Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Οἱ ὑποδομές ὡς ἐχθρός τοῦ ἀεικινήτου πνεύματος


Ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ πασίγνωστου εὐρωπαϊστῆ Κ. Σημίτη ἡ ἐθνική ἰδεολογία, ὡς ὑποδομή τῆς ρεμούλας, ἀπέδωσε τά μέγιστα. Ἀναμενόμενον ἀφοῦ, ἀσχέτως προθέσεων καί στρατηγικῶν στόχων, οἱ ἑλλαδίτες εὐρωπαϊστές καί ἐθνικιστές δροῦν συμπληρωματικά.
Τὸ νὰ ἀποκαλεῖται ὑποδομὴ ὅτι νομιμοποιεῖ τὴν ἀπομύζηση τοῦ κοινωνικοῦ πλούτου, πρὸς ὄφελος μιᾶς δράκας ἐθνικῶν ἐργολάβων καὶ ἐπιχειρηματιῶν, ἀποτελεῖ βαθύτατη προσβολὴ τῆς νοημοσύνης καὶ ἀναποδογύρισμα τῆς λογικῆς. Τί ἄλλο κάνει τὸ πρὸς ψήφιση νομοσχέδιο περὶ αἰγιαλοῦ, ὅταν πραγματεύεται τὴν δημιουργία τουριστικῶν ὑποδομῶν, ἀποκρύπτοντας ἐμμέσως ὅτι στὴν Ἑλλάδα οἱ ὑποδομὲς ὑπάρχουν ἐν ἀφθονία; Ἤ μήπως τὰ ἀναρίθμητα νησιά, τὰ βράχια καὶ οἱ ὑπέροχες ἀκρογιαλιὲς τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Αἰγαίου δέν εἶναι οἱ καθ' αὐτό ὑποδομές καί χρειάζονται ἀναβάθμιση;

Ὅπως δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ ὑποδομὴ τὸ ξενοδοχειακὸ συγκρότημα κατὰ μῆκος μιᾶς μπαζωμένης παραλίας, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο δὲν ἀποτελοῦν ὑποδομὲς ἡ « σύγχρονη γέφυρα» τοῦ Ρίου – Ἀντιρίου καὶ οἱ ἐθνικοὶ αὐτοκινητόδρομοι μὲ τὰ ληστρικὰ διόδια, ὅπου τὸ μόνο πού κυκλοφορεῖ ἀνεμπόδιστο ἀπό μπάρες καί λακοῦβες εἶναι τὸ δημόσιο χρῆμα πρὸς τὶς τσέπες τῶν ἐργολάβων. Ὁμοίως δὲν ἀποτελοῦν ἀθλητικὲς ὑποδομὲς τὰ ὀλυμπιακὰ ἔργα τοῦ 2004, πού μετὰ τὸ πέρας τῶν ἀγώνων δίδονται ἀντὶ πινακίου φακῆς.Ὑποδομὴ δὲν εἶναι σώνει καὶ καλὰ τὸ τηλεοπτικὸ σῆμα πανελλαδικῆς κάλυψης τῆς ἰδιωτικῆς ἑταιρείας Digea μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἡ χειραγώγηση καὶ ἡ παραπληροφόρηση διεκπεραιώνονται ψηφιακὰ ἀντὶ ἀναλογικά. Οὔτε τά ἐξοπλιστικά προγράμματα, μέσῳ τῆς μεγαλόσχημης φούσκας τῆς ἐθνικῆς ἀμύνης.

Ὡς παραγωγοί σκουπιδιῶν ὅλα τὰ παραπάνω δέν δημιουργοῦν ὑποδομές. Ὑποδομὴ μιᾶς χώρας εἶναι τὸ μυαλὸ τῶν κατοίκων της, αὐτὸ τὸ μυαλὸ πού μὲ τὸ σύνολο τῶν ἰδεῶν του τὴν μεταβάλλει σὲ λειτουργικὸ ἐξάρτημα ἑνὸς ὀργανισμοῦ, παραγωγὸ ἱστορικοῦ ἔργου διαρκείας. Ὁ χῶρος τῆς εὐρύτερης ἀνατολικῆς Μεσογείου ἀπετέλεσε στο παρελθόν χῶρο ὀργανικό, τοῦ ὁποίου ἡ πνευματικὴ καὶ ἱστορικὴ λειτουργία σήμερα δὲν ἐξασφαλίζεται ἀπὸ ψευδεπίγραφες ἐθνικὲς ἀνεξαρτησίες, ἀποβλακωτικούς ἑλλαδισμοὺς καὶ παρασιτικοὺς εὐρωλιγουρισμούς, πού σὲ ἀναγκάζουν νὰ γυρνᾶς «ἀνεξάρτητα», ἄσκοπα καί ἀδέσποτα, σὰν ρόδα στὸν ἀέρα…

Ὁ γράφων δέν ἐνστερνίζεται τήν ἀνοργανωσιά καί τήν προχειρότητα γιά νά στηρίξει μιά φανταστική κατάσταση ἐλευθερίας ἤ θολῆς αὐτοοργάνωσης. Ἴσα ἴσα. Ὅποιος ἔτσι ἀντιλαμβάνεται τήν δυσφορία πρός κάθε μορφή ἑλλαδικῆς ὑποδομῆς, ἀντιλαμβάνεται λάθος.  Διότι τὸ συνεχὲς ἀναμάσημα ἐθνικῶν ὁραμάτων ἢ ἀναπτυξιακῶν σχεδιασμῶν, ὡς μοναδικό περιεχόμενο τοῦ δημοσίου λόγου καί μέ πρακτικό ἀποτέλεσμα τό σκουπιδαριό, δέν ἀπευθύνεται σέ ζωντανούς ἀνθρώπους ἀλλά σέ ἀγέλη μαϊμούδων.  Στὴν χώρα ὅπου τὸ « ἔθνος» λειτουργεῖ ὡς ὑποδομὴ τῆς ρεμούλας καὶ τὸ προσκύνημα τῶν ἐθνικῶν ἡρώων μᾶς κατσικώνει στοὺς ὤμους τὸν κάθε Λάτση καὶ Μπόμπολα, ἡ κατάργηση τῆς ἐθνικῆς ἰδεολογίας εἶναι ἐπιβεβλημένη. Μὲ ποιὲς διαδικασίες ἐκπαραθυρώνεται ἀπό τόν ἑλλαδικό χῶρο ἡ ὑποδομὴ τῶν ὑποδομῶν, δηλαδή ἡ  πνευματικὴ λειτουργία τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τὸ μυαλὸ ὡς φυσικὸν ἀεικίνητον, τὸ εἴδαμε στὶς ἀναρτήσεις μὲ ἐτικέττα ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣΑΣΤΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ. Μία συνοπτικὴ ἄποψη περί τοῦ ἀεικινήτου καί πῶς αὐτό διώκεται ἑλλαδικῶς βλέπουμε στὸ παρακάτω ἄρθρο τοῦ Γερασίμου Κακλαμάνη. Νά προσθέσω μόνον ὅτι τό πνευματικόν ἀεικίνητον οὐδεμία σχέση ἔχει μέ τήν ἀειφόρο ἀνάπτυξη, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό φύλλον συκῆς τῆς ἀντίστοιχης ἀδηφάγου…

ΤΟ ΑΕΙΚΙΝΗΤΟΝ
( Γεράσιμος Κακλαμάνης – Λευκαδίτικος Λόγος 18/6/1996)

Οἱ φυσικοὶ εἶπαν πώς δὲν ὑπάρχει μηχάνημα πού νὰ παράγη ἐνέργεια χωρὶς νὰ καταναλώνει ἐνέργεια. Λάθος! Τὸ μηχάνημα αὐτό ὑπάρχει καὶ ὑπάρχει ἀνέκαθεν στὸν κόσμο, μόνο πού συμβαίνει νὰ μὴν ὑπάρχη σὲ ἐπάρκεια.Ἀλλὰ κανένα ἀπὸ τὰ πολύτιμα πράγματα δὲν ὑπάρχει σὲ ἐπάρκεια. Ἐξ οὗ καὶ ἡ πολυτιμότητά τους.

Ὅσο πιὸ σπάνιο τὸ πρᾶγμα, τόσο καὶ πιὸ πολύτιμο. Εἰδικά τὸ μηχάνημα πού λέμε, ἴσως καὶ νὰ μὴν ἦταν καλὸ νὰ ὑπῆρχε ἐν ἀφθονίᾳ, γιατί θὰ ἐκαθιστοῦσε τὴν καθημερινὴ ζωὴ ἐπαναστατικὴ καὶ ἀβίωτη, μὴ διαμορφώσιμη κοινωνικά. Ἀλλὰ εἶναι ἀλήθεια  πώς χωρὶς τὸ μηχάνημα αὐτό ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ δὲν θὰ εἶχε κὰν νόημα. Σοφὴ λοιπὸν ἡ φύση ἔδωσε αὐτό πού ἐχρειαζόταν καὶ ὅσο ἐχρειάζονταν, δηλαδὴ πάρα πολὺ φειδωλὰ καὶ σὲ ὁρισμένους μόνο ἀνθρώπους.

Ἔτσι ὀμόρφηνε τὴν ζωὴ γιὰ τοὺς πολλούς, τοὺς ἐπέτρεψε νὰ ζοῦν μὲ μικρὲς καὶ πραγματοποιήσιμες ἐλπίδες,νὰ βρίσκουν σύντομα τὸ νόημά τους στὴν οἰκογένεια καὶ νὰ δοξάζουν κάθε κυριακὴ τὸν Θεὸ ἤ νὰ πηγαίνουν ἐκδρομή μὲ τὸ αὐτοκίνητό τους. Βέβαια τους φόρτωσε κι ἕνα βάρος, νὰ σηκώνουν τὰ ἔξοδα τῆς πολιτειακῆς των ὑπάρξεως. Μιὰ χρέωση καλὴ ἤ κακὴ κατὰ περίπτωση, ἀλλά  αὐτό δὲν εἶναι θέμα πού μπορεῖ νὰ μᾶς ἀπασχολήση τώρα.

Τὸ ἀεικίνητον λοιπὸν μηχάνημα περὶ οὗ ὁ λόγος εἶναι προφανῶς τὸ μυαλό.  Καὶ εἶναι πράγματι...ἀεικίνητο, γιατί ὅσο πιὸ πολὺ ἐνέργεια ἀποκτᾶ ὁ ὀργανισμὸς τόσο λιγώτερο αὐτό δουλεύει. Δὲν θὰ εἶναι πειστικός  ἂν ἰσχυρισθεῖ κανείς, ὅτι μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ - δὲν λέμε καλά, ἀλλά  τὸ παράπαν - ἂν λ.χ. ἔχει ρίξει μέσα του τρία σπληνάντερα,δύο κοκορέτσα καὶ πέντε μπουκάλια μπύρα. Γιὰ τὸ μόνο πού μπορεῖ νὰ μᾶς πείσει, εἶναι ὅτι μετὰ θὰ κοιμηθεῖ. Ἡ τέτοια ὑλική ἐνέργεια ἐναποθηκεύεται ὁπουδήποτε ἀλλοῦ ἐκτὸς ἀπ’ τὸν ἐγκέφαλο. Αὐτόν μάλιστα ὁλικά τὸν παραλύει.

Ἐπιστημονικῶς διαπιστωμένη σχέση μεταξὺ εὐφυῒας καὶ σωματικοῦ ὄγκου δὲν ἔχει βρεθεῖ. Αὐτό πού γνωρίζομε εἶναι ὅτι οἱ ἐναπόθεσεις ἰδιαίτερων ποσοτήτων θερμοδυναμικῆς ἐνέργειας διὰ τοῦ στομάχου ἐλάχιστα συντελοῦν πρὸς κίνηση τοῦ "ἀεικινήτου".

Οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἀσκητές π.χ. φύσεις ὀλιγαρκεῖς καὶ λιτοδίαιτες, ἦσαν ἄνθρωποι πού ὑπῆρχαν κατ' ἐξοχήν μὲ τὸ μυαλό. Διότι ξεχάσαμε νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ἐνέργεια πού χρειάζεται τὸ μυαλὸ γιὰ νὰ κινηθεῖ εἶναι φύσεως ἀῢλου. "Ἀῢλου" πάει νὰ πεῖ Ψυχική. Εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ ἄνθρωπου πού βάζει τὸ μυαλὸ σὲ κίνηση, πού τὸ κάνει νὰ ἀναζητεῖ ἰδέες καὶ ἐρωτηματικὰ στὸν κόσμο. Τώρα τὸ πρόβλημα, γιατί δὲν ἔχουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὴν ἀπαιτούμενη ψυχικὴ ἐνέργεια γιὰ νὰ βάζουν τὸ "'ἐργαλεῖο" σὲ κίνηση, τὸ ἐξετάσαμε ἤδη : γιατί δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι πάντα χειμώνας ἤ πάντα καλοκαίρι. Τὸ γιατί δὲν τὸ ξέρομε, ξέρομε μόνο ὅτι ἔτσι ὑπηρετεῖται ἡ οἰκονομία τῆς φύσης. Κάπως ἀνάλογα φαίνεται νὰ ὑπηρετεῖται καὶ ἡ οἰκονομία τῶν κοινωνιῶν.

Βέβαια ἀνέκαθεν προσπαθοῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ κάνουν κάτι γιά...τὸ ἀεικίνητο πού διαθέτουν, ἔφτιαξαν σχολεῖα, μαζικὴ ἐκπαίδευση κάποιο σύνολο τεχνικῶν γνώσεων τουλάχιστον (γιατί αὐτό ἀποκομίζει κανεὶς τελικῶς ἀπὸ τὸ ὁποιοδήποτε σχολεῖο), ἀλλά  φαίνεται πώς ἐπί του σημείου τούτου ἡ φύση δὲν παραβιάζεται : τὸ ποσοστὸ βλακείας μένει ἀνά τους αἰῶνες σταθερό.

Μάλιστα κατὰ τοὺς τελευταίους καιρούς, μὲ τὰ μέτρα "καθολικῆς παιδείας" καὶ τὴν "καταπολέμηση τοῦ ἀναλφαβητισμοῦ", ἀπεδείχθη ὅτι κάθε ἄλλο παρὰ τὸ ποσὸ τῆς συνολικῆς κοινωνικῆς βλακείας ἐμειώθη. Καὶ ἐπειδὴ ἀνέκαθεν εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ κοινωνικὴ βλακεία εἶναι παράγων σταθερότητος (συναφῶς μὲ τὸ θέμα παρ' ἡμῖν ἔχει ἀσχοληθεῖ ὁ Εὐάγγελος Λεμπέσης μὲ τὴν κλασσικὴ μονογραφία του "Ἡ κοινωνικὴ σημασία τῶν βλακῶν ἐν τῷ συγχρόνω βίῳ " )  μποροῦμε βασίμως νὰ ὑποθέσομε ὅτι τὸ ἔργο τῆς πολιτικῆς στοὺς καιροὺς μας ἔχει καταστεῖ ἀρκούντως ἀκοπώτερο.

Εὐτυχέστατη πάντως μὲ τὶς καταστάσεις τοῦ "ἀεικίνητου" ὑπῆρξεν ἐκ γενετῆς τοῦ κράτους ἡ "ἐθνική" σχολικὴ παιδεία : πεπεισμένη περὶ τοῦ ματαίου βελτιώσεως τῶν πραγμάτων, ἔφκιαξε μὲν μερικὰ σχολεῖα ὡς πρόκριμα γιὰ μιὰ βιομηχανία πτυχίων (τὸ πρᾶγμα δὲν εἶναι τωρινὸ καὶ οὔτε στὴν Ἑλλάδα μόνο ἀφορᾷ. Εἶναι τὸ γενικὸ χαρακτηριστικὸ - ἰδίως στὸν χῶρο τῶν Βαλκανίων - ὅλων τῶν "ἐθνικῶν κρατῶν " πού ἐκάθησαν στὶς κοινωνίες των σὰν ξένα σώματα ), φροντίζοντας ἀποφοιτῶν κανένας νὰ μὴν ἔχει ἀνασκαλευθεῖ καθόλου ψυχικά.

Μιὰ καὶ τὸ "ἐθνικόν κράτος" θὰ ἔκοβε τὴν κοινωνία στὰ δύο, ἀναλόγως προέκυψαν καὶ οἱ ἀπαραίτητες "σχολές". Τρεῖς γιὰ τὰ κρατικὰ πόστα μὲ "διπλώματα" καὶ μιὰ μεγάλη ἄνευ ἐξετάσεων.

Πρώτη καὶ καλύτερη ἡ σχολὴ τῶν Εὐελπίδων (σὺν τὰ παρακλάδια της), πού ἔβγαζε τροφίμους λίαν κατάλληλους γιὰ πραξικοπήματα ἀλλά  ποτὲ γιὰ τὰ πεδία τῶν μαχῶν.
Ἀσφαλῶς θὰ εἶναι ἀθεράπευτος βλὰξ καὶ πλήρως ἀνίδεος τῆς διπλωματικῆς ἱστορίας τῆς Ἑλλάδας ὅποιος ἰσχυρισθεῖ -στρατιωτικὸς ἤ μὴ - ὅτι ἀπό τοῦ 1826 καὶ ἐντεῦθεν ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἐκέρδισε μία καὶ μόνο μάχη ἤ ὅτι ἦταν σὲ θέση νὰ κερδίσει. "Ἐκέρδισε" μόνο τὶς μάχες πού εἶχαν προγραμματισθεῖ στὰ συμβούλια τῶν μεγάλων δυνάμεων νὰ "κερδίσει", ὥσπου νὰ διευθετηθεῖ ἡ Ἑλλάδα σὰν κράτος. Καὶ ἐπειδὴ θὰ ἦταν καὶ ἕνα τεχνολογικῶς ἐξαρτώμενο ἐργαλεῖο τοῦ "ἐθικοῦ κράτους" (πῶς θὰ ἔπαιρνε ὁ στρατὸς ὄπλα ἂν δὲν ὑπάκουε στοὺς ὁρισμούς τοῦ προμηθευτῆ του;...) θὰ ἦταν καὶ ὁ χειρότερος ἐχθρός τῆς "ἐθνικῆς ἰδεολογίας" ὑπέρ τῆς ὁποίας ὑποτίθεται θὰ "ἐμάχετο" διὰ τῶν ὅπλων. Μποροῦμε δηλαδὴ νὰ ποῦμε, χωρὶς ὑπερβολή, πώς ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς εἶναι τὸ πιὸ ἀντεθνικὸ πρᾶγμα πού ὑπάρχει.

Δύο παραδείγματα ἀρκοῦν γιὰ νὰ μᾶς δείξουν τὴν κωμικοτραγικὴ διάσταση τῶν πραγμάτων. Κωμική, γιατί ὅλοι οἱ νεοσύλλεκτοι ὁρκίζονται στὸ ὄνομα τῆς...πατρίδος, χωρὶς τέτοιο πρᾶγμα νὰ ὑπάρχει, καὶ τραγικὴ γιὰ τὴν ἐπὶ δύο αἰῶνες κατάντια τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, πού ζητάει νὰ κρατηθεῖ μὲ θούρια καὶ ψευτιὲς : ἡ ἐθνική μας λέξη "καριοφίλι " εἶναι ἡ μάρκα "CARLO E FILIO" ( Κάρολος καὶ υἱὸς ) τῶν μεταχειρισμένων τουφεκιῶν ἑνός ἰταλικοῦ ἐργοστασίου πού ἐπρομηθεύονταν οἱ ἀγωνιστὲς τοῦ '21. Καὶ ὅταν ἀργότερα οἱ μεγάλες δυνάμεις ἀγνοῶντας τὰ ἑλληνικὰ καριοφίλια ἔφκιαξαν ὅπως-ὅπως ἕνα ἑλληνικὸ κράτος καὶ ἄρχισαν γιὰ τοὺς πρώην ὀρεσίβιους καὶ νῦν "στρατηγοὺς" τὰ "ἐθνικά ὁράματα" καὶ οἱ "ἱστορικοὶ προορισμοί", νἄσου καὶ ἡ λέξη "κωλάθρα".

Πρόκειται βέβαια γιὰ λέξη ἀρχαιοπρεπῆ τοῦ λεξικοῦ, ἐπί τῆς ὁποίας ἐπενδύθηκαν μεγάλες ἐθνικές προσδοκίες. Κωλάθρες ὀνόμασαν τὰ πρῶτα μεγάλα πυροβόλα τοῦ περασμένου αἰῶνα, τὰ ὁποῖα προμηθεύθηκε ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς γιὰ νὰ πάρομε τὴν Κων/πολη. Κωλάθρες λοιπὸν ἀπὸ ἐδῶ, κωλάθρες ἀπὸ 'κεῖ, Κων/πολη ὅμως τίποτα. Ὡστόσο ἡ λέξη ἔμεινε.

Μὴν βλέποντας ἐκπλήρωση τῶν ἐθνικῶν ὀνείρων ὁ ἑλληνικὸς λαός, δὲν μποροῦσε νὰ ἀφήσει νὰ τοῦ διαφύγη ἡ λέξη γιὰ τὴν ὁποία πλήρωσε τόσα ἀπὸ τὸ ὑστέρημά του. Τῆς ἔδωσε λοιπὸν τὸ γνωστὸ νόημα πού ξέρομε καὶ πού δὲν γράφουν τὰ λεξικά, ἀξιολογῶντας ἔτσι καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ ἀντιστοίχου " ἐθνικοῦ ὁράματος"...

Οἱ ἄλλες δύο σχολὲς ἦταν οἱ σχολὲς τῆς κρατικῆς βιτρίνας, δηλαδὴ σχολὲς "μεγάλου" κοινωνικοῦ κύρους, πού θὰ ἐδικαιολογοῦσαν τὰ ἀξιώματα καὶ τὶς ἀπολαβὲς : ἡ Ἰατρικὴ καὶ ἡ Νομική.

Τὸν ρόλο τους αὐτόν τὸν κρατοῦν μέχρι σήμερα. Οἱ δικηγόροι μάλιστα τὸν σύλλογό τους τὸν ὀνομάτισαν καὶ "πρῶτο ἐπιστημονικὸ σωματεῖο " τῆς χώρας, χωρὶς φυσικὰ διευκρινίσεις σὲ τί εἴδους κρατικὴ δικαιακὴ κατάσταση εἶναι "πρῶτο" αὐτό τὸ σωματεῖο. Περιττὸν βέβαια νὰ ποῦμε ὅτι ἡ Ἑλλάδα ὡς "ἐθνικό" κράτος κανένα δίκαιο δὲν εἶχε, παίρνοντας καὶ ράβοντας ἀπὸ δεξιὰ κι ἀριστερά.

Οἱ παντὸς εἴδους ἐξήγησεις ὅμως θὰ καθίσταντο ἐκ τῶν πραγμάτων περιττές, ἀφοῦ ἡ τετάρτη σχολὴ θὰ ἐλειτουργοῦσε ἄνευ ἐξετάσεων.Τοὺς πολλοὺς λοιπόν, μὴ στρατηγούς, γιατροὺς καὶ δικηγόρους, τοὺς παρέλαβε ἡ μεγάλη του ἑλλαδικοῦ γένους σχολὴ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Πέριξ τῶν τριῶν πρώτων πάντες οἱ ἡμέτεροι οἱ ἀπομυζῶντες ἀπὸ τὸ κράτος -μιὰ ἐργολαβία κολοσσιαίων διαστάσεων ἐπὶ σοσιαλισμοῦ -, τῶν ὑπόλοιπων ἀρκούμενων εἰς ἀπασχόληση τοῦ ὑποτυπώδους "ἀεικινήτου" τους ἄνευ καμιᾶς ἀπολύτως ἐνέργειας, δηλαδή ἀποκλειστικῶς μὲ τὴν ἐπιβιωτικὴ κομπίνα. Καθόλου τυχαῖο συνεπῶς ὅτι ἀντὶ μυαλοῦ στὴν νεοελληνικὴ ἱστορία συναντᾶ κανεὶς μόνο πολιτικὰ προγράμματα.

Στὴν Ἑλλάδα οὐδέποτε κατανοήθηκε -καὶ ὁμολογουμένως κάτι τέτοιο δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο -, πώς γίνεται καὶ οἱ πτωχεύσεις νὰ συμβαίνουν σὲ περιόδους "ἀναπτύξεως", ὅπως π.χ. ἐπὶ Τρικούπη.   Οἱ "ὑποδομὲς" καὶ ἡ "ἀνάπτυξη" εἶναι πλέον ἀταβιστικὰ περίπου περασμένα στὸ πετσί μας, ἐξ οὗ καὶ γιατί κανένας δὲν προβληματίζεται μ' αὐτά. Καὶ ἐπειδὴ σήμερα τοὺς "προγραμματισμοὺς" καὶ τὰ νούμερα τὰ κάνουν οἱ κομπιοῦτερ ἀπὸ τὶς ἀντίστοιχες περιοχὲς ἔχει ἐξοβελισθεῖ πλήρως καὶ τὸ ἐλάχιστο ἴχνος ἀναγκαιότητος μυαλοῦ.   Ὁ κάθε πολιτικὸς μπορεῖ νὰ πατήσει μερικὰ κουμπιὰ ἑνός κομπιοῦτερ καὶ νὰ βγάλει τὸν πιὸ βαρύγδουπο λόγο στὴν Βουλὴ περί...΄"ἀναπτυξιακῆς πολιτικῆς". Κοντὰ στὰ μεγάλα "προγράμματα", ἀκολουθοῦν καὶ τὰ μικρά. "Ἀνάπτυξη" ἄνευ ἀποτελέσματος ἐπὶ δεκαετίες στήν  Ἑλλάδα, "ὑπερανάπτυξη" ἄνευ νοήματος καὶ στὴν Λευκάδα.  Πάντα φταίει ἡ ἀνεπάρκεια τῶν "ὑποδομῶν". Ποτὲ τὸ μυαλό.

Ἰδοὺ  ὅμως μιὰ μικρὴ εἴδηση ἀπὸ τὴν "Καθημερινή" τῆς 7ης Μαῒου, πού ἔρχεται νὰ διαψεύσει τὰ πράγματα:

"ΔΑΝΙΑ : χίλια ἑπτακόσια ποδήλατα τέθηκαν ἀπὸ χθὲς δωρεὰν στὴ διάθεση τῶν κατοίκων καὶ τῶν ἐπισκεπτῶν τῆς Κοπεγχάγης, ἀνακοίνωσε ὁ Ὅλε Βεσούγκ, ἐκπρόσωπος τῆς ὀργάνωσης bycyclen. Πρόκειται γιὰ τὴ δεύτερη συνεχόμενη χρονιὰ πού ἡ ὀργάνωση προχωρεῖ στὴν ἐνέργεια αὐτή, ἡ ὁποία ἔχει ὡς στόχο νὰ μειώσει τὴ ρύπανση καὶ τὸ θόρυβο στὴ δανικὴ πρωτεύουσα."

Ἡ Δανία εἶναι χώρα πού ἔχει τὶς ὑποδομές. Δὲν θέλει ὅμως, λέει, ἄλλη χρήση δρόμων καὶ οὔτε μεγαλύτερους δρόμους. Θέλει νὰ καταργήσει κι αὐτούς πού ὑπάρχουν καὶ τοῦτο ἀκριβῶς ἐξ αἰτίας τοῦ μεγάλου τουριστικοῦ ρεύματος πού ἔχει. Οὔτε ἡ Ἀγγλία, ἡ Σουηδία, ἡ Φινλανδία καὶ πολλὲς ἄλλες χῶρες ἐννοοῦν νὰ "ἀναπτύξουν" μὲ "ὑποδομὲς" καὶ δρόμους τὶς τουριστικὲς περιοχὲς των. Στὸ "LAND DISTRICT" στὴν Ἀγγλία, μιὰ ἐξαίρετη περιοχὴ φυσικοῦ κάλλους, ὅπου βρίσκεται τὸ σπίτι τοῦ RASKIN, οἱ δρόμοι εἶναι κατάλληλοι σχεδὸν μόνο γιὰ μοτοσακά. Ἀλλὰ φαίνεται πώς οἱ ἄκρατοι καπιταλιστὲς Ἀγγλοι δὲν ἐννοοῦν νὰ διδαχθοῦν ἀπὸ τὴν νοοτροπία τῶν ἑλλήνων ἀναπτυξιολόγων.

Μιὰ ἀπέραντη θάλασσα ποδηλάτων κατακλύζει τὶς πόλεις τῆς Ὀλλανδίας. Ἕνα ὡραῖο θέαμα χάους, ὅπου ἂν δὲν προσέξεις τὴν θέση πού ἀφήνεις τὸ ποδήλατό σου, εἶναι μᾶλλον ἀδύνατο νὰ τὸ ξαναβρεῖς. Καὶ στὴ Γερμανία μπορεῖς νὰ πᾶς ὁπουδήποτε μὲ ποδήλατο, χωρὶς νὰ χρειασθεῖ νὰ κατέβεις οὔτε μιὰ φορά. Γιὰ τὴν Κοπενχάγη τώρα οἱ δανοὶ ἀναπτύσουν πιὸ προχωρημένα συστήματα, οὐσιαστικὰ ἡ προσπάθεια ἀριθμεῖ ἡλικία κάποιων χρόνων. Ποδήλατα μὲ παρκόμετρα καὶ μὲ μικρὰ ὑπόστεγα γιὰ τὸ κρύο, ὅπου μπορεῖς νὰ νοικιάσεις ἕνα ποδήλατο ἀπὸ τὸ ἕνα παρκόμετρο καὶ νὰ τὸ ἄφησεις σὲ ὁποιοδήποτε ἄλλο θέλεις. Μικρὸ πρόβλημα ἂν δὲν τὸ ἀφήσεις, δηλαδή μὲ τὶς κλεψιές, καὶ τοῦτο ὅμως μὲ τὶς σύγχρονες κάρτες θὰ λυθεῖ. Αὐτά οἱ ἔχοντες τὶς ὑποδομές.

Καὶ τί θέαμα ἀντικρύζει ὁ τουρίστας μπαίνοντας στὴν Λευκάδα; Ἕνας σωρὸς μεταχειρισμένων παληοσίδερων μὲ ὑψηλή τοξικότητα τὸν ὑποδέχεται στὴν παραλία καὶ πού καὶ πού κάποια ψυχολογικὰ ἀτυχήματα μὲ βαρύγδουπες BMW καὶ μερτσεντές.  Τέτοια βαρύγδουπα αὐτοκίνητα γιὰ ἕνα νησὶ μήκους τριανταπέντε χιλιομέτρων, μὲ κλῖμα μεσογειακὸ καὶ μιὰ ἐπίπεδη ἐπιφάνεια, ὅπου μ' ἕνα σύγχρονο ποδήλατο μπορεῖ νὰ πάει κανεὶς ἄνετα ὡς τὸ Βλυχὸ καὶ τὸν Ἅγιο Νικήτα.

Δύσκολα θὰ πεισθεῖ ὁ τουρίστας πώς ἔρχεται σ' ἕναν χῶρο ὑψηλῆς τουριστικῆς εὐαισθησίας. Προσέχοντας μάλιστα καὶ τὶς φρεσκοκλεισμένες λακκοῦβες στοὺς δρόμους γιὰ τοὺς δύο μῆνες πού θὰ εἶναι αὐτός ἐδῶ, δὲν θὰ δυσκολευθεῖ νὰ καταλάβει πού ἔρχεται.  Τοὺς ἄλλους δέκα μῆνες οἱ λακκοῦβες πρέπει νὰ ὑπάρχουν γιὰ τοὺς ἰθαγενεῖς, γιὰ ν' ἀναπτύσσεται καλύτερα ἡ ὑπηρετική τους συνείδηση. Νὰ πέφτουν μέσα μὲ τ' αὐτοκίνητά τους καὶ νὰ σκοτώνονται, νὰ τὰ βάζουν μέ...τὸν Θεὸ καὶ μὲ τὴν τύχη, τὸ ἔργο τῆς πολιτικῆς ὑποδούλωσης νὰ ὑπηρετεῖται ὑποσυνειδήτως καλύτερα. Μέθοδοι κοινωνικῆς καταπίεσης καὶ εὐτελισμοῦ πρὸς ἐξασφάλιση τῶν ψήφων.

Καὶ ἂν μάλιστα ὁ νοήμων τουρίστας μας πάει ὓστερ' ἀπ’ αὐτά μιὰ βόλτα στὸ Πόρτο Κατσίκι καὶ ἰδεῖ νὰ διανοίγονται λεωφόροι τῶν εἴκοσι μέτρων, εὔκολα θὰ καταλάβει γιατί ὁ κ. Παπανδρέου ἀπὸ τὰ 50 δὶς πού παίρνει ἐπιδότηση ἀπ' τὴν ΕΟΚ , τὰ μισὰ τὰ δίνει στὸν "χῶρο τοῦ βιβλίου", δηλαδή σ' ἕνα χῶρο πού δὲν ἐλέγχει. Γιὰ τὴ μόρφωση καὶ τὴν "ἄνοδο τοῦ λαοῦ" βέβαια.  Ποτὲ γιὰ τὶς ἐκλογές καὶ τὴν κατοχύρωση τῶν πόστων.

Ὁ τουρίστας μας θὰ φύγει γεμάτος ἥλιο καὶ νοσταλγία καὶ μὲ τὴν ἀπόλυτη βεβαιότητα πώς εἴτε Τρικούπης, εἴτε "λῆντερ" τὰ πράγματα μὲ τὶς "ὑποδομὲς" στὴν Ἑλλάδα παραμένουν τὰ αὐτά. Καὶ μὲ τὴν κρυφὴ βέβαια σκέψη, πώς τὸ μόνον κινοῦν στὴν ζωὴ  ὅσο καὶ στὸν τουρισμό, παραμένει δυστυχῶς πάντα τό...ἀεικίνητον.

14 σχόλια:

  1. Γιώργος Παπαδόπουλος11 Ιουνίου 2014 - 10:14 μ.μ.

    Φίλε να είσαι καλά με τις αναφορές σου στον Γεράσιμο Κακλαμάνη και γενικότερα με όλες τις αναρτήσεις σου, πολλά κοινά με τον Κακλαμάνη παρουσιάζει ο λόγος του καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη, και αυτός από την Λευκάδα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φίλε σέ εὐχαριστῶ

    Τόν Κοντογιώργη τόν ἔχω δεῖ μερικές φορές σέ τηλεοπτικές ἐκπομπές. Θά περίμενα ἀπό ἕναν πανεπιστημιακό σάν αὐτόν νά προβάλλει τό ἔργο τοῦ Κακλαμάνη σέ κάθε εὐκαιρία πού τοῦ παρουσιάζεται.. Τόν ἔχει πού τόν ἔχει θαμένο τό κατεστημένο ἐκδοτῶν καί βιβλιοπωλῶν. Ἡ εὐθύνη ἀνθρώπων σάν τόν Κοντογιώργη εἶναι πολύ μεγαλύτερη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όντως το έργο του Κοντογιώργη μοιάζει πολύ ή μάλλον συμφωνεί πολύ με εκείνο του Γεράσιμου Κακλαμάνη, χωρίς απαραίτητα ο ένας να έχει επηρεάσει τον άλλο. Υπάρχει όμως μια κρίσιμη λεπτομέρεια: η λεξούλα έθνος. Ο Κοντογιώργης πιστεύει στο “έθνος”, ο Γεράσιμος όχι και τόσο, το λέμε κάπως απλοικά αλλά δεν νομίζω ότι πέφτουμε και πολύ έξω. Φυσικά ο Κοντογιώργης δεν είναι κάνας φυλετιστής, η έννοια του έθνους σε αυτόν είναι πολιτιστική, πολιτειακή θα μπορούσαμε να πούμε, μάλιστα ο ίδιος φαίνεται να θεωρεί αν κατάλαβα καλά από μια αποστροφή του παλιότερα ότι ο Habermas κατά κάποιον τρόπο “έκλεψε” από αυτόν (πρέπει να είχαν συμμετάσχει σε κάποιο συνέδριο από κοινού στην δεκαετία του 1980) την έννοιά του του συνταγματικού πατριωτισμού. Μου φαίνεται (και από τα λίγα που ξέρω) ότι η πιο προωθημένη έννοια του έθνους βρίσκεται στον Γιώργο Κοντογιώργη και στον Θεόδωρο Ζιάκα. Πιο κοντά όμως στην αλήθεια μας φαίνεται ο Γεράσιμος (ειδικά για την περιοχή των Βαλκανίων αλλά και γενικά) αλλά και ο Hobsbawm που τόσο στηλιτεύει ο Κοντογιώργης. Για τον Κοντογιώργη,( ο οποίος έχει και δικό του blog, το cosmosystem) όποιος δεν πιστεύει στο έθνος είναι συντηρητικός. Οποιος δεν πιστεύει στο έθνος, είναι εχθρός της κοινωνίας τελικά για τον Κοντογιώργη. Ο Γιώργος Φαράκλας, από τους πολύ λίγους σήμερα στην Ελλάδα που μπορεί να χαρακτηριστούν φιλόσοφοι (κατά την γνώμη μας πάντα εννοείται), λέει για τον Κοντογιώργη στο τουλάχιστον αξιόλογο βιβλίο του “Νόημα και Κυριαρχία” (στο οποίο ασχολείται με τον Κονδύλη εκτεταμένα και δίνει κατά κάποιον τρόπο απάντηση από εγελιανή μαρξιστική άποψη), λέει σε μια σημείωση για τον Κοντογιώργη ότι μια θεωρία που χωρίζει τους ανθρώπους σε Ελληνες και μη, είναι εθνικιστική (κάπως έτσι τέλος πάντων). Δεν θα φτάναμε τόσο μακριά ώστε να αποκαλέσουμε τον Κοντογιώργη εθνικιστή, δεν έχει άλλωστε καμιά σχέση με αυτούς που αποκαλούν τον εαυτό τους εθνικιστή. Ολα σχεδόν στη θεωρία του Κοντογιώργη μας φαίνονται σωστά εκτός από την λέξη έθνος, όπως και στο έργο του Ζιάκα άλλωστε. Αλλά επειδή ακριβώς χρησιμοποιεί και τονίζει αυτή την λέξη, κερδίζει την συμπάθεια του κυρίου Φαήλου Κρανιδιώτη πχ, όχι για άλλον λόγο. Η μαγική λέξη πατριωτισμός και εκείνη του έθνους κάνει και πάρα πολλούς άλλους να συμπαθούν τον Κοντογιώργη ενώ κανονικά σαν “αντιδημοκράτες” θα έπρεπε μάλλον να τον αντιπαθούν. Εχω τελικά την εντύπωση ότι δεν ξέρει και τόσο το έργο του Κακλαμάνη ο Κοντογιώργης για να το προβάλλει και αν το ήξερε θα έβρισκε αγεφύρωτες διαφωνίες.
    ΥΓ: Οντως αυτό που κάνει ο Zaratustra (Γερ.Κακλ.) είναι πολύτιμο για μας. Είμαστε ευγνώμονες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όντως το έργο του Κοντογιώργη μοιάζει πολύ ή μάλλον συμφωνεί πολύ με εκείνο του Γεράσιμου Κακλαμάνη, χωρίς απαραίτητα ο ένας να έχει επηρεάσει τον άλλο. Υπάρχει όμως μια κρίσιμη λεπτομέρεια: η λεξούλα έθνος. Ο Κοντογιώργης πιστεύει στο “έθνος”, ο Γεράσιμος όχι και τόσο, το λέμε κάπως απλοικά αλλά δεν νομίζω ότι πέφτουμε και πολύ έξω. Φυσικά ο Κοντογιώργης δεν είναι κάνας φυλετιστής, η έννοια του έθνους σε αυτόν είναι πολιτιστική, πολιτειακή θα μπορούσαμε να πούμε, μάλιστα ο ίδιος φαίνεται να θεωρεί αν κατάλαβα καλά από μια αποστροφή του παλιότερα ότι ο Habermas κατά κάποιον τρόπο “έκλεψε” από αυτόν (πρέπει να είχαν συμμετάσχει σε κάποιο συνέδριο από κοινού στην δεκαετία του 1980) την έννοιά του του συνταγματικού πατριωτισμού. Μου φαίνεται (και από τα λίγα που ξέρω) ότι η πιο προωθημένη έννοια του έθνους βρίσκεται στον Γιώργο Κοντογιώργη και στον Θεόδωρο Ζιάκα. Πιο κοντά όμως στην αλήθεια μας φαίνεται ο Γεράσιμος (ειδικά για την περιοχή των Βαλκανίων αλλά και γενικά) αλλά και ο Hobsbawm που τόσο στηλιτεύει ο Κοντογιώργης. Για τον Κοντογιώργη,( ο οποίος έχει και δικό του blog, το cosmosystem) όποιος δεν πιστεύει στο έθνος είναι συντηρητικός. Οποιος δεν πιστεύει στο έθνος, είναι εχθρός της κοινωνίας τελικά για τον Κοντογιώργη. Ο Γιώργος Φαράκλας, από τους πολύ λίγους σήμερα στην Ελλάδα που μπορεί να χαρακτηριστούν φιλόσοφοι (κατά την γνώμη μας πάντα εννοείται), λέει για τον Κοντογιώργη στο τουλάχιστον αξιόλογο βιβλίο του “Νόημα και Κυριαρχία” (στο οποίο ασχολείται με τον Κονδύλη εκτεταμένα και δίνει κατά κάποιον τρόπο απάντηση από εγελιανή μαρξιστική άποψη), λέει σε μια σημείωση για τον Κοντογιώργη ότι μια θεωρία που χωρίζει τους ανθρώπους σε Ελληνες και μη, είναι εθνικιστική (κάπως έτσι τέλος πάντων). Δεν θα φτάναμε τόσο μακριά ώστε να αποκαλέσουμε τον Κοντογιώργη εθνικιστή, δεν έχει άλλωστε καμιά σχέση με αυτούς που αποκαλούν τον εαυτό τους εθνικιστή. Ολα σχεδόν στη θεωρία του Κοντογιώργη μας φαίνονται σωστά εκτός από την λέξη έθνος, όπως και στο έργο του Ζιάκα άλλωστε. Αλλά επειδή ακριβώς χρησιμοποιεί και τονίζει αυτή την λέξη, κερδίζει την συμπάθεια του κυρίου Φαήλου Κρανιδιώτη πχ, όχι για άλλον λόγο. Η μαγική λέξη πατριωτισμός και εκείνη του έθνους κάνει και πάρα πολλούς άλλους να συμπαθούν τον Κοντογιώργη ενώ κανονικά σαν “αντιδημοκράτες” θα έπρεπε μάλλον να τον αντιπαθούν. Εχω τελικά την εντύπωση ότι δεν ξέρει και τόσο το έργο του Κακλαμάνη ο Κοντογιώργης για να το προβάλλει και αν το ήξερε θα έβρισκε αγεφύρωτες διαφωνίες.
    ΥΓ: Οντως αυτό που κάνει ο Zaratustra (με Γερ.Κακλ.) είναι πολύτιμο για μας. Είμαστε ευγνώμονες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γιώργος Παπαδόπουλος13 Ιουνίου 2014 - 10:26 π.μ.

    Προσωπικά, απολύτως προσωπικά, ο Γεράσιμος Κακλαμάνης είναι ο κυρυφαίος Νεοέλληνας στοχαστής, ζουμερός λόγος που καταλαβαίνεις ότι εφάπτεται της πραγματικότητας, την διαπερνάει, για μένα είναι πιο πάνω από γνωστούς όπως ο Καστοριάδης και άλλοι, είναι τραγικό οι περισσότεροι να μην τον ξέρουν ούτε ως όνομα αλλά από την άλλη, δεν μπορείς να έχεις τέτοιες απαιτήσεις από μια χώρα που πεθαίνει, από την

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πρέπει να πῶ ὅτι δέν ἔχω διαβάσει κάτι τοῦ Κοντογιώργη γιά νά ἔχω τήν ὁποιαδήποτε γνώμη γιά τό ἔργο του. Τοῦ Ζιάκα ἔχω διαβάσει τό ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ. Ἐκεῖ κάνει μιά ἐκτενῆ ἀναφορά στόν Κακλαμάνη, μέ πολύ θετικά σχόλια ἀλλά καί ένστάσεις. Ἐκτιμῶ ὅτι σήμερα θά ἀκύρωνε ὅλες τις ἐνστάσεις του ἔχοντας διαβάσει τό τελευταῖο ἔργο του Γεράσιμου , τό ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΣΗΜΕΡΑ., ἐκεῖ ὅπου ξεβρακώνει τήν ἀπάτη τοῦ φιλελευθερισμοῦ καί τῆς λεγομένης " εὐρωπαϊκῆς" ἰδεολογίας. Νομίζω ὅτι ἄν μέ τά πρῶτα βιβλία του τόν μίσησαν οἱ ἐθνικιστές, μέ τό τελευταῖο του οἱ εὐρωπαϊστές δέν θά ἤθελαν νά τόν δοῦν μπροστά τους...

    Διακρίνω στά κέιμενά του τό ἑξῆς τεχνικῆς ἀλλά καί οὐσιαστικῆς σημασίας χαρακτηριστικό. Πιθανότατα ὀφείλεται στίς μαθηματικές του σπουδές. Κάθε πρόταση εἶναι ἁρμονικώτατα καί λογικώτατα συνδυασμένη μέ ὅλες τίς προηγούμενες καί τίς ἑπόμενες. Ἄν δώσουμε λίγο παραπάνω προσοχή καί τό διαπιστώσουμε ἡ κατανόηση γίνεται σέ βάθος.

    Νομίζω πάντως ὅτι ὁ σκεπτικισμός τοῦ Κακλαμάνη σχετικά μέ τήν ἔννοια τοῦ ἔθνους δέν σχετίζεται τόσο μέ τό περιεχόμενο τοῦ ὅρου ( ὄπως τό προσδιορίζουν διάφορες θεωρίες). Ἀσχολεῖται μέ τήν προβληματική Ἑλλάδα ὡς ἐθνικό κράτος. Κατά τήν γνώμη μου ὁ Κακλαμάνης λέει -μεταξύ ἄλλων - κάποια πολύ ἀπλά πράγματα. Πρῶτον ὅτι αἰτία ὅλων τῶν δεινῶν τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους εἶναι α) ἀρχικά ἡ ἀνυπαρξία ἐθνικῆς συνείδησης β) ἡ ἀποτυχία δημιουργίας της καί γ) ἡ ἐπιβολή μιᾶς ψευδεπίγραφης καί πλαστῆς συνείδησης ὡς " ἐθνικῆς". Νομίζω αὐτὀς εἶναι ὁ κεντρικός ἄξονας ὅλων τῶν βιβλίων του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Στόν πρόλογο τοῦ βιβλίου του Η ΕΛΛΑΣ ΩΣ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ γράφει

    " ...Ὁ συγγραφέας τούτων τῶν γραμμῶν ὑπάγεται εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων πού δὲν κατάλαβαν ποτὲ τοὺς τί θὰ πῆ «Ἕλλην», «Ἔθνος», «Γένος», «Ρωμηοσύνη» κλπ. Τόμονο πού καλὰ κατάλαβε εἶναι, ὅτι μονίμως αὐτὰ τὰ πράγματα κάποιαν ὕποπτη κατάσταση ἐμπαιγμοῦ ἐνεῖχαν γιὰ ὅσους ἐτύχαινε νὰ τὰ χρησιμοποιοῦν καὶ νὰ τὰ ἐπικαλοῦνται. Ἐμπαιγμοῦ πρὸς τοὺς ἄλλους δηλαδή. Ὑπαγόμενος ὁ ἴδιος σέ μιάν διάσταση τοῦ «μείζονος ἑλληνισμοῦ» — ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι «Ἕλληνες» ἐξ ἄλλου —, μπόρεσε στὸ τέλος νὰ «ἀνακάλυψη», ὅτι αὐτὰ τὰ πράγματα δὲν ἦσαν στερημένα μιᾶς ἱστορικῆς σημασίας, ὅτι ὑπῆρξαν ἔμφορτα νοἠματος στο παρελθόν, δεν μποροῦσε ὅμως νά τά εντοπίση ὡς ζῶσες πραγματικότητες στά πλαίσια τοῦ συγκεκριμένου ἑλληνικοῦ κράτους. Ἐκεῖ πού ἔβλεπε βαρύτατη τήν σημασία τους ἦταν στά διοικητικά σύμβολα τοῦ κράτους: σφραγίδες τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν, στερεότυπα πτυχίων, σχήματα διαβατηρίων, στοὺς εὔζωνους στὸ Σύνταγμα, στὶς στολὲς τῶν στρατηγῶν καὶ τῶν ὀργάνων τῆς «τάξεως». Ἡ ὕποπτη τούτη κατάσταση τῆς πραγματικότητος τόν ὤθησε πρὸς τὰ βιβλία. Τί ἄλλο μπορεῖ νὰ ἐξήγηση στὸν ἄνθρωπο ἂν τὰ ὅσα βλέπη γύρω του εἶναι σωστά, ἂν βλέπη σωστὰ ἤ λαθεμένα; Τὰ θέματα ὅμως τῆς διδαχῆς ἤ αὐτοδιδαχῆς ὑπάγονται ὡς γνωστὸν στὶς μακροχρόνιες διαδικασίες τῶν ἀνεπαίσθητων δόσεων (Οἱ ἀρχαῖοι τούτη τὴν σιγανὴ καὶ ἀνεπαίσθητη διαδικασία τὴν ἐξέφραζαν μὲ τὸ θαμιστικὸ ρῆμα «διδάσκω». Τέτοια εἶναι ὅλα ἐκεῖνα τὰ ρήματα τὰ ἐκφράζοντα διαδικασίες πού ζῆ ὁ ἄνθρωπος χωρὶς νὰ τὶς καταλαβαίνη. Ἕνα ἄλλο τέτοιο, πολὺ συγγενὲς στήν βιωτική του σημασία μὲ τὸ πρῶτο, εἶναι τὸ «γηράσκω»). Τὸ ἑλληνικὸ ὅμως κράτος ὡς θέμα αὐτοδιδαχῆς ἀπαιτεῖ προϋποθέσεις αἰωνιὸτητος! Ἑπόμενο συνεπῶς ἦταν νὰ χαθοῦν πολλὰ χρόνια ἐμπραγμάτου σχέσεως μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἰδιότητά του. Τό μόνο πού ἔμενε νὰ τοῦ τὴν θυμίζη ἦταν ἁπλῶς μιὰ ταυτότητα καὶ ἕνα διαβατήριο. Καὶ ἰδού ἡ «ἔκπληξη»: ὅταν ἐζήτησε κάποιαν ἐμπρακτικωτεραν σχέση μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἰδιότητά του, ἀκολουθῶντας εὐλαβῶς τούς νόμους τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ ἀκολουθῶντας πιστῶς τὶς ὑποδείξεις τῆς διοικήσεως, διεπίστωσε ἁπλῶς ὅτι... λερώθηκε! Ἡ περίπτωση λοιπὸν ἄξιζε νὰ βγῆ στὸ φῶς.
    Ὅσοι πιστεύουν ὅτι τὰ διεθνῶς διαδραματιζόμενα δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὴν Ἑλλάδα ἤ ὅτι δὲν θὰ ἔχουν καμμιὰ ἐπίπτωση σ’ αὐτή, πιστεύουν πολὺ λαθεμένα. Ὁ λόγος εἶναι ἁπλός: ἡ διεθνὴς κοινωνία σήμερα προσπαθεῖ νὰ θεμελιώση τὴν μέλλουσα ὕπαρξή της σὲ καταστάσεις πού νὰ περιορίζουν ὅσο τὸ δυνατὸν τὸ κοινωνικὸ ψεῦδος. Σὲ κάποια μονιμότερα θεμέλια πού θὰ συντελέσουν σὲ ἕνα μείζονα βαθμὸ κατανόησης καὶ συνεργασίας. Καὶ καθὼς βλέπομε, πρώτιστα προκύπτει αὐτὴ ἡ ἀνάγκη στὴν περιοχὴ τῆς Εὐρώπης, στὴν ὁποίαν ἡ Ἑλλάδα ἀποτελεῖ ἕνα παρωχημένο ἱστορικὸ σχῆμα καὶ παράδειγμα κοινωνικοῦ καθεστῶτος πρὸς ἀποφυγήν. Δὲν ὑπάρχουν λοιπὸν καταστάσεις πού δὲν ἀφοροῦν στὴν Ἑλλάδα. Τὸ πρόβλημα εἶναι, πόσο αὐτὲς μποροῦν νὰ συνειδητοποιηθοῦν καὶ ἀπὸ τούτην τὴν ἐγχώρια συνειδητοποίηση, ἴσως, νὰ προαχθῆ ἕνας γενικώτερος λόγος. Οἱ οἰμωγὲς περὶ «ἔξωθεν κινδύνων» ὅπως καὶ παντὸς εἴδους «κινδύνων», εἶναι προϊόντα τῶν ἀνθελλήνων. Δὲν ὑπάρχουν κίνδυνοι ἀλλά μόνον ἱστορικὲς καὶ ἄρα πολιτικὲς ἀναγκαιότητες. Ἐπιδίωξη τούτου τοῦ βιβλίου εἶναι ἀκριβῶς νὰ προβάλη τὴν ἑλληνικὴ δυσμορφία σὲ ἕνα γενικώτερο πλαίσιο τῶν καιρῶν μας. Καὶ τοῦτο, αὐτὸς πού τώγραψε, τὸ νομίζει ὕπατη ἐθνικὴ προσφορά"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Γιώργος Παπαδόπουλος13 Ιουνίου 2014 - 11:05 μ.μ.

    Στο ο Κακλαμάνης λέει ότι στο άμεσο μέλλον, σε ιστορικό χρόνο, η Ελλάδα δεν θα υπάρχει στη σημερινή μορφή της, εξηγεί γιατί θα διεθνοποιηθεί η Μακεδονία, τα σημερινά δεδομένα με τους αγωγούς ενέργειας και με την χρεωκοπία της χώρας φαίνονται να τον δικαιώνουν. Ο Κοντογιώργης υποδεικνύει ως καταστοφέα του Ελληνισμού το Ελληνικό κράτος, αναφέρεται στην Οθωμανική αυτοκρατρία ως κάτι που δεν μας ήταν ξένο μέσα στα πλαίσια της οποίας πρωταγωνιστούσαμε, τέλος πάντων μπορούσαμε να σταθούμε με αξιοπρέπεια στον κόσμο, γενικότερα ο λόγος του θυμίζει πολύ τον Κακλαμάνη που θεωρούσε τον εαυτό του Ελληνοειδή, νομίζω με το ίδιο σκεπτικό χρησιμοποεί την έννοια Έλληνας ο Κοντογιώργης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Γιώργος Παπαδόπουλος14 Ιουνίου 2014 - 8:27 π.μ.

    Στο βιβλίο Το Ανατολικό ζήτημα σήμερα, αν βάλεις εισαγωγικά, ότι υπάρχει εντός εισαγωγικών δεν εμφανίζεται στο κείμενο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πράγματι ὁ σωστός τίτλος εἶναι « ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ» ΣΗΜΕΡΑ. Δεῖτε ἐδῶ το ἐξώφυλλο και δυό σχόλια ἀναγνωστῶν τά ὁποῖα καί μεταφέρω αὐτούσια..

    1. Τὸ συγκεκριμένο βιβλίο ἔχει γίνει ἀντικείμενο διδακτορικοῦ σὲ σοβαρὰ Πανεπιστήμια (Γερμανία). Στὴν Ἑλλάδα τὸ διαβάσανε μόνο οἱ Ὑπουργοὶ καὶ οἱ πονηροί !!


    2. Ὁ Γεράσιμος δὲν πέθανε. Τὸν πέθαναν. Διαλέξτε ἁπλῶς μεταξὺ κυριολεκτικῆς καὶ μεταφορικῆς ἑρμηνείας. 2. Μετὰ ἀπὸ δεκαετίες, ἴσως καὶ κάνα-δυὸ αἰῶνες, θὰ περιλαμβάνεται στὴν "πολιτιστικὴ" "κληρονομιὰ" "μᾶς"΄ (πολὺ πιὸ πάνω ἀπὸ Καστοριάδηδες, Πουλαντζάδες κλπ), ὡς ὁ πρῶτος ἄνθρωπος πού ἔγραψε στὰ ἑλληνικὰ μετὰ τοὺς κλασσικοὺς καὶ εἶχε ἀνάλογης τάξεως συνεισφορὰ καὶ ἐπιρροὴ στὰ παγκόσμια πράγματα. Ἡ μπανανία στὴν ὁποία ζοῦμε τὸν ἐξόρισε καὶ ἔχει μέχρι τώρα φροντίσει ὥστε τὸ ἔργο του νὰ ἔχει φθάσει σὲ ὅσο τὸ δυνατὸν λιγότερους, κι ἂς κινοῦνται τὰ ἰδεολογικὰ πράγματα στὴν Ἑλλάδα ἐπὶ τῶν γραφομένων του ἀπὸ τὸ '75 καὶ μετά, ἢ ἴσως ἀκριβῶς γὶ αὐτό.... Κι ἂς εἶναι τὸ σημαντικότερο μυαλὸ (κάποιοι προτιμοῦν τὸ "προφήτης") πού ἔβγαλε ἡ "χώρα" τὰ τελευταία 2000 χρόνια. Πάλι καλὰ πού ἔγραψε ὁ Γιανναρᾶς 2 ἀράδες γιὰ τὸν θάνατό του καὶ τὸ μάθαμε, ἀφοῦ τὰ ἀφιερώματα ἐπὶ ἀφιερωμάτων γιὰ τὸν κάθε θανώντα νεοέλληνα πού εἶχε ἀπὸ πεντάλεπτη καὶ πάνω συνολικὴ παρουσία στὴν τηλεόραση δὲν ἀφήνουν χρόνο γιὰ τέτοιες πολυτέλειες. "Τὸ Ἀνατολικὸ Ζήτημα σήμερα", ὅταν μεταφρασθεῖ, κάτι πού νομοτελειακὰ θὰ γίνει, θὰ στείλει τοὺς περισσότερους ἀπὸ τοὺς παγκόσμιου κύρους "ταγοὺς" τῆς σκέψης στὰ σπίτια τους καὶ τοὺς ὑπόλοιπους νὰ τσακώνονται γιὰ τὸ ποιὸς θὰ πρωτομεταφράσει ἔργα τοῦ μακαρίτη. Μὲ δυὸ κουβέντες: ἡ πληρέστερη σύνοψη τῆς ἀληθινῆς (τῆς διὰ τῆς ἱστορίας τοῦ πνεύματος δηλαδὴ) ἱστορίας τοῦ πλανήτη καὶ ἡ μοναδικὴ πρόταση ρεαλιστικῆς διαχείρισης τῶν παγκοσμίων πραγμάτων, πού διαθέτουμε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς νεωτερικότητας καὶ ἐντεῦθεν.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Τό έργο τού Κακλαμάνη τό ξέρει πολύ καλά ό κ.Κοντογιώργης , όμως όσο καί να προσπαθήσει ν' αντιγράψει καί νά "κλέψει" ...Κακλαμάνης δέν υπάρχει περίπτωση νά γίνει .
    γιώργος-λευκαδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Πάντως νομίζω είναι αυτονόητο ότι όλοι όσοι δηλώνουν ευρωπαϊστές δεν εννοούν το ίδιο πράγμα. Ο ίδιος ο Γεράσιμος Κακλαμάνης στον επίλογο του βιβλίου “Το Ανατολικόν Ζήτημα Σήμερα” γράφει για έναν νέο “ισμό” που προκύπτει πέραν του λιμπεραλισμού. Και καταλήγει στην τελευταία παράγραφο, σελ.420 : “Αυτόν τον τρόπο λοιπόν εφαρμόσαμε εδώ και βρήκαμε ότι όντως υπάρχει αυτός ο νέος “ισμός” του μέλλοντος. Η ακριβής ονομασία του είναι ευρωπαϊσμός, ήγουν επείγουσα αποκατάσταση του μεσογειακού οργανισμού “.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. "...ἤγουν ἐπείγουσα ἀποκατάσταση τοῦ μεσογειακοῦ ὀργανισμοῦ..."

    Ἀκριβῶς αὐτό τά λέει ὅλα, δηλαδή ὅτι ὅπως ἡ Ἑλλάδα σάν κράτος εἶναι ὅτι τό ἀνθελληνικώτερον, παρομοίως καί ἡ σημερινή Εὐρώπη εἶναι ὅτι τό ἀντιευερωπαϊκώτερον. Ὁ φαῦλος κύκλος στό ἀποκορύφωμά του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Γιώργος Παπαδόπουλος14 Ιουνίου 2014 - 10:49 μ.μ.

    Στο ότι δεν έγινε ευρύτερα γνωστός έστω ως όνομα σίγουρα μεγάλο ρόλο έπαιξε το ότι δεν υποστήριξε κάποια από τις δύο παρατάξεις , δεν θεώρησε εθνάρχη τον Βενιζέλο, το αντίθετο. Αυτό το δίπολο των πατριδοκάπηλων-ψευτοευρωπαίστών που κυριαρχεί παντού και που το ένα χρειάζεται το άλλο για να σταθεί όσο και αν φαινομενικά είναι αντίθετα, και αν τα προηγούμενα χρόνια δεν γινόταν κατανοητός ο λόγος του Κονδύλη όταν αναφερόταν σε αυτό, τα τελευταία χρόνια με τις πολιτικές συνεργασίες τους έγινε φανερό το πόσο η μια παράταξη χρειάζεται την άλλη, οι πατριδοκάπηλοι τους μουτζαχεντίν της Ευρώπης και το αντίθετο

    ΑπάντησηΔιαγραφή