την ὀφειλόμενη ὑπακοή τους. Ἡ ἀνυπακοή τιμωρεῖται καί ὄχι ἡ διάπραξη ἐγκλημάτων, μέ τά ὁποῖα ἐμεῖς οἱ «πολιτισμένοι» δἐν ἐνοχλούμαστε ἀφοῦ ἀντικειμενικά στό ἄθλημα αὐτό ἔχουμε τήν πρωτοκαθεδρία. Καί φυσικά δέν περιλαμβάνεται στόν πίνακα ἡ μέ κάθε τρόπο στήριξη στήν τρομοκρατία τοῦ Ἰσραήλ, στήριξη στρατιωτική, πολιτική, διπλωματική.
Στό δέ διάστημα στό ὁποῖο ὁ πίνακας ἀναφέρεται δέν περιλαμβάνονται μυστικές ἐπιχειρήσεις τῆς CIA καί τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν στό ἐξωτερικό τῶν ΗΠΑ ( στό ἐσωτερικό τούς ἀρκεῖ τό FBI καί ἡ χούντα τοῦ Πενταγώνου). Αὐτές εἶχαν σάν στόχο εἴτε τήν ἀνατροπή νόμιμα ἐκλεγμένων κυβερνήσεων (πχ. πραξικοπήματα σέ Χιλή, Ἑλλάδα, μία παρόμοια προσπάθεια ἔγινε καί τό 1948 στήν Ἰταλία μετά τόν πόλεμο), εἴτε στήν σύνδεσή τους μέ τρομοκρατικές πράξεις. Δολοφονίες ἤ ἀπόπειρες δολοφονιῶν ἡγετῶν ὅπως ὁ Κάστρο, ὁ Λουμούμπα, ὁ Ἀλλιέντε, κ.λπ.
Γιά τίς Εὐρωπαϊκές χῶρες καθοριστικό ρόλο ἔπαιξε τό νατοϊκό δίκτυο Stay Behind καί τά τοπικά παρακλάδια του ἀνά τήν Εὐρώπη ( πχ ἐπιχείρηση Gladio στήν Ἰταλία, Κόκκινη Προβιά στήν Ἑλλάδα…). Τό δίκτυο αὐτό εἶχε συσταθεῖ ἀπό τίς ἀμερικάνικες καί βρετανικές μυστικές ὑπηρεσίες γιά τήν ἀναχαίτιση τοῦ κομμουνιστικοῦ κινδύνου στήν Δ.Εὐρώπη, ἐν ὄψει τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου. Ἀντί γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ ἀνύπαρκτου προσχήματος, τό δίκτυο ἀναμίχθηκε σέ τρομοκρατικές καί βομβιστικές ἐπιθέσεις ( Δεκέμβρης τοῦ 44 στήν Ἑλλάδα, βόμβες σέ τρένα καί ἀγορές στήν Ἰταλία, βασανιστήρια ἀντιφρονούντων στήν Τουρκία, ἐξολόθρευση τῶν κομμάτων τῆς ἀντιπολίτευσης σέ Πορτογαλία καί Ἱσπανία καί γενικά δραστηριοποιήθηκε σέ ὅλες τίς εὐρωπαϊκές χῶρες). Λεπτομερής παρουσίαση τοῦ δικτύου Stay Behind καί τῆς εὐρωπαϊκῆς δράσης του ὑπάρχει στό βιβλίο «Οἱ μυστικοί στρατοί τοῦ ΝΑΤΟ.Ἡ ἐπιχείρηση Gladio καί ἡ τρομοκρατία στή Δυτική Εὐρώπη-NATO’s Secret Armies. Operation Gladio and Terrorism in Western Europe» τοῦ Ἑλβετοῦ Daniele Ganser – πρόλογος καί ἐπιμέλεια τοῦ Κλεάνθη Γρίβα). Κατά τόν συγγραφέα, ἡ πλειονότης αὐτῶν τῶν τρομοκρατικῶν ἐπιχειρήσεων ἀποδόθηκαν ἐντέχνως στούς κομμουνιστές γιά νά κλονιστεῖ τό κῦρος τῆς Ἀριστερᾶς.
Δέν περιλαμβάνεται το, ἰσάξιο τρομοκρατίας, ἐμπάργκο κατά τῆς Κούβας, τό ὁποῖο συνεχίζεται ἐδῶ καί 20 χρόνια πού ὁ ὑποτιθέμενος σοβιετικός κίνδυνος ἐξέλιπε.Καί μία ἀκόμη ὑπόμνηση. Φυσικά δέν περιλαμβάνεται στόν πίνακα καί ἡ ἰδεολογική τρομοκρατία-προπαγάνδα πού ὁ ἀντικειμενικός της στόχος συνοψίζεται, αἰῶνες τώρα, στήν καταλήστευση τοῦ παραγόμενου ἀπό τούς πολλούς πλούτου, ὑπέρ τῶν ὀλίγων.Κλείνοντας την σημερινή ἀνάρτηση βἀζω τήν διεύθυνση http://www.globalsecurity.org/military/ops/index.html ὅπου μποροῦν νά βρεθοῦν ἐπί πλέον τῶν παρακάτω ἐπιχειρήσεων καί ὅσες τίς ἀκολούθησαν μέχρι τις μέρες μας.
Γράφει λοιπόν ὁ Gore Vidal προλογίζοντας τόν πίνακα ( παραθέτω καί τό ἀγγλικό κείμενο)
"...Ἀπό τήν ἡμέρα τῆς νίκης μας ἐπί τῆς Ἰαπωνίας, τό 1945, καί τό τέλος τοῦ Β Παγκοσμίου Πολέμου, ἔχουμε ἀποδυθεῖ σέ ὅτι ὁ ἱστορικός Τσάρλς Α. Μπίρντ ( Charles A. Beard ) ὀνόμασε «διαρκῆ πόλεμο γιά διαρκή εἰρήνη». Ἔχω κατά καιρούς ἀναφερθεῖ στό προσφιλές μας κλάμπ «ὁ ἐχθρός τοῦ μήνα»: κάθε μήνα βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μέ ἕναν νέο ἀποτρόπαιο ἐχθρό, τόν ὁποῖο πρέπει νά χτυπήσουμε προτοῦ μᾶς καταστρέψει. Ἔχω κατηγορηθεῖ γιά ὑπερβολή. Ἰδού λοιπόν ὁ πίνακας τῶν ἐπιδόσεών μας ἀπό τό Κοσσυφοπέδιο (1999) ὡς πίσω, τήν Ἀερογέφυρα τοῦ Βερολίνου (1948-49). Θά παρατηρήσετε ὅτι οἱ συντάκτες, ἡ Ὁμοσπονδία τῶν Ἀμερικανῶν Ἐπιστημόνων ( Federation of American Scientists), καταγράφουν ἕναν ἀριθμό πολέμων μας ὡς εὐρισκομένων «σέ ἐξέλιξη», παρότι πολλοί ἐξ ἠμῶν ἔχουμε λησμονήσει τήν ὕπαρξή τους. Στήν πρώτη στήλη τοῦ καταλόγου μᾶς δίνονται πολλοί εὐφάνταστοι τίτλοι, ἐπινοήματα τοῦ ὑπουργείου Ἄμυνας, ὅπως τό Ἐπίμονο Μένος, πού σήμαινε τήν ἐπίθεση τοῦ Ρέιγκαν ( Reagan) στό νησί τῆς Γρενάδα, μία καλπουζανιά πού διάρκεσε ἕνα μήνα καί πού ὁ δόλιος στρατηγός Χέιγκ ( Haig) δήλωσε ὅτι θά τήν εἶχε χειριστεῖ πιό ἀποτελεσματικά τό ἀστυνομικό τμῆμα τοῦ Προβινστάουν ( Τά ἐρωτηματικά προέρχονται ἀπό τούς συντάκτες)..."
Στούς πραγματικά εὐφάνταστους τίτλους στους ὁποίους ἀναφέρεται ὁ συγγραφέας, νά συμπεριλάβω καί τήν ὀνομασία τῆς ἐπιχείρησης τοῦ 1978 στο Ζαῒρ, μέ τήν ἐπωνυμία Red Bean-Κόκκινο φασόλι. Ὁ ἀνάδοχός της ἴσως νά ἤθελε νά τονίσει τήν διεισδυτικότητα τοῦ κόκκινου μικροβίου στά ὄσπρια.
Καί καταλήγει ὁ Vidal: «…Σέ αὐτές τίς ἑκατοντάδες πολέμων πού ἔγιναν γιά τήν πάταξη τοῦ κομμουνισμοῦ, τῆς τρομοκρατίας, τῶν ναρκωτικῶν, ἤ ἐνίοτε γιά ψύλλου πήδημα, στό διάστημα πού μεσολάβησε ἀπό τό Πέρλ Χάρμπορ ὡς τήν 11η Σεπτεμβρίου 2001, εἴχαμε τήν τάση νά δίνουμε ἐμεῖς τό πρῶτο χτύπημα. Ἀλλ’ ὅμως εἴμαστε οἱ καλοί, σωστά; Σωστά.»
"...Since V- Day 1945 ("Victory over Japan" and the end of World War II), we have been engaged in what the historian Charles A. Beard called "perpetual war for perpetual peace." I have occasionally referred to our "enemy of the month club": each month we are confronted by a new horrendous enemy at whom we must strike before he destroys us. I have been accused of exaggeration, so here's the Scoreboard from Kosovo (1999) back to Berlin Airlift (1948-49). You will note that the compilers, Federation of American Scientists, record a number of our wars as "ongoing," even though many of us have forgotten about them. We are given, under "Name," many fanciful Defense Department titles like Urgent Fury, which was Reagan's attack on the island of Grenada, a month-long caper that General Haig disloyally said could have been handled more efficiently by the Provincetown police department. (Question marks are from compilers.)..."
…...In these several hundred wars against Communism, terrorism, drugs, or sometimes nothing much, between Pearl Harbor and Tuesday, September 11, 2001, we tended to strike the first blow. But then we're the good guys, right? Right.
Στόν πίνακα δέν περιλαμβάνονται οἱ ἐπεμβάσεις καί οἱ ἐπιχειρήσεις μετά τό 1999 σέ Ἰράκ, Ἀφγανιστάν οἱ ὁποῖες εἶναι σέ ἐξέλιξη, μέχρι νά ἀποκατασταθεῖ ἐπί τόπου ἡ «δημοκρατία».
Καλό εἶναι να σημειωθεῖ πώς οἱ ἐπιχειρήσεις μετά τήν 11η Σεπτεμβρίου, τό ὄργιο ἐπιθέσεων τῶν ΗΠΑ καί τῶν άκολούθων τους σέ Ίράκ καί Ἀφγανιστάν, συνδυάστηκε καί μέ μία ἐπίθεση κατά τῶν συνταγματικῶν δικαιωμάτων καί ἐλευθεριῶν στήν ἐσωτερική νομοθεσία τῶν διαφόρων χωρῶν πού πῆρε πιό ἔντονο ἀστυνομικό χαρακτῆρα.Τό ἐκτελεστικό ὄργανο Τζόρτζ Μπούς, ἔχοντας στό μυαλό του ἀνάλογες περιπτώσεις τῶν προκατόχων του, ὑποστήριξε ὅτι οἱ ΗΠΑ καί ὁ «ἐλεύθερος» κόσμος δέχθηκε ἐπίθεση καί κήρυξε τόν πόλεμο στόν ἀόρατο ἐχθρό. Ἐννοεῖται ὅτι θεωρῶ τά γεγονότα τῆς 11ης Σεπτεμβρίου, μέσα στό γενικώτερο πλαίσιο πού ἀκολούθησε τον Ψυχρό Πόλεμο, ἀναπόφευκτη καί καθαρά ἀμυντική ἐνέργεια ἐκ μέρους τῶν Ἀράβων ἐκτελεστῶν ὡς ἐκπροσώπων τοῦ ἀραβικοῦ κόσμου, ὁ ὁποῖος ἔτρωγε τό ἕνα χτύπημα μετά τό ἄλλο, καί τό κυριώτερο ένέργεια ἐπιδιωχθεῖσα ἀπό τίς ΗΠΑ, δηλαδή ἕνα δεύτερο Πέρλ Χάρμπορ.
Οἱ πρό τοῦ 1948 ἐπεμβάσεις καί ἀνατροπή κυβερνήσεων ἀπουσιάζουν ἀπό τόν πίνακα ( κυρίως σέ Λατινική Ἀμερική, Φιλιππίνες). Δέν περιλαμβάνονται ἡ συμμετοχή τῶν ΗΠΑ σέ γενοκτονίες πραγματοποιηθεῖσες ἀπό κυβερνήσεις-ἀνδρείκελα τίς ὁποῖες ὑπεστήριζαν τροφοδοτώντας τις ἀφειδῶς μέ ὁπλισμό ( π.χ. πραξικόπημα Σουχάρτο στην Ἰνδονησία τό 1965 με 500000 νεκρούς, γενοκτονία τοῦ Ἀνατολικοῦ Τιμόρ ἀπό την Ἰνδονησία τήν δεκαετία τοῦ 1970 μέ μετριοπαθεῖς ὑπολογισμούς 200000 νεκρῶν, σφαγές στήν ἴδια περιοχή τήν δεκαετία τοῦ 1990), ἐξοπλισμός καί ὑποστήριξη τῶν Κόντρας, δέν περιλαμβάνονται βέτο σέ ψηφίσματα τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας τοῦ ΟΗΕ πού καταδίκαζαν Τουρκία, χοῦντες τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς. Δέν περιλαμβάνεται ἡ ὑποστήριξη καί συνεργασία μέ πρόσωπα καί καθεστῶτα πού ὅσο ἐξυπηρετοῦσαν τά ἀμερικάνικα συμφέροντα ἦταν ἅγιοι καί ὅταν ἐκδήλωσαν ἀνυπακοή μετετράπησαν σέ χασάπηδες καί προσωποποίηση τοῦ Σατανᾶ( Νοριέγκα, Μιλόσεβιτς, Σαντάμ, Μπίν Λάντεν…). Καί ὁ Στάλιν ἐμπίπτει σέ αὐτή τήν κατηγορία. Σημασία ἔχει κατά πόσο ἡ δράση τῶν ἄλλων μᾶς ἐξυπηρετεῖ σε συνδυασμό με την ὀφειλόμενη ὑπακοή τους. Ἡ ἀνυπακοή τιμωρεῖται καί ὄχι ἡ διάπραξη ἐγκλημάτων, μέ τά ὁποῖα ἐμεῖς οἱ «πολιτισμένοι» δἐν ἐνοχλούμαστε ἀφοῦ ἀντικειμενικά στό ἄθλημα αὐτό ἔχουμε τήν πρωτοκαθεδρία. Καί φυσικά δέν περιλαμβάνεται στόν πίνακα ἡ μέ κάθε τρόπο στήριξη στήν τρομοκρατία τοῦ Ἰσραήλ, στήριξη στρατιωτική, πολιτική, διπλωματική.
Στό δέ διάστημα στό ὁποῖο ὁ πίνακας ἀναφέρεται δέν περιλαμβάνονται μυστικές ἐπιχειρήσεις τῆς CIA καί τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν στό ἐξωτερικό τῶν ΗΠΑ ( στό ἐσωτερικό τούς ἀρκεῖ τό FBI καί ἡ χούντα τοῦ Πενταγώνου). Αὐτές εἶχαν σάν στόχο εἴτε τήν ἀνατροπή νόμιμα ἐκλεγμένων κυβερνήσεων (πχ. πραξικοπήματα σέ Χιλή, Ἑλλάδα, μία παρόμοια προσπάθεια ἔγινε καί τό 1948 στήν Ἰταλία μετά τόν πόλεμο), εἴτε στήν σύνδεσή τους μέ τρομοκρατικές πράξεις. Δολοφονίες ἤ ἀπόπειρες δολοφονιῶν ἡγετῶν ὅπως ὁ Κάστρο, ὁ Λουμούμπα, ὁ Ἀλλιέντε, κ.λπ.
Γιά τίς Εὐρωπαϊκές χῶρες καθοριστικό ρόλο ἔπαιξε τό νατοϊκό δίκτυο Stay Behind καί τά τοπικά παρακλάδια του ἀνά τήν Εὐρώπη ( πχ ἐπιχείρηση Gladio στήν Ἰταλία, Κόκκινη Προβιά στήν Ἑλλάδα…). Τό δίκτυο αὐτό εἶχε συσταθεῖ ἀπό τίς ἀμερικάνικες καί βρετανικές μυστικές ὑπηρεσίες γιά τήν ἀναχαίτιση τοῦ κομμουνιστικοῦ κινδύνου στήν Δ.Εὐρώπη, ἐν ὄψει τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου. Ἀντί γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ ἀνύπαρκτου προσχήματος, τό δίκτυο ἀναμίχθηκε σέ τρομοκρατικές καί βομβιστικές ἐπιθέσεις ( Δεκέμβρης τοῦ 44 στήν Ἑλλάδα, βόμβες σέ τρένα καί ἀγορές στήν Ἰταλία, βασανιστήρια ἀντιφρονούντων στήν Τουρκία, ἐξολόθρευση τῶν κομμάτων τῆς ἀντιπολίτευσης σέ Πορτογαλία καί Ἱσπανία καί γενικά δραστηριοποιήθηκε σέ ὅλες τίς εὐρωπαϊκές χῶρες). Λεπτομερής παρουσίαση τοῦ δικτύου Stay Behind καί τῆς εὐρωπαϊκῆς δράσης του ὑπάρχει στό βιβλίο «Οἱ μυστικοί στρατοί τοῦ ΝΑΤΟ.Ἡ ἐπιχείρηση Gladio καί ἡ τρομοκρατία στή Δυτική Εὐρώπη-NATO’s Secret Armies. Operation Gladio and Terrorism in Western Europe» τοῦ Ἑλβετοῦ Daniele Ganser – πρόλογος καί ἐπιμέλεια τοῦ Κλεάνθη Γρίβα). Κατά τόν συγγραφέα, ἡ πλειονότης αὐτῶν τῶν τρομοκρατικῶν ἐπιχειρήσεων ἀποδόθηκαν ἐντέχνως στούς κομμουνιστές γιά νά κλονιστεῖ τό κῦρος τῆς Ἀριστερᾶς.
Δέν περιλαμβάνεται το, ἰσάξιο τρομοκρατίας, ἐμπάργκο κατά τῆς Κούβας, τό ὁποῖο συνεχίζεται ἐδῶ καί 20 χρόνια πού ὁ ὑποτιθέμενος σοβιετικός κίνδυνος ἐξέλιπε.Καί μία ἀκόμη ὑπόμνηση. Φυσικά δέν περιλαμβάνεται στόν πίνακα καί ἡ ἰδεολογική τρομοκρατία-προπαγάνδα πού ὁ ἀντικειμενικός της στόχος συνοψίζεται, αἰῶνες τώρα, στήν καταλήστευση τοῦ παραγόμενου ἀπό τούς πολλούς πλούτου, ὑπέρ τῶν ὀλίγων.Κλείνοντας την σημερινή ἀνάρτηση βἀζω τήν διεύθυνση http://www.globalsecurity.org/military/ops/index.html ὅπου μποροῦν νά βρεθοῦν ἐπί πλέον τῶν παρακάτω ἐπιχειρήσεων καί ὅσες τίς ἀκολούθησαν μέχρι τις μέρες μας.
Γράφει λοιπόν ὁ Gore Vidal προλογίζοντας τόν πίνακα ( παραθέτω καί τό ἀγγλικό κείμενο)
"...Ἀπό τήν ἡμέρα τῆς νίκης μας ἐπί τῆς Ἰαπωνίας, τό 1945, καί τό τέλος τοῦ Β Παγκοσμίου Πολέμου, ἔχουμε ἀποδυθεῖ σέ ὅτι ὁ ἱστορικός Τσάρλς Α. Μπίρντ ( Charles A. Beard ) ὀνόμασε «διαρκῆ πόλεμο γιά διαρκή εἰρήνη». Ἔχω κατά καιρούς ἀναφερθεῖ στό προσφιλές μας κλάμπ «ὁ ἐχθρός τοῦ μήνα»: κάθε μήνα βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μέ ἕναν νέο ἀποτρόπαιο ἐχθρό, τόν ὁποῖο πρέπει νά χτυπήσουμε προτοῦ μᾶς καταστρέψει. Ἔχω κατηγορηθεῖ γιά ὑπερβολή. Ἰδού λοιπόν ὁ πίνακας τῶν ἐπιδόσεών μας ἀπό τό Κοσσυφοπέδιο (1999) ὡς πίσω, τήν Ἀερογέφυρα τοῦ Βερολίνου (1948-49). Θά παρατηρήσετε ὅτι οἱ συντάκτες, ἡ Ὁμοσπονδία τῶν Ἀμερικανῶν Ἐπιστημόνων ( Federation of American Scientists), καταγράφουν ἕναν ἀριθμό πολέμων μας ὡς εὐρισκομένων «σέ ἐξέλιξη», παρότι πολλοί ἐξ ἠμῶν ἔχουμε λησμονήσει τήν ὕπαρξή τους. Στήν πρώτη στήλη τοῦ καταλόγου μᾶς δίνονται πολλοί εὐφάνταστοι τίτλοι, ἐπινοήματα τοῦ ὑπουργείου Ἄμυνας, ὅπως τό Ἐπίμονο Μένος, πού σήμαινε τήν ἐπίθεση τοῦ Ρέιγκαν ( Reagan) στό νησί τῆς Γρενάδα, μία καλπουζανιά πού διάρκεσε ἕνα μήνα καί πού ὁ δόλιος στρατηγός Χέιγκ ( Haig) δήλωσε ὅτι θά τήν εἶχε χειριστεῖ πιό ἀποτελεσματικά τό ἀστυνομικό τμῆμα τοῦ Προβινστάουν ( Τά ἐρωτηματικά προέρχονται ἀπό τούς συντάκτες)..."
Στούς πραγματικά εὐφάνταστους τίτλους στους ὁποίους ἀναφέρεται ὁ συγγραφέας, νά συμπεριλάβω καί τήν ὀνομασία τῆς ἐπιχείρησης τοῦ 1978 στο Ζαῒρ, μέ τήν ἐπωνυμία Red Bean-Κόκκινο φασόλι. Ὁ ἀνάδοχός της ἴσως νά ἤθελε νά τονίσει τήν διεισδυτικότητα τοῦ κόκκινου μικροβίου στά ὄσπρια.
Καί καταλήγει ὁ Vidal: «…Σέ αὐτές τίς ἑκατοντάδες πολέμων πού ἔγιναν γιά τήν πάταξη τοῦ κομμουνισμοῦ, τῆς τρομοκρατίας, τῶν ναρκωτικῶν, ἤ ἐνίοτε γιά ψύλλου πήδημα, στό διάστημα πού μεσολάβησε ἀπό τό Πέρλ Χάρμπορ ὡς τήν 11η Σεπτεμβρίου 2001, εἴχαμε τήν τάση νά δίνουμε ἐμεῖς τό πρῶτο χτύπημα. Ἀλλ’ ὅμως εἴμαστε οἱ καλοί, σωστά; Σωστά.»
"...Since V- Day 1945 ("Victory over Japan" and the end of World War II), we have been engaged in what the historian Charles A. Beard called "perpetual war for perpetual peace." I have occasionally referred to our "enemy of the month club": each month we are confronted by a new horrendous enemy at whom we must strike before he destroys us. I have been accused of exaggeration, so here's the Scoreboard from Kosovo (1999) back to Berlin Airlift (1948-49). You will note that the compilers, Federation of American Scientists, record a number of our wars as "ongoing," even though many of us have forgotten about them. We are given, under "Name," many fanciful Defense Department titles like Urgent Fury, which was Reagan's attack on the island of Grenada, a month-long caper that General Haig disloyally said could have been handled more efficiently by the Provincetown police department. (Question marks are from compilers.)..."
…...In these several hundred wars against Communism, terrorism, drugs, or sometimes nothing much, between Pearl Harbor and Tuesday, September 11, 2001, we tended to strike the first blow. But then we're the good guys, right? Right.
CURRENT OPERATIONS
Name Locale Dates U.S. Forces Involved
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Joint Guardian Kosovo 11 Jun 1999-TDB 200?
Allied Force/ Kosovo 23 Mar 1999-10 Jun 1999
Noble Anvil
Determined Force Kosovo 08 Oct 1998-23 Mar 1999
Cobalt Flash Kosovo
Shining Hope Kosovo
Sustain Hope/ Kosovo
Allied Harbour
Provide Refuge Kosovo 05 Apr 1999-Fall 1999
Open Arms Kosovo
Eagle Eye Kosovo 16 Oct 1998-24 Mar 1999
Determined Falcon Kosovo & Albania 15 Jun 1998-16 Jun 1998
Determined Effort Bosnia-Herzegovina Jul 1995-Dec 1995
Joint Endeavor Bosnia-Herzegovina Dec 1995-Dec 1996
Joint Guard Bosnia-Herzegovina Dec 1996-20 Jun 1998
Joint Forge Bosnia-Herzegovina 20 Junel998-Present 6,900
DELIBERATE FORCE Bosnian Serbs 29 Aug 1995-21 Sep 1995
Quick Lift Croatia Jul 1995-1 lAug 1995
Nomad Vigil Albania 01 Jul 1995-05 Nov 1996
Nomad Endeavor Taszar, Hungary Mar 1996-Present
Able Sentry Serbia-(FYROM) 05 Jul 1994-Present
Deny Flight Bosnia-Herzegovina 12 Apr 1993-20 Dec 1995 2,000
Decisive Endeavor Bosnia-Herzegovina Jan 1996-Dec 1996 ??
Decisive Edge
Decisive Guard/ Bosnia-Herzegovina Dec 1996-20 Jun 1998 ??
Deliberate Guard
Deliberate Forge Bosnia-Herzegovina 20 Jun 1998-Present
Sky Monitor Bosnia-Herzegovina 16 Oct 1992-Present
Maritime Monitor Adriatic Sea 16 Jul 1992-22 Nov 1992 ??
Maritime Guard Adriatic Sea 22 Nov 1992-15 Jun 1993 ??
Sharp Guard Adriatic Sea 15 Jun 1993-Dec 1995 11,700
Decisive Adriatic Sea Dec 1995-19 Jun 1996
Enhancement
Determined Guard Adriatic Sea 12/1996-Present ??
Provide Promise Bosnia 03 Jul 1992-Mar 1996 1,000
SOUTHWEST ASIA
Name Locale Dates U.S. Forces Involved
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
[none] (air strike) Iraq 26 Jun 1993-13 Jan 1993
[none] Iraq 13 Jan 1993-1 7 Jan 1993
(cruise missile strike)
[none] Iraq 17 Jan 1993-26 Jun 1993
(cruise missile strike)
DESERT STRIKE Iraq 03 Sep 1996-04 Sep 1996
DESERT THUNDER Iraq Feb 1998-16 Dec 1998
DESERT FOX Iraq 16 Dec 1998-20 Dec 1998
Shining Presence Iraq Dec 1998-Dec 1998
Phoenix Scorpion IV Iraq Dec 1998-Dec 1998
Phoenix Scorpion III Iraq Nov 1998-Nov 1998
Phoenix Scorpion II Iraq Feb 1998-Feb 1998
Phoenix Scorpion I Iraq Nov 1997-Nov 1997
Desert Focus Saudi Arabia Jul 1996-Present
Vigilant Warrior Kuwait Oct 1994-Nov 1994
Vigilant Sentinel Kuwait Aug 1995-15 Feb 1997
Intrinsic Action Kuwait 01 Dec 1995-01 Oct 1999
Desert Spring Kuwait 01 Oct 1999-Present
Iris Gold SW Asia ??1993-Present
Pacific Haven/ Iraq > Guam 15 Sep 1996-16 Dec 1996
Quick Transit
Provide Comfort Kurdistan 05 Apr 1991-Dec 1994 42,500
Provide Comfort II Kurdistan 24 Jul 1991-31 Dec 1996 ??
Northern Watch Kurdistan 31 Dec 1996-Present 1100
Southern Watch Southwest Asia/Iraq 1991-Present 14,000
Desert Falcon Saudi Arabia 1991-Present
OTHER OPERATIONS
Name Locale Dates U.S. Forces Involved
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Korea Korea Ongoing
New Horizons Central America Ongoing
Sierra Leone NEO Sierra Leone May 2000
MONUC [UN PKO] DR Congo Feb 2000-Ongoing
Resolute Response Africa Aug 1998-Present
Gatekeeper California 1995-Present
Hold-the-Line Texas 1995-Present
Safeguard Arizona 1995-Present
Golden Pheasant Honduras Mar 1988-Present
Alliance U.S. southern border 1986-Present
Provide Hope I Former Soviet Union 10 Feb 1992-26 Feb 1992
Provide Hope II Former Soviet Union 15 Apr 1992-29 Jul 1992
Provide Hope III Former Soviet Union 1993?-1993?
Provide Hope IV Former Soviet Union 10 Jan 1994-19 Dec 1994
Provide Hope V Former Soviet Union 06 Nov 1998-10 May 1999
COUNTERDRUG OPERATIONS
Name Locale Dates U.S. Forces Involved
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Coronet Nighthawk Central/South America 1991 -Present
Coronet Oak Central/South America Oct 1977-17 Feb 1999
Selva Verde Colombia 1995-Present
Badge Kentucky 1990-Present?
Ghost Dancer Oregon 1990-Present?
Greensweep California Jul 1990-Aug 1990
Grizzly California 1990-Present?
Wipeout Hawaii 1990-Present
Ghost Zone Bolivia Mar 1990-1993?
Constant Vigil Bolivia 199?-??
Support Justice South America 1991-1994
Steady State South America 1994~Apr 1996
Green Clover South America 199?-199?
Laser Strike South America Apr 1996-Present
Agate Path CONUS 1989-???
Enhanced Ops CONUS ???-Present
COMPLETED OPERATIONS
Name Locale Dates U.S. Forces Involved
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Silent Promise Mozambique/South Africa Feb 2000-? Apr 2000
Fundamental Response Venezuela 20 Dec 1999-Early 2000
Stabilize Timor 11 Sep 1999-Nov 1999
Avid Response Turkey 18 Aug 1999-Sep 1999
Strong Support Central America Oct 1998-10 Feb 1999 5,700
[Fuerte Apoyo]
Infinite Reach Sudan/ Afghanistan 20 Aug 1998-20 Aug 1998
Shepherd Venture Guinea-Bissau 10 Jun 1998-17 Jun 1998 130
[none] Asmara, Eritrea NEO 05 Jun 1998-06 Jun 1998 130
Noble Response Kenya 21 Jan 1998-25 Mar 1998
Bevel Edge Cambodia Jul 1997-Jul 1997
Noble Obelisk Sierra Leone May 1997-Jun 1997
Guardian Retrieval Congo (formerly Zaire) Mar 1997-Jun 1997
Silver Wake Albania 14 Mar 1997-26 Mar 1997
Guardian Assistance Zaire/Rwanda/Uganda 15 Nov 1996-27 Dec 1996
Assurance/Phoenix Tusk Zaire/Rwanda/Uganda 15 Nov 1996-27 Dec 1996
Quick Response Central African Republic May 1996-Aug 1996
Assured Response Liberia Apr 1996-Aug 1996
Zorro II Mexico Dec 1995-02 May 1996
Third Taiwan Taiwan Strait 21 Jul 1995-23 Mar 1996
Straits Crisis
COMPLETED OPERATIONS
Name Locale Date U.S. Forces Involved
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Safe Border Peru/Ecuador 1995-30 Jun 1999
United Shield Somalia 03 Jan 1995-25 Mar 1995 4000
Uphold/ Haiti 19 Sep 1994-31 Mar 1995 21,000
Restore Democracy
Quiet Resolve/ Rwanda 22 Jul 1994-30 Sep 1994 2,592
Support Hope
Safe Haven/ Cuba > Panama 06 Sep 1994-01 Mar 1995
Safe Passage
Sea Signal/JTF-160 Haiti>Guantanamo, Cuba 18 May 1994-Feb 1996
Distant Runner Rwanda NEO 09 Apr 1994-15 Apr 1994
Korean Nuclear Crisis North Korea 10 Feb 1993-Jun 1994
[none] Liberian NEO 22 Oct 1992-25 Oct 1992
Provide Relief Somalia 14 Aug 1992-08 Dec 1992 ??
Restore Hope Somalia 04 Dec 1992-04 May 1993 26,000
Continue Hope Somalia 04 May 1993-Dec 1993 ??
Provide Transition Angola 03 Aug 1992-09 Oct 1992
Garden Plot Los Angeles, Α May 92 4,500
Silver Anvil Sierra Leone NEO 02 May 1992-05 May 1992
GTMO Haiti>Guantanamo, Cuba 23 Nov-91
Safe Harbor Haiti>Guantanamo, Cuba 1992
Quick Lift Zaire 24 Sep 1991-07 Oct 1991
Victor Squared Haiti NEO Sep 91
Fiery Vigil Philippines NEO Jun 91
Productive Effort/ Bangladesh May 1991-Jun 1991
Sea Angel
Eastern Exit Somalia 02 Jan 1991-11 Jan 1991
DESERT STORM Southwest Asia 555,000
Desert Shield Southwest Asia 02 Aug 1990-1 7 Jan 1991
Imminent Thunder Southwest Asia Nov 1990-Nov 1990
Proven Force Southwest Asia 17 Jan 1991-28 Feb 1991
DESERT SWORD/ Southwest Asia 24 Feb 1991-28 Feb 1991
DESERT SABRE
Desert Calm Southwest Asia 01 Mar 1991-01 Jan 1992
Desert Farewell Southwest Asia 01 Jan 1992-1992?
Steel Box/Golden Python Johnston Island 26 Jul 1990-18 Nov 1990
Sharp Edge Liberia May 1990-08 Jan 1991
COLD WAR ERA
Name Locale Dates U.S. Forces Involved
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Classic Resolve Philippines Nov 1989-Dec 1989
Hawkeye U.S. Virgin Islands 20 Sep 1989-17 Nov 1989
Nimrod Dancer Panama May 1989-20 Dec 1989
JUST CAUSE Panama 20 Dec 1989-31 Jan 1990
Promote Liberty Panama 31 Jan 1990-??
ERNEST WILL Persian Gulf 24 Jul 1987-02 Aug 1990
PRAYING MANTIS Persian Gulf 17 Apr 1988-19 Apr 1988
Blast Furnace Bolivia Jul 1986-Nov 1986
EL DORADO CANYON Libya 12 Apr 1986-17 Apr 1986
Attain Document Libya 26 Jan 1986-29 Mar 1986
Achille Lauro Mediterranean 07 Oct 1985-11 Oct 1985
Intense Look Red Sea/Gulf of Suez Jul 1984-Jul 1984
URGENT FURY Grenada 23 Oct 1983-21 Nov 1983
Arid Farmer Chad/Sudan Aug 1983-Aug 1983
Early Call Egypt/Sudan 18 Mar 1983-Aug 1983
U.S. Multinational Lebanon 25 Aug 1982-01 Dec 1987
Force [USMNF]
Bright Star Egypt 06 Oct 1981-Nov 1981
Gulf of Sidra Libya / Mediterranean 18 Aug 1981-18 Aug 1981
RMT Colorado Aug 1981-Sep 1981
(Rocky Mountain Transfer)
Central America El Salvador/Nicaragua 01 Jan 1981-01 Feb 1992
Creek Sentry Poland Dec 1980-1981
SETCON II Colorado May 1980-Jun 1980
EAGLE CLAW/Desert One Iran 25 Apr-80
ROK Park Korea 26 Oct 1979-28 Jun 1980
Succession Crisis
Elf One Saudi Arabia Mar 1979-15 Apr 1989
Yemen Iran/Yemen/Indian Ocean 06 Dec 1978-06 Jan 1979
Red Bean Zaire May 1978-Jun 1978
Ogaden Crisis Somalia/Ethiopia Feb 1978-23 Mar 1978
SETCON I Colorado 1978-1978
Paul Bunyan/ Korea 18 Aug 1976-21 Aug 1976
Tree Incident
Mayaguez Operation Cambodia 15 May-75
New Life Vietnam NEO Apr-75
Frequent Wind Evacuation of Saigon 29 Apr 1975-30 Apr 1975
Eagle Pull Cambodia 11 Apr 1975-13 Apr 1975
Nickel Grass Mideast 06 Oct 19 73-1 7 Nov 1973
Garden Plot USA Domestic 30 Apr 1972-04 May 1972
Red Hat Johnston Island Jan 1971-Sep 1971
Ivory Coast/Kingpin Son Tay, Vietnam 20 Nov 1970-21 Nov 1970
Graphic Hand US Domestic 1970-1970
Red Fox Korea theater 23 Jan 1968-05 Feb 1969
[Pueblo incident]
Six Day War Mideast 13 May 1967-10 Jun 1967
CHASE various 1967-1970
Powerpack Dominican Republic 28 Apr 1965-21 Sep 1966
Red Dragon Congo 23 Nov 1964-27 Nov 1964
[NONE] Chinese nuclear 15 Oct 1963-Oct 1964
facilities
Cuban Missile Crisis Cuba, Worldwide 24 Oct 1962-01 Jun 1963
Vietnam War Vietnam 15 Mar 1962-28 Jan 1973
Operation Ranch Hand Vietnam Jan 1962-1971
Opr'n Rolling Thunder Vietnam 24 Feb 1965-Oct 1968
Opr'n Arc Light Southeast Asia 18 Jun 1965-Apr 1970
Opr'n Freedom Train North Vietnam 06 Apr 1972-10 May 1972
Opr'n Pocket Money North Vietnam 09 May 1972-23 Oct 1972
Opr'n Linebacker I North Vietnam 10 May 1972-23 Oct 1972
Opr'n Linebacker II North Vietnam 18 Dec 1972-29 Dec 1972
Opr'n Endsweep North Vietnam 27 Jan 1972-27 Jul 1973
Opr'n Ivory Coast/ North Vietnam 21 Nov 1970-21 Nov 1970
Kingpin
Opr'n Tailwind Laos 1970-1970
Berlin Berlin 14 Aug 1961-01 Jun 1963
Laos Laos 19 Apr 1961-07 Oct 1962
Congo Congo 14 Jul 1960-01 Sep 1962
Taiwan Straits Taiwan Straits 23 Aug 1958-01 Jan 1959
Taiwan Straits Quemroy & Matsu islands 23 Aug 1958-01 Jun 1963
Blue Bat Lebanon Jul 1958-20 Oct 1958
Suez Crisis Egypt 26Jul 1956-15 Nov 1956
Taiwan Straits Taiwan Straits 11 Aug 1954-01 May 1955
Korean War Korea 27 Jun 1950-27 July 1953
Berlin Airlift Berlin 26 Jun 1948-30 Sep 1949
Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009
28η Ὀκτωβρίου 1940
Χρόνια μας Πολλά. Ἐπέτειος τοῦ ΟΧΙ σήμερα. Οἱ περισσότεροι ἀπό ἐμᾶς τό ἔχουμε συνδέσει μέ τόν Ἰωάννη Μεταξά. Δέν θά ἀσχοληθῶ σήμερα μέ τό ΟΧΙ τοῦ Μεταξᾶ, καί φυσικά δέν θά τό ἀμφισβητήσω ὅπως εἶναι τό πρῶτο πού κάνουν ὁρισμένοι κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, τήν προσοχή μου τραβᾶνε κάποια ἄλλα ΟΧΙ, πιό οὐσιαστικά, ἀνώνυμα καί ἐπώνυμα, ἀνθρώπων λαϊκῶν.
α) Μητροπολίτης Αθηνῶν Χρύσανθος Φιλιππίδης -ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ 40.Δέν ξέρω γιατί αὐτός ὁ ἄνθρωπός μοῦ βγάζει ἕναν θαυμασμό, ἕναν ἰδιαίτερο σεβασμό. Δέν εἶπε ἕνα ἀλλά περισσότερα, πραγματικά βροντερά και δύσκολα ΟΧΙ.Διαβάζοντας τό ἔργο τῆς Διδούς Σωτηρίου εἶχα γράψει πρίν λίγο καιρό μία ἀνάρτηση, http://katotokerdos.blogspot.com/2009/09/1881-1949.htmlκυρίως γιά τήν θαυμαστή δραστηριότητά του στόν Πόντο . Ὁ Χρύσανθος Φιλιππίδης δέν σταμάτησε ἐκεῖ. Ἦρθε στήν Ἑλλάδα καί ἔγινε Ἀρχιεπίσκοπος. Μία λιτή περιγραφή τῆς παρουσίας του στήν Ἀθήνα ὅταν μπῆκαν οἱ Γερμανοί, ἡ ἄρνησή του νά ὁρκίσει τήν προδοτική κυβέρνηση, ὅπως καί ἡ ἀντιστασιακή του δραστηριότητα –γιατί ὁ Χρύσανθος δεν λάκισε - βρίσκονται στήν ἀνάρτηση τῆς ἱστοσελίδας http://www.asxetos.gr/article.aspx?i=1302 .
Ἡ περιγραφή τῶν 4 ΟΧΙ τοῦ Χρύσανθου, μέ ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολογιό του εἶναι συγκλονιστική, ὅπως καί ἡ συνάντηση μέ τόν Γερμανό στρατηγό Στοῦμε ποῦ τοῦ ζήτησε νά ὁρκίσει τήν κυβέρνηση Τσολάκογλου.Μόλις ξέσπασε ὁ πόλεμος ὁ Χρύσανθος δέν μένει μέ σταυρωμένα τά χέρια. Συμπαρίσταται ὑλικά καί ἠθικά στούς στρατευμένους καί τίς οἰκογένειές τους. Ἀργότερα ἡ Ἱερά Σύνοδος βγάζει διάγγελμα κατά τῆς ἀνίερης γερμανικῆς ἐπίθεσης, ὁ ἴδιος ἀρνεῖται νά συμμετάσχει στήν ἐπιτροπή ὑποδοχῆς τῶν Γερμανῶν. Καταδικάζει τήν συμφωνία παράδοσης τοῦ Τσολάκογλου, ὅπως ἀργότερα καί τήν κυβέρνησή του. Ἀπό τήν πρώτη στιγμή στάθηκε στό πλευρό τοῦ λαοῦ, ὅπως ἔκανε καί στήν Τραπεζούντα, στόν Πόντο.
Στην πολλή καλή βιογραφία τοῦ Χρύσανθου πού βρίσκεται http://www.egolpio.com/HISTORY/xrusanthos.htm μαθαίνουμε πώς ὁ Χρύσανθος δέν ἔμεινε οὔτε στην Κατοχή ἄπραγος.«… Ὅμως, καί μετά τήν ἀντικανονική καθαίρεσή του (6 Ἰουλ. 1941) ἀπό ἐγκάθετους ἀρχιερεῖς, μέ τή στήριξη τῶν γερμανικῶν Ἀρχῶν, συνέχισε τήν ἐθνική του δράση, παρά τήν ταλανιζόμενη ὑγεία του, ἀπό τό σπίτι τοῦ (Σουμελᾶ 4). Σ’ ὅλο τό διάστημα τῆς Κατοχῆς κρατοῦσε τακτική ἐπαφή μέ τήν Κυβέρνηση τῆς Μ. Ἀνατολῆς, μέσω μυστικοῦ ἀσυρμάτου, μέ τήν ἰδιότητα τοῦ προεδρεύοντος τῆς «Ἐθνικῆς Ἐπιτροπῆς» γιά τήν ὀργάνωση καί προώθηση Ὁμάδων Ἐθνικῆς Ἀντίστασης.»
β) Γιά τόν θάνατο τοῦ Ἕλληνα ἀξιωματικοῦ Ἀλέξανδρου Διάκου διάβασα τήν τόσο ζωντανή ἀνταπόκριση τοῦ πολεμικού ἀνταποκριτῆ Κώστα Τριαναταφυλλίδη.http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/10/blog-post_9656.html
γ) Γιά τήν Ἑλληνίδα Μάννα καί τίς γυναῖκες τῆς Πίνδου ὁ Νικηφόρος Βρεττάκος , πολεμιστής κι’ αὐτός στό Μέτωπο, ἔγραψε
« Κι οἱ μάνες τά κοφτά γκρεμνά σάν Παναγιές τ' ἀνέβαιναν.
Μέ τήν εὐκή στόν ὦμο τους κατά τό γιό πηγαῖναν
καί τίς ἀεροτραμπάλιζε ὁ ἄνεμος φορτωμένες
κι ἔλυνε τά τσεμπέρια τους κι ἔπαιρνε τά μαλλιά τους
κι ἔδερνε τά φουστάνια τους καί τίς σπαθοκοποῦσε,
μ' αὐτές ἀντροπατάγανε, ψηλά, πέτρα τήν πέτρα
κι ἀνηφορίζαν στή γραμμή, ὅσο πού μές στά σύννεφα
χάνονταν ὀρθομέτωπες ἡ μιά πίσω ἀπ' τήν ἄλλη ».
δ) Μέ τίς γυναῖκες τῆς Πίνδου ἔχει ἀσχοληθεῖ και ὁ Παῦλος Βρέλλης ( http://stavento8.blogspot.com/2009/09/vs-madame-tussauds.html γειά σου Πρωτεσίλαε) κάνοντας μιά πολύ ὡραῖα δημιουργία-ἀναπαράσταση, πού ὑπάρχει στό μουσεῖο του http://vrellis.org/lib/jpeg-l/pindos.jpg
ε) ὅσο για τόν ανώνυμο Ἕλληνα στρατιώτη, τί πιο ὡραῖο ἀπό το ποίημα του Ὀδυσσέα Ἐλύτη « Ἆσμα ἡρωϊκό και πένθιμο γιά τόν χαμένο ἀνθυπολοχαγό τῆς Ἀλβανίας». Βρίσκεται ὁλόκληρο ἐδῶ http://durabond.ca/gdouridas/elytis.html#penthimo Θά βάλω μόνο ἕνα μικρό άπόσπασμα, ὅποιος δέν πάει στόν παραπάνω σύνδεσμο νά κάτσει νά τό διαβάσει ὁλόκληρο, κακό δικό του…
«…Κεῖνοι πού πράξαν τό κακό - γιατί τούς εἶχε πάρει τά μάτια ἡ θλίψη -
πήγαιναν τρικλίζοντας,γιατί τούς εἶχε πάρει,τή θλίψη ὁ τρόμος,
χάνονταν μέσα στό μαῦρο σύγνεφο...
Πίσω! καί πιά χωρίς φτερά στό μέτωπο. Πίσω! καί πιά χωρίς καρφιά στά πόδια,
χωρίς τέρατα σίδερα καί κουτουλιές φωτιᾶς!
Ἐκεῖ πού γδύν' ἡ θάλασσα τ΄ἀμπέλια καί τά ἡφαίστεια στούς κάμπους τῆς πατρίδας πάλι καί μέ τό φεγγάρι ἀλέτρι,
στά βράχια της πατρίδας πάλι καί μέ τό μαντολίνο Ζάλογγο!
Πίσω! Στά μέρη ὅπου λαγωνικά τά δάχτυλα μυρίζοντας τή σάρκα κι ὅπου ἡ τρικυμία βαστᾶ ὅσο ἕνα γιασεμί λευκό στό θέρος τῆς γυναίκας!
Κεῖνοι πού ἐπράξαν τό κακό - τούς πῆρε μαῦρο σύγνεφο.
Ζωή δέν εἶχαν πίσω τους, μ' ἔλατα καί μέ κρύα νερά,μ' ἀρνί, κρασί καί ντουφεκιά, βέργα καί κληματόσταυρο,
παπού δέν εἶχαν ἀπό δρῦ κι ἀπό ὀργισμένο ἄνεμο, στό καραούλι δεκαοχτώ μερόνυχτα μέ πικραμένα μάτια.
Τούς πῆρε μαῦρο σύγνεφο - δέν εἶχαν πίσω τους αὐτοί θεῖο μπουρλοτιέρη, πατέρα γεμιτζή,
μάνα πού νάχει σφάξει μέ τά χέρια της, ἤ μάνα μάνας πού μέ βυζί γυμνό χορεύοντας νάχει δοθεῖ στή λευτεριά τοῦ Χάρου!
Κεῖνοι πού ἐπράξαν τό κακό - τους πῆρε μαῦρο σύγνεφο,
μά κεῖνος πού τ' ἀντίκρυσε στούς δρόμους τ' οὐρανοῦ ἀνεβαίνει τώρα μοναχός καί ὁλόλαμπρος..»
στ) Ὁ ποιητής Νῖκος Καββαδίας ἄνθρωπος τῆς θάλασσας, πολέμησε στά Αλβανικά βουνά.
Στ’ἄλογό μου
Τό νά γράψει κανείς σ’ ἕναν ἄνθρωπο, εἶναι ἴσως εὔκολο στούς πολλούς. Τό νά γράψει σ’ ἕνα ζῶο, εἶναι ἀφάνταστα δύσκολο. Γιά τοῦτο φοβᾶμαι. Δέ θά τά καταφέρω.Τά χέρια μου ἔχουνε σκληρύνει ἀπό τά λουριά σου, κι ἡ ψυχή μου ἀπό ἄλλη αἰτία. Ὅμως πρέπει. Αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη. Γι’ αὐτό θά σοῦ γράψω.
Στήν ἀρχή δέν μέ ἤθελες. Καταλάβαινες σέ μένα τόν ἄπραγο μέ τό ἀδύνατο χέρι. Εἶχες δίκιο. Ἴσως γιά πρώτη φορά ἔβλεπα ἄλογο ἀπό τόσο κοντά. Τ’ἄλογα πού εἶχα δεῖ στή ζωή μου ἤτανε στά τσίρκα, πού τά δουλεύανε κοζάκοι, καί στίς κοῦρσες, πού τά παῖζαν οἱ ἄνθρωποι. Αὐτό μέ εἶχε πειράξει. Δέν εἶστε προορισμένα γιά τόσο χαμηλές πράξεις. Ἄς εἶναι…Αὐτό εἶναι μία ἄλλη ἱστορία, καθώς λέει ὁ Κίπλιγκ, αὐτός πού τόσο σᾶς εἶχε ἀγαπήσει καί ἱστορήσει.
Τό ξέρω πόσο σέ κούρασα. Στραβά φορτωμένο ἀκολούθησες ὑποταχτικά στίς πορεῖες τῆς νύχτας. Γρήγορα γίναμε φίλοι. Μέ συνήθισες. Ἔπαψα πιά νά σέ χάνω μέσα στ’ ἄλλα ζῶα τῆς Μονάδας μας. Ἔπαψα νά μή σέ γνωρίζω.Ἄν ἀρχίσω τά «θυμᾶσαι» δέν θά τελειώσω ποτέ. Λατρεύω τή συντομία! Θά σού θυμίσω μονάχα τρεῖς νύχτες μας. ( Ἀπορῶ μέ τόν ἑαυτό μου ἀπόψε. Τόσο στοργικά δέ μίλησα ποτέ σέ κανένα).
Θυμᾶσαι τή νύχτα μέ τή βροχή; Ἀνελέητα κι οἱ δυό μουσκεμένοι, προχωρούσαμε μέσα στή νύχτα. Μόνοι. Σέ ὁδηγοῦσα ἤ μέ ὁδηγοῦσες; Κάρφωνα τά νυσταγμένα μου μάτια στό νυχτερινό παραπέτασμα, ὅπως δέν τά κάρφωσα τότε πού ἀναζητοῦσα φανάρια στή Βόρειο Θάλασσα. Ἡ ὄσφρησή σου μᾶς ἔσωσε. Ἕνας στάβλος μᾶς ἔινε ἄσυλο. Παραμερίσαμε τό σανό καί ἀνάψαμε μεγάλη φωτιά. Λέω, ἀνάψαμε. Ἐσύ μου ἔδινες θάρρος. Ξαπλωμένος σ’ ἄκουα νά μαςᾶς. Κατόπι σου μίλησα. Ποτέ δέ συμφώνησα μέ τούς ἀνθρώπους ὅπως τότε μέ σένα. Κοιμηθήκαμε συζητώντας. Ἔγω ξαπλωμένος στό χόρτο. Ἐσύ ὄρθιο. Πόσοι ἄνθρωποι δέν κοιμοῦνται ὄρθιοι περπατώντας δίχως νά’ χοῦν τή δική σου νόηση; Ἄς εἶναι…
Ἡ δεύτερη νύχτα: Τότε ποῦ μπήκαμε μ’ ἄλλους πολλούς μές στή μάχη. Μποροῦσε κοντά ἀπό κεῖ νά κουβαλήσουμε τραυματίες. Ἀκούσαμε μαζί τόν θόρυβο τοῦ πολέμου καί τόν συνηθίσαμε. Πήραμε τό παληκάρι μέ τό πληγωμένο πόδι καί φύγαμε. Ποτέ μου δέ σέ εἶδα πιό προσεχτικό καί τόσο ἀλαφροπάτητο. Εἶχες ξεχάσει κεῖνο τό νευρικό σου συνήθειο νά πηδᾶς σηκώνοντας τό σαμάρι. Τά’ χές ὅλα νιώσει ἴσως πρίν ἀπό μένα.
Καί τώρα ἡ νύχτα στό βουνό μέ τή λάσπη: βαρυφορτωμένοι, κατάκοποι προχωρούσαμε. Εἴν’ ἀφάνταστη ἡ λύπη κι ἡ κακομοιριά πού δοκιμάζεις σάν αἰσθάνεσαι νά’ σαί καί νά βλέπεις ἀνθρώπους καί ζῶα καί τά πάντα μές στή λάσπη.Ἄλογα καί μουλάρια πεσμένα μᾶς κόψανε τό δρόμο. Ἐμεῖς προχωρούσαμε. Ἄξαφνα ἔπεσες. Πέσαμε θέλω νά πῶ. Μέ τά δύο σου πόδια σπασμένα, μέ τό κεφάλι χωμένο στίς λάσπε. Θυμᾶσαι πόσο προσπάθησα. Δέν τό κατόρθωσα. Πρέπει νά νιώσεις καλά πώς δέν φταίω. Ποτέ δέν προσπάθησα τόσο. Ἔμεινα δίπλα σου ὁλόκληρη νύχτα. Πιό πέρα ἀπό μᾶς ἕνας Ἰταλός σκοτωμένος. Πάνω μας ἡ Μεγάλη Ἄρκτος, τό Βόρειο Στέμμα, ὁ Ἀστερισμός τοῦ Ὠρίωνα ψιχάλιζαν φῶς.
Δέν εἶδα ποτέ πώς πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι. Γύρισα πάντα τά μάτια μου ἀπό τό θάνατο. Μά φαντάζομαι…Παύω. Φοβᾶμαι μήπως πῶ λόγο μεγάλο.Φυλάω ἀκόμα τό ξυστρί καί τή βούρτσα σου. Κι ὅταν κάποτε κι αὐτά θά τά παραδώσω, θά σέ φυλάξω στή μνήμη μου. Οἱ κάλοι τῶν χεριῶν μου ἀπό τά λουριά σου μοῦ εἶναι τόσο ἀγαπητοί, ὅσο ἐκεῖνοι πού κάποτε ἀπόχτησα στίς θαλασσινές μου πορεῖες.
Θά σοῦ ξαναγράψω!...
Κούδεσι, Μάρτης 1941
Ὅλα τά παραπάνω ΟΧΙ φαίνονται ξεχωριστά, βγῆκαν ἀπό ανθρώπους διαφορετικούς. Καί ὅμως κάπου συναντιῶνται, παρά τήν ἀπόσταση καί τόν χρόνο πού τούς χωρίζουν. Κάποιος πού δέν τούς γνώρισε ἀπό κοντά θά νοιώσει ὅτι μπορεῖ νά βγῆκαν ἀπό τό ἴδιο ἀνθρώπινο στόμα. Τοῦ ὅποιου ἄμυαλου, ἀπρόβλεπτου, τοῦ συναισθηματικοῦ συνανθρώπου καί συμπατριώτη μας, πού μέχρι σήμερα λέει ὅταν βρεθεῖ σέ συνθῆκες δύσκολες τό δικό του ΟΧΙ.
Θυμάμαι ἕνα ποίημα πού μᾶς μαθαίναν στό Δημοτικό. «… Ὅλα ἡ πατρίδα μας. Κι αὐτά κι ἐκεῖνα…» Συμφωνῶ. Αὐτοί πού πολέμησαν καί σκοτώθηκαν στά βουνά τῆς Πίνδου, αὐτοί πού ἀλληλοσκοτώθηκαν ἀργότερα παίζοντας ἐν ἀγνοίᾳ τους ἄλλων τά παιχνίδια. Τόχουμε φαίνεται μέσα μας καί τό μικρό καί τό μεγάλο, ἀνάλογα πού καί πότε θά βρεθοῦμε. Ἴσως καί πάλι νά ξαναφαγωθοῦμε, κάποια στιγμή ὅμως θά μάθουμε. Αὐτό πού χρειάζεται εἶναι νά μήν ξεχνᾶμε τό παρελθόν, νά μή τό σβήσουμε οὔτε ἀπό τήν μνήμη οὔτε ἀπό τήν καθημερινότητά μας. Ἄν κοιτάξουμε λίγο πρός τά πίσω θά βροῦμε μόνοι τόν δρόμο μας, χωρίς τήν «βοήθεια» καί τήν ὁρμήνια ἄλλων.
Δέν ἀσχολοῦμαι τήν στιγμή αὐτή μέ τίς προθέσεις τοῦ Μεταξᾶ, στόν βαθμό πού δέν ἀσχολοῦμαι καί μέ τίς προθέσεις αὐτῶν πού προσπαθοῦν νά τόν ἀποσυνδέσουν ἀπό τήν ἐπέτειο τῆς 28ης Ὀκτωβρίου. Μέ ἐκνευρίζουν αὐτοί πού ἐξαργυρώνουν τόν πατριωτισμό τους αρνούμενοι σέ ἕναν ἀλλοεθνῆ να κρατήσει την ἑλληνική σημαία, ὅπως με ἐκνευρίζουν και οἱ ἐπικριτές τῶν μαθητικῶν καί τῶν στρατιωτικῶν παρελάσεων, προβάλλοντας ἰσχυρισμούς ἁπλοϊκούς και γελοίους πώς παραπέμπουν στόν φασισμό. Με ἐκνευρίζουν ἀλλά ξέρω πώς εἴμαστε μαζί, εἶναι κομμάτι τοῦ λαού καί αὐτοί καί ἐκεῖνοι, πρέπει νά εἴμαστε μαζί. « Καί αὐτά, καί ἐκεῖνα» λοιπόν λέω καί εγώ. Μέ μιά προσθήκη. Χωρίς τούς προδότες, τούς καταδότες μέ τήν κουκούλα καί τό τεντωμένο χέρι πού ἔδειχναν τόν δρόμο γιά τό ἀπόσπασμα, χωρίς τούς ρουφιάνους καί τούς ἰδεολογικούς ἀπογόνους τους. Χωρίς τούς κεφαλαιοκράτες, δηλαδή τούς κάλπικους πατριῶτες, αὐτούς πού σπεκουλάρουν στό ΟΧΙ τοῦ Μεταξᾶ καί ποδοπατοῦν τήν Ἐθνική Αντίσταση. Ὁ πατριωτισμός δέν εἶναι ἰδεολογία, οἱ καπιταλιστές τόν κάναν ἔτσι γιατί τους βόλευε, ὅταν εἶναι δεμένος μέ τόν λαό εἶναι κοινωνική κατάκτηση, εἶναι ὁ αὐθεντικός πατριωτισμός ὁ ποτισμένος μέ αἷμα. Ὅποιος ξεχωρίζει τό ἔθνος άπό την κοινωνία, δεξιός ἤ ἀριστερός, δέν μᾶς κάνει.
Τό πόσο ἀξεδιάλυτα εἶναι αὐτά τά δυό στοιχεῖα ἐδῶ καί πάρα πολλά χρόνια, ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ὁμήρου μέχρι σήμερα, τό λέει πολύ ὄμορφα καί ἕνας σύγχρονός μας, ὁ Διονύσης Χαριτόπουλος, σέ ἕνα παλιότερο ἄρθρο του μέ τίτλο «Ἱστορία ντεμοντέ» http://www.antibaro.gr/society/xaritopoulos_istoria.php
α) Μητροπολίτης Αθηνῶν Χρύσανθος Φιλιππίδης -ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ 40.Δέν ξέρω γιατί αὐτός ὁ ἄνθρωπός μοῦ βγάζει ἕναν θαυμασμό, ἕναν ἰδιαίτερο σεβασμό. Δέν εἶπε ἕνα ἀλλά περισσότερα, πραγματικά βροντερά και δύσκολα ΟΧΙ.Διαβάζοντας τό ἔργο τῆς Διδούς Σωτηρίου εἶχα γράψει πρίν λίγο καιρό μία ἀνάρτηση, http://katotokerdos.blogspot.com/2009/09/1881-1949.htmlκυρίως γιά τήν θαυμαστή δραστηριότητά του στόν Πόντο . Ὁ Χρύσανθος Φιλιππίδης δέν σταμάτησε ἐκεῖ. Ἦρθε στήν Ἑλλάδα καί ἔγινε Ἀρχιεπίσκοπος. Μία λιτή περιγραφή τῆς παρουσίας του στήν Ἀθήνα ὅταν μπῆκαν οἱ Γερμανοί, ἡ ἄρνησή του νά ὁρκίσει τήν προδοτική κυβέρνηση, ὅπως καί ἡ ἀντιστασιακή του δραστηριότητα –γιατί ὁ Χρύσανθος δεν λάκισε - βρίσκονται στήν ἀνάρτηση τῆς ἱστοσελίδας http://www.asxetos.gr/article.aspx?i=1302 .
Ἡ περιγραφή τῶν 4 ΟΧΙ τοῦ Χρύσανθου, μέ ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολογιό του εἶναι συγκλονιστική, ὅπως καί ἡ συνάντηση μέ τόν Γερμανό στρατηγό Στοῦμε ποῦ τοῦ ζήτησε νά ὁρκίσει τήν κυβέρνηση Τσολάκογλου.Μόλις ξέσπασε ὁ πόλεμος ὁ Χρύσανθος δέν μένει μέ σταυρωμένα τά χέρια. Συμπαρίσταται ὑλικά καί ἠθικά στούς στρατευμένους καί τίς οἰκογένειές τους. Ἀργότερα ἡ Ἱερά Σύνοδος βγάζει διάγγελμα κατά τῆς ἀνίερης γερμανικῆς ἐπίθεσης, ὁ ἴδιος ἀρνεῖται νά συμμετάσχει στήν ἐπιτροπή ὑποδοχῆς τῶν Γερμανῶν. Καταδικάζει τήν συμφωνία παράδοσης τοῦ Τσολάκογλου, ὅπως ἀργότερα καί τήν κυβέρνησή του. Ἀπό τήν πρώτη στιγμή στάθηκε στό πλευρό τοῦ λαοῦ, ὅπως ἔκανε καί στήν Τραπεζούντα, στόν Πόντο.
Στην πολλή καλή βιογραφία τοῦ Χρύσανθου πού βρίσκεται http://www.egolpio.com/HISTORY/xrusanthos.htm μαθαίνουμε πώς ὁ Χρύσανθος δέν ἔμεινε οὔτε στην Κατοχή ἄπραγος.«… Ὅμως, καί μετά τήν ἀντικανονική καθαίρεσή του (6 Ἰουλ. 1941) ἀπό ἐγκάθετους ἀρχιερεῖς, μέ τή στήριξη τῶν γερμανικῶν Ἀρχῶν, συνέχισε τήν ἐθνική του δράση, παρά τήν ταλανιζόμενη ὑγεία του, ἀπό τό σπίτι τοῦ (Σουμελᾶ 4). Σ’ ὅλο τό διάστημα τῆς Κατοχῆς κρατοῦσε τακτική ἐπαφή μέ τήν Κυβέρνηση τῆς Μ. Ἀνατολῆς, μέσω μυστικοῦ ἀσυρμάτου, μέ τήν ἰδιότητα τοῦ προεδρεύοντος τῆς «Ἐθνικῆς Ἐπιτροπῆς» γιά τήν ὀργάνωση καί προώθηση Ὁμάδων Ἐθνικῆς Ἀντίστασης.»
β) Γιά τόν θάνατο τοῦ Ἕλληνα ἀξιωματικοῦ Ἀλέξανδρου Διάκου διάβασα τήν τόσο ζωντανή ἀνταπόκριση τοῦ πολεμικού ἀνταποκριτῆ Κώστα Τριαναταφυλλίδη.http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/10/blog-post_9656.html
γ) Γιά τήν Ἑλληνίδα Μάννα καί τίς γυναῖκες τῆς Πίνδου ὁ Νικηφόρος Βρεττάκος , πολεμιστής κι’ αὐτός στό Μέτωπο, ἔγραψε
« Κι οἱ μάνες τά κοφτά γκρεμνά σάν Παναγιές τ' ἀνέβαιναν.
Μέ τήν εὐκή στόν ὦμο τους κατά τό γιό πηγαῖναν
καί τίς ἀεροτραμπάλιζε ὁ ἄνεμος φορτωμένες
κι ἔλυνε τά τσεμπέρια τους κι ἔπαιρνε τά μαλλιά τους
κι ἔδερνε τά φουστάνια τους καί τίς σπαθοκοποῦσε,
μ' αὐτές ἀντροπατάγανε, ψηλά, πέτρα τήν πέτρα
κι ἀνηφορίζαν στή γραμμή, ὅσο πού μές στά σύννεφα
χάνονταν ὀρθομέτωπες ἡ μιά πίσω ἀπ' τήν ἄλλη ».
δ) Μέ τίς γυναῖκες τῆς Πίνδου ἔχει ἀσχοληθεῖ και ὁ Παῦλος Βρέλλης ( http://stavento8.blogspot.com/2009/09/vs-madame-tussauds.html γειά σου Πρωτεσίλαε) κάνοντας μιά πολύ ὡραῖα δημιουργία-ἀναπαράσταση, πού ὑπάρχει στό μουσεῖο του http://vrellis.org/lib/jpeg-l/pindos.jpg
ε) ὅσο για τόν ανώνυμο Ἕλληνα στρατιώτη, τί πιο ὡραῖο ἀπό το ποίημα του Ὀδυσσέα Ἐλύτη « Ἆσμα ἡρωϊκό και πένθιμο γιά τόν χαμένο ἀνθυπολοχαγό τῆς Ἀλβανίας». Βρίσκεται ὁλόκληρο ἐδῶ http://durabond.ca/gdouridas/elytis.html#penthimo Θά βάλω μόνο ἕνα μικρό άπόσπασμα, ὅποιος δέν πάει στόν παραπάνω σύνδεσμο νά κάτσει νά τό διαβάσει ὁλόκληρο, κακό δικό του…
«…Κεῖνοι πού πράξαν τό κακό - γιατί τούς εἶχε πάρει τά μάτια ἡ θλίψη -
πήγαιναν τρικλίζοντας,γιατί τούς εἶχε πάρει,τή θλίψη ὁ τρόμος,
χάνονταν μέσα στό μαῦρο σύγνεφο...
Πίσω! καί πιά χωρίς φτερά στό μέτωπο. Πίσω! καί πιά χωρίς καρφιά στά πόδια,
χωρίς τέρατα σίδερα καί κουτουλιές φωτιᾶς!
Ἐκεῖ πού γδύν' ἡ θάλασσα τ΄ἀμπέλια καί τά ἡφαίστεια στούς κάμπους τῆς πατρίδας πάλι καί μέ τό φεγγάρι ἀλέτρι,
στά βράχια της πατρίδας πάλι καί μέ τό μαντολίνο Ζάλογγο!
Πίσω! Στά μέρη ὅπου λαγωνικά τά δάχτυλα μυρίζοντας τή σάρκα κι ὅπου ἡ τρικυμία βαστᾶ ὅσο ἕνα γιασεμί λευκό στό θέρος τῆς γυναίκας!
Κεῖνοι πού ἐπράξαν τό κακό - τούς πῆρε μαῦρο σύγνεφο.
Ζωή δέν εἶχαν πίσω τους, μ' ἔλατα καί μέ κρύα νερά,μ' ἀρνί, κρασί καί ντουφεκιά, βέργα καί κληματόσταυρο,
παπού δέν εἶχαν ἀπό δρῦ κι ἀπό ὀργισμένο ἄνεμο, στό καραούλι δεκαοχτώ μερόνυχτα μέ πικραμένα μάτια.
Τούς πῆρε μαῦρο σύγνεφο - δέν εἶχαν πίσω τους αὐτοί θεῖο μπουρλοτιέρη, πατέρα γεμιτζή,
μάνα πού νάχει σφάξει μέ τά χέρια της, ἤ μάνα μάνας πού μέ βυζί γυμνό χορεύοντας νάχει δοθεῖ στή λευτεριά τοῦ Χάρου!
Κεῖνοι πού ἐπράξαν τό κακό - τους πῆρε μαῦρο σύγνεφο,
μά κεῖνος πού τ' ἀντίκρυσε στούς δρόμους τ' οὐρανοῦ ἀνεβαίνει τώρα μοναχός καί ὁλόλαμπρος..»
στ) Ὁ ποιητής Νῖκος Καββαδίας ἄνθρωπος τῆς θάλασσας, πολέμησε στά Αλβανικά βουνά.
Στ’ἄλογό μου
Τό νά γράψει κανείς σ’ ἕναν ἄνθρωπο, εἶναι ἴσως εὔκολο στούς πολλούς. Τό νά γράψει σ’ ἕνα ζῶο, εἶναι ἀφάνταστα δύσκολο. Γιά τοῦτο φοβᾶμαι. Δέ θά τά καταφέρω.Τά χέρια μου ἔχουνε σκληρύνει ἀπό τά λουριά σου, κι ἡ ψυχή μου ἀπό ἄλλη αἰτία. Ὅμως πρέπει. Αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη. Γι’ αὐτό θά σοῦ γράψω.
Στήν ἀρχή δέν μέ ἤθελες. Καταλάβαινες σέ μένα τόν ἄπραγο μέ τό ἀδύνατο χέρι. Εἶχες δίκιο. Ἴσως γιά πρώτη φορά ἔβλεπα ἄλογο ἀπό τόσο κοντά. Τ’ἄλογα πού εἶχα δεῖ στή ζωή μου ἤτανε στά τσίρκα, πού τά δουλεύανε κοζάκοι, καί στίς κοῦρσες, πού τά παῖζαν οἱ ἄνθρωποι. Αὐτό μέ εἶχε πειράξει. Δέν εἶστε προορισμένα γιά τόσο χαμηλές πράξεις. Ἄς εἶναι…Αὐτό εἶναι μία ἄλλη ἱστορία, καθώς λέει ὁ Κίπλιγκ, αὐτός πού τόσο σᾶς εἶχε ἀγαπήσει καί ἱστορήσει.
Τό ξέρω πόσο σέ κούρασα. Στραβά φορτωμένο ἀκολούθησες ὑποταχτικά στίς πορεῖες τῆς νύχτας. Γρήγορα γίναμε φίλοι. Μέ συνήθισες. Ἔπαψα πιά νά σέ χάνω μέσα στ’ ἄλλα ζῶα τῆς Μονάδας μας. Ἔπαψα νά μή σέ γνωρίζω.Ἄν ἀρχίσω τά «θυμᾶσαι» δέν θά τελειώσω ποτέ. Λατρεύω τή συντομία! Θά σού θυμίσω μονάχα τρεῖς νύχτες μας. ( Ἀπορῶ μέ τόν ἑαυτό μου ἀπόψε. Τόσο στοργικά δέ μίλησα ποτέ σέ κανένα).
Θυμᾶσαι τή νύχτα μέ τή βροχή; Ἀνελέητα κι οἱ δυό μουσκεμένοι, προχωρούσαμε μέσα στή νύχτα. Μόνοι. Σέ ὁδηγοῦσα ἤ μέ ὁδηγοῦσες; Κάρφωνα τά νυσταγμένα μου μάτια στό νυχτερινό παραπέτασμα, ὅπως δέν τά κάρφωσα τότε πού ἀναζητοῦσα φανάρια στή Βόρειο Θάλασσα. Ἡ ὄσφρησή σου μᾶς ἔσωσε. Ἕνας στάβλος μᾶς ἔινε ἄσυλο. Παραμερίσαμε τό σανό καί ἀνάψαμε μεγάλη φωτιά. Λέω, ἀνάψαμε. Ἐσύ μου ἔδινες θάρρος. Ξαπλωμένος σ’ ἄκουα νά μαςᾶς. Κατόπι σου μίλησα. Ποτέ δέ συμφώνησα μέ τούς ἀνθρώπους ὅπως τότε μέ σένα. Κοιμηθήκαμε συζητώντας. Ἔγω ξαπλωμένος στό χόρτο. Ἐσύ ὄρθιο. Πόσοι ἄνθρωποι δέν κοιμοῦνται ὄρθιοι περπατώντας δίχως νά’ χοῦν τή δική σου νόηση; Ἄς εἶναι…
Ἡ δεύτερη νύχτα: Τότε ποῦ μπήκαμε μ’ ἄλλους πολλούς μές στή μάχη. Μποροῦσε κοντά ἀπό κεῖ νά κουβαλήσουμε τραυματίες. Ἀκούσαμε μαζί τόν θόρυβο τοῦ πολέμου καί τόν συνηθίσαμε. Πήραμε τό παληκάρι μέ τό πληγωμένο πόδι καί φύγαμε. Ποτέ μου δέ σέ εἶδα πιό προσεχτικό καί τόσο ἀλαφροπάτητο. Εἶχες ξεχάσει κεῖνο τό νευρικό σου συνήθειο νά πηδᾶς σηκώνοντας τό σαμάρι. Τά’ χές ὅλα νιώσει ἴσως πρίν ἀπό μένα.
Καί τώρα ἡ νύχτα στό βουνό μέ τή λάσπη: βαρυφορτωμένοι, κατάκοποι προχωρούσαμε. Εἴν’ ἀφάνταστη ἡ λύπη κι ἡ κακομοιριά πού δοκιμάζεις σάν αἰσθάνεσαι νά’ σαί καί νά βλέπεις ἀνθρώπους καί ζῶα καί τά πάντα μές στή λάσπη.Ἄλογα καί μουλάρια πεσμένα μᾶς κόψανε τό δρόμο. Ἐμεῖς προχωρούσαμε. Ἄξαφνα ἔπεσες. Πέσαμε θέλω νά πῶ. Μέ τά δύο σου πόδια σπασμένα, μέ τό κεφάλι χωμένο στίς λάσπε. Θυμᾶσαι πόσο προσπάθησα. Δέν τό κατόρθωσα. Πρέπει νά νιώσεις καλά πώς δέν φταίω. Ποτέ δέν προσπάθησα τόσο. Ἔμεινα δίπλα σου ὁλόκληρη νύχτα. Πιό πέρα ἀπό μᾶς ἕνας Ἰταλός σκοτωμένος. Πάνω μας ἡ Μεγάλη Ἄρκτος, τό Βόρειο Στέμμα, ὁ Ἀστερισμός τοῦ Ὠρίωνα ψιχάλιζαν φῶς.
Δέν εἶδα ποτέ πώς πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι. Γύρισα πάντα τά μάτια μου ἀπό τό θάνατο. Μά φαντάζομαι…Παύω. Φοβᾶμαι μήπως πῶ λόγο μεγάλο.Φυλάω ἀκόμα τό ξυστρί καί τή βούρτσα σου. Κι ὅταν κάποτε κι αὐτά θά τά παραδώσω, θά σέ φυλάξω στή μνήμη μου. Οἱ κάλοι τῶν χεριῶν μου ἀπό τά λουριά σου μοῦ εἶναι τόσο ἀγαπητοί, ὅσο ἐκεῖνοι πού κάποτε ἀπόχτησα στίς θαλασσινές μου πορεῖες.
Θά σοῦ ξαναγράψω!...
Κούδεσι, Μάρτης 1941
Ὅλα τά παραπάνω ΟΧΙ φαίνονται ξεχωριστά, βγῆκαν ἀπό ανθρώπους διαφορετικούς. Καί ὅμως κάπου συναντιῶνται, παρά τήν ἀπόσταση καί τόν χρόνο πού τούς χωρίζουν. Κάποιος πού δέν τούς γνώρισε ἀπό κοντά θά νοιώσει ὅτι μπορεῖ νά βγῆκαν ἀπό τό ἴδιο ἀνθρώπινο στόμα. Τοῦ ὅποιου ἄμυαλου, ἀπρόβλεπτου, τοῦ συναισθηματικοῦ συνανθρώπου καί συμπατριώτη μας, πού μέχρι σήμερα λέει ὅταν βρεθεῖ σέ συνθῆκες δύσκολες τό δικό του ΟΧΙ.
Θυμάμαι ἕνα ποίημα πού μᾶς μαθαίναν στό Δημοτικό. «… Ὅλα ἡ πατρίδα μας. Κι αὐτά κι ἐκεῖνα…» Συμφωνῶ. Αὐτοί πού πολέμησαν καί σκοτώθηκαν στά βουνά τῆς Πίνδου, αὐτοί πού ἀλληλοσκοτώθηκαν ἀργότερα παίζοντας ἐν ἀγνοίᾳ τους ἄλλων τά παιχνίδια. Τόχουμε φαίνεται μέσα μας καί τό μικρό καί τό μεγάλο, ἀνάλογα πού καί πότε θά βρεθοῦμε. Ἴσως καί πάλι νά ξαναφαγωθοῦμε, κάποια στιγμή ὅμως θά μάθουμε. Αὐτό πού χρειάζεται εἶναι νά μήν ξεχνᾶμε τό παρελθόν, νά μή τό σβήσουμε οὔτε ἀπό τήν μνήμη οὔτε ἀπό τήν καθημερινότητά μας. Ἄν κοιτάξουμε λίγο πρός τά πίσω θά βροῦμε μόνοι τόν δρόμο μας, χωρίς τήν «βοήθεια» καί τήν ὁρμήνια ἄλλων.
Δέν ἀσχολοῦμαι τήν στιγμή αὐτή μέ τίς προθέσεις τοῦ Μεταξᾶ, στόν βαθμό πού δέν ἀσχολοῦμαι καί μέ τίς προθέσεις αὐτῶν πού προσπαθοῦν νά τόν ἀποσυνδέσουν ἀπό τήν ἐπέτειο τῆς 28ης Ὀκτωβρίου. Μέ ἐκνευρίζουν αὐτοί πού ἐξαργυρώνουν τόν πατριωτισμό τους αρνούμενοι σέ ἕναν ἀλλοεθνῆ να κρατήσει την ἑλληνική σημαία, ὅπως με ἐκνευρίζουν και οἱ ἐπικριτές τῶν μαθητικῶν καί τῶν στρατιωτικῶν παρελάσεων, προβάλλοντας ἰσχυρισμούς ἁπλοϊκούς και γελοίους πώς παραπέμπουν στόν φασισμό. Με ἐκνευρίζουν ἀλλά ξέρω πώς εἴμαστε μαζί, εἶναι κομμάτι τοῦ λαού καί αὐτοί καί ἐκεῖνοι, πρέπει νά εἴμαστε μαζί. « Καί αὐτά, καί ἐκεῖνα» λοιπόν λέω καί εγώ. Μέ μιά προσθήκη. Χωρίς τούς προδότες, τούς καταδότες μέ τήν κουκούλα καί τό τεντωμένο χέρι πού ἔδειχναν τόν δρόμο γιά τό ἀπόσπασμα, χωρίς τούς ρουφιάνους καί τούς ἰδεολογικούς ἀπογόνους τους. Χωρίς τούς κεφαλαιοκράτες, δηλαδή τούς κάλπικους πατριῶτες, αὐτούς πού σπεκουλάρουν στό ΟΧΙ τοῦ Μεταξᾶ καί ποδοπατοῦν τήν Ἐθνική Αντίσταση. Ὁ πατριωτισμός δέν εἶναι ἰδεολογία, οἱ καπιταλιστές τόν κάναν ἔτσι γιατί τους βόλευε, ὅταν εἶναι δεμένος μέ τόν λαό εἶναι κοινωνική κατάκτηση, εἶναι ὁ αὐθεντικός πατριωτισμός ὁ ποτισμένος μέ αἷμα. Ὅποιος ξεχωρίζει τό ἔθνος άπό την κοινωνία, δεξιός ἤ ἀριστερός, δέν μᾶς κάνει.
Τό πόσο ἀξεδιάλυτα εἶναι αὐτά τά δυό στοιχεῖα ἐδῶ καί πάρα πολλά χρόνια, ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ὁμήρου μέχρι σήμερα, τό λέει πολύ ὄμορφα καί ἕνας σύγχρονός μας, ὁ Διονύσης Χαριτόπουλος, σέ ἕνα παλιότερο ἄρθρο του μέ τίτλο «Ἱστορία ντεμοντέ» http://www.antibaro.gr/society/xaritopoulos_istoria.php
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009
Οἱ ἀνοιχτές φλέβες τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς (1) -Ἐντουάρντο Γκαλεάνο
Ἀπόσπασμα ἀπό τό ὁμότιτλο βιβλίο τοῦ Ἐντουάρντο Γκαλεάνο σέ μετάφραση Φώντα Κονδύλη
...Ἡ ὑπανάπτυξη, ἔλεγε ὁ Τσέ Γκεβάρα, εἷν’ ἕνας νάνος μέ πελώριο κεφάλι καί μ’ὁλοστρόγγυλη κοιλιά. Τά ἰσχνά πόδια του καί τά κοντά χέρια του δέν ἐναρμονίζονται μέ τό ὑπόλοιπο κορμί του. Ἡ Ἀβάνα ἄστραφτε, οἱ κάντιλακ βοοῦσαν μεσ’ τίς πολυτελεῖς λεωφόρους της καί μέσα στό μεγαλύτερο καμπαρέ τοῦ κόσμου οἱ ὀμορφότερες βεντέτες λικνίζονταν στό ρυθμό τῶν τραγουδιῶν τοῦ Lecuona. Ταυτόχρονα στήν κουβανέζικη ὕπαιθρο, ἕνας μόνο ἀγροτοεργάτης στούς δέκα μποροῦσε νά πιεῖ γάλα, μόλις τό 4% τοῦ πληθυσμοῦ ἔτρωγε κρέας καί σύμφωνα μέ τό Ἐθνικό Συμβούλιο τῆς Οἰκονομίας, τά τρία πέμπτα τῶν ἐργατῶν ἀμοίβονταν μέ μισθούς τρεῖς ἤ τέσσερεις φορές κατώτερους ἀπό τό κόστος ζωῆς.
Ἡ ζάχαρη δέν δημιούργησε παρά νάνους. Γέννησε ἔτσι καί γίγαντες ἤ τουλάχιστον, συνέβαλε στήν αὔξησή τους σέ μεγάλο βαθμό. Ἡ ζάχαρη τῆς τροπικῆς λατινικῆς Ἀμερικῆς συνέβαλε τεράστια στή συσσώρευση κεφαλαίων πού ἐπέτρεψαν τή βιομηχανική ἀνάπτυξη τῆς Ἀγγλίας, τῆς Γαλλίας, τῆς Ὀλλανδίας ἀλλά καί τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Ἀντίθετα, σακάτεψε τήν οἰκονομία τῆς βόρειο-ἀνατολικῆς Βραζιλίας καί τῶν Ἀντιλλῶν καί ἀποφάσισε τήν ἱστορική καταστροφή τῆς Ἀφρικῆς. Τό ἐμπορικό τρίγωνο μεταξύ Εὐρώπης, Ἀφρικῆς καί Ἀμερικῆς εἶχε ὡς κίνητρο τό ἐμπόριο τῶν σκλάβων πού προορίζονταν γιά τίς ζαχαροφυτεῖες. « Ἡ ἱστορία μερικῶν κρυστάλλων ζάχαρης εἶναι ὁλόκληρη ἕνα μάθημα πολιτικῆς οἰκονομίας, πολιτικῆς ἀλλά καί ἠθικῆς» ἔλεγε ὁ Auguste Cochin.
Οἱ φυλές τῆς δυτικῆς Ἀφρικῆς περνοῦσαν τόν καιρό τους πολεμώντας μεταξύ τους γιά ν’ αὐξήσουν, μέ τούς αἰχμαλώτους τοῦ πολέμου, τά ἀποθέματά τους σέ σκλάβους. Ἀνῆκαν στά ἀποικιακά ἐδάφη τῆς Πορτογαλίας, ἀλλά οἱ Πορτογάλοι δέν διέθεταν οὔτε πλοῖα οὔτε βιομηχανικά εἴδη νά προσφέρουν τήν ἐποχή ὅπου ἄνθιζε τό ἐμπόριο τῶν Μαύρων καί μεταμορφώθηκαν σέ ἁπλούς μεσίτες ἀνάμεσα σέ δουλέμπορους ἄλλων δυνάμεων καί στούς ἀφρικανούς βασιλίσκους. Ἡ Ἀγγλία, στό μέτρο τῶν ἀναγκῶν της, ὑπῆρξε ὁ μεγάλος πρωταθλητής τῆς ἀγορᾶς καί τῆς πώλησης ἀνθρώπινης σάρκας. Οἱ Ὀλλανδοί εἶχαν, βέβαια, μία πιό μακρόχρονη παράδοση σ’ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τό ἐμπόριο, ἐπειδή ὁ Κάρολος ὁ Ἐ τούς εἶχε παραχωρήσει τό μονοπώλιο τῆς μεταφορᾶς Μαύρων πρός τήν Ἀμερική προτοῦ ἡ Ἀγγλία ἀποκτήσει τό δικαίωμα νά εἰσάγει σκλάβους στίς ξένες ἀποικίες. Στή Γαλλία, ὁ Λουδοβίκος XIV, ὁ βασιλιάς Ἥλιος, μοιραζόταν μέ τόν βασιλιά τῆς Ἱσπανίας, τό ἥμισυ τῶν οἰκονομικῶν πόρων τῆς ἑταιρείας τῆς Γουϊνέας πού ἱδρύθηκε στά 1701 γιά νά μεταφέρει τούς σκλάβους στήν Ἀμερική. Κι ὁ ὑπουργός του Κολμπέρ, δημιουργός της ἐθνικῆς ἐκβιομηχάνισης, εἶχε λόγους νά βεβαιώνει ὅτι τό δουλεμπόριο τῶν νέγρων ἦταν τό μόνο κατάλληλο «νά προωθήσει ἁλματωδῶς τό ἐθνικό ἐμπορικό ναυτικό».
Ὁ Ἄνταμ Σμίθ ἔλεγε ὅτι ἡ ἀνακάλυψη τῆς Ἀμερικῆς εἶχε «ἀνυψώσει τό κερδοσκοπικό σύστημα σ’ ἕνα βαθμό μεγαλείου καί δόξας ὅπου δέν εἶχε φθάσει ποτέ προηγουμένως».
Κατά τήν ἄποψη τοῦ Sergio Bagu, ὁ τρομαχτικότερος μηχανισμός συσσώρευσης τοῦ εὐρωπαϊκοῦ κερδοσκοπικοῦ κεφαλαίου ὑπῆρξε ἡ ἀμερικάνικη δουλεία. Μέ τή σειρά του τό κεφάλαιο ἔγινε «ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος ὅπου οἰκοδομήθηκε τό γιγάντιο βιομηχανικό κεφάλαιο τῆς σύγχρονης ἐποχῆς». Ἡ ἀνάσταση τῆς ἑλληνορωμαϊκῆς σκλαβιᾶς τοῦ Νέου Κόσμου εἶχε θαυμαστά ἀποτελέσματα: πολλαπλασίασε τά καράβια, τά ἐργοστάσια, τούς σιδηρόδρομους καί τίς τράπεζες ξένων χωρῶν ἀρχικά γιά κακή μοίρα τῶν σκλάβων πού διέσχιζαν τόν Ἀτλαντικό. Ἀνάμεσα στίς ἀρχές τοῦ XVI αἰώνα καί στά τέλη τοῦ ΧΙΧ αἰώνα, πολλά ἑκατομμύρια Ἀφρικανῶν – δέν ξέρουμε ἀκριβῶς πόσα – πέρασαν τόν ὠκεανό. Ἐκεῖνο πού ξέρουμε εἶναι ὅτι ὑπῆρξαν πολύ περισσότεροι ἀπ’ τούς λευκούς εὐρωπαίους μετανάστες καί ἀκόμη ὅτι, βέβαια, πολύ λιγότεροι ἐπέζησαν. Ἀπό τό Πότομακ ἕως τό Ρίο ντέ λά Πλάτα, οἱ σκλάβοι ἦταν αὐτοί πού ἔχτισαν τά σπίτια τῶν ἀφεντικῶν τους, ἀποψίλωσαν τά ἐδάφη, ἔκοψαν καί ἄλεσαν τό ζαχαροκάλαμο, φύτεψαν μπαμπάκι, καλλιέργησαν κακάο, μάζεψαν τόν καφέ καί τό κακάο, καί ἐξερεύνησαν τίς κοῖτες τῶν ποταμῶν ψάχνοντας γιά χρυσάφι. Πόσες ἄραγε Χιροσίμα ἀντιπροσωπεύουν αὐτές οἱ ἀπανωτές ἐξολοθρεύσεις; Ἕνας Ἄγγλος ἄποικος, ἰδιοκτήτης φυτείας στή Τζαμάϊκα, βεβαιώνει: « Εἶναι πιό εὔκολο νά ἀγοράζεις Μαύρους παρά νά τούς τρέφεις». Ο Caio Prado ὑπολογίζει ὅτι, ὡς τίς ἀρχές τοῦ XIX αἰώνα, πέντε μέ ἔξι ἑκατομμύρια Ἀφρικανῶν ἔφτασαν στήν Βραζιλία. Ἡ Κούβα ἦταν τότε μία ἀγορά σκλάβων τό ἴδιο σημαντική ὅσο ἦταν προηγουμένως ὁλόκληρο τό δυτικό ἠμισφαίριο.
Στά 1562, ὁ κυβερνήτης Τζόν Χόουκινς εἶχε ἀπολύσει τρακόσιους Μαύρους πού εἶχαν μεταφερθεῖ μέ λαθρεμπόριο στήν πορτογαλική Γουϊνέα. Φρύαξε ἡ βασίλισσα Ἐλισσάβετ.
«Ἐκδίκηση! Τό πράγμα ζητᾶ σκληρή ἐκδίκηση!», κραύγασε. Ὅ Χόουκινς, ὅμως, τῆς εἶπε ὅτι, σ’ ἀντάλλαγμα τῶν σκλάβων εἶχε ἀποκτήσει ἕνα φορτίο ζάχαρη καί δέρματα, μαργαριτάρια καί πιπερόριζα. Ἡ βασίλισσα συγχώρεσε τόν πειρατή καί ἔγινε ἐμπορικός συνεταῖρος του. Ἕναν αἰώνα ἀργότερα, ὁ δούκας τοῦ Γυόρκ ἀποτύπωνε μέ κόκκινο σίδερο τά ἀρχικά του DY πάνω στόν ἀριστερό γλουτό ἤ τό στῆθος τριῶν χιλιάδων Μαύρων τούς ὁποίους μετέφερε κάθε χρόνο στά «νησιά τῆς ζάχαρης» ἡ ἐπιχείρησή του. Η Real Compania Africana, τήν ὁποία ὁ Κάρολος ὁ ΙΙ εἶχε συμπεριλάβει ἀνάμεσα στούς μετόχους του, πρόσφερε 300% μερίσματα. Ὡστόσο, σέ ἀριθμό ἑβδομήντα χιλιάδων σκλάβων πού φόρτωσε μεταξύ τοῦ 1680 καί 1688, μόνο σαράντα ἔξι χιλιάδες ἐπέζησαν τοῦ ταξιδιοῦ. Ἀναρίθμητοι Ἀφρικανοί πέθαιναν στήν μεταφορά, θύματα ἐπιδημιῶν ἤ ὑποσιτισμοῦ. Ὁρισμένοι αὐτοκτονοῦσαν ἀρνούμενοι νά φᾶνε, ἄλλοι κρεμόντουσαν ἀπό τίς ἁλυσίδες τους ἤ ἔπεφταν στή θάλασσα, ὅπου ἀφθονοῦσαν οἱ καρχαρίες. Ἀργά, ἀλλά σταθερά, ἡ Ἀγγλία ἀφαιροῦσε ἀπ’ τήν Ὀλλανδία τήν ἡγεμονία τοῦ δουλεμπορίου τῶν Μαύρων. Η South Sea Company ὑπῆρξε ὁ κύριος ἐπικαρπωτής τοῦ «δικαιώματος προμήθειας» πού παραχώρησε ἡ Ἱσπανία στούς Ἄγγλους, καί ἐνδιαφέρθηκαν γι’ αὐτήν οἱ πιό ἐξέχουσες προσωπικότητες τῆς βρετανικῆς πολιτικῆς καί τῆς βρετανικῆς οἰκονομίας. Τό ἐμπόριο αὐτό, πιό προσοδοφόρο ἀπ’ ὁποιοδήποτε ἄλλο, ἔκανε τό Χρηματιστήριο τοῦ Λονδίνου νά παραφρονήσει καί προκάλεσε ἕνα φανταστικό κερδοσκοπικό πυρετό.
Ἡ μεταφορά τῶν σκλάβων ἀνέδειξε τό Μπρίστολ, ναυπηγικό κέντρο, στή δεύτερη πόλη τῆς Ἀγγλίας καί τό Λίβερπουλ στό μεγαλύτερο λιμάνι τοῦ κόσμου. Τά πλοῖα γέμιζαν τά ἀμπάρια τους μέ ὄπλα, μέ ὑφάσματα, μέ ἀρκευθίτη καί ρούμι ἀρκετά νερωμένο, μέ ψεύτικα κοσμήματα καί πολύχρωμες χάντρες, μέ τά ὁποῖα θά πλήρωναν τό ἀνθρώπινο ἐμπόρευμα τῆς Ἀφρικῆς, ἀλλά καί τή ζάχαρη, τό μπαμπάκι ,τό καφέ καί τό κακαό τῶν ἀποικιακῶν φυτειῶν τῆς Ἀμερικῆς. Οἱ Ἄγγλοι ἐπέβαλαν στίς θάλασσες τήν αὐτοκρατορία τους. Στά τέλη τοῦ ΧVIII αἰώνα, ἡ Ἀφρική καί οἱ Ἀντιλλες ἔδιναν δουλειά σέ ἑκατόν ὀγδόντα χιλιάδες ἐργάτες ὑφαντουργούς τοῦ Μάντσεστερ. Τά μαχαίρια ἔρχονταν ἀπ’ τό Σέφιλντ καί τό Μπέρμιγχαμ, ἑκατόν πενήντα χιλιάδες τόν χρόνο. Οἱ κάτοικοι τῆς Ἀφρικῆς δέχονταν τά ἐμπορεύματα τῆς βρετανικῆς βιομηχανίας καί παραχωροῦσαν τά φορτία τῶν σκλάβων στούς δουλεμπόρους. Ἔτσι, ἐξασφάλιζαν καινούργια ὄπλα καί μία γενναία ποσότητα οἰνοπνευματωδῶν γιά νά ὀργανώσουν νέα ἀνθρωποκυνηγητά μέσα στά χωριά. Πρόσφεραν ἀκόμη φίλντισι, κερί καί φοινικόλαδο. Πολλοί σκλάβοι ἔρχονταν ἀπ’ τά δάση καί δέν εἶχαν δεῖ ποτέ θάλασσα. Μπέρδευαν τά μουγκρητά τοῦ ὠκεανοῦ μέ τά μουγκρητά κάποιου κρυμμένου ζώου πού τούς περίμενε γιά νά τούς καταβροχθίσει ἤ, σύμφωνα μέ τήν μαρτυρία ἑνός ἐμπόρου τῆς ἐποχῆς, πίστευαν, καί δέν ἔπεφταν ἔξω ἀπό κάποια ἄποψη, ὅτι θά τούς μετέφεραν σάν πρόβατα ἐπί σφαγῇ, γιατί οἱ Εὐρωπαῖοι ἐκτιμοῦσαν πάρα πολύ τήν σάρκα τους. Οἱ « γάτες μέ τίς ἐννιά οὐρές» δέν μποροῦσαν νά καταφέρουν καί πολλά πράγματα γιά νά καταστείλουν τήν ἀπόγνωση τῶν Ἀφρικανῶν πού τούς ὁδηγοῦσε στήν αὐτοκτονία.
Τά ἀνθρώπινα τοῦτα κτήνη πού ἐπιζοῦσαν ἀπ’ τήν πείνα, τίς ἀρρώστειες καί τό τσουβάλιασμα τῆς μεταφορᾶς ἐκθέτονταν – ράκη, πετσί καί κόκκαλο- στήν κεντρική πλατεῖα, ἀφοῦ πρῶτα ἔκαναν παρέλαση στούς δρόμους τῶν ἀποικιῶν κάτω ἀπ’τούς ἤχους τῆς καραμούζας. Ὅσοι ἔφταναν πολύ ἐξαντλημένοι στά νησιά τῆς Καραϊβικῆς, τό πιθανότερο ἦταν νά ριχτοῦν στίς ἀποθῆκες τῶν σκλάβων πρίν ἀντιμετωπίσουν τά βλέμματα τῶν ἀγοραστῶν τους. Ἄφηναν τούς ἀρρώστους νά πεθαίνουν στίς ἀποβάθρες. Οἱ σκλάβοι πουλιόντουσαν μέ μετρητά ἤ μέ τριετεῖς συναλλαγματικές. Τά πλοῖα ξαναγύριζαν στό Λίβερπουλ φορτωμένα μέ τροπικά προϊόντα: στίς ἀρχές τοῦ XVIII αἰώνα, τά τρία τέταρτά τοῦ μπαμπακιοῦ πού κατεργάζονταν ἡ ἀγγλική ὑφασματοβιομηχανία, προέρχονταν ἀπ’ τίς Ἀντιλλες. Μόνον ἀργότερα ἡ Γεωργία καί ἡ Λουιζιάνα γίνηκαν οἱ βασικές της πηγές ἐφοδιασμοῦ. Στά μέσα τοῦ αἰώνα, ὑπῆρχαν στήν Ἀγγλία ἑκατόν εἴκοσι διϋλιστήρια ζάχαρης.
Ἕνας Ἄγγλος τότε μποροῦσε νά ζήσει μέ ἔξι λίρες τόν χρόνο. Τά ἐτήσια κέρδη τῶν δουλεμπόρων τοῦ Λίβερπουλ ξεπερνοῦσαν τό ἕνα ἑκατομμύριο ἑκατό χιλιάδες λίρες, ἄν ὑπολογίσουμε μόνο τά χρήματα πού προέρχονταν ἀπ’ τά νησιά τῆς Καραϊβικῆς, χωρίς νά συμπεριλάβουμε τά κέρδη τοῦ ἐμπορίου. Δέκα μεγάλες ἑταιρίες εἶχαν τόν ἔλεγχο τῶν δύο τρίτων τοῦ ἐμπορίου. Τό Λίβερπουλ ἐγκαινίασε μία νέα διάταξη στίς προβλῆτες. Ἔφτιαχναν πλοῖα ὅλο καί μεγαλύτερα, μ’ ὅλο καί μεγαλύτερο ἐκτόπισμα. Οἱ χρυσοχόοι πρόσφεραν
«ἀσημένιες καδένες καί περιδέραια γιά τούς νέγρους καί τά σκυλιά», οἱ κομψευόμενες περνοῦσαν κορδωμένες, συνοδευόμενες ἀπό ἕναν πίθηκο ντυμένο μέ κεντημένο μισοφόρι κι’ ἀπό ἕνα νεαρό σκλάβο πού φοροῦσε τουρμπάνι καί φουσκωτά μεταξωτά βρακιά. Ἕνας οἰκονομολόγος ὀνόμασε τό δουλεμπόριο τῶν Μαύρων «βασική ἀρχή, θεμέλιο ὅλων τῶν ἄλλων, τό ἐλατήριο τῆς μηχανῆς πού θέτει σέ λειτουργία κάθε στοιχεῖο τοῦ γραναζιοῦ». Οἱ τράπεζες πλήθαιναν στό Λίβερπουλ, στό Μάντσεστερ, στό Μπρίστολ, στό Λονδίνο καί τή Γλασκώβη. Ἡ Λόυντ συσσώρευε τά κέρδη ἀσφαλίζοντας σκλάβους, καράβια καί φυτεῖες. Σέ λίγο οἱ ἀνταποκριτές τῆς ἐφημερίδας London Gazette ἀνάγγειλαν πώς οἱ φυγάδες σκλάβοι ἔπρεπε νά παραδοθοῦν στή Λόυντ. Μέ τά κεφάλαια πού εἰσέπραξαν ἀπό τό δουλεμπόριο, κατασκεύασαν τό σιδηρόδρομο τῆς Δύσης καί βιομηχανίες γεννήθηκαν, ὅπως τά λατομεῖα σχιστολίθου στή χώρα τῶν Γάλλων. Τό κεφάλαιο πού συγκεντρώθηκε χάρη στό ἐμπορικό τρίγωνο: ἐργοστάσια, σκλάβοι, ζάχαρη, ἔκανε δυνατή τήν ἀνακάλυψη τῆς ἀτμομηχανῆς: ὁ Τζέημς Βάτ χρηματοδοτήθηκε ἀπό ἔμπορους πού εἶχαν πλουτίσει μέ τόν τρόπο αὐτό, μᾶς πληροφορεῖ ὁ Ἔρικ Οὐίλιαμς μέσα στό πολύ τεκμηριωμένο ἐπί τοῦ θέματος ἔργο του.
Στίς ἀρχές τοῦ XIX αἰώνα, ἡ Μεγάλη Βρετανία ἔγινε ὁ κύριος προπαγανδιστής τῆς ἀπελευθέρωσης τῶν σκλάβων. Ἡ ἀγγλική βιομηχανία εἶχε ἀνάγκη ἀπό δῶ καί πέρα τίς διεθνεῖς ἀγορές πού παρουσίαζαν αὐξημένη ζήτηση, πράγμα πού τήν ὑποχρέωνε νά ἀναπτύξει τό καθεστώς τῶν μισθῶν. Ἐπί πλέον, ἐγκαινιάζοντας μία τέτοια χρήση στίς ἀγγλικές ἀποικίες τῶν νησιῶν τῆς Καραϊβικῆς, ἡ βραζιλιάνικη ζάχαρη, προϊόν τῶν σκλάβων ἐργατῶν, ξανάβρισκε ὁρισμένα πλεονεκτήματα ἀπό τά σχετικῶς χαμηλά ἔξοδα παραγωγῆς της. Ὁ βρετανικός στόλος ρίχτηκε στήν καταδίωξη τῶν δουλεμπορικῶν πλοίων, χωρίς μ’ αὐτό νά μειώσει, κάθε ἄλλο μάλιστα, τό ἐμπόριο μέ κατεύθυνση τήν Κούβα ἤ τήν Βραζιλία. Ὅταν τά ἀγγλικά πλοῖα συναντοῦσαν τά πλοῖα τῶν πειρατῶν, οἱ σκλάβοι εἶχαν κιόλας ριχτεῖ στήν θάλασσα: δέν ἔβρισκαν παρά μόνο τήν μυρωδιά τους, τούς ἀτμολέβητες στό φούλ, καί πάνω στή γέφυρα ἕναν κεφάτο καπετάνιο. Ἡ περιστολή ἀνέβασε τίς τιμές καί αὔξησε σημαντικά τά κέρδη. Στά μέσα τοῦ αἰῶνα, οἱ ἔμποροι πρόσφεραν ἕνα παλιό τουφέκι γιά κάθε γεροδεμένο Ἀφρικανό, τόν ὁποῖο πουλοῦσαν κατόπιν στήν Κούβα σέ μία τιμή πάνω ἀπό ἑξακόσια δολάρια.
Τά μικρά νησιά τῆς Καραϊβικῆς ὑπῆρξαν πολύ πιό σημαντικά γιά τήν Ἀγγλία ἀπ’ ὅτι οἱ βόρειες ἀποικίες της. Στήν Μπαρμπάντε, στήν Τζαμάϊκα καί στό Μόνσερατ ἀπαγορευόταν νά κατασκευάζει κανείς ἔστω καί μία βελόνα ἤ ἕνα πέταλο ἀλόγου γιά δικό του λογαριαμό. Ἡ κατάσταση ἦταν τελείως διαφορετική στή Νέα Ἀγγλία, πράγμα πού διευκόλυνε ὄχι μόνο τήν οἰκονομική της ἀνάπτυξη μά καί τήν πολιτική ἀνεξαρτησία της.
Εἶναι βέβαιο ὅτι τό δουλεμπόριο τῶν Μαύρων στή Νέα Ἀγγλία ὑπῆρξε ἡ μαγιά ἑνός μεγάλου μέρους τοῦ κεφαλαίου πού διευκόλυνε τή βιομηχανική ἐπανάσταση στίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς. Στά μέσα τοῦ ΧVΙΙΙ αἰῶνα, τά δουλεμπορικά πλοῖα τοῦ Βορρᾶ μετέφεραν ἀπ’ τή Βοστώνη, ἀπ’ τό Νιοῦπορτ ἤ τήν Προβιντενς βαρέλια γεμάτα ρούμι μέ προορισμό τήν Ἀφρική. Ἐκεῖ, τά ἀντάλλασαν μέ σκλάβους. Αὐτοί πουλιόνταν στίς Ἀντιλλες, ἀπ’ ὅπου ἔβγαζαν τή μελάσσα γιά νά τή στείλουν στή Μασαχουσέτη. Στήν πόλη αὐτή, ἡ μελάσσα ἔμπαινε στήν ἀπόσταξη γιά νά μεταμορφωθεῖ τελικά σέ ρούμι. Τό καλύτερο ρούμι τῶν Ἀντιλλῶν, τό Ρούμι τῶν Δυτικῶν Ἰνδιῶν, δέν τό ἔφτιαχναν ἐπί τόπου. Οἱ ἀδελφοί Μπράουν, ἀπό τή Προβιντενς, μέ τά κεφάλαια πού ἀπέκτησαν ἀπό τό δουλεμπόριο, ἔφτιαξαν τά χυτήρια πού προμήθευσαν τόν στρατηγό Γεώργιο Οὐάσιγκτον μέ τά κανόνια τοῦ πολέμου τῆς Ἀνεξαρτησίας. Οἱ φυτεῖες τῶν νησιῶν τῆς Καραϊβικῆς, καταδικασμένες στήν καλλιέργεια τοῦ ζαχαροκάλαμου, μποροῦν νά θεωρηθοῦν ὄχι μόνο τό δυναμικό κέντρο τῆς ἀνάπτυξης τῶν «δεκατριῶν ἀποικιῶν» γιά τήν ὑποστήριξη πού πρόσφερε τό δουλεμπόριο τῶν Μαύρων στή ναυτιλία καί στά διυλιστήρια τῆς Νέας Ἀγγλίας, μά ἀποτέλεσαν καί τήν ἰδανική ἀγορά γιά τήν ἀνάπτυξη τῶν ἐξαγωγῶν σέ πλεῖστα ἀγαθά, σέ ξυλεία, καί σέ ἐξοπλισμό προοριζόμενο γιά τά διυλιστήρια τῆς ζάχαρης. Ἡ ἀγορά τούτη ἐμφύσησε τήν εὐμάρειά της στήν ἀγροτική καί πρόωρα ἐργοστασιακή οἰκονομία τοῦ Βόρειου Ἀτλαντικοῦ. Τά πλοῖα πού φτιάχνονταν στά ναυπηγεῖα τῶν ἀποίκων του Βορρᾶ κουβαλοῦσαν στήν Καραϊβική μεγάλες ποσότητες ἀπό φρέσκα καί καπνιστά ψάρια, βρώμη καί σιτάρι, μαῦρα φασόλια, ἀλεύρι, βούτυρο, τυριά, κρεμμύδια, ἄλογα καί βόδια, κεριά καί σαπούνι, ὑφάσματα, ξυλεία πεύκου, κέδρου καί βελανιδιᾶς γιά τό ἀμπαλλάρισμα τῆς ζάχαρης ( ἡ Κούβα ἀπέκτησε τό πρῶτο ἀτμοκίνητο πριόνι πού μπῆκε στή Λατινική Ἀμερική, ἀλλά δέν εἶχε ξυλεία νά κόψει), καθώς καί βαρέλια, σιδερένια στεφάνια, κρίκους καί καρφιά.
Ἔτσι λοιπόν μεταγγιζόταν τό αἷμα. Οἱ ἀναπτυγμένες χῶρες ἀναπτύσσονταν ἀκόμη περισσότερο, κι οἱ ὑπανάπτυκτες βούλιαζαν ἀκόμη πιό βαθιά στήν ὑπανάπτυξη...
Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009
3 Ἐπονίτες -Πολεμᾶμε καί τραγουδάμε
Στίς 23 Αὐγούστου 1944 μετά τήν ἀστραπιαία σοβιετική ἐπίθεση, ὁ Ἀντονέσκου στήν Ρουμανία συνθηκολογεῖ, ἡ Τουρκία βγαίνει ἀπό τήν οὐδετερότητα, ἡ δέ Βουλγαρία ἀλλάζει στρατόπεδο. Το καράβι ἀρχίζει να βυθίζεται και ἀρχίζουν οἱ ἐγκαταλείψεις. 3 ἡμέρες μετά, στίς 26 Αὐγούστου, ἐκδίδεται ἡ γενική διαταγή ἀποχώρησης τῶν γερμανικῶν δυνάμεων ἀπό τήν Ἑλλάδα. Ἡ ἀποχώρηση ἡ ὁποία ὁλοκληρώθηκε στίς 12 Ὀκτωβρίου 1944 εἶναι ἀρκετά ἐνδιαφέρουσα, χωρίς ἰδιαίτερα προβλήματα γιά τίς γερμανικές δυνάμεις, σέ ἀντίθεση μέ ὅτι θά περίμενε κανείς.
Ἀπό τά ἑλληνικά νησιά οἱ Γερμανοί κατευθύνονται στήν Ἀθήνα γιά νά προχωρήσουν ἔπειτα πρός τήν Γιουγκοσλαυία. Καθώς διασχίζουν τίς θάλασσες, τά βρετανικά ἀεροπλάνα πετοῦν ἀπό πάνω τους χωρίς νά τούς χτυποῦν. Τό ἴδιο καί τά ὑποβρύχια. Οἱ ἀνθρώπινες ἀπώλειες εἶναι μηδαμινές καί ὁ ὁπλισμός ἄθικτος. Αὐτό ἐπιφέρει τίς διαμαρτυρίες τῶν Ρώσων, ἀναγκάζοντας τούς Ἄγγλους νά βομβαρδίσουν μετά τίς 20 Σεπτεμβρίου τά ἀεροδρόμια τοῦ Τατοῒου, τῆς Ἐλευσίνας καί τοῦ Καλαμακίου. Γιά τά μάτια τοῦ κόσμου.
Σέ συνέντευξη πού ἔδωσε στόν Βάσο Μαθιόπουλο καί δημοσιεύτηκε στό ΒΗΜΑ τό 1976, ὁ ὑπουργός τῆς Πολεμικῆς καί Βιομηχανικῆς Παραγωγῆς τοῦ Χίτλερ Ἄλμπερτ Σπέερ, δήλωσε:
«… Εἶμαι αὐτήκοος μάρτυς ἑνός γεγονότος πού μᾶς εἶχε προκαλέσει μεγάλη ἐντύπωση τό φθινόπωρο τοῦ 1944. Θυμᾶμαι συγκεκριμένα ὅτι ὁ στρατηγός Γιόντλ, ἀρχηγός τοῦ Γενικοῦ(γερμανικοῦ) Ἐπιτελείου, ἦρθε μία μέρα καί μοῦ ἀνέφερε ὅτι ἐπῆλθε συμφωνία σέ ὑψηλό ἐπίπεδο μεταξύ Ἀγγλίας καί Γερμανίας, πού ἀφοροῦσε τήν Ἑλλάδα. Ἡ συμφωνία αὐτή, πρωτοφανής μέχρι τότε κι ὅπως γνωρίζω ΜΟΝΑΔΙΚΗ σέ ὅλο τό Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ἀφοροῦσε, ὅπως τουλάχιστον μοῦ εἶπε ὁ Γιόντλ, τήν ἐκκένωση τῆς Ἑλλάδας ἀπό τά γερμανικά στρατεύματα χωρίς βρετανική ἐνόχληση. Ἡ συμφωνία αὐτή ἔγινε στή Λισαβώνα καί τό ποιός εἶχε τήν πρωτοβουλία δέν ξέρω, ἀλλά δέν πιστεύω ὅτι ἔγινε σέ διπλωματικό ἐπίπεδο ἀλλά πολύ ὑψηλότερα γιά νά μήν ὑπάρξουν ἀκριτομυθίες. Ἡ πληροφορία γιά τό περίεργο αὐτό ‘ τζέντλεμαν ἀγκρίμεντ’ μεταξύ Λονδίνου καί Βερολίνου προκάλεσε σέ ὅσους τό ἔμαθαν κατάπληξη. Καί πράγματι οἱ Ἄγγλοι τήν τήρησαν. Τά γερμανικά πολεμικά καί μεταγωγικά σκάφη φορτώθηκαν στρατό ἀπό τά ἑλληνικά νησιά –πού ἐκκένωναν-πέρασαν, τό φθινόπωρο τοῦ 1944, ἀνενόχλητα μπροστά ἀπό τά μάτια τῶν Βρετανῶν καί ἀνάμεσα ἀπό τά βρετανικά ὑποβρύχια στό Αἰγαῖο καί τή Μεσόγειο. Τό τίμημα τῆς συμφωνίας, κατά τή γνώμη μου, ἦταν νά παραχωρήσουν οἱ Γερμανοί τήν Θεσσαλονίκη στούς Ἄγγλους ἀμαχητί καί μ’αὐτό τόν τρόπο ἡ Ἑλλάδα νά περιέλθει στό δυτικό στρατόπεδο. Καί βέβαια ὁ Χίτλερ θά κρατοῦσε ἀνέπαφες τίς δικές του δυνάμεις πού κατεῖχαν τόν ἑλληνικό χῶρο.
Θά ἤθελα νά προσθέσω ὅτι τήν συμφωνία αὐτή τήν γνώριζε καί ὁ Φόν Ὄβεν, πού ἦταν διευθυντής Τύπου στό γραφεῖο Προπαγάνδας. Σέ βιβλίο, πού ἔγραφε τό 1975, ἀναφέρει ὅτι ὁ Γκαῖμπελς εἶχε πάρει μέρος στίς διαπραγματεύσεις γιά τή σύναψη τῆς συμφωνίας αὐτῆς πού ἔγινε στή Λισαβώνα. ‘Καί μάλιστα ὁ Γκαῖμπελς μέ ἰδιαίτερη χαρά μοῦ τήν ἀνέφερε’, σημειώνει ὁ φόν Ὄβεν, γιατί πίστευε ὅτι ἡ συμφωνία αὐτή μποροῦσε νά εἶναι ἀπαρχή καί γιά ἄλλες ἀνάλογες. Ὅμως ὁ Χίτλερ, ἀπαγόρευσε ρητά νά ἐπαναληφθεῖ ἀνάλογη βρετανογερμανική συμφωνία.»
Ἡ τακτική αὐτή τῶν Ἄγγλων δέν δημιούργησε προβλήματα μόνο στούς Ρώσους καί τούς παρτιζάνους τοῦ Τίτο, ὁ Τσόρτσιλ θυσίασε καί ἄνδρες δικούς του πού σκοτώθηκαν σέ μάχες μέ τούς Γερμανούς πού γλύτωσαν. Χωρίς τήν συμφωνία τῆς Λισαβώνας ἕνας μεγάλος ἀριθμός τῶν Γερμανῶν θά εἶχαν συλληφθεῖ. Ἀλλά τό ζητούμενο γιά τόν Τσόρτσιλ ἦταν νά ἐξασφαλίσει μέ κάθε θυσία τόν ἔλεγχο τῆς Ἑλλάδας. Γιά τόν σκοπό αὐτό ἔπρεπε νά ξεμπερδεύει μέ τόν ΕΛΑΣ καί ὄχι νά φθείρεται σέ συγκρούσεις μέ τούς Γερμανούς. Πέρα ἀπό τήν ἀπαράδεκτη συμφωνία μέ τόν ἐχθρό, χρησιμοποίησε καί τά προδοτικά Τάγματα Ἀσφαλείας. Θά δοῦμε παρακάτω μέ ποιό τρόπο.
Τά γερμανικά στρατεύματα τῆς Πελοποννήσου ἀποχωρώντας κινοῦνται βόρεια. Στήν πορεία τους αὐτή καί σάν κάλυψη στίς ἐπιθέσεις τοῦ ΕΛΑΣ Πελοποννήσου χρησιμοποιοῦν τά κατοχικά Τάγματα Ἀσφαλείας, τά ὁποία λειτουργοῦν σάν ὀπισθοφυλακή τῶν Γερμανῶν.
Ὁ Ἄρης Βελουχιώτης καί οἱ « Μαυροσκούφηδες» βρίσκονται στήν Πελοπόννησο ἀπό τόν Ἀπρίλη τοῦ ἴδιου χρόνου, διεξάγοντας μέ ἐπιτυχία μία σειρά ἀπό μάχες κατά τῶν Γερμανῶν καί τῶν ταγματασφαλιτῶν. Στό τελευταῖο κάλεσμα τοῦ Ἄρη πρός τούς ταγματασφαλίτες, στίς 30 Μαῒου, ἀρνήθηκαν νά καταθέσουν τά ὅπλα τους καί νά ἀποκηρύξουν τήν προδοτική τους στάση δίπλα στούς γερμανούς κατακτητές. Βουρλιᾶς, Καλαμάτα, Μελιγαλᾶς, Πύργος, Ἀχλαδόκαμπος, Γαργαλιάνοι. Παντοῦ λαϊκά δικαστήρια ξεκαθαρίζουν τήν κατάσταση μέ συνοπτικές διαδικασίες. Ὅπου δέν σχηματίσθηκαν λαϊκά δικαστήρια, οἱ ταγματασφαλίτες-συνεργάτες τῶν Γερμανῶν, λυντσαρίσθηκαν ἀπό τόν τοπικό πληθυσμό.
Ἡ συνθήκη τῆς Καζέρτας, πού ὑπογράφεται στίς 26 Σεπτεμβρίου 1944, ὁλοκληρώνει ἐπίσημα τίς συνομιλίες τῶν τελευταίων ἡμερῶν μεταξύ Ἄγγλων, τῆς κυβέρνησης Ἐθνικῆς Ἑνότητας καί τῶν ἑλληνικῶν ἀντιστασιακῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων. Μέ βάση τό κείμενο τῆς συμφωνίας οἱ τελευταῖες τίθενται κάτω ἀπό τίς διαταγές τοῦ Σκόμπυ μαζί μέ τήν φιλοβασιλική ὀρεινή ταξιαρχία τοῦ Ρίμινι – ἐκκαθαρισμένη ἀπό φιλοεαμικά στοιχεῖα, μετά τό κίνημα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Ὁ ΕΛΑΣ δένεται χειροπόδαρα, ὅπως εἶχε δεθεῖ καί τό ΕΑΜ καί ἡ ΠΕΕΑ στήν συμφωνία τοῦ Λιβάνου.
Τό μόνο πού ἀπαίτησε τό ΕΑΜ εἶναι ἡ σαφής πολιτική καταδίκη τῶν ταγμάτων ἀσφαλείας ἀπό τήν ἐπίσημη κυβέρνηση, τήν ὁποία καί πέτυχε. Σέ ἕνα ἀπό τά ἄρθρα τῆς συμφωνίας τῆς Καζέρτας ἀναφέρεται ρητά: « Τά Τάγματα Ἀσφαλείας θεωροῦνται ὄργανα τοῦ ἐχθροῦ. Θά χαρακτηρισθοῦν ὡς ἐχθρικοί σχηματισμοί, ἐκτός ἐάν παραδοθοῦν συμφώνως πρός διαταγάς ἐκδοθησομένας παρά τοῦ Στρατηγοῦ Διοικητοῦ τῶν ἐν Ἑλλάδι δυνάμεων.»
Μέ τόν τρόπο αὐτό ἐπικυρώνεται πολιτικά ἡ τακτική καί ἡ δράση τοῦ Ἄρη Βελουχιώτη. Ἄν καί γιά μικρό χρονικό διάστημα, ἀφοῦ ἀργότερα τούς ξαναχρησιμοποίησαν, οἱ Ἐγγλέζοι καί οἱ ἀστοί πολιτικοί προκειμένου νά σφίξουν τήν θηλειά γύρω ἀπό τό λαιμό τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης ἔδωσαν τούς ταγματασφαλίτες στόν ΕΛΑΣ. Ὄντως, παρά τήν ἀνωτέρω καταδίκη, ὁ στρατηγός Σκόμπυ, κάνοντας μιά προσχεδιασμένη κολοτούμπα διαβιβάζει ἐντολή στίς 27 Σεπτεμβρίου στόν ἤδη διορισμένο παράνομα ἀπό τούς Παπανδρέου καί Σκόμπυ - παρά τήν ἀντίθεση τῶν ὑπουργῶν τοῦ ΕΑΜ - στρατιωτικό διοικητή Ἀττικῆς Σπηλιωτόπουλο. Ὁ Σπηλιωτόπουλος ἦταν δωσίλογος καί εἶχε συνεργαστεῖ μέ τούς κατακτητές ( Κρίς Γούντχαουζ). Ἡ ἐντολή ἔλεγε τά ἑξῆς: «…Ὅταν οἱ Γερμανοί ἀποχωρήσουν ἤ παραδοθοῦν, τά Τάγματα Ἀσφαλείας θά λάβουν ὁδηγίας σας ἤ νά λιποτακτήσουν πρός τάς οἰκίας των ἤ νά παραδοθοῦν εἰς ὑμᾶς.»
Κοκκινιά –Τάγματα Ἀσφαλείας
Πράγματι, ἕνας ἀριθμός ταγματασφαλιτῶν πού παραδίνονται στήν Τρίπολη, Πάτρα καί Κόρινθο στέλνονται σέ στρατόπεδα τῆς Πελοποννήσου καί τῆς Χαλκιδικῆς, μαζί μέ τόν ὁπλισμό τους. Στά στρατόπεδα αὐτά Ἄγγλοι ἀξιωματικοί τούς ἐκπαιδεύουν στόν σύγχρονο ὁπλισμό. Μέ αὐτή τήν σκανδαλώδη μεταχείριση ἀπέναντι σέ προδότες καί βασανιστές, οἱ πρώην συνεργάτες τῶν Γερμανῶν λίγες ἡμέρες ἀργότερα θά ἀπελευθερωθοῦν, ὥστε νά χρησιμοποιηθοῦν στό πλευρό τῶν Ἄγγλων στά Δεκεμβριανά.
Ἕνα μήνα πρίν τήν ἐκκένωση τῆς Ἀθήνας ἀπό τούς Γερμανούς, τά Ἔς Ἔς ὀργιάζουν στό ἄντρο τῆς ὁδοῦ Μέρλιν. Στίς 11 Σεπτεμβρίου τουφεκίζουν τούς Ἕλληνες διερμηνεῖς ἤ τούς «αὐτοκτονοῦν» πετώντας τους ἀπό τά παράθυρα. Εἶναι ἀπό αὐτούς πού ξέρουν πολλά γιά τίς βαρβαρότητες τῶν Ἔς Ἔς καί πρέπει νά τούς κλείσουν τό στόμα. Στίς 2 Ὀκτωβρίου ἐκτελοῦν 25 πατριῶτες στόν Ὑμηττό καί ἄλλους 9 στό Κατσιπόδι. Στις 9 Ὀκτωβρίου κα[νε 400 σπίτια στό Κορωπί καί ἐκτελοῦν 44 ἄτομα.
Τίς τελευταῖες ἡμέρες παραμονῆς τῶν Γερμανῶν, στήν Ἀθήνα διεξάγονται πυρετώδεις συσκέψεις μεταξύ τοῦ ἀξιωματικοῦ τῶν Ἔς-Ἔς Σιμάνα καί τοῦ Φέλμυ, στρατιωτικοῦ διοικητῆ Ἀθηνῶν, γιά τό ἄν θά πρέπει νά καταστραφοῦν ὅλες οἱ ζωτικῆς φύσεως ἑλληνικές ἐγκαταστάσεις. Ὁ Σιμάνα εἶναι κάθετος καί ἐκτός αὐτῶν ζητᾶ καί τήν ἐκτέλεση ὅλων τῶν κρατουμένων στό Χαϊδάρι. Προπαρασκευάζει τήν ἀνατίναξη τοῦ λιμανιοῦ τοῦ Πειραιᾶ καί τοῦ φράγματος τῆς λίμνης τοῦ Μαραθώνα. Ἡ ξαφνική του ἀνάκληση στό Βερολίνο ἐπιτρέπει στόν «μετριοπαθῆ» Φέλμι νά πάρει τήν κατάσταση στά χέρια του. Προκειμένου νά προλάβει μία ἐπιδρομή τῶν Ἔς Ἔς διαλύει τό στρατόπεδο τοῦ Χαϊδαρίου. Μάλλον γιατί μαζί μέ τούς ἕλληνες κομμουνιστές ἐκεῖ κρατοῦνται ἀπό τόν Μάρτιο τοῦ 1944, σέ πολύ διαφορετικές συνθῆκες ἀπό τούς ὑπόλοιπους, καί οἱ ἀστοί πολιτικοί Θεμιστοκλῆς Σοφούλης, Γεώργιος Καφαντάρης καί Στυλιανός Γονατᾶς.
Ὅλο αὐτό τό διάστημα γίνονται διαπραγματεύσεις σχετικά μέ τήν ἀποχώρηση τῶν γερμανικῶν στρατευμάτων ἀπό τήν Ἀθήνα, στίς ὁποῖες συμμετέχουν ἐκτός τῶν Γερμανῶν ὑπό τόν Φέλμυ, οἱ Ἐγγλέζοι μέ τόν πράκτορα τῆς Ἰντέλιτζενς Σέρβις Μακάσκι. Κοινό σημεῖο ἀναφορᾶς τους ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, πού λόγῳ τῆς διώξεως του ἀπό τόν Μεταξά, ὁ ΕΛΑΣ παραβλέπει τήν συνεργασία του μέ Ἄγγλους καί Γερμανούς. Ὁ Δαμασκηνός καταφέρνει νά ἀποτρέψει τήν ἀνατίναξη τοῦ φράγματος τοῦ Μαραθώνα. Στήν ἀναμπουμπούλα τῶν ἡμερῶν παρουσιάζεται στόν Φέλμυ καί ὁ παλιός κινηματίας Πάγκαλος, ὁ ἐκ τῶν πρωτεργατῶν τῆς συγκροτήσεως τῶν ταγμάτων ἀσφαλείας, ὁ ὁποῖος σκέφτεται νά καλύψει τό κενό τῶν Γερμανῶν μέ πραξικόπημα. Παλιά του τέχνη κόσκινο. Προφανῶς γιά νά ἀποτρέψει τόν κομμουνιστικό κίνδυνο. Ὁ Φέλμυ τόν ξεφορτώνεται. Τό πιθανότερο εἶναι νά τοῦ εἶπε πώς γιά τήν ἀπόκρουση τοῦ κινδύνου ἔχουν φροντίσει οἱ Ἄγγλοι.
Τελικά οἱ συγκεντρωμένες γερμανικές δυνάμεις, ἐγκαταλείπουν ὄχι μόνο τήν Ἀθήνα ἀλλά καί τήν Ἑλλάδα μέ κάθε ἀνεση–μέ ἐξαίρεση τίς μάχες τοῦ ΕΛΑΣ, κυρίως ἔξω ἀπό τήν Ἀθήνα. 9 ἑτοιμοπόλεμες μεραρχίες ἔφυγαν, 50000 στρατιῶτες ἀπό τήν Κρήτη ἐνῶ παρέμειναν μέχρι τόν Μάϊο τοῦ 1945 ἄλλες 20000. 17000 ἀπό τά Δωδεκάνησα. Τά βρετανικά ἀεροπλάνα ἔχουν ἐξαφανισθεῖ ἀπό τόν οὐρανό, στήν δέ πορεία τους οἱ Γερμανοί συναντιῶνται «πολιτισμένα» μέ δυνάμεις τοῦ ΕΔΕΣ καί τῶν Ἄγγλων πού κατευθύνονται πρός τά νότια. Ἄν οἱ Ἄγγλοι ἦταν λιγότερο διακριτικοί, οἱ παρτιζάνοι τοῦ Τίτο καί οἱ Ρῶσοι δέν θά ἦταν ἀναγκασμένοι νά δώσουν σειρά ἀπό σκληρές μάχες μέ τήν γερμανική στρατιά κατά τήν ἔξοδό της ἀπό τό ἑλληνικό ἔδαφος.
Ἡ συμπεριφορά τῶν Ἀγγλοσαξώνων στήν ὑποχώρηση τῆς Βέρμαχτ εἶναι εὔκολο νά ἐξηγηθεῖ, ἄν μάλιστα λάβουμε ὑπ’ ὄψιν καί τήν συμφωνία τῆς Λισαβώνας πού ἀναφέρθηκε στήν ἀρχή. Ἡ ἀλλαγή φρουρᾶς, πού ἦταν στά σκαριά στήν ἑλληνική σκηνή, δέν στηριζόταν τόσο στήν ἀγγλογερμανική σύγκρουση, ἐκεῖνο τόν Ὀκτώβριο, ἀλλά ἐξασφαλιζόταν ἀπό μιά νικηφόρα σύγκρουση τῶν Βρεττανῶν μέ τήν ἑλληνική Ἀντίσταση. Αὐτό πού προεῖχε ἦταν νά μήν ἐμπλακοῦν σέ μάχες οἱ Βρετανοί, ἐν ὄψει τῆς ἀναμέτρησης μέ τόν ΕΛΑΣ, τήν ὁποία ἐπεδίωκε ὁ Τσόρτσιλ. Μία σύγκρουση ἀρκετά δύσκολη καί κρίσιμη, ὅπως τήν ὑπολόγιζε ἐκτιμώντας σωστά τόν ἀριθμό τῶν ἀντιστασιακῶν δυνάμεων-20000 ἄνδρες εἶχε ὁ ΕΛΑΣ μόνο στήν Ἀθήνα- τό λαϊκό φρόνημα, καί προετοιμαζόταν μεθοδικά. Μία σύγκρουση πού χάρη στήν πολιτική ἀνικανότητα τῆς ἡγεσίας τοῦ ΕΑΜ καί τοῦ ΚΚΕ ἐκτυλίχθηκε σέ παιχνιδάκι γιά τό ἐγγλέζικο γουρούνι ( ἤ ἀλεποῦ ἄν προτιμᾶτε, ὅπως τόν ἀποκαλοῦν οἱ κατ’ οὐσίαν ὑμνητές του). Τό πρῶτο βῆμα σ’αὐτή τήν διαδικασία ἦταν νά μήν περάσει ἡ Ἀθήνα κάτω ἀπό τόν ἔλεγχο τοῦ ΕΛΑΣ, πού παρά τήν ἀφοσίωση τοῦ τελευταίου στήν Καζέρτα πάντα ὑπῆρχε ὁ φόβος κάτω ἀπό τίς προκλήσεις τῶν ταγματασφαλιτῶν νά ἀλλάξει γνώμη.
Ἡ ἀπειρία καί ἡ πολιτική ἀνεπάρκεια τῶν ἡγεσιῶν τοῦ ΚΚΕ καί τοῦ ΕΑΜ νά διαβλέψουν τά πραγματικά κίνητρα καί τίς προθέσεις τῶν Ἀγγλων ἀχνοφαίνεται σέ κάποια σημεῖα τῆς προκήρυξης, πού δημοσιεύεται στίς 6 Ὀκτωβρίου 1944, στόν Ριζοσπάστη.
«… Τό ΚΚΕ πού στάθηκε πρωτοπόρο στήν πάλη γιά τήν φθορά καί διασπορά τῶν δυνάμεων τῆς φασιστικῆς τυραννίας, καλεῖ ὅλους τούς πατριῶτες νά δείξουν ὕψιστο βαθμό πειθαρχίας καί αὐταπάρνησης. Ἡ ἐξασφάλιση τῆς τάξης καί τῆς ὁμαλῆς πολιτικῆς ζωῆς, σέ τέτοιες στιγμές, εἶναι ἐθνικό χρέος. Οἱ ἐγκληματίες πολέμου ὅπου καί νά εἶναι θά τιμωρηθοῦν καί τοῦτο εἶναι ἔργο τῆς ἐθνικῆς κυβέρνησης. Ἀποφεύγετε τήν αὐτοδικία καί κάθε ἐνέργεια πού κλονίζει τό τόσο ὑψηλό ἔργο πού δημιουργήσαμε ὅλοι μας.
Κομμουνιστές καί κομμουνίστριες,
Σταθήκατε ἡ ψυχή τοῦ ἐθνικοῦ καί λαϊκοῦ ξεσηκωμοῦ. Σταθεῖτε τώρα πρῶτοι στήν ἐπιβολή τῆς τάξης καί τῆς δημοκρατικῆς λευτεριᾶς.
Πατριῶτες, ὅλοι ἑνωμένοι στήν πάλη γιά νά ὁλοκληρώσουμε, μαζί μέ τόν ΕΛΑΣ καί τούς συμμάχους μας, τήν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδας κάτω ἀπό τήν ἑνιαία κυβέρνηση.
Τό Πολιτικό Γραφεῖο
τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ΚΚΕ»
Αὐτή ἡ προκήρυξη βάζει τέρμα στήν λασπολογία περί προθέσεως τῶν κομμουνιστῶν νά διασαλεύσουν τήν τάξη καί νά καταλάβουν πραξικοπηματικά τήν ἐξουσία. Δυό μῆνες ἀργότερα θά ἀρχίσει νά διευκρινίζεται μέ ἀρκετή σαφήνεια, πώς γιά τήν ἐπιβολή τῆς τάξης εἶναι ἀναγκαία μία ἀντιστροφή ρόλων, μπροστάρηδες οἱ Ἄγγλοι καί δίπλα τους οἱ ἐγκληματίες πολέμου καί προδότες ταγματασφαλίτες θά στραφοῦν ἐναντίον τῶν πραγματικῶν ἀντιστασιακῶν, τοῦ ἴδιου τοῦ ΚΚΕ καί τοῦ ΕΑΜ πού ἐξέφραζε ἑνωτικά ὅλο τόν λαό.
Στίς 18 Ὀκτωβρίου ἀποβιβάζεται στήν Ἐλευσίνα ἡ ἑλληνική κυβέρνηση, ἔχοντας ἤδη κάνει μία ἑξαήμερη κρουαζιέρα στόν Ἀργοσαρωνικό, περιμένοντας τό σύνθημα τοῦ Ἄγγλου πρεσβευτῆ Λῆπερ καί τοῦ βοηθοῦ τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Ἦντεν, τοῦ ΜακΜίλαν πού μπαίνουν πρῶτοι στήν Ἀθήνα. Ὁ Γεώργιος Παπανδρέου ἀνεβαίνει στήν Ἀκρόπολη καί ὑψώνει τήν ἑλληνική σημαία τήν ὁποία ὑποβαστάζουν οἱ Ἄγγλοι. Στήν Μητρόπολη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός κάνει τήν ἐπίσημη δοξολογία τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης καί τῶν Ἄγγλων. Κατόπιν στήν πλατεία Συντάγματος ὁ Παπανδρέου ἐκφωνεῖ λόγο ὅπου ὑμνολογεῖ τούς Ἄγγλους, μεταξύ δέ ὅλων τῶν ἄλλων ἀναφέρεται καί στήν ἐθνική Ἀντίσταση. Παράλληλα ζητᾶ τήν ἐκκένωση τῆς Ἀνατολικῆς Μακεδονίας καί Θράκης, πού κατέχονται ἀκόμα ἀπό τούς Βουλγάρους, ὅπως καί τήν ἐπιστροφή στήν Ἑλλάδα τῆς Βορείου Ἠπείρου. Γιά τήν Κύπρο δέν βγάζει ἄχνα, ἀφοῦ ἐκεῖ κυματίζει ἡ «σύμμαχος» βρετανική σημαία. Στήν συνέχεια δέν παραλείπει νά ἐγκωμιάσει τούς Ἄγγλους.
Ὁμιλεῖ ὁ πρωθυπουργός γιά τήν τιμωρία τῶν προδοτῶν καί τῶν συνεργατῶν, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ περισσότεροι ἔχουν φυγαδευθεῖ ἀπό τήν πίσω πόρτα τῶν ἀστυνομικῶν τμημάτων καί κυκλοφοροῦν ἐλεύθεροι, ἤ προβλέπεται νά ἀπελευθερωθοῦν σύντομα. Μπροστά σέ ἕνα πλῆθος πού παραλληρεῖ γιά λαοκρατία, περιμένοντας νά ἀκούσει τόν πρωθυπουργό νά πεῖ κάτι γιά τό διώξιμο τοῦ Βασιλιᾶ. Ὁ Γεώργιος εἶναι ἀναγκασμένος νά περιμένει στό Λονδῖνο μήνυμα τοῦ Τσόρτσιλ, πού δέν βιάζεται γιατί πρέπει πρῶτα νά βγάλει ἀπό τήν μέση τό ΕΑΜ.
Ὁμιλεῖ ἀκόμη γιά τήν μελλοντική οἰκονομική ἀνασυγκρότηση τῆς χώρας. Θεωρῶ ἀπίθανο νά ἀναφέρθηκε πώς τίς δυναμικές προϋποθέσεις τῆς ἀνασυγκρότησης καθόρισαν 6 μέρες πρίν, ὁ ΕΛΑΣ καί τρεῖς Ἐπονίτες. Στίς 12 Ὀκτωβρίου 1944, τό ἀπόγευμα, τήν ἡμέρα τῆς ἀποχώρησης καί τῶν τελευταίων γερμανικῶν στρατευμάτων ἀπό τήν Ἀθήνα καί τόν Πειραιᾶ, διεξάγονται μάχες ἀνάμεσα στόν ΕΛΑΣ καί τήν Βέρμαχτ. Οἱ Γερμανοί ἀνατινάζουν τίς ἀποθῆκες τοῦ λιμανιοῦ. Τό ἴδιο προσπαθοῦν νά κάνουν καί μέ τό ἐργοστάσιο ἠλεκτρισμοῦ, τό ὁποῖο σώζεται ἀπό τόν ΕΛΑΣ μετά ἀπό σκληρή μάχη. 77 νεκροί Γερμανοί καί 9 Ἐλασίτες. Τά διυλιστήρια και οἱ ἐγκαταστάσεις τῆς Σέλλ καί τῆς Στάνταρντ Ὄϊλ, ἡ τροφοδοσία τους ὅπως καί ἡ τροφοδοσία τῆς πρωτεύουσας δέν διατρέχουν κίνδυνο. Ἡ περιουσία τῶν καπιταλιστών σώθηκε ἀπό τήν αὐτοθυσία τῶν Ἐλασιτῶν καί τῶν Ἐπονιτῶν!!! Τήν νύχτα πού προηγήθηκε τῆς ἐπίθεσης, τρεῖς Ἐπονίτες, ὁ Χρ.Ἀγαλιώτης, ὁ Φραγκόπουλος, καί ὁ Σ.Καλαμπόκας, ἐπιχειροῦν νά βγάλουν τά καψούλια ἀπό τούς δυναμίτες μέ τούς ὁποίους ἔχουν ζώσει οἱ Γερμανοί πολλά ἐργοστάσια τοῦ Πειραιᾶ. Χωρίς νά εἶναι εἰδικοί, τά καταφέρνουν. Ἔχουν σώσει τήν περιουσία τῶν καπιταλιστών, δηλαδή τῶν συνεργατῶν τῶν Γερμανῶν ὅπως καί τῶν διαδόχων τους Ἄγγλων. Τελειώνοντας μέ ἐπιτυχία τό ἔργο τους, οἱ τρεῖς Ἐπονίτες πέφτουν πάνω στήν τελευταία γερμανική περίπολο, ἡ ὁποία τούς ἀφοπλίζει καί τούς ἐκτελεῖ ἐπί τόπου.
Δέν ἤξεραν ὅτι καί νά γλύτωναν ἀπό τίς γερμανικές σφαῖρες θά κινδύνευαν ἀπό τίς σφαῖρες τῶν Ἄγγλων στίς ἀρχές τοῦ Δεκέμβρη πού πλησίαζε; Δέν ἤξεραν ὅτι πολλούς Δεκέμβρηδες πολλά χρόνια μετά, τά παιδιά τους, τά ἐγγόνια τους ἤ θά ἀπολύονταν ἀπό τούς ἰδιοκτῆτες τῶν ἐργοστασίων πού αὐτοί ἔσωσαν, ἤ θά δούλευαν γιά τό καλό της «ἀνάπτυξης», ἔγχρωμης ἤ μή, κάτω ἀπό συνθῆκες ἐλαστικῆς ἐργασίας, δηλαδή νά πέφτεις τό βράδυ γιά ὕπνο καί τό πρωῒ νά μήν γνωρίζεις ἄν ἡ δουλειά σου σέ περιμένει; Δέν ἤξεραν ὅτι οἱ κατοπινοί ἰδιοκτῆτες ἐργοστασίων καί μεγάλων ἐπιχειρήσεων θά ἐπηρέαζαν καί θά ἐξέλεγαν μέ «δημοκρατικές» διαδικασίες τούς διαδόχους τῶν τότε λουφαδόρων τοῦ Καῒρου, ἐνῷ ἀπό τούς ἀντιστασιακούς θα ζήταγαν πιστοποιητικά κοινωνικῶν φρονημάτων; Δέν ἤξεραν οἱ τρεῖς Ἐπονίτες ὅτι οἱ ἰδεολογικοί ἀπόγονοι τῶν ταγματασφαλιτῶν, τῶν μαυραγοριτῶν, και τῶν ὑπολοίπων «συμμάχων» δημιουργώντας σύγχυση μέ «φιλελεύθερες» ἤ «πατριωτικές» κορώνες, ξεπουλώντας τήν ψυχή τους, τόν πολιτισμό τους καί ἀνταλάσσοντας τα μέ ἐκσυγχρονιστικά ὁράματα θά ἔχαιραν μεγαλύτερης ἐκτίμησης ἀπό τούς δικούς τους ἀπογόνους, ἀπαξιωμένους ὡς ἔχοντες καθυστερημένες, ἀπηρχαιωμένες καί κλειστοφοβικές ἀντιλήψεις;
Τί Χαϊδάρι, τί Μακρόνησος. Τί ἐγγλέζικες σφαῖρες, τί γερμανικές, τί ταγματασφαλίτικες. Τά παραπάνω ἐρωτηματικά δέν ἔχουν νόημα. Ἡ αὐτοθυσία τῶν 3 Ἐπονιτῶν πηγάζει ἀπό τήν πίστη τους καί τήν ἀνάγκη νά σώσουν τήν δικιά τους περιουσία, νά ὑπερασπιστοῦν τήν δικιά τους πατρίδα. Αὐτή ἡ πίστη, ὁ ἱδρώτας καί τό αἷμα εἶναι τά γνήσια πιστοποιητικά φιλοπατρίας. Εἶναι το καλύτερο ἀποδεικτικό ὅτι τά ἐργοστάσια, οἱ ἐγκαταστάσεις πού σώθηκαν εἶναι δικές τους, τούς ἀνήκουν, εἶναι λαϊκή περιουσία.
Ἡ αὐτοθυσία τῶν 3 Ἐπονιτῶν δεν εἶναι τρέλα. Πρόκειται γιά πράξη ὀρθολογικώτατη. Ὅπως ὀρθολογικώτατη εἶναι καί ἡ στάση τῶν ἄλλων, αὐτῶν μέ τά πλαστά πιστοποιητικά, πού τά παρουσιάζουν σάν «ἔγκυρα», τά ἐπιδεικνύουν καί δέν διστάζουν νά κλείσουν τό ἐργοστάσιὀ «τους» ἄν δέν τούς ἀποφέρει κέρδος, ἐκβιάζοντας τήν κοινωνία, ἀφήνοντας κόσμο ἄνεργο, γιά νά ἀναζητήσουν «ἐπενδυτικές» εὐκαιρίες σέ ἄλλες τριτοκοσμικές χῶρες. Αὐτῶν πού στήν πρώτη κανονιά τό βάζουν στα πόδια, βγάζοντας διά βίου «πατριωτικές» καί «φιλελεύθερες» κορῶνες, ἤ τά κάνουν πλακάκια μέ τόν κατακτητή. Γιατί νά παλέψουν γιά κάτι πού δέν τούς ἀνήκει, σπίτι, χωράφι, ἐργοστάσιο, πατρίδα, γιά κάτι πού δέν τό νοιώθουν δικό τους, γιά κάτι πού δέν εἶναι δικό τους. Καμιά Σέλ, ἤ Στάνταρντ Ὄϊλ, κανείς βιομήχανος δέν πάλεψε γι’ αὐτά πού σκοτώθηκαν οἱ τρεῖς Ἐπονίτες καί ὁ ἀνώνυμος άντάρτης στό βουνό.. Ἐκείνη τήν ὥρα τῆς μάχης θα φέρνανε βόλτες σέ μιά χοροεσπερίδα στό Κάϊρο, ἤ θά ἀπολἀμβαναν τό χαβιάρι τους, σέ ἕνα ἀθηναϊκό σαλόνι παρέα μέ κάποιο Γερμανό ἀξιωματικό, ὅταν οί κάτοικοι τῆς Ἀθήνας λιμοκτονοῦσαν. Ὅταν περάσει ἡ μπόρα σάν τά σαλιγκάρια πάντα θά βγαίνουν, ἕτοιμοι γιά μπίζνες, για λόγους καί γιά ἐντολοδόχοι κυβερνῆτες.
«…Σάν οἱ συμπατριῶτες μου ἑλληνιστές
διωχτήκανε ἀπ’ τούς ὁμηρικούς τούς κάμπους
ὅπου ἀναζητοῦσαν λιόλαδο καί κοπάδια,
οἱ ἐλευθερωτές γύρισαν ἀπ’ τή μάχη
καί βρήκανε καινούρια ἀφεντικά
νά κυβερνᾶν τίς πολιτεῖες τους
ΚΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΠΡΟΒΑΛΑΝΕ ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ.»
Μπέρτολτ Μπρέχτ ( Μετάφραση Μάριου Πλωρίτη)
( Ὅταν μαθεύτηκε ἡ αἱματοχυσία πού ἔκαναν οἱ Τόρηδες στήν Ἑλλάδα)
ΥΓ. Γιά τό πῶς ὁλοκληρώθηκε ἡ ἀλλαγή φρουρᾶς καί παγιώθηκε ἡ ἀγγλοαμερικάνικη ἐπιβολή στήν χώρα μας μετά τήν γερμανική ἀποχώρηση, σέ ἑπόμενο ἄρθρο φωτιά σχετικά μέ τό λουτρό αἵματος τοῦ Δεκέμβρη τοῦ 1944. Μεταξύ ἄλλων θά δοῦμε, πώς τά ἐγγλεζάκια εἶχαν ζητήσει καί τούρκικες στρατιωτικές δυνάμεις γιά τήν ἐπιβολή τῆς τάξεως τόν Δεκέμβρη πού πλησίαζε… Φαντασθῆτε τί εἶχε νά γίνει…Ἡ πιό σατανική ἐκδοχή τοῦ «διαίρει καί βασίλευε».
Ἀπό τά ἑλληνικά νησιά οἱ Γερμανοί κατευθύνονται στήν Ἀθήνα γιά νά προχωρήσουν ἔπειτα πρός τήν Γιουγκοσλαυία. Καθώς διασχίζουν τίς θάλασσες, τά βρετανικά ἀεροπλάνα πετοῦν ἀπό πάνω τους χωρίς νά τούς χτυποῦν. Τό ἴδιο καί τά ὑποβρύχια. Οἱ ἀνθρώπινες ἀπώλειες εἶναι μηδαμινές καί ὁ ὁπλισμός ἄθικτος. Αὐτό ἐπιφέρει τίς διαμαρτυρίες τῶν Ρώσων, ἀναγκάζοντας τούς Ἄγγλους νά βομβαρδίσουν μετά τίς 20 Σεπτεμβρίου τά ἀεροδρόμια τοῦ Τατοῒου, τῆς Ἐλευσίνας καί τοῦ Καλαμακίου. Γιά τά μάτια τοῦ κόσμου.
Σέ συνέντευξη πού ἔδωσε στόν Βάσο Μαθιόπουλο καί δημοσιεύτηκε στό ΒΗΜΑ τό 1976, ὁ ὑπουργός τῆς Πολεμικῆς καί Βιομηχανικῆς Παραγωγῆς τοῦ Χίτλερ Ἄλμπερτ Σπέερ, δήλωσε:
«… Εἶμαι αὐτήκοος μάρτυς ἑνός γεγονότος πού μᾶς εἶχε προκαλέσει μεγάλη ἐντύπωση τό φθινόπωρο τοῦ 1944. Θυμᾶμαι συγκεκριμένα ὅτι ὁ στρατηγός Γιόντλ, ἀρχηγός τοῦ Γενικοῦ(γερμανικοῦ) Ἐπιτελείου, ἦρθε μία μέρα καί μοῦ ἀνέφερε ὅτι ἐπῆλθε συμφωνία σέ ὑψηλό ἐπίπεδο μεταξύ Ἀγγλίας καί Γερμανίας, πού ἀφοροῦσε τήν Ἑλλάδα. Ἡ συμφωνία αὐτή, πρωτοφανής μέχρι τότε κι ὅπως γνωρίζω ΜΟΝΑΔΙΚΗ σέ ὅλο τό Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ἀφοροῦσε, ὅπως τουλάχιστον μοῦ εἶπε ὁ Γιόντλ, τήν ἐκκένωση τῆς Ἑλλάδας ἀπό τά γερμανικά στρατεύματα χωρίς βρετανική ἐνόχληση. Ἡ συμφωνία αὐτή ἔγινε στή Λισαβώνα καί τό ποιός εἶχε τήν πρωτοβουλία δέν ξέρω, ἀλλά δέν πιστεύω ὅτι ἔγινε σέ διπλωματικό ἐπίπεδο ἀλλά πολύ ὑψηλότερα γιά νά μήν ὑπάρξουν ἀκριτομυθίες. Ἡ πληροφορία γιά τό περίεργο αὐτό ‘ τζέντλεμαν ἀγκρίμεντ’ μεταξύ Λονδίνου καί Βερολίνου προκάλεσε σέ ὅσους τό ἔμαθαν κατάπληξη. Καί πράγματι οἱ Ἄγγλοι τήν τήρησαν. Τά γερμανικά πολεμικά καί μεταγωγικά σκάφη φορτώθηκαν στρατό ἀπό τά ἑλληνικά νησιά –πού ἐκκένωναν-πέρασαν, τό φθινόπωρο τοῦ 1944, ἀνενόχλητα μπροστά ἀπό τά μάτια τῶν Βρετανῶν καί ἀνάμεσα ἀπό τά βρετανικά ὑποβρύχια στό Αἰγαῖο καί τή Μεσόγειο. Τό τίμημα τῆς συμφωνίας, κατά τή γνώμη μου, ἦταν νά παραχωρήσουν οἱ Γερμανοί τήν Θεσσαλονίκη στούς Ἄγγλους ἀμαχητί καί μ’αὐτό τόν τρόπο ἡ Ἑλλάδα νά περιέλθει στό δυτικό στρατόπεδο. Καί βέβαια ὁ Χίτλερ θά κρατοῦσε ἀνέπαφες τίς δικές του δυνάμεις πού κατεῖχαν τόν ἑλληνικό χῶρο.
Θά ἤθελα νά προσθέσω ὅτι τήν συμφωνία αὐτή τήν γνώριζε καί ὁ Φόν Ὄβεν, πού ἦταν διευθυντής Τύπου στό γραφεῖο Προπαγάνδας. Σέ βιβλίο, πού ἔγραφε τό 1975, ἀναφέρει ὅτι ὁ Γκαῖμπελς εἶχε πάρει μέρος στίς διαπραγματεύσεις γιά τή σύναψη τῆς συμφωνίας αὐτῆς πού ἔγινε στή Λισαβώνα. ‘Καί μάλιστα ὁ Γκαῖμπελς μέ ἰδιαίτερη χαρά μοῦ τήν ἀνέφερε’, σημειώνει ὁ φόν Ὄβεν, γιατί πίστευε ὅτι ἡ συμφωνία αὐτή μποροῦσε νά εἶναι ἀπαρχή καί γιά ἄλλες ἀνάλογες. Ὅμως ὁ Χίτλερ, ἀπαγόρευσε ρητά νά ἐπαναληφθεῖ ἀνάλογη βρετανογερμανική συμφωνία.»
Ἡ τακτική αὐτή τῶν Ἄγγλων δέν δημιούργησε προβλήματα μόνο στούς Ρώσους καί τούς παρτιζάνους τοῦ Τίτο, ὁ Τσόρτσιλ θυσίασε καί ἄνδρες δικούς του πού σκοτώθηκαν σέ μάχες μέ τούς Γερμανούς πού γλύτωσαν. Χωρίς τήν συμφωνία τῆς Λισαβώνας ἕνας μεγάλος ἀριθμός τῶν Γερμανῶν θά εἶχαν συλληφθεῖ. Ἀλλά τό ζητούμενο γιά τόν Τσόρτσιλ ἦταν νά ἐξασφαλίσει μέ κάθε θυσία τόν ἔλεγχο τῆς Ἑλλάδας. Γιά τόν σκοπό αὐτό ἔπρεπε νά ξεμπερδεύει μέ τόν ΕΛΑΣ καί ὄχι νά φθείρεται σέ συγκρούσεις μέ τούς Γερμανούς. Πέρα ἀπό τήν ἀπαράδεκτη συμφωνία μέ τόν ἐχθρό, χρησιμοποίησε καί τά προδοτικά Τάγματα Ἀσφαλείας. Θά δοῦμε παρακάτω μέ ποιό τρόπο.
Τά γερμανικά στρατεύματα τῆς Πελοποννήσου ἀποχωρώντας κινοῦνται βόρεια. Στήν πορεία τους αὐτή καί σάν κάλυψη στίς ἐπιθέσεις τοῦ ΕΛΑΣ Πελοποννήσου χρησιμοποιοῦν τά κατοχικά Τάγματα Ἀσφαλείας, τά ὁποία λειτουργοῦν σάν ὀπισθοφυλακή τῶν Γερμανῶν.
Ὁ Ἄρης Βελουχιώτης καί οἱ « Μαυροσκούφηδες» βρίσκονται στήν Πελοπόννησο ἀπό τόν Ἀπρίλη τοῦ ἴδιου χρόνου, διεξάγοντας μέ ἐπιτυχία μία σειρά ἀπό μάχες κατά τῶν Γερμανῶν καί τῶν ταγματασφαλιτῶν. Στό τελευταῖο κάλεσμα τοῦ Ἄρη πρός τούς ταγματασφαλίτες, στίς 30 Μαῒου, ἀρνήθηκαν νά καταθέσουν τά ὅπλα τους καί νά ἀποκηρύξουν τήν προδοτική τους στάση δίπλα στούς γερμανούς κατακτητές. Βουρλιᾶς, Καλαμάτα, Μελιγαλᾶς, Πύργος, Ἀχλαδόκαμπος, Γαργαλιάνοι. Παντοῦ λαϊκά δικαστήρια ξεκαθαρίζουν τήν κατάσταση μέ συνοπτικές διαδικασίες. Ὅπου δέν σχηματίσθηκαν λαϊκά δικαστήρια, οἱ ταγματασφαλίτες-συνεργάτες τῶν Γερμανῶν, λυντσαρίσθηκαν ἀπό τόν τοπικό πληθυσμό.
Ἡ συνθήκη τῆς Καζέρτας, πού ὑπογράφεται στίς 26 Σεπτεμβρίου 1944, ὁλοκληρώνει ἐπίσημα τίς συνομιλίες τῶν τελευταίων ἡμερῶν μεταξύ Ἄγγλων, τῆς κυβέρνησης Ἐθνικῆς Ἑνότητας καί τῶν ἑλληνικῶν ἀντιστασιακῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων. Μέ βάση τό κείμενο τῆς συμφωνίας οἱ τελευταῖες τίθενται κάτω ἀπό τίς διαταγές τοῦ Σκόμπυ μαζί μέ τήν φιλοβασιλική ὀρεινή ταξιαρχία τοῦ Ρίμινι – ἐκκαθαρισμένη ἀπό φιλοεαμικά στοιχεῖα, μετά τό κίνημα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Ὁ ΕΛΑΣ δένεται χειροπόδαρα, ὅπως εἶχε δεθεῖ καί τό ΕΑΜ καί ἡ ΠΕΕΑ στήν συμφωνία τοῦ Λιβάνου.
Τό μόνο πού ἀπαίτησε τό ΕΑΜ εἶναι ἡ σαφής πολιτική καταδίκη τῶν ταγμάτων ἀσφαλείας ἀπό τήν ἐπίσημη κυβέρνηση, τήν ὁποία καί πέτυχε. Σέ ἕνα ἀπό τά ἄρθρα τῆς συμφωνίας τῆς Καζέρτας ἀναφέρεται ρητά: « Τά Τάγματα Ἀσφαλείας θεωροῦνται ὄργανα τοῦ ἐχθροῦ. Θά χαρακτηρισθοῦν ὡς ἐχθρικοί σχηματισμοί, ἐκτός ἐάν παραδοθοῦν συμφώνως πρός διαταγάς ἐκδοθησομένας παρά τοῦ Στρατηγοῦ Διοικητοῦ τῶν ἐν Ἑλλάδι δυνάμεων.»
Μέ τόν τρόπο αὐτό ἐπικυρώνεται πολιτικά ἡ τακτική καί ἡ δράση τοῦ Ἄρη Βελουχιώτη. Ἄν καί γιά μικρό χρονικό διάστημα, ἀφοῦ ἀργότερα τούς ξαναχρησιμοποίησαν, οἱ Ἐγγλέζοι καί οἱ ἀστοί πολιτικοί προκειμένου νά σφίξουν τήν θηλειά γύρω ἀπό τό λαιμό τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης ἔδωσαν τούς ταγματασφαλίτες στόν ΕΛΑΣ. Ὄντως, παρά τήν ἀνωτέρω καταδίκη, ὁ στρατηγός Σκόμπυ, κάνοντας μιά προσχεδιασμένη κολοτούμπα διαβιβάζει ἐντολή στίς 27 Σεπτεμβρίου στόν ἤδη διορισμένο παράνομα ἀπό τούς Παπανδρέου καί Σκόμπυ - παρά τήν ἀντίθεση τῶν ὑπουργῶν τοῦ ΕΑΜ - στρατιωτικό διοικητή Ἀττικῆς Σπηλιωτόπουλο. Ὁ Σπηλιωτόπουλος ἦταν δωσίλογος καί εἶχε συνεργαστεῖ μέ τούς κατακτητές ( Κρίς Γούντχαουζ). Ἡ ἐντολή ἔλεγε τά ἑξῆς: «…Ὅταν οἱ Γερμανοί ἀποχωρήσουν ἤ παραδοθοῦν, τά Τάγματα Ἀσφαλείας θά λάβουν ὁδηγίας σας ἤ νά λιποτακτήσουν πρός τάς οἰκίας των ἤ νά παραδοθοῦν εἰς ὑμᾶς.»
Κοκκινιά –Τάγματα Ἀσφαλείας
Πράγματι, ἕνας ἀριθμός ταγματασφαλιτῶν πού παραδίνονται στήν Τρίπολη, Πάτρα καί Κόρινθο στέλνονται σέ στρατόπεδα τῆς Πελοποννήσου καί τῆς Χαλκιδικῆς, μαζί μέ τόν ὁπλισμό τους. Στά στρατόπεδα αὐτά Ἄγγλοι ἀξιωματικοί τούς ἐκπαιδεύουν στόν σύγχρονο ὁπλισμό. Μέ αὐτή τήν σκανδαλώδη μεταχείριση ἀπέναντι σέ προδότες καί βασανιστές, οἱ πρώην συνεργάτες τῶν Γερμανῶν λίγες ἡμέρες ἀργότερα θά ἀπελευθερωθοῦν, ὥστε νά χρησιμοποιηθοῦν στό πλευρό τῶν Ἄγγλων στά Δεκεμβριανά.
Ἕνα μήνα πρίν τήν ἐκκένωση τῆς Ἀθήνας ἀπό τούς Γερμανούς, τά Ἔς Ἔς ὀργιάζουν στό ἄντρο τῆς ὁδοῦ Μέρλιν. Στίς 11 Σεπτεμβρίου τουφεκίζουν τούς Ἕλληνες διερμηνεῖς ἤ τούς «αὐτοκτονοῦν» πετώντας τους ἀπό τά παράθυρα. Εἶναι ἀπό αὐτούς πού ξέρουν πολλά γιά τίς βαρβαρότητες τῶν Ἔς Ἔς καί πρέπει νά τούς κλείσουν τό στόμα. Στίς 2 Ὀκτωβρίου ἐκτελοῦν 25 πατριῶτες στόν Ὑμηττό καί ἄλλους 9 στό Κατσιπόδι. Στις 9 Ὀκτωβρίου κα[νε 400 σπίτια στό Κορωπί καί ἐκτελοῦν 44 ἄτομα.
Τίς τελευταῖες ἡμέρες παραμονῆς τῶν Γερμανῶν, στήν Ἀθήνα διεξάγονται πυρετώδεις συσκέψεις μεταξύ τοῦ ἀξιωματικοῦ τῶν Ἔς-Ἔς Σιμάνα καί τοῦ Φέλμυ, στρατιωτικοῦ διοικητῆ Ἀθηνῶν, γιά τό ἄν θά πρέπει νά καταστραφοῦν ὅλες οἱ ζωτικῆς φύσεως ἑλληνικές ἐγκαταστάσεις. Ὁ Σιμάνα εἶναι κάθετος καί ἐκτός αὐτῶν ζητᾶ καί τήν ἐκτέλεση ὅλων τῶν κρατουμένων στό Χαϊδάρι. Προπαρασκευάζει τήν ἀνατίναξη τοῦ λιμανιοῦ τοῦ Πειραιᾶ καί τοῦ φράγματος τῆς λίμνης τοῦ Μαραθώνα. Ἡ ξαφνική του ἀνάκληση στό Βερολίνο ἐπιτρέπει στόν «μετριοπαθῆ» Φέλμι νά πάρει τήν κατάσταση στά χέρια του. Προκειμένου νά προλάβει μία ἐπιδρομή τῶν Ἔς Ἔς διαλύει τό στρατόπεδο τοῦ Χαϊδαρίου. Μάλλον γιατί μαζί μέ τούς ἕλληνες κομμουνιστές ἐκεῖ κρατοῦνται ἀπό τόν Μάρτιο τοῦ 1944, σέ πολύ διαφορετικές συνθῆκες ἀπό τούς ὑπόλοιπους, καί οἱ ἀστοί πολιτικοί Θεμιστοκλῆς Σοφούλης, Γεώργιος Καφαντάρης καί Στυλιανός Γονατᾶς.
Ὅλο αὐτό τό διάστημα γίνονται διαπραγματεύσεις σχετικά μέ τήν ἀποχώρηση τῶν γερμανικῶν στρατευμάτων ἀπό τήν Ἀθήνα, στίς ὁποῖες συμμετέχουν ἐκτός τῶν Γερμανῶν ὑπό τόν Φέλμυ, οἱ Ἐγγλέζοι μέ τόν πράκτορα τῆς Ἰντέλιτζενς Σέρβις Μακάσκι. Κοινό σημεῖο ἀναφορᾶς τους ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, πού λόγῳ τῆς διώξεως του ἀπό τόν Μεταξά, ὁ ΕΛΑΣ παραβλέπει τήν συνεργασία του μέ Ἄγγλους καί Γερμανούς. Ὁ Δαμασκηνός καταφέρνει νά ἀποτρέψει τήν ἀνατίναξη τοῦ φράγματος τοῦ Μαραθώνα. Στήν ἀναμπουμπούλα τῶν ἡμερῶν παρουσιάζεται στόν Φέλμυ καί ὁ παλιός κινηματίας Πάγκαλος, ὁ ἐκ τῶν πρωτεργατῶν τῆς συγκροτήσεως τῶν ταγμάτων ἀσφαλείας, ὁ ὁποῖος σκέφτεται νά καλύψει τό κενό τῶν Γερμανῶν μέ πραξικόπημα. Παλιά του τέχνη κόσκινο. Προφανῶς γιά νά ἀποτρέψει τόν κομμουνιστικό κίνδυνο. Ὁ Φέλμυ τόν ξεφορτώνεται. Τό πιθανότερο εἶναι νά τοῦ εἶπε πώς γιά τήν ἀπόκρουση τοῦ κινδύνου ἔχουν φροντίσει οἱ Ἄγγλοι.
Τελικά οἱ συγκεντρωμένες γερμανικές δυνάμεις, ἐγκαταλείπουν ὄχι μόνο τήν Ἀθήνα ἀλλά καί τήν Ἑλλάδα μέ κάθε ἀνεση–μέ ἐξαίρεση τίς μάχες τοῦ ΕΛΑΣ, κυρίως ἔξω ἀπό τήν Ἀθήνα. 9 ἑτοιμοπόλεμες μεραρχίες ἔφυγαν, 50000 στρατιῶτες ἀπό τήν Κρήτη ἐνῶ παρέμειναν μέχρι τόν Μάϊο τοῦ 1945 ἄλλες 20000. 17000 ἀπό τά Δωδεκάνησα. Τά βρετανικά ἀεροπλάνα ἔχουν ἐξαφανισθεῖ ἀπό τόν οὐρανό, στήν δέ πορεία τους οἱ Γερμανοί συναντιῶνται «πολιτισμένα» μέ δυνάμεις τοῦ ΕΔΕΣ καί τῶν Ἄγγλων πού κατευθύνονται πρός τά νότια. Ἄν οἱ Ἄγγλοι ἦταν λιγότερο διακριτικοί, οἱ παρτιζάνοι τοῦ Τίτο καί οἱ Ρῶσοι δέν θά ἦταν ἀναγκασμένοι νά δώσουν σειρά ἀπό σκληρές μάχες μέ τήν γερμανική στρατιά κατά τήν ἔξοδό της ἀπό τό ἑλληνικό ἔδαφος.
Ἡ συμπεριφορά τῶν Ἀγγλοσαξώνων στήν ὑποχώρηση τῆς Βέρμαχτ εἶναι εὔκολο νά ἐξηγηθεῖ, ἄν μάλιστα λάβουμε ὑπ’ ὄψιν καί τήν συμφωνία τῆς Λισαβώνας πού ἀναφέρθηκε στήν ἀρχή. Ἡ ἀλλαγή φρουρᾶς, πού ἦταν στά σκαριά στήν ἑλληνική σκηνή, δέν στηριζόταν τόσο στήν ἀγγλογερμανική σύγκρουση, ἐκεῖνο τόν Ὀκτώβριο, ἀλλά ἐξασφαλιζόταν ἀπό μιά νικηφόρα σύγκρουση τῶν Βρεττανῶν μέ τήν ἑλληνική Ἀντίσταση. Αὐτό πού προεῖχε ἦταν νά μήν ἐμπλακοῦν σέ μάχες οἱ Βρετανοί, ἐν ὄψει τῆς ἀναμέτρησης μέ τόν ΕΛΑΣ, τήν ὁποία ἐπεδίωκε ὁ Τσόρτσιλ. Μία σύγκρουση ἀρκετά δύσκολη καί κρίσιμη, ὅπως τήν ὑπολόγιζε ἐκτιμώντας σωστά τόν ἀριθμό τῶν ἀντιστασιακῶν δυνάμεων-20000 ἄνδρες εἶχε ὁ ΕΛΑΣ μόνο στήν Ἀθήνα- τό λαϊκό φρόνημα, καί προετοιμαζόταν μεθοδικά. Μία σύγκρουση πού χάρη στήν πολιτική ἀνικανότητα τῆς ἡγεσίας τοῦ ΕΑΜ καί τοῦ ΚΚΕ ἐκτυλίχθηκε σέ παιχνιδάκι γιά τό ἐγγλέζικο γουρούνι ( ἤ ἀλεποῦ ἄν προτιμᾶτε, ὅπως τόν ἀποκαλοῦν οἱ κατ’ οὐσίαν ὑμνητές του). Τό πρῶτο βῆμα σ’αὐτή τήν διαδικασία ἦταν νά μήν περάσει ἡ Ἀθήνα κάτω ἀπό τόν ἔλεγχο τοῦ ΕΛΑΣ, πού παρά τήν ἀφοσίωση τοῦ τελευταίου στήν Καζέρτα πάντα ὑπῆρχε ὁ φόβος κάτω ἀπό τίς προκλήσεις τῶν ταγματασφαλιτῶν νά ἀλλάξει γνώμη.
Ἡ ἀπειρία καί ἡ πολιτική ἀνεπάρκεια τῶν ἡγεσιῶν τοῦ ΚΚΕ καί τοῦ ΕΑΜ νά διαβλέψουν τά πραγματικά κίνητρα καί τίς προθέσεις τῶν Ἀγγλων ἀχνοφαίνεται σέ κάποια σημεῖα τῆς προκήρυξης, πού δημοσιεύεται στίς 6 Ὀκτωβρίου 1944, στόν Ριζοσπάστη.
«… Τό ΚΚΕ πού στάθηκε πρωτοπόρο στήν πάλη γιά τήν φθορά καί διασπορά τῶν δυνάμεων τῆς φασιστικῆς τυραννίας, καλεῖ ὅλους τούς πατριῶτες νά δείξουν ὕψιστο βαθμό πειθαρχίας καί αὐταπάρνησης. Ἡ ἐξασφάλιση τῆς τάξης καί τῆς ὁμαλῆς πολιτικῆς ζωῆς, σέ τέτοιες στιγμές, εἶναι ἐθνικό χρέος. Οἱ ἐγκληματίες πολέμου ὅπου καί νά εἶναι θά τιμωρηθοῦν καί τοῦτο εἶναι ἔργο τῆς ἐθνικῆς κυβέρνησης. Ἀποφεύγετε τήν αὐτοδικία καί κάθε ἐνέργεια πού κλονίζει τό τόσο ὑψηλό ἔργο πού δημιουργήσαμε ὅλοι μας.
Κομμουνιστές καί κομμουνίστριες,
Σταθήκατε ἡ ψυχή τοῦ ἐθνικοῦ καί λαϊκοῦ ξεσηκωμοῦ. Σταθεῖτε τώρα πρῶτοι στήν ἐπιβολή τῆς τάξης καί τῆς δημοκρατικῆς λευτεριᾶς.
Πατριῶτες, ὅλοι ἑνωμένοι στήν πάλη γιά νά ὁλοκληρώσουμε, μαζί μέ τόν ΕΛΑΣ καί τούς συμμάχους μας, τήν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδας κάτω ἀπό τήν ἑνιαία κυβέρνηση.
Τό Πολιτικό Γραφεῖο
τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ΚΚΕ»
Αὐτή ἡ προκήρυξη βάζει τέρμα στήν λασπολογία περί προθέσεως τῶν κομμουνιστῶν νά διασαλεύσουν τήν τάξη καί νά καταλάβουν πραξικοπηματικά τήν ἐξουσία. Δυό μῆνες ἀργότερα θά ἀρχίσει νά διευκρινίζεται μέ ἀρκετή σαφήνεια, πώς γιά τήν ἐπιβολή τῆς τάξης εἶναι ἀναγκαία μία ἀντιστροφή ρόλων, μπροστάρηδες οἱ Ἄγγλοι καί δίπλα τους οἱ ἐγκληματίες πολέμου καί προδότες ταγματασφαλίτες θά στραφοῦν ἐναντίον τῶν πραγματικῶν ἀντιστασιακῶν, τοῦ ἴδιου τοῦ ΚΚΕ καί τοῦ ΕΑΜ πού ἐξέφραζε ἑνωτικά ὅλο τόν λαό.
Στίς 18 Ὀκτωβρίου ἀποβιβάζεται στήν Ἐλευσίνα ἡ ἑλληνική κυβέρνηση, ἔχοντας ἤδη κάνει μία ἑξαήμερη κρουαζιέρα στόν Ἀργοσαρωνικό, περιμένοντας τό σύνθημα τοῦ Ἄγγλου πρεσβευτῆ Λῆπερ καί τοῦ βοηθοῦ τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Ἦντεν, τοῦ ΜακΜίλαν πού μπαίνουν πρῶτοι στήν Ἀθήνα. Ὁ Γεώργιος Παπανδρέου ἀνεβαίνει στήν Ἀκρόπολη καί ὑψώνει τήν ἑλληνική σημαία τήν ὁποία ὑποβαστάζουν οἱ Ἄγγλοι. Στήν Μητρόπολη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός κάνει τήν ἐπίσημη δοξολογία τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης καί τῶν Ἄγγλων. Κατόπιν στήν πλατεία Συντάγματος ὁ Παπανδρέου ἐκφωνεῖ λόγο ὅπου ὑμνολογεῖ τούς Ἄγγλους, μεταξύ δέ ὅλων τῶν ἄλλων ἀναφέρεται καί στήν ἐθνική Ἀντίσταση. Παράλληλα ζητᾶ τήν ἐκκένωση τῆς Ἀνατολικῆς Μακεδονίας καί Θράκης, πού κατέχονται ἀκόμα ἀπό τούς Βουλγάρους, ὅπως καί τήν ἐπιστροφή στήν Ἑλλάδα τῆς Βορείου Ἠπείρου. Γιά τήν Κύπρο δέν βγάζει ἄχνα, ἀφοῦ ἐκεῖ κυματίζει ἡ «σύμμαχος» βρετανική σημαία. Στήν συνέχεια δέν παραλείπει νά ἐγκωμιάσει τούς Ἄγγλους.
Ὁμιλεῖ ὁ πρωθυπουργός γιά τήν τιμωρία τῶν προδοτῶν καί τῶν συνεργατῶν, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ περισσότεροι ἔχουν φυγαδευθεῖ ἀπό τήν πίσω πόρτα τῶν ἀστυνομικῶν τμημάτων καί κυκλοφοροῦν ἐλεύθεροι, ἤ προβλέπεται νά ἀπελευθερωθοῦν σύντομα. Μπροστά σέ ἕνα πλῆθος πού παραλληρεῖ γιά λαοκρατία, περιμένοντας νά ἀκούσει τόν πρωθυπουργό νά πεῖ κάτι γιά τό διώξιμο τοῦ Βασιλιᾶ. Ὁ Γεώργιος εἶναι ἀναγκασμένος νά περιμένει στό Λονδῖνο μήνυμα τοῦ Τσόρτσιλ, πού δέν βιάζεται γιατί πρέπει πρῶτα νά βγάλει ἀπό τήν μέση τό ΕΑΜ.
Ὁμιλεῖ ἀκόμη γιά τήν μελλοντική οἰκονομική ἀνασυγκρότηση τῆς χώρας. Θεωρῶ ἀπίθανο νά ἀναφέρθηκε πώς τίς δυναμικές προϋποθέσεις τῆς ἀνασυγκρότησης καθόρισαν 6 μέρες πρίν, ὁ ΕΛΑΣ καί τρεῖς Ἐπονίτες. Στίς 12 Ὀκτωβρίου 1944, τό ἀπόγευμα, τήν ἡμέρα τῆς ἀποχώρησης καί τῶν τελευταίων γερμανικῶν στρατευμάτων ἀπό τήν Ἀθήνα καί τόν Πειραιᾶ, διεξάγονται μάχες ἀνάμεσα στόν ΕΛΑΣ καί τήν Βέρμαχτ. Οἱ Γερμανοί ἀνατινάζουν τίς ἀποθῆκες τοῦ λιμανιοῦ. Τό ἴδιο προσπαθοῦν νά κάνουν καί μέ τό ἐργοστάσιο ἠλεκτρισμοῦ, τό ὁποῖο σώζεται ἀπό τόν ΕΛΑΣ μετά ἀπό σκληρή μάχη. 77 νεκροί Γερμανοί καί 9 Ἐλασίτες. Τά διυλιστήρια και οἱ ἐγκαταστάσεις τῆς Σέλλ καί τῆς Στάνταρντ Ὄϊλ, ἡ τροφοδοσία τους ὅπως καί ἡ τροφοδοσία τῆς πρωτεύουσας δέν διατρέχουν κίνδυνο. Ἡ περιουσία τῶν καπιταλιστών σώθηκε ἀπό τήν αὐτοθυσία τῶν Ἐλασιτῶν καί τῶν Ἐπονιτῶν!!! Τήν νύχτα πού προηγήθηκε τῆς ἐπίθεσης, τρεῖς Ἐπονίτες, ὁ Χρ.Ἀγαλιώτης, ὁ Φραγκόπουλος, καί ὁ Σ.Καλαμπόκας, ἐπιχειροῦν νά βγάλουν τά καψούλια ἀπό τούς δυναμίτες μέ τούς ὁποίους ἔχουν ζώσει οἱ Γερμανοί πολλά ἐργοστάσια τοῦ Πειραιᾶ. Χωρίς νά εἶναι εἰδικοί, τά καταφέρνουν. Ἔχουν σώσει τήν περιουσία τῶν καπιταλιστών, δηλαδή τῶν συνεργατῶν τῶν Γερμανῶν ὅπως καί τῶν διαδόχων τους Ἄγγλων. Τελειώνοντας μέ ἐπιτυχία τό ἔργο τους, οἱ τρεῖς Ἐπονίτες πέφτουν πάνω στήν τελευταία γερμανική περίπολο, ἡ ὁποία τούς ἀφοπλίζει καί τούς ἐκτελεῖ ἐπί τόπου.
Δέν ἤξεραν ὅτι καί νά γλύτωναν ἀπό τίς γερμανικές σφαῖρες θά κινδύνευαν ἀπό τίς σφαῖρες τῶν Ἄγγλων στίς ἀρχές τοῦ Δεκέμβρη πού πλησίαζε; Δέν ἤξεραν ὅτι πολλούς Δεκέμβρηδες πολλά χρόνια μετά, τά παιδιά τους, τά ἐγγόνια τους ἤ θά ἀπολύονταν ἀπό τούς ἰδιοκτῆτες τῶν ἐργοστασίων πού αὐτοί ἔσωσαν, ἤ θά δούλευαν γιά τό καλό της «ἀνάπτυξης», ἔγχρωμης ἤ μή, κάτω ἀπό συνθῆκες ἐλαστικῆς ἐργασίας, δηλαδή νά πέφτεις τό βράδυ γιά ὕπνο καί τό πρωῒ νά μήν γνωρίζεις ἄν ἡ δουλειά σου σέ περιμένει; Δέν ἤξεραν ὅτι οἱ κατοπινοί ἰδιοκτῆτες ἐργοστασίων καί μεγάλων ἐπιχειρήσεων θά ἐπηρέαζαν καί θά ἐξέλεγαν μέ «δημοκρατικές» διαδικασίες τούς διαδόχους τῶν τότε λουφαδόρων τοῦ Καῒρου, ἐνῷ ἀπό τούς ἀντιστασιακούς θα ζήταγαν πιστοποιητικά κοινωνικῶν φρονημάτων; Δέν ἤξεραν οἱ τρεῖς Ἐπονίτες ὅτι οἱ ἰδεολογικοί ἀπόγονοι τῶν ταγματασφαλιτῶν, τῶν μαυραγοριτῶν, και τῶν ὑπολοίπων «συμμάχων» δημιουργώντας σύγχυση μέ «φιλελεύθερες» ἤ «πατριωτικές» κορώνες, ξεπουλώντας τήν ψυχή τους, τόν πολιτισμό τους καί ἀνταλάσσοντας τα μέ ἐκσυγχρονιστικά ὁράματα θά ἔχαιραν μεγαλύτερης ἐκτίμησης ἀπό τούς δικούς τους ἀπογόνους, ἀπαξιωμένους ὡς ἔχοντες καθυστερημένες, ἀπηρχαιωμένες καί κλειστοφοβικές ἀντιλήψεις;
Τί Χαϊδάρι, τί Μακρόνησος. Τί ἐγγλέζικες σφαῖρες, τί γερμανικές, τί ταγματασφαλίτικες. Τά παραπάνω ἐρωτηματικά δέν ἔχουν νόημα. Ἡ αὐτοθυσία τῶν 3 Ἐπονιτῶν πηγάζει ἀπό τήν πίστη τους καί τήν ἀνάγκη νά σώσουν τήν δικιά τους περιουσία, νά ὑπερασπιστοῦν τήν δικιά τους πατρίδα. Αὐτή ἡ πίστη, ὁ ἱδρώτας καί τό αἷμα εἶναι τά γνήσια πιστοποιητικά φιλοπατρίας. Εἶναι το καλύτερο ἀποδεικτικό ὅτι τά ἐργοστάσια, οἱ ἐγκαταστάσεις πού σώθηκαν εἶναι δικές τους, τούς ἀνήκουν, εἶναι λαϊκή περιουσία.
Ἡ αὐτοθυσία τῶν 3 Ἐπονιτῶν δεν εἶναι τρέλα. Πρόκειται γιά πράξη ὀρθολογικώτατη. Ὅπως ὀρθολογικώτατη εἶναι καί ἡ στάση τῶν ἄλλων, αὐτῶν μέ τά πλαστά πιστοποιητικά, πού τά παρουσιάζουν σάν «ἔγκυρα», τά ἐπιδεικνύουν καί δέν διστάζουν νά κλείσουν τό ἐργοστάσιὀ «τους» ἄν δέν τούς ἀποφέρει κέρδος, ἐκβιάζοντας τήν κοινωνία, ἀφήνοντας κόσμο ἄνεργο, γιά νά ἀναζητήσουν «ἐπενδυτικές» εὐκαιρίες σέ ἄλλες τριτοκοσμικές χῶρες. Αὐτῶν πού στήν πρώτη κανονιά τό βάζουν στα πόδια, βγάζοντας διά βίου «πατριωτικές» καί «φιλελεύθερες» κορῶνες, ἤ τά κάνουν πλακάκια μέ τόν κατακτητή. Γιατί νά παλέψουν γιά κάτι πού δέν τούς ἀνήκει, σπίτι, χωράφι, ἐργοστάσιο, πατρίδα, γιά κάτι πού δέν τό νοιώθουν δικό τους, γιά κάτι πού δέν εἶναι δικό τους. Καμιά Σέλ, ἤ Στάνταρντ Ὄϊλ, κανείς βιομήχανος δέν πάλεψε γι’ αὐτά πού σκοτώθηκαν οἱ τρεῖς Ἐπονίτες καί ὁ ἀνώνυμος άντάρτης στό βουνό.. Ἐκείνη τήν ὥρα τῆς μάχης θα φέρνανε βόλτες σέ μιά χοροεσπερίδα στό Κάϊρο, ἤ θά ἀπολἀμβαναν τό χαβιάρι τους, σέ ἕνα ἀθηναϊκό σαλόνι παρέα μέ κάποιο Γερμανό ἀξιωματικό, ὅταν οί κάτοικοι τῆς Ἀθήνας λιμοκτονοῦσαν. Ὅταν περάσει ἡ μπόρα σάν τά σαλιγκάρια πάντα θά βγαίνουν, ἕτοιμοι γιά μπίζνες, για λόγους καί γιά ἐντολοδόχοι κυβερνῆτες.
«…Σάν οἱ συμπατριῶτες μου ἑλληνιστές
διωχτήκανε ἀπ’ τούς ὁμηρικούς τούς κάμπους
ὅπου ἀναζητοῦσαν λιόλαδο καί κοπάδια,
οἱ ἐλευθερωτές γύρισαν ἀπ’ τή μάχη
καί βρήκανε καινούρια ἀφεντικά
νά κυβερνᾶν τίς πολιτεῖες τους
ΚΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΠΡΟΒΑΛΑΝΕ ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ.»
Μπέρτολτ Μπρέχτ ( Μετάφραση Μάριου Πλωρίτη)
( Ὅταν μαθεύτηκε ἡ αἱματοχυσία πού ἔκαναν οἱ Τόρηδες στήν Ἑλλάδα)
ΥΓ. Γιά τό πῶς ὁλοκληρώθηκε ἡ ἀλλαγή φρουρᾶς καί παγιώθηκε ἡ ἀγγλοαμερικάνικη ἐπιβολή στήν χώρα μας μετά τήν γερμανική ἀποχώρηση, σέ ἑπόμενο ἄρθρο φωτιά σχετικά μέ τό λουτρό αἵματος τοῦ Δεκέμβρη τοῦ 1944. Μεταξύ ἄλλων θά δοῦμε, πώς τά ἐγγλεζάκια εἶχαν ζητήσει καί τούρκικες στρατιωτικές δυνάμεις γιά τήν ἐπιβολή τῆς τάξεως τόν Δεκέμβρη πού πλησίαζε… Φαντασθῆτε τί εἶχε νά γίνει…Ἡ πιό σατανική ἐκδοχή τοῦ «διαίρει καί βασίλευε».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)