Μιά διευκρίνιση

Στό πλαϊνό μέρος τοῦ μπλόγκ, ἔχω βάλει κάποιους συνδέσμους. Εἶναι χωρισμένοι σέ δύο κατηγορίες. Στήν πρώτη εἶναι τά ἱστολόγια στά ὁποῖα, λόγω τῆς διαμόρφωσής τους, ἡ λειτουργία τοῦ google δίνει τήν δυνατότητα νά παρουσιάζεται αὐτόματα ἡ ἀνανέωση τῆς θεματολογίας τους, καί στήν δεύτερη κάποιες ἄλλες ἱστοσελίδες. Ὁ διαχωρισμός ἔχει γίνει μόνο μέ τό προαναφερθέν, τεχνικῆς φύσεως, κριτήριο. Τά κριτήρια ἐπιλογῆς ὅλων τῶν προηγούμενων συνδέσμων ἔχουν σχέση μέ τήν ἐκτίμηση πού ἔχω στούς δημιουργούς τους, εἴτε στίς σκέψεις καί τίς ἰδέες πού παρουσιάζουν, εἴτε καί σάν πρόσωπα, ἐκ τῶν ὁποίων μερικά ἔχω γνωρίσει καί ἀπό κοντά. Προφανῶς καί μέ τά πιό πολλά κείμενα ὑπάρχει μεγάλη ταύτιση ἀπόψεων, ὅπως καί μέ τά κείμενα πού ἀναρτῶ στό κύριο σῶμα τοῦ ἱστολογίου μου. Φυσικό εἶναι νά ὑπάρχουν καί διαφωνίες. Ἐάν δέν πρόκειται, σύμφωνα μέ τήν δική μου ἐκτίμηση πάντα, γιά κάτι συνταρακτικό, δέν πρόκειται, λόγῳ χρόνου κυρίως, νά κάτσω νά ἐκφράσω τίς ἀντιρρήσεις μου. Θά τό κάνω ὅμως σήμερα, ἀφοῦ εἶδα κάτι πού μέ ἐνόχλησε, ἤ γιά νά τό πῶ πιό παραστατικά, μοῦ ἔφερε μία διάθεση νά ξεράσω.
Ἐξηγοῦμαι. Στά ἱστολόγια πού ἀνανεώνονται ἔχω ἐντάξει καί τό μπλόγκ «Δελτίο τῶν 11». Πρόκειται γιά τό μπλόγκ τοῦ Σπύρου Χατζάρα. 

Πλανητικός Καπιταλισμός. Βιοτρομοκρατία καί Ἐπιχειρήσεις Ψυχολογικοῦ Πολέμου

Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ τό βρῆκα στίς παρακάτω ἱστοσελίδες


Τηλέπλαγκτοι πλάναι
Ρεσάλτο -πλανητικός καπιταλισμός, βιοτρομοκρατία καί ἐπιχείρηση ψυχροῦ πολέμου





Καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις καί ἀσθένειες
Τρεῖς πανδημίες γρίππης στόν 20ο αἰώνα
Ἡ γρίππη τῶν χοίρων καί ὁ Π.Ο.Υ.
Πραγματικές καί εἰκονικές κερδοφόρες πανδημίες.
Τά ΜΜΕ ὡς διαχειριστές τοῦ μαζικοῦ κοινωνικοῦ ἐκφοβισμοῦ.



Καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις καί ἀσθένειες.

Ἡ φύση καί ἡ ἀνθρώπινη κοινωνία εἶναι δύο διακριτά ἀλλά καί στενά ἐπίσης διασυνδεδεμένα περιβάλλοντα ὡς πρός τήν ἐξέλιξη τῶν νόσων καί αὐτό σαφῶς ἰσχύει καί στή σημερινή «νόσο τῶν χοίρων». Σέ τελική ἀνάλυση ἔχουμε νά κάνουμε μέ μία κοινωνία «φυσικοποιημένη» λόγω τῆς ἰσχυρῆς ἐπίδρασης τῶν κοσμολογικῶν, οἰκολογικῶν καί βιολογικῶν παραγόντων ἀλλά καί μία φύση «ἱστορικοποιημένη» λόγω τῆς καταλυτικῆς μετασχηματιστικῆς ἀνθρώπινης παρέμβασης πάνω στόν ἄμεσο φυσικό κόσμο. Ἀπό αὐτή τήν ἄποψη ἡ «ἀσθένεια» δέν συνιστᾶ ἁπλῶς μία ἀρνητική ἐκδήλωση τῶν φυσικῶν-βιολογικῶν φαινομένων ἀλλά καί ὡς ἀναδραστικό στοιχεῖο ἐνσωματώνει μέσα τῆς ἐπενέργειες καί παρενέργειες κοινωνικῆς ὑφῆς. Τά συμβάντα τῶν νόσων γεννιόνται καί ἐξελίσσονται μέσα σέ μία καθορισμένη οἰκονομικοκοινωνική ὀργάνωση τοῦ ἀνθρώπινου βίου καί τούτη ἐν προκειμένω σήμερα εἶναι τό σύστημα-κόσμος τοῦ ἰμπεριαλιστικοῦ καπιταλισμοῦ.

Εἷναι ἡ σοσιαλδημοκρατία ἀξιόπιστη καί εἰλικρινής;

Τό παρακάτω κείμενο εἷναι ἀπόσπασμα ἀπό ἄρθρο τοῦ περιοδικοῦ «Ἐνδιάμεση Περιοχή», τεῦχος 45 –φθινόπωρο 2007)


Τό τέλος τῆς μεταπολιτεύσεως τοῦ 1974 καί ἡ άνάγκη κρατικῆς ἐπανιδρύσεως.

γράφει ὁ Δημήτρης Κιτσίκης

…Ὁ Παπασπύρου, ὁ ἀποκαλούμενος «παλάντζας», ἐφάνταζε στόν κίτρινο ἥλιο τῆς δωσιλογίας, ὡς τό σύμβολο τῆς παρακμῆς, ὅπως σήμερα φαντάζει ὁ Σημίτης. Οἱ ἀριστεροί της σοσιαλδημοκρατίας, ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1880 καί ἐντεῦθεν, πλησιάζοντας πότε τούς γνησίους ἀντιπροσώπους τοῦ ἀστικοῦ κόσμου, τήν ἀποκαλουμένη Δεξιά, καί πότε τούς γνησίους ἀντιπροσώπους τοῦ ἐργατικοῦ κόσμου, τούς κομμουνιστές ( οἱ ὁποῖοι ἐζήτουν ὡς ἦτο φυσικό, χωρίς νά εἶναι οὔτε δωσίλογοι, οὔτε προδότες, ἡ μέν Δεξιά τήν στήριξη τῆς πατρίδος τῶν ἀστῶν –τόν ἀγγλοσαξωνικό κόσμο –τό δέ ΚΚΕ τήν στήριξη τῆς πατρίδος τοῦ σοσιαλισμοῦ –τήν ΕΣΣΔ) προσεπάθουν νά διαφθείρουν καί τούς μέν καί τούς δέ. 

Καταργοῦν τόν κοινόχρηστο χαρακτῆρα τοῦ αἰγιαλοῦ

Ἀπό τό Ἐνημερωτικό Δελτίο τοῦ ΤΕΕ ( τεῦχος 2535—11 Μαῒου 2009) ἀντιγράφω

Καταργοῦν τόν κοινόχρηστο χαρακτήρα τοῦ αἰγιαλοῦ

Τόν κίνδυνο καθολικῆς ἐμπορευματοποίησης τοῦ αἰγιαλοῦ καί τῆς παραλίας μέ βάση τήν κοινή ὑπουργική ἀπόφαση τῶν ὑφυπουργῶν Ἐσωτερικῶν, Θανάση Νάκου, καί Οἰκονομίας, Ἀντώνη Μπέζα, μέ τήν ὁποία προβλέπεται ἡ ἀπ’ εὐθείας παραχώρηση τῆς χρήσης τους σέ ἰδιῶτες ἀπό τούς ΟΤΑ, ἐπισημαίνουν τό ΤΕΕ καί ὁ Δικηγορικός Σύλλογος Ἀθηνῶν.
Τονίζουν ὅτι μέ τήν ἀπόφαση
α) Δέν τηροῦνται οἱ βασικές προβλέψεις τοῦ νόμου 2971/2001 πού ἀναφέρεται στήν παραχώρηση χρήσης παραλίας καί αἰγιαλοῦ στούς ΟΤΑ, ἰδίως ἡ πρόβλεψη τοῦ νόμου ὅτι πρέπει νά διατηρεῖται ὁ κοινόχρηστος χαρακτήρας καί νά μήν παρακωλύεται ἡ ἐλεύθερη πρόσβαση τῶν πολιτῶν.
β) Καταργοῦνται ἀκόμη καί οἱ σαφεῖς ἐξαιρέσεις τοῦ νόμου, πού προβλέπουν σέ περίπτωση παραχώρησης νά μήν ὑπερβαίνει τά 500 τ.μ. καί νά μεσολαβεῖ μεταξύ δύο παραχωρημένων ἐκτάσεων ἐλεύθερη ζώνη τουλάχιστον 100 τ,.μ. Στήν ἀπόφαση ἀναφέρεται ὅτι πρέπει « ἡ μέγιστη κάλυψη χρήσης νά μήν ὑπερβαίνει τό 50% τοῦ μεταβιβαζόμενου χώρου, ὥστε νά ὑπάρχουν ὁριζόντιοι καί κάθετοι διάδρομοι τουλάχιστον ἑνός μέτρου καί ἐλεύθερη λωρίδα κατά μῆκος τῆς ἀκτῆς, πλάτους τουλάχιστον δύο μέτρων, γιά ἐλεύθερη κίνηση τῶν λουομένων καί ἀποφυγή ἀτυχημάτων». 

Μέρες τοῦ 36 (1)

Τό 1936 εἶναι μία χρονιά μέ πολλά καί ἐνδιαφέροντα ἱστορικά γεγονότα. 4 θάνατοι σημαντικῶν πολιτικῶν προσωπικοτήτων. Κονδύλης, Βενιζέλος, Δεμερτζής, Τσαλδάρης. Λίγους μῆνες πρίν ἔχει πραγματοιηθεῖ ἡ παλινόρθωση τῆς βασιλείας ( Νοέμβριος 1935 ), πού ἐπαναφέρει τόν Γεώργιο τόν Β μέ ἕνα νόθο δημοψήφισμα. Ἡ ἀνάθεση στόν Μεταξά, ἀρχικά τῆς ἀντιπροεδρίας, κατόπιν τῆς πρωθυπουργίας, καί ἡ ἐξουσιοδότηση πού τοῦ παρεῖχε ἡ Βουλή, μέ προεξάρχοντα τόν ρόλο τῶν Φιλελευθέρων, ὥστε νά ἀναστείλει τήν λειτουργία της, ξεχωρίζουν σέ ἐπίπεδο πολιτικῆς ἐπικαιρότητας. Τό γεγονός ὅμως πού σημάδεψε αὐτή τή χρονιά, στό ὁποῖο ἄμεσος πρωταγωνιστής ἦταν ὁ λαός καί κυρίως ὁ λαός τῆς Θεσσαλονίκης ἦταν οἱ ἀπεργιακές κινητοποιήσεις τόν Μάϊο τοῦ 1936.
Ἡ κοινωνική κατάσταση καί τό τοπίο στήν Ἑλλάδα τοῦ 1936 ἔχουν ἀλλάξει δραματικά. Οἱ ἀπεργίες καί οἱ διαδηλώσεις λόγω τῆς διεθνοῦς οἰκονομικῆς κατάστασης ἔχουν πολλαπλασιαστεῖ. Τά ἀστικά κόμματα συνηθισμένα νά ἁλωνίζουν ἐρήμην του λαοῦ εἶναι σέ σύγχυση. Οἱ ἐκλογές τῆς 23ης Ἰανουαρίου 1936 δέν ἔχουν δώσει πλειοψηφία σέ κανένα ἀπό τά μεγάλα κόμματα, τό Λαϊκό καί τό κόμμα τῶν Φιλελευθέρων. Πρωθυπουργός ἔχει ἀναλάβει ὁ ἐξωκοινοβουλευτικός Δεμερτζής, καί μετά τόν θάνατό του στίς 13 Ἀπριλίου, μέ τήν ἀνοχή καί στήριξη τῶν ὑπολοίπων μεγάλων κομμάτων ὁ Ἰωάννης Μεταξάς. Ἡ Ἀριστερά ἐκφράζεται κυρίως μέσω τοῦ Παλλαϊκοῦ Μετώπου (ΚΚΕ καί Ἀγροτικό κόμμα ) δραστηριοποιεῖται καί αὐξάνει τήν ἐπιρροή της. Πέρα ἀπό τίς ὅποιες τακτικίστικες κινήσεις τῆς ἡγεσίας του, καί τῶν ἐσωτερικῶν ἐρίδων τό Μέτωπο, ὅπως εἶναι φυσικό, στίς προσπάθειές του θά συναντήσει ἀντίδραση ἀπό καί ἀπό τό πολιτικό κατεστημένο. 

Τό τσούρμο τῶν γελωτοποιῶν - Κωστῆς Παπαγιώργης

ΤΟ ΤΣΟΥΡΜΟ ΤΩΝ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΩΝ (Κωστῆς Παπαγιώργης - " Κόσμος τοῦ Ἐπενδυτῆ" 16-4-2009)


Ὅπως καί στά βρέφη, τό κλάμα γενικά προηγεῖται τοῦ γέλωτος· ἀκόμα καί τό γελόκλαμα ἕπεται τοῦ κλάματος. Τό βλέπουμε καί στή δική μας πείρα ζωῆς· ὅσο ταυτιζόμαστε μέ τή ζωή καί τό ἄμεσο βίωμα, τά παίρνουμε ὅλα στά «σοβαρά», κατάκαρδα, ὅποτε ἀπόσταση δέν ὑπάρχει. Ἀντίθετα, μέ τίς λογῆς λογῆς ἀτυχίες ἀρχίζουμε νά κρατᾶμε κάποια ἀπόσταση, νά ἀντιδροῦμε σάν χιουμορίστες ἐκεῖ ὅπου ἄλλοτε τά βάφαμε μαῦρα. Τυχαία χαρακτήρισαν τό χιοῦμορ «εὐγένεια τοῦ ἀπελπισμένου»; Πρόσφατα, στούς σεισμούς τῆς Λ’ Ἀκουίλα, ἔβγαλαν ἀπό τά χαλάσματα μία γραῖα ἐνενήντα τόσο ἐτῶν πού παρέμεινε παγιδευμένη δύο εἰκοσιτετράωρα. Ὅταν λοιπόν τή ρώτησαν τί ἔκανε ἀναμένοντας τά συνεργεῖα, ἀπάντησε φυσικότατα: «Ἔπλεκα γιλέκο!». Ὤ θεία ἁπλότης, ὅπως θά ἔλεγε ὁ Ἰωάννης ὁ Οὔσιος. 

Ὁ παράδεισος τῆς ἀνάπτυξης καί τῆς προόδου

Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἐντουάρντο Γκαλεάνο "Ἕνας κόσμος ἀνάποδα"

Μία γέφυρα δίχως ποτάμι.
Ψηλές προσόψεις κτιρίων δίχως τίποτε ἀπό πίσω.
Ὁ κηπουρός ποτίζει τό πλαστικό γρασίδι.
Κυλιόμενες σκάλες πού δέν ὁδηγοῦν πουθενά.
Ὁ αὐτοκινητόδρομος πού μᾶς δίνει τήν δυνατότητα νά γνωρίσουμε τόπους, πού ἐξ αἰτίας του ἔχουν καταστραφεῖ.
Ἡ ὀθόνη τῆς τηλεόρασης δείχνει μία τηλεοπτική συσκευή πού περιέχει μίαν ἄλλη τηλεοπτική συσκευή μέσα στήν ὁποία ὑπάρχει μία τηλεοπτική συσκευή..

...Αὐτός ὁ πολιτισμός δέν ἀφήνει κανέναν νά κοιμηθεῖ, οὔτε τά λουλούδια, οὔτε τίς κότες οὔτε τούς ἀνθρώπους. Τό χειμώνα τά λουλούδια τοποθετοῦνται κάτω ἀπό συνεχῆ φωτισμό, ὥστε νά μεγαλώνουν πιό γρήγορα. Στά ὀρνιθοτροφεῖα ἡ νύχτα εἶναι ἀπαγορευμένη γιά τίς κότες. Καί οἱ ἄνθρωποι εἶναι καταδιακσμένοι στήν ἀϋπνία, λόγω τῆς ἀγωνίας τους νά ἀγοράσουν καί τοῦ ἄγχους τους νά πληρώσουν...

Μέντης Μποσταντζόγλου ( Μπόστ )

Μέντης Μποσταντζόγλου ( τοῦ Ἠλία Πετρόπουλου - 1959 )
Μέ τίς γελοιογραφίες του πρῶτος ὁ Μέντης Μποσταντζόγλου ἔδιωξε τά γέλια ἀπό τήν παραμόρφωση. Ὁ ἐξοβελισμός τοῦ γέλιου ἀπό τήν καρικατούρα, τό ἄσχημο ἔπαψε νά εἶναι γελοῖο, ἐξαφάνιση τῆς ταυτότητος: ἀντιαισθητικό ἴσον γελοῖο. Πραγματικά αὐτόχθων γελοιογράφος, διόλου μνησίκακος, περιορίζει τήν εἰσφορά τοῦ τυχαίου, νομιμοποιεῖ ἀναμφισβήτητες προσωπικές ἀρετές. Τρεφόμενος μέ πολιτική, ζεῖ τούς τωρινούς χρόνους πλάϊ στό κρυφό μουρμουρητό τοῦ ἀποκεφαλισμένου λαοῦ, δίπλα στό ρεμπέτικο, χωρατατζής, ἡ φωνή του φωνή τῶν ἄλλων, τά γεγονότα ἐπιδροῦν σέ μία παρακαταθήκη ἰδεῶν, στόχοι του – οἱ ἐργολάβοι, τό προπό, ὁ Νομάρχης Ἡ(μί)μαθείας, ὁ Καντιώτης (πού ἀδιαφορεῖ γιά ὅλα πλήν τῶν καλλιστείων), οἱ ἀποτυχημένοι πύραυλοι, ὁ Σάχης, οἱ γριές κοσμικές, τό μεγαλεῖον τῆς Ἑλλάς, ἡ πεῖνα καί ἡ γυφτιά της, ἡ Ἀνεργί(τσ)α, ἡ διγλωσσία. Ὁ Μποσταντζόγλου εἰσάγει καυτερά θέματα. Τό ἀστεῖο συμβαδίζει μέ ὑπαινιγμούς ἐπί γεγονότων. Πουθενά ὁ μεθύστακας, ἡ πεθερά, ἡ γεροντοκόρη. Πολλαπλότητα ἐννοιῶν, οἱ γελοιογραφίες του μορφή πολιτικῆς ( καί μέ τήν εἰσβολή του στή διαφήμιση σέρνει πολιτική), ὄχι στήν ὑπηρεσία ὁρισμένης πολιτικῆς, δί’ αὐτοῦ «μετεποιήθη ἄθροον εἰς εὐφροσύνην ἡ λύπη» πίσω ἀπό τήν πρόσοψη σαλεύουν οἱ ντουφεκισμένοι, τό ἀστικό λαϊκό χρῶμα ἔντονο, ἡ καρέκλα τοῦ καφενείου, τά κοριτσόπουλα πού βολτάρουν, τιμοκατάλογοι τοῦ τοίχου. Φαινομενικά ταξιδεύει, πάει ἀλλοῦ τάχα. Ἐν τούτοις ἐδῶ παραμένει. Γεωγραφικός του χῶρος ἡ Ἑλλάδα, κι ἄς δείχνει χῶρες τῆς Ἀνατολῆς στή σειρά τῶν Σταυροφοριῶν. Σχέδια πού εἶναι περιγραφές ἐπαρχιακῶν πόλεων ὅπου ὅλοι φοροῦν τήν ἐπιφύλαξη. Τό ἐλεύθερο σκίτσο μέ θέμα ἐκτός πολιτικῆς τοῦ εἶναι ξένο, σπάνια τό χειρίζεται. 

Ἡ σημασία τῆς δολοφονίας τοῦ Γεωργίου Καραϊσκάκη , 23-4-1827

Ὁ θάνατος – δολοφονία τοῦ Γιώργου Καραϊσκάκη στίς 23 Ἀπριλίου τοῦ 1827, ἀποτελεῖ τήν ταφόπλακα τῆς ἐξέγερσης τοῦ 1821, ἡ ὁποία θά πέσει ὁριστικά μέ τήν δολοφονία τοῦ Καποδίστρια. Ἕνας λαός ἐπαναστατημένος ἔχει νά ἀντιμετωπίσει τούς ντόπιους δυνάστες του καί τούς ξένους πού περιμένουν σαν κοράκια. Μέ τόν κατακτητή εἴτε Τοῦρκο, εἴτε Γερμανό –τήν περίοδο τῆς ἐθνικῆς Ἀντίστασης - τά εἶχε βγάλει πέρα, άλλά μέ κοτζαμπάσηδες, πολιτικάντηδες καί πολιτικούς ἀπέτυχε, ἀποδεικνύοντας γιά ἄλλη μιά φορά πώς ἡ ἐθνική ἀπελευθέρωση πού ὁλοκληρώνεται καί τυγχάνει τῆς ἐγκρίσεως δυνάμεων ξένων πρός τόν ἄμεσα ἐνδιαφερόμενο καί χωρίς τήν κοινωνική της καταξίωση, εἶναι στάχτη στά μάτια. Ἀλλά ἄς δοῦμε τί ἔγινε λίγο καιρό πρίν τίς 23 Ἀπριλίου 1827.  

Ἡ ἅλωση τοῦ πολιτισμοῦ (2) - "Ἀνάπτυξη", τελεία καί παύλα!!!...

…Παντρεύτηκες σχεδόν ταυτόχρονα μέ τήν Ἔρση τό 1982. Γνωριστήκατε στήν Βενετία μέ τόν Γιάννη. Εἶπες ἀμέσως ναί, χωρίς νά ξέρεις γιατί, εἶχες πολύ καιρό νά δεῖς ταινία σέ θερινό κινηματογράφο, σπούδαζες πολιτικές ἐπιστῆμες, δέν ἔβρισκες καί μεγάλο ἐνδιαφέρον σέ κάτι, σέ ὁτιδήποτε, ὅτι καί νά ἦταν ἔχανε βαθμιαῖα τό ἐνδιαφέρον του, πῶς γινόταν ὅλα τά πράγματα νά χάνουν ξαφνικά τό ἐνδιαφέρον τους; Κάθε μέρα ἔχανες καί λίγο ἐνδιαφέρον, μία πολύ μικρή ποσότητα ἐνδιαφέροντος, ἀπειροελάχιστη. Εἶπες ναί. Ἄφησες τήν Κυψέλη, ἀνέβηκες στήν Κηφισιά. Ὅλοι ἔλεγαν ὅτι ὑποβαθμίζεται ἡ Κυψέλη, εἶναι τό τρίτο πιό πυκνοκατοικημένο μέρος στόν κόσμο μετά τό Τόκυο καί τό Χόνγκ Κόνγκ. Ἄφησες τίς πολιτικές ἐπιστῆμες ἀνέβηκες στήν Κηφισιά. Ἡ Ἔρση ἀνέβηκε στό Μαρούσι, ἡ Μίνα καί ἡ Βάνα στήν Πολιτεία. Τό Κυψελάκι γκρεμίστηκε, σού τό εἶπε ἡ Μίνα, πέρασε ἕνα ἀπόγευμα ἀπό τή Ζακύνθου καί εἶδε μία τρύπα ἐκεῖ πού ἦταν τό Κυψελάκι, μία ὡραία τρύπα πού σέ λίγο ἔγινε κατάστημα, ἀπ’ αὐτό πού ἔχει τά πάντα ἐκτός ἀπό θερινό κινηματογράφο, μπορεῖς νά ἀγοράσεις τά πάντα καί νά κάνεις τήν ζωή σου πιό εὔκολη, τό λένε ὅλες οἱ πολιτικές ἐπιστῆμες ὅτι ἔπρεπε νά γκρεμιστεῖ ὁ κινηματογράφος Κυψελάκι ὥστε νά γίνει στή θέση του ἕνα κατάστημα μέ πράγματα πού κάνουν τή ζωή πολύ καλύτερη, μπορεῖς νά τά πάρεις στό σπίτι σου καί νά τά μασουλᾶς, νά τά χρησιμοποιεῖς ὅπως θέλεις, πρωί, μεσημέρι, ἀπόγευμα, βράδυ. Ἕνα οὖζο παρακαλῶ, μελαχρινή, πολιτικές ἐπιστῆμες. 

Ἡ ἅλωση τοῦ πολιτισμοῦ

…Γνωρίστηκαν στή Βενετία μέ τόν Γιάννη, μπροστά στόν Ἅγιο Μάρκο, μπροστά στούς κλεμμένους βυζαντινούς θησαυρούς. Πῆγαν νά φᾶνε μαζί, ἔμοιαζε μέ διαφημιστικό, ἦταν ἀκριβῶς σάν διαφημιστικό, τρεῖς μέρες ἀργότερα τοῦ εἶπε ναί ἐπειδή ἦταν σάν διαφημιστικό. Ἐπιτέλους, ἡ ζωή εἶχε γίνει διαφημιστικό. Μπῆκαν στήν Κωνσταντινούπολη μέ σκοπό ἡ ζωή νά γίνει διαφημιστικό καί τά κατάφεραν. Ὀργάνωσαν σταυροφορίες μέ σκοπό νά σβήσουν τήν αὐτοκρατορία τῶν Ρωμαίων ὥστε νά συναντηθεῖ μέ τόν Γιάννη μπροστά στόν Ἅγιο Μάρκο καί νά ζήσουν ἕνα διαφημιστικό τριήμερο. Ἔκαναν ἔρωτα τυλιγμένοι μέ μαῦρα σεντόνια. Ἔλεγαν πράγματα πού κάπου τά εἶχαν ἀκούσει, κάπου τά εἶχαν δεῖ, κάτι τούς θύμιζαν αὐτά τά λόγια πού ἔλεγαν ὁ ἕνας στόν ἄλλον. Τῆς ἔκανε πρόταση γάμου ἐνῶ κατάπινε τήν τελευταία μπουκιά κι ἐκείνη ἔπρεπε νά γελάσει, νά τόν ρωτήσει ἄν μιλάει σοβαρά κι ὕστερα νά πεῖ ναί. 

Ἐκεῖνο τόν Ἀπρίλη...( 13-4-1204)

Ἀπό τό ΡΕΣΑΛΤΟ πού κυκλοφορεῖ

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΗ...
(Ἡ ἅλωση τοῦ 1204)
Γράφει: Ὁ π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός

Ἄν ἡ 29η Μαΐου εἶναι ἡμέρα πένθους γιά τόν Ἑλληνισμό, διότι φέρνει στή μνήμη μας τήν ἅλωση τῆς Πόλης ἀπό τούς Ὀθωμανούς τό 1453, ἄλλο τόσο ἀποφράς εἶναι γιά τό Γένος μας καί ἡ 13η Ἀπριλίου, διότι κατ' αὐτήν ἔπεσε ἡ Πόλη τό 1204 στούς Φράγκους. Τό δεύτερο γεγονός δέν ὑστερεῖ καθόλου σέ σημασία καί συνέπειες ἔναντι τοῦ πρώτου. Αὐτή εἶναι σήμερα ἡ κοινή διαπίστωση τῆς ἱστορικῆς ἔρευνας. Ἀπό τό 1204 ἡ Πόλη, καί σύνολη ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης, δέν μπόρεσε νά ξαναβρεῖ τήν πρώτη της δύναμη. Τό φραγκικό χτύπημα ἐναντίον της ἦταν τόσο δυνατό, πού ἔκτοτε ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν «μία πόλη καταδικασμένη νά χαθεῖ» (Ἔλ. Ἀρβελέρ). Ἀξίζει, συνεπῶς, μία θεώρηση τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἔστω καί στά περιορισμένα ὅρια ἑνός ἄρθρου.

Φιλελευθερισμός, ἐπιστήμη, μᾶζα, πολιτισμός -ΤΟ "ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ" ΣΗΜΕΡΑ (5)

«ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ» ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΜΑΖΑ

…Στόν τομέα τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσης μποροῦμε νά μιλήσουμε περί προόδου. Ἄν αὐτή εἶναι πρόοδος καί ἐξ’ ἀντικειμένου, δηλαδή ἄν σημαίνη ταυτόχρονα καί προαγωγή τῶν κοινωνικῶν σχέσεων τῶν ἀνθρώπων, εἶναι ἕνα ἄλλο ἐρώτημα στό ὁποῖο ἡ ἀπάντηση δέν εἶναι τόσο εὔκολη. Διότι ἡ μηχανή εἰσβάλλει στίς κοινωνικές σχέσεις τῶν ἀνθρώπων καί συνεπῶς δέν ὑπόκεινται πάντα στούς καθορισμούς πολιτιστικῶν τελῶν (στόν καπιταλισμό καθόλου).
Ἐπικρατεῖ βεβαίως ἡ λαϊκή ἀντίληψη ὅτι ἡ τεχνολογία θεραπεύει ἀνάγκες, αὐτό ὅμως εἶναι ἐν μέρει σωστό, διότι ἡ μηχανή γενικῶς θεραπεύει τίς ἀνάγκες πού ἡ ἴδια δημιουργεῖ. Αἰσθανόμαστε σήμερα τήν ἀνάγκη τοῦ αὐτοκινήτου ἐπειδή ἔχομε τό αὐτοκίνητο , ὁ ἄνθρωπος στόν μεσαίωνα δέν αἰσθανόταν τήν ἀνάγκη του. Σέ κάποια μακρυνά χρόνια τοῦ ἀπωτάτου μέλλοντος, πιθανόν ὁ ἄνθρωπος νά κινῆται μέ… τό μαγικό χαλί, ἐκμεταλλευόμενος τά ἠλεκτρομαγνητικά πεδία τῆς Γής, καί μετακινούμενος κατά βούληση ἐντός ἐλαχίστου χρόνου. Σίγουρα τό … χαλί θά τοῦ ἐξυπηρετῆ ἀνάγκες , τίς ὁποῖες ἐμεῖς σήμερα οὔτε κάν φανταζόμαστε, καί εἶναι βέβαια ὅτι γιά τόν ἄνθρωπο αὐτό τά σημερινά μας μέσα θά τοῦ φαίνονται πρωτόγονα. Τήν ἀνάγκη τοῦ… χαλιοῦ ὅμως δέν τήν αἰσθανόμαστε σήμερα, διότι ἁπλούστατα δέν τό ἔχομε. 

Διεθνεῖς ἐξελίξεις μέ ἄμεσο ἑλληνικό ένδιαφέρον (1)

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ( Κόσμος τοῦ Ἐπενδυτῆ, 28-3-2009)

Ὁ Ὀμπάμα στήν Ἄγκυρα, νέο περιφερειακό δόγμα καί τουρκική ἀναβάθμιση

Στό διεθνές προσκήνιο ἡ Τουρκία, στό καναβάτσο ἡ Ἑλλάδα

«Ὅπως ὅπως» λύση τοῦ Κυπριακοῦ καί γρήγορη ἔνταξη στήν Ε.Ε., μεγάλα «κέρδη» γιά τήν τουρκική διπλωματία

Σύμβολο τοῦ σημαίνοντος διεθνοῦς ρόλου πού κατέκτησε ἡ Ἄγκυρα μέ τήν ἀνεξαρτησία καί τόν δυναμισμό τῆς πολιτικῆς της, ἡ ἐπίσκεψη τοῦ προέδρου τῶν ΗΠΑ Ὀμπάμα στήν Τουρκία συνιστᾶ ἐπίσης καί μία σημαντική πρώτη εὐκαιρία γιά νά «σφυγμομετρηθεῖ» ἡ πολιτική τῆς Οὐάσιγκτον τόσο στήν εὐρύτερη Μέση Ἀνατολή ὅσο καί ἔναντί τῆς κεντρικῆς Ἀσίας, τοῦ Καυκάσου καί τῆς Ρωσίας. 

Ἡ ἔννοια τῆς προόδου -ΤΟ "ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ" ΣΗΜΕΡΑ(3)

Ἡ πιό τρεχόντως ἐνδιαφέρουσα διαφορετική περί ζωῆς ἀντίληψη, δηλαδή ἡ ἔχουσα σχέση καί μέ τόν πρώην σοσιαλισμό, εἶναι ἡ ἀναπτυχθεῖσα ἐπί τοῦ ἀνατολικοῦ ἠμισφαιρίου καί ἡ ὁποία πρεσβεύει, ὅτι ἡ ζωή δέν εἶναι μέσον γιά σκοπούς, ἀλλά ὁ σκοπός ὅλων τῶν μέσων. Ἡ προσωπική ζωή τοῦ ἀτόμου, δηλαδή, καί ὄχι ἡ ζωή ὡς «ἀνθρώπινον εἶδος». Κανένα εἶδος ρατσισμοῦ πού νά ἐπικαλύπτεται μέ κάποια «θεωρία» σοσιαλδαρβινισμοῦ… Εἶναι βέβαια φανερό ὅτι σέ μία τέτοια περί ζωῆς φιλοσοφία, δύσκολα παρεισφρέουν ἀντιλήψεις περί «προόδου». Ἡ «πρόοδος» εἶναι στατιστικῶς μετρήσιμον μέγεθος, ἐνῶ ἡ παραπάνω περί προσωπικῆς ζωῆς ἀντίληψη τόν σκοπό τῆς κάθε «προόδου» τόν ἔχει ἐξ ἀρχῆς δεδομένον ὡς ἀφετηρία. Ἐδῶ εἶναι ἴσως ἀπαραίτητη μία μικρή ἐπιμονή στήν διαφορά. Καθόλου δέν ἀποκλείεται ἡ ὅποια περί προόδου φιλοσοφία νά ἔχει δυνάμει στόχο τήν ἀξιοποίηση τῆς ἀτομικῆς ζωῆς. Μόνο ὅτι στά καπιταλιστικά δεδομένα, μέχρι τώρα, ἡ προσωπική «εὐδαιμονία» ( συνισταμένη κατά τήν θεωρία τοῦ Λώκ στήν ἀπόλαυση ὑλικῶν ἀγαθῶν) συνιστᾶ στατιστικόν μέγεθος καί ὄχι φιλοσοφική κατηγορία, διότι ἁπλούστατα τά ὑλικά πού θά καταναλώση ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά τά παράγη ὁ ἴδιος. Ἡ κοινωνία συνεπῶς πρέπει νά εὐημερῆ, λέει ἡ θεωρία, γιά νά εὐημερῆ καί ὁ ἄνθρωπος, ἄρα ὀρθῶς ἡ ζωή εἶναι μέσον πρός σκοπούς. ( Ὁ ὅρος βέβαια «κοινωνική εὐημερία» δέν εἶναι τόσο προφανής στήν σημασία του, ὅσο ὑποβάλλει ἡ περί «ἀναπτύξεως» ἰδεολογία. Δέν εἶναι δηλαδή προφανές ὅτι «εὐημερία» καί «εὐμάρεια» εἶναι ὄροι ταυτόσημοι, ἀλλά τοῦτο ἀπαιτεῖ ἡ ἰδεολογία τῆς «προόδου» πού πρός στιγμήν δέν θά μᾶς ἀπασχολήση). 

Κοινή γνώμη, ἰδεολογία καί ἱστοριογραφία-ΤΟ "ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ" ΣΗΜΕΡΑ(2)

… Ὅπως βλέπομε στίς παραπάνω συζητήσεις γιά τήν «Εὐρώπη» θεωρεῖται δεδομένο ὡς κοινή συνείδηση αὐτό πού ἡ «ἱστοριογραφία» πέτυχε γιά τίς ἰδεολογικές ἀνάγκες τῆς «Εὐρώπης»: τήν ἀπουσία σημασίας ὅλων τῶν ἄλλων πολιτισμῶν. Εἶναι ὁ «πολιτισμός» στήν Τουρκία πού καθοδηγεῖ τήν Ἀστυνομία καί ὄχι ἄλλα προβλήματα μέ τά ὁποῖα εἶναι δυνατόν ἡ «Εὐρώπη» νά ἔχει σχέση. Ἡ ταύτιση «ἱστοριογραφίας» καί «κοινῆς γνώμης» εἶναι ἀπόλυτη. Δέν εἶναι βέβαια τυχαῖο ὅτι «ἱστοριογραφία» καί «κοινή γνώμη» ἐμφανίζονται ταυτόχρονα στό πολιτικό προσκήνιο ἱστορικά. Αὐτό πού βασικά προέχει εἶναι ἡ «κοινή γνώμη». Αὐτή ἀποτελεῖ τό ἐργαλεῖο τῆς πολιτικῆς, κυρίως τῆς ἐξωτερικῆς, μέ πρῶτο μεγάλο κύμα στήν νεώτερη ἱστορία τόν «φιλελληνισμό». «Φιλελληνισμός» εἶναι ἡ ἰδεολογία μιᾶς «κοινῆς γνώμης», ἡ ὁποία θά χρησιμοποιηθῆ γιά τήν νεώτερη εἰσδοχή τῆς δυτικῆς Εὐρώπης στόν χῶρο τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου καί τῶν Βαλκανίων. Μέ αὐτή τήν θεωρία περί «κινδύνων» ( ἐν προκειμένω τοῦ ρωσικοῦ «κινδύνου», ὅπως ἀναλυτικώτερα στό κείμενο θά δοῦμε), ὅπως ἀκριβῶς καί σήμερα αὐτοί χρησιμοποιοῦνται ἰδεολογικῶς γιά τήν τρέχουσα διαμόρφωση τῆς κοινῆς γνώμης. Ἡ κοινή γνώμη δέν εἶναι γνώμη, ἀλλά μία τεχνικῶς κατασκευαζομένη ἰδεολογία ἑκάστοτε. 

Γεράσιμος Κακλαμάνης ( 1940-2003) -"ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ" ΣΗΜΕΡΑ (1)

…..Τοῦτο τό βιβλίο εἶναι ἕνα βιβλίο γιά τήν Εὐρώπη καί εἶναι ἕνα βιβλίο αἱρετικό – δηλαδή ἕνα βιβλίο πού σκοπεῖ νά ἐγγίση συνειδήσεις. Ὅτι τόν σκοπό του ἐξ ἀρχῆς τόν πέτυχε, ἀποδεικνύεται ὄχι μόνον ἀπό τήν ἐπί δεκαετίαν σχεδόν ἀπαγόρευση ἐκδόσεώς του ( καί τῶν ἀπεριγράπτων τακτικῶν γιά νά ματαιωθῆ τελικῶς αὐτή –τοῦτο ὅμως εἶναι θέμα ἑνός ἄλλου βιβλίου ) ἀλλά καί ἀπό τό γεγονός ὅτι πολλά ἀπό τά θέματά του κατέστησαν ἐν τῷ μεταξύ ζητήματα διεθνῶν συζητήσεων. Περί τοῦ προβλήματος, ὅμως, πώς οἱ ἰδέες μεταβάλλονται σέ προβλήματα τῆς ἐποχῆς, διεκδικοῦντα ὡστόσο συγκεκριμένες ἐπωνυμίες, θά διαλάβωμε παρακάτω. Ὑπάρχει μία μικρή λεπτομέρεια ἐπ’ αὐτοῦ, πολύ κοντά σέ ὡρισμένα νοήματα τῶν ἀκολουθουσῶν σελίδων. Πρόκειται λοιπόν γιά ἕνα βιβλίο γιά τήν Εὐρώπη, ἀλλά ὄχι γιά τήν « Εὐρώπη» ὡς ἰδεολόγημα, καθώς τήν ξέρουμε, ἀλλά γιά τήν Εὐρώπη ὡς ἀνερευνώμενη πραγματικότητα τοῦ μέλλοντος. Ἡ ὑλική ὑπόσταση τῆς Εὐρώπης εἶναι ταυτόσημη μέ τό μέλλον της ὡς ἐννοίας καί ὄχι ὡς ἐπιχείρησης. 

Δύο ποιήματα

Ἄρης Ἀλεξάνδρου


Μέ τίς λέξεις σου νά εἶσαι πολύ προσεκτικός, ὅπως εἶσαι ἀκριβῶς μ' ἕναν βαριά τραυματισμένο πού κουβαλᾶς στόν ὦμο.
Ἐκεῖ πού προχωρᾶς μέσα στή νύχτα μπορεῖ νά τύχει νά γλιστρήσεις στούς κρατῆρες τῶν ὀβίδων μπορεῖ νά τύχει νά μπλεχτεῖς στά συρματοπλέγματα.
Νά ψαχουλεύεις στό σκοτάδι μέ τά γυμνά σου πόδια
κι ὅσο μπορεῖς μή σκύβεις γιά νά μή σούρνονται τά χέρια του στό χῶμα.
Βάδιζε πάντα σταθερά σάν νά πιστεύεις πώς θά φτάσεις πρίν σταματήσει ἡ καρδιά του.
Νά ἐκμεταλλεύεσαι κάθε λάμψη ἀπ' τίς ριπές τῶν πολυβόλων γιά νά κρατᾶς σωστόν τόν προσανατολισμό σου πάντοτε παράλληλα στίς γραμμές τῶν δύο μετώπων.
Ξεπνοϊσμένος ἔτσι νά βαδίζεις σάν νά πιστεύεις πώς θά φτάσεις ἐκεῖ στήν ἄκρη τοῦ νεροῦ ἐκεῖ στήν πρωϊνή τήν πράσινη σκιά ἑνός μεγάλου δέντρου.
Πρός τό παρόν, νά 'σαι πολύ προσεκτικός ὅπως εἶσαι ἀκριβῶς μ' ἕναν μελλοθάνατο πού κουβαλᾶς στόν ὦμο.

Ἡ οἰκολογία στήν ὑπηρεσία τῆς Νέας Τάξης

Διαδήλωση στό παρελθόν


Το Σάββατο πού μᾶς πέρασε μιά ἀκόμη life-style διαμαρτυρία ἐκτυλίχθηκε σύμφωνα μέ ἄνωθεν σχεδιασμούς. Μια πλαδαρή καί -ὑποτίθεται – συλλογική ἀντίδραση ένάντια στην μόλυνση τοῦ περιβάλλοντος καί τήν κλιματική ἀλλαγή, πού κατά περίεργο τρόπο εἶχε τήν συμπαράσταση ὅλων τῶν ἐπίισήμων φορέων παγκοσμίως.

Μήπως στ’ἀλήθεια πρόκειται γιά τή νέα μορφή κινημάτων του 21ου αἰώνα, κινημάτων ὅμως καθοδηγούμενων ἀπό ἀπρόσωπα μεγάλα οἰκονομικά συμφέροντα, ὑπερεθνικούς ὀργανισμούς καί ἀπολίτικες θεωρίες, ἔχουμε δηλαδή μπροστά μας τήν ἐλεγχόμενη καί ἀνώδυνη συλλογικότητα τῆς νέας ἐποχῆς; Μιᾶς συλλογικότητας ἀπομονωμένων μεταξύ τους ἀτόμων;
Τό ἄναμμα τῶν φώτων τό 2003 δέν ἀπέτρεψε τήν σφαγή τῶν Ἰρακινῶν ἀπό τούς Ἀμερικάνους. Μᾶλλον τήν ἔκανε νά περάσει πιό εὔκολα. Οἱ διάφοροι τηλεμαραθώνιοι κατά τῆς φτώχειας, γιά τήν ἐνίσχυση τῶν πυροπλήκτων ἤ γιά τήν ἀνέγερση τοῦ τάδε νοσοκομείου – που θα χρειάζεσαι μια περιουσία για μια ἐγχείρηση -, δέν ἐξαφάνισαν οὔτε μείωσαν τήν φτώχεια, οἱ βιασμοί γυναικῶν συνεχίζονται, οἱ κακοποιήσεις παιδιῶν τό ἴδιο, οἱ ἐμπρησμοί δασῶν δέν σταμάτησαν, ἡ ἰατροφαρμακευτική περίθαλψη καί ἡ ἀσφαλιστική κάλυψη ὅσο πάει καί γίνεται ἀκριβότερη. Τό ταμεῖο κατά τῆς φτώχειας ἐπιτυγχάνει τήν καθιέρωση τῆς φτώχειας σάν φυσικό φαινόμενο, ὅπως ἡ βροχή, ὁ κεραυνός. Μήν ψάχνετε, μᾶς λένε, ἀπό ποῦ προέρχεται.
Καί ἡ μέρα τῆς Γῆς ἔχει τήν ἴδια ἀποστολή. Νά μήν ἀσχοληθοῦμε μέ τούς πραγματικούς ἐνόχους ἀλλά ταυτόχρονα νά τούς ἐξουσιοδοτήσουμε να ἀντιμετωπίσουν γιά λογαριασμό μας τήν κατάσταση. 

Ἔθνος καί Ἀριστερά

EΘΝΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ (*)

Toῦ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ἀγαπητoί φίλοι,

Σᾶς εὐχαριστῶ θερμά, ὅλους ὅσους ἤρθατε στή σημερινή συζήτηση, ἰδιαίτερα τούς τόσο ἐκλεκτούς ὁμιλητές στό πάνελ γιά τά καλά τους λόγια, καί γιά τίς κριτικές τους. Λυπᾶμαι πολύ γιά τήν ἀπουσία τόσο τοῦ Νίκου Κατσουρίδη, ἑνός ἀνθρώπου πού ἔχει ἀφιερώσει ὅλη τή ζωή του στό ΑΚΕΛ, ὅσο καί τῆς ὁμιλίας πού εἶχε ἑτοιμάσει γι’ αὐτή τή συζήτηση. Τοῦ ἐκφράζω τήν ἀμέριστη συμπάθειά μου στίς δύσκολες ὧρες πού περνάει.

Ἐμεῖς εἴμαστε ὑπομονετικοί. Ἐλπίζουμε ὅτι ὁ κ. Κατσουρίδης καί τά ἄλλα ἡγετικά στελέχη τοῦ ΑΚΕΛ θά προσέλθουν κάποτε στόν διάλογο, σέ ἕνα διάλογο μέ σοβαρότητα καί ἐπιχειρήματα. Ποτέ κανείς δέν ἔχασε ἀπό τή συζήτηση καί τήν ἀνταλλαγή ἐπιχειρημάτων. Ἀντίθετα. Ὁ κ. Χριστόφιας καί ὁ κ. Κυπριανοῦ εἶναι ἡγετικά στελέχη τοῦ ΑΚΕΛ, ἑνός κόμματος μέ βαθιές λαϊκές ρίζες καί ἱστορία δεκαετιῶν. Εἶναι βετεράνοι τοῦ παγκόσμιου ἀριστεροῦ κινήματος. Ὑποθέτω ὅτι θά ἔχουν κι αὐτοί βγάλει τό συμπέρασμα ὅτι ὁ τρόπος, ὁ ὅρος γιά τόν ἐκφυλισμό καί τήν καταστροφή τελικά αὐτοῦ τοῦ κινήματος ἦταν ἡ κατάργηση τῆς οὐσιαστικῆς ἐσωκομματικῆς δημοκρατίας, τῆς πραγματικῆς δυνατότητας τῶν μελῶν, στελεχῶν, ἀκόμα καί ἡγετικῶν στελεχῶν τῶν ἀριστερῶν κομμάτων νά ἐπηρεάσουν τίς ἀποφάσεις τους. Γιά νά ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα, ἄν τά μέλη καί τά στελέχη τοῦ ΚΚΕ καί τοῦ ΕΑΜ εἶχαν τήν παραμικρή δυνατότητα νά ἐπηρεάσουν πραγματικά καί ὄχι μόνο τυπικά, τίς ἀποφάσεις πού ἔπαιρνε ἕνας πάρα πολύ στενός πυρήνας ἀνθρώπων, θά ἦταν ἀσφαλῶς ἀπολύτως ἀδύνατο, δέν ὑπῆρχε οὔτε μία πιθανότητα στό ἑκατομμύριο, νά ὑπογραφοῦν οἱ συνθῆκες τοῦ Λιβάνου, τῆς Γκαζέρτας καί τῆς Βάρκιζας, δηλαδή νά παραδοθεῖ ἡ Ἑλλάδα τῆς Ἀντίστασης στή Μεγάλη Βρετανία. Μία Μεγάλη Βρετανία πού ἐνδιαφέρεται πάντα τόσο πολύ γιά τήν Ἑλλάδα καί ἀκόμα περισσότερο γιά τήν Κύπρο.

Πέτρα πάνω στήν πέτρα νά μήν μείνει ἐμεῖς δέν προσκυνᾶμε

Ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1821, εἶναι ἴσως ἡ μοναδική στήν ἱστορία πού συνδυάζει κοινωνικά καί ἐθνικά χαρακτηριστικά. Ὅσοι προσπαθοῦν νά περιοριστοῦν στό ἕνα ἀπό τά δύο λένε τήν ἀλήθεια μισή. Δέν πρόκειται οὔτε γιά σύγκρουση χριστιανῶν καί μουσουλμάνων, τό δέ νόημά της δεν περιορίζεται ἁπλά στόν ἀγώνα ἑνός σκλαβωμένου ἔθνους ἀπέναντι στόν δυνάστη του. Κατά τῆς Ὀθωμανικῆς ἀρχῆς, ἐκτός ἀπό τούς χριστιανούς Ἕλληνες, ἐπιτίθενται καί μουσουλμάνοι Ἄραβες, περιπτώσεις δέ πού καί Τοῦρκοι πασάδες βρίσκονται σέ πόλεμο μέ τήν Πύλη εἶναι χαρακτηριστικές ( Πασβάνογλου, Ἀλή Πασάς.). Τό θέμα δέν εἶναι θρησκευτικό, οὔτε ἔχει ἀποκλειστικά ἐθνικά χαρακτηριστικά. Τό «ἐλευθερία ἤ θάνατος» δέν τό εἶπαν οἱ φαναριῶτες, οἱ κοτζαμπάσηδες καί ὁ ἀνώτερος κλῆρος. Τό εἶπε ὁ Λαός.
Ἡ Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία τόν 18ο αἰώνα βρίσκεται σέ παρακμή. Πρόκειται γιά κοινωνική κρίση ἀνάλογη μέ τῆς Γαλλίας. Κρίσεις στό ἐσωτερικό της Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας εἴχαμε τόν 11ο αἰώνα καί τόν 15ο. Στήν πρώτη περίπτωση ἔχουμε παράλληλα μία καθολική Δύση πού παρουσιάζει ἁλματώδη οἰκονομική καί δημογραφική ἀνάπτυξη καί προσπαθεῖ μέσω τῶν Σταυροφοριῶν κυρίως νά ἐπωφεληθεῖ. Ὁ «ἱερός» πόλεμος τῆς Δύσης διεξάγεται καί κατά τῶν μουσουλμάνων καί κατά τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Εἶναι ἡ ἐποχή τῆς πρώτης ἅλωσης, τό 1204.

Κωστῆς Παπαγιώργης ( περί μέθης )

Ἐπανέρχομαι στόν Κωστή Παπαγιώργη καί τό συγγραφικό του ἔργο. Χαρακτηριστική περίπτωση λογοτέχνη πού ἀντιλαμβάνεται τήν σημασία τῆς μορφῆς στό ἀποτέλεσμα τῆς συγγραφῆς. Θά τόν ἔλεγα μερακλῆ τοῦ γραψίματος.
Κύριο χαρακτηριστικό καί ὅπλο του εἶναι οἱ μεταφορές καί οἱ εἰκόνες, σχεδόν σέ κάθε φράση. Σχήματα λόγου πού ἀγκαλιάζουν ὅλες τίς αἰσθήσεις, μία μία ξεχωριστά ἀλλά καί πολλές μαζί. Πρόκειται γιά ζωντάνεμα τῶν αἰσθήσεων καί κατ’ἐπέκταση τοῦ μυαλοῦ. Τό ἀποτέλεσμα τῆς συγγραφῆς; ἕνα κείμενο πού παραμένει φρέσκο, μετά ἀπό χρόνια κάθε ἐπί πλέον ἐπαφή μαζί του προσφέρει κανούργιες συγκινήσεις. Λόγος ἐξομολογητικός ἀλλά και άκαδημαϊκός ταυτόχρονα, ἄμεσος καί μαζί πειθαρχημένος, γράφει μέ τό χέρι στήν καρδιά χωρίς νά λοξοκυττάζει την βιβλιοθήκη, τήν ὁποία ὅμως δείχνει νά κατέχει σέ βάθος. Ἀποφασιστικά πιστός στό φαινόμενο πού περιγράφει ἀλλά παράλληλα σαφῶς αὐτονομημένος, ἀποδεικνύοντας γιά ἄλλη μία φορά πώς – στή λογοτεχνία - ἐκτός ἀπό τό τί γράφουμε ἔχει περισσότερη σημασία τό πῶς τό γράφουμε. Τό ἐργαλεῖο ἐδῶ, τό ἀντίστοιχο της κάμερας τοῦ σκηνοθέτη, ἤ τῆς παλέτας τοῦ ζωγράφου, εἶναι ἡ γλῶσσα. Σαφῶς πιό δύσκολο καί ἀπαιτητικό, λόγῳ τῶν πολύπλοκων συμβολισμῶν. Ἀλλά καί μέ πολλαπλάσιες συμπυκνωμένες δυνατότητες λόγῳ τῆς ἱστορίας πού κουβαλάει. Γλωσσικός πλοῦτος, δομή καί σύνταξη, γνώση καί βίωμα, ἁρμονικά ζυγιασμένα δίνουν καρπούς ἀπολαυστικούς πού διατηροῦν τό χυμό τους. Ἄρα σάν καρποί ἑνός μερακλῆ ἀπευθύνονται σέ μερακλῆδες.

ΚΚΣΕ -ΑΚΕΛ ἤ Γκορμπατσώφ -Χριστόφιας ( Βίοι παράλληλοι)

Ἀκολουθεῖ ἄρθρο τοῦ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου ἀπό τό περιοδικό Μετροπόλιταν

ΚΚΣΕ -ΑΚΕΛ

Κύπριος «Γκορμπατσόφ» ὁ Χριστόφιας;

Παραμονές τῆς ἐκλογῆς τοῦ νέου γενικοῦ γραμματέα τοῦ ΑΚΕΛ, ὁ ἀπερχόμενος, Δημήτρης Χριστόφιας, ἐξαπέλυσε ἐναντίον ἑνός ἐκ τῶν ὑποψηφίων, τοῦ Νίκου Κατσουρίδη, μία ἐξαιρετικά ἀσυνήθιστη –ἔμμεση, πλήν σαφή– ἐπίθεση διά ὑπονοούμενων. Ἀσυνήθιστη, διότι παραβίασε δραστικά ὅλους τους ἄγραφους κανόνες τῆς κυπριακῆς κοινωνίας, καί εἰδικότερα τοῦ ΑΚΕΛ. Οὐσιαστικά, τοῦ καταλόγισε ἀμφίβολη στάση ἀναφορικά μέ τίς ἡδονές τῆς ζωῆς, διαφθορά καί εὐδαιμονισμό. Καί, βεβαίως, δέν τό ’κανε μέ τόν τρόπο τοῦ Λένιν, εὐθέως καί ὀνομαστικά, ἀναλαμβάνοντας καί τήν εὐθύνη τῶν κατηγοριῶν, ἀλλά μέ τή σταλινική μέθοδο τῆς… σουπιᾶς. Γιατί, ὅμως, ὁ Δημήτρης Χριστόφιας ἔνοιωσε τήν ἀνάγκη, ἀναλαμβάνοντας καί ἕνα μικρό κίνδυνο, νά παρέμβει τόσο ἄκομψα, παρεμποδίζοντας τήν ἐλεύθερη βούληση τῶν στελεχῶν καί μελῶν τοῦ κόμματός του; Ἔχει, ἄραγε, σκοπό νά κάνει κάτι πού φοβᾶται ὅτι θά βρεῖ ἀντίθετο τό κόμμα του;
Πέρσι, μεταξύ τῶν δύο γύρων τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν, συνάντησα σέ ἕνα γραφεῖο γνωστοῦ ἐκδότη τῆς Λευκωσίας τόν Ἄντρο Κυπριανοῦ, τόν ἀνθυποψήφιό τοῦ κ. Κατσουρίδη. Εὐγενέστατος, δέν παρέλειψε νά ἀναφέρει τή διαφωνία του μέ ὅσα ἔγραφα στό βιβλίο μου Ἡ Κύπρος σέ Παγίδα, πού εἶχε μόλις κυκλοφορήσει ἀπό τίς ἐκδόσεις Λιβάνη. Τοῦ ἀπήντησα ὅτι ἰδιότητα τῶν πραγματικῶν φίλων εἶναι νά γίνονται δυσάρεστοι. Ἄν, ἄλλωστε, τά στελέχη τοῦ ΚΚΣΕ εἶχαν προβληματιστεῖ ἀπό τό περίφημο ἄρθρο τῆς Νίνα Ἀντρέεβνα στή Σοβιέτσκαγια Ρασία, τό Μάρτιο τοῦ 1987, ἀντί νά συνεδριάζουν γιά νά τό καταδικάσουν, ἴσως σήμερα νά ὑπῆρχε Σοβιετική Ἕνωση.

Γιῶργος Ἰωάννου -Τά κεφάλια

Μπαίνοντας ἐκεῖνο τό βράδυ στό δικηγορικό γραφεῖο τοῦ φίλου μου μέ χτύπησε μία πολύ βαριά βρώμα. Μέσα, ἕνας γεροδεμένος μά μεγαλούτσικος στά χρόνια χωρικός κουβέντιαζε ζωηρά μαζί του, γιά κάποια μᾶλλον κτηματική ὑπόθεση. Ἔμοιαζε παλιός πελάτης.
Κάθισα στόν προθάλαμο κι ἄνοιξα τήν ἐφημερίδα. Ὅμως ἡ ἀνεξήγητη βρώμα ἦταν ἀνυπόφορη. Κοίταξα τό ταβάνι, τούς τοίχους, μήπως εἶχε σπάσει καμιά σωλήνα ἀπ’αὐτές πού κατεβάζουν τίς βρωμιές, μά δέ φαινόταν τίποτα. Ὅλα λευκά καί πεντακάθαρα. Ἔφτασα στό σημεῖο νά φέρω στή μύτη μου ἀκόμα καί τήν ἐφημερίδα, πού ἦταν ν’ἀνοίγει ἡ καρδιά σου, σωστός μπαχτσές. Μάχες, τουφεκισμοί, συλλήψεις, προδοσίες, ἀποκηρύξεις καί φυσικά μπόλικες δηλώσεις πολιτικῶν ἀρχηγῶν. Ἕνα νέο πάντως, μᾶς ἀφοροῦσε ἰδιαίτερα: μές στή βδομάδα θά περνοῦσαν ἀπ’τούς κεντρικούς δρόμους μας τούς αἰχμάλωτους ἀντάρτες, πού λίγες μέρες πρίν εἶχαν βομβαρδίσει τήν πόλη μας μέ κανόνι. Προαναγγέλονταν ἄγρια ἀποδοκιμασία.
Καθώς διάβαζα αὐτά, τελείωσε μέσα ἡ ἀκρόαση κι ὁ χωρικός βγαίνοντας σήκωσε ἀπ’τή μισοσκότεινη γωνιά ἕνα μικρό σακί πού εἶχε ἐκεῖ ἀφημένο. Βρωμοκόπησε ὁ τόπος. Ἐδῶ λοιπόν ἦταν ἡ πηγή τῆς βρωμιᾶς. Ὁ φίλος δέ βαστάχτηκε, τόν ρώτησε γιά τό περιεχόμενο. Κι αὐτός μέ τό φυσικότερο ὕφος μᾶς εἶπε : « εἶναι τά κεφάλια δύο συγχωριανῶν μου. Τά πηγαίνω στό χωριό νά τά στήσουμε στή πλατεία. Θά περάσει ὅλο τό χωριό νά τά δεῖ καί νά τά φτύσει. Θά σᾶς τά ’δειχνα, μά εἶναι τυλιγμένα σέ ἐφημερίδες.»
Μόλις γκρεμοτσακίστηκε, ἀνοίξαμε τά παράθυρα καί πήραμε δρόμο. Γυρίζαμε στήν ἄρρωστη παραλία πάνω κάτω σά τρελοί. Δέ μιλάγαμε καθόλου, οὔτε κάν κοιταζόμασταν. Ὕστερα μπήκαμε σέ μία ταβέρνα καί γίναμε στουπί στό μεθύσι. Κερνοῦσε ὁ φίλος μέ τά λεφτά ποῦ εἶχε εἰσπράξει προηγουμένως. Ἐγώ δέν ἔβγαζα ἀκόμη χρήματα, κόντευα ὅμως. Ἤμουν φοιτητής, ἄνθρωπος τοῦ Μέλλοντος, ὅπως μᾶς ξεγελοῦσαν διάφοροι σιχαμεροί καί τότε.


Βιογραφία τοῦ Γιώργου Ἰωάννου

Παπαδιαμάντης καί γλῶσσα - Κωστῆς Παπαγιώργης

Τόν Βασίλη Ραφαηλίδη τόν γνώρισα ἀπό τά ἄρθρα του στίς ἐφημερίδες. Ἐκτός ἀπό τά πολύ ὡραῖα κείμενα καί βιβλία του, πού ξεχώριζαν γιά τό πλῆθος τῶν ἱστορικῶν στοιχείων καί πληροφοριῶν, ὅπως καί γιά τίς συγκροτημένες καί ξεκάθαρες θέσεις του, ἕνα ἐπί πλέον κέρδος γιά μένα ἦταν ἡ ἀναφορά του ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν σέ συγγραφεῖς καί λογοτέχνες. Εἴτε ὡς ἀναφορά ἀποσπασματική λόγω τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἄρθρου, εἴτε πιό ἐκτεταμένη. Ἀπό τίς στῆλες του, μεταξύ ἄλλων, ἔμαθα γιά τόν Γεράσιμο Κακλαμάνη, τόν Κωστῆ Παπαγιώργη, καί τόν Παναγιώτη Κονδύλη. Γιά τόν Γεράσιμο Κακλαμάνη, τόν πιό ἄγνωστο στό ἑλληνικό κοινό, καί κατά κάποιο τρόπο τόν πιό ἀδικημένο –ἀδικημένο καί μέ εὐθύνη δικιά μας πού ἀνεχόμαστε ὁτιδήποτε μᾶς σερβίρουν ὡς ποιότητα, δημιουργία καί τέχνη – ἴσως ἀναφερθῶ στό μέλλον. Γιά τόν Κονδύλη εἶχα ψιλοακούσει ἐπιτιμητικές ἀναφορές ἀπό κάτι ψωνισμένες γραφίδες γιά τό ἔργο του « Ἡ θεωρία τοῦ πολέμου» καί μέχρι ἕνα σημεῖο μέ εἶχαν ἐπηρεάσει. Δυστυχῶς γιά αὐτούς καί γιά ὅσους ἄλλους κάτω του μετρίου προσπαθοῦν εἴτε νά προσαρμόσουν στό μηδαμινό τους ἀνάστημα τίς ἀξίες πού ἀπό μόνες τους ξεχωρίζουν –ἀλλιῶς τί ἀξίες θά ἦταν – , εἴτε ἐπειδή βρίσκονται σέ διατεταγμένη ὑπηρεσία, ὁ Βασίλης Ραφαηλίδης ἔσωσε τήν παρτίδα καί μέ ἔκανε νά διαβάσω Κονδύλη.
 
Ἄν γιά τόν Κονδύλη εἶχα ἀκούσει ὅτι τό πνευματικό κατεστημένο ἐπιθυμοῦσε, γιά τόν Παπαγιώργη ἀγνοοῦσα τήν ὕπαρξή του. Τό πρῶτο βιβλίο του πού ἀγόρασα ἦταν τό « Περί μέθης». Κάποιοι ἄνθρωποι, καί ὁ Παπαγιώργης ἀνήκει σέ αὐτούς, ἔχουν τόν τρόπο τους γράφοντας νά προσελκύουν τό ἐνδιαφέρον γιά κάτι πού προηγουμένως σέ ἔκανε νά ἀδιαφορεῖς. Ἐκτός ἀπό τήν σέ βάθος γνώση τοῦ ἀντικειμένου μέ τό ὁποῖο καταπιάνεται καί τήν διεισδυτικότητα πού τόν διακρίνει, ὁ τρόπος γραφῆς καί ἔκφρασης εἶναι ἕνα δυνατό ἐργαλεῖο καί ὁ ἴδιος ξέρει νά τό χειρίζεται ἐντυπωσιακά. Μέ μέτρο καί χωρίς καμιά μά καμιά ἐπιτήδευση. Μέ τά χρόνια δέν μέ ἀπασχολοῦσε ποιό θά ἦταν τό ἑπόμενο βιβλίο του. Ἀρκεῖ νά μάθαινα ὅτι κυκλοφόρησε κάτι, τό ἀγόραζα σίγουρος ὅτι θά τό ἀπολαύσω. Στά μέχρι τώρα 21 βιβλία του ἔχει ἀσχοληθεῖ μέ τά ἀνθρώπινα πάθη καί συμπεριφορές, φιλοσοφικά , ἰδεολογικά ρεύματα, Ὅμηρο, Σωκράτη, Ντοστογιέφσκυ, Παπαδιαμάντη, τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Αὐτή ὅμως εἶναι μία ἁπλή περιγραφή τῆς θεματολογίας του. Κατά τήν ἀνάπτυξη καί τήν παρουσίαση τοῦ θέματος, ἀντί γιά ξερή καί κουραστική ἀναφορά στοιχείων καί πάσης φύσεως λεπτομερειῶν καί ἀπόψεων, ὁ Παπαγιώργης συνδυάζοντας, αὐτός ξέρει τόν τρόπο, γνώσεις ἱστορικές, γνώση τῆς γλώσσας καί πάνω ἀπό ὅλα βίωμα - τό τελευταῖο μπορεῖ νά μήν φαίνεται ἀλλά ἄν δέν τόχεις δέν γίνεται νά γράψεις κάτι ἀξιόλογο– παρουσιάζει ἕνα ζωντανό δημιούργημα. Μέ ἐντυπωσιάζει πώς θέματα τοῦ παρελθόντος ἤ καταστάσεις καί θεωρίες ἀπομακρυσμένες στόν χῶρο καί τό χρόνο, ὁ Παπαγιώργης τίς κάνει ὄχι ἁπλά κτῆμα τοῦ ἀναγνώστη ἀλλά ἐπί πλέον εἴτε τόν ἀναγκάζει εἴτε τόν βοηθάει νά συλλογιστεῖ καί στό τέλος νά ἀνακαλύψει πόσο οἰκεῖα μᾶς εἶναι ὅσα γράφει.
Ἀνάμεσα στά γραπτά του περιλαμβάνεται καί τό « Γειά σου Ἀσημάκη», ἕνα βιβλίο γιά τόν φίλο του Χρῆστο Βακαλόπουλο, συγγραφέα τῆς ἐκπληκτικῆς « Γραμμῆς τοῦ ὁρίζοντος»
Ἀκολουθεῖ ἕνα κείμενο τοῦ Κωστῆ Παπαγιώργη, ἀπό τό βιβλίο του γιά τόν Παπαδιαμάντη,
« Ἀλέξανδρος Ἀδαμαντίου Ἐμμανουήλ», στό ὁποῖο ἀπόσπασμα, λίγο ἐκτεταμένο, ἀσχολεῖται μέ τό γλωσσικό του ὕφος.

Τί νά μᾶς πεῖς καί ἐσύ ρέ Καφετζόπουλε......

Καλά τί τάπα ἦταν αὐτή. Οἱ ὑπερασπιστές τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, οἱ προπαγανδιστές τῆς πολυπολιτισμικότητας καί τῆς διαφορετικότητας (λέγε μέ γκέττο ), καί οἱ λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις τῆς ἀνοιχτῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν, πῶς τό ἀντέξανε; Γιά τήν Κωνσταντίνα Κούνεβα λέω. Μετά τό φτύσιμο πού ἔριξε σέ ΠΑΣΟΚ καί ΣΥΡΙΖΑ καί σέ ὅλους πού τούς τρέχαν τά σάλια νά τήν ἐντάξουν στό εὐρωψηφοδέλτιό τους ( κάτι ἄκουσα γιά τόν «ἀριστερό» Νίκο Μπίστη ἀπό τό ΠΑΣΟΚ, πώς πρότεινε κάτι τέτοιο σέ ἐπίπεδο συμβολισμοῦ, ἄς τοῦ θυμίσει κάποιος πώς τό ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε τόν θεσμό ἐνοικίασης ἐργαζομένων ), ἦρθε δεύτερη τάπα μεγαλοπρεπέστερη ἀπό τήν πρώτη. Μέ χειρόγραφη δήλωσή της στό « ΕΘΝΟΣ τῆς Κυριακῆς» ἡ Κούνεβα δηλώνει

« Τά ἔθνη ἀπό ὅλο τόν Κόσμο νά ξαναγυρίσουν πρός τήν παράδοση γιά νά ξαναβροῦν τήν εὐτυχία»
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2uGlO3xTiqxbHc2mMjoX7bGpNwXqxwkfy0wpOUFGJtB8GDOFGVz3infZnIyTKwKgGSQxUU4A5lGgL6mpnhsOUNyTtlrr5vSS0rO42hNaICWhjo1HAaIjr9aAdFC0jd56gt6iic_60cVg/s1600-h/kouneva.jpg
Τά κοράκια προφανῶς ἔχασαν λίγο τή γῆ κάτω ἀπό τά πόδια τους, γιά λίγο ὅμως. Μά τί λέει αὐτή ἡ μετανάστρια, μιλάει γιά ἔθνος, γιά ἐπιστροφή στήν παράδοση, πισωγύρισμα δηλαδή. Χρησιμοποιεῖ λέξεις καί ὅρους πού σέ λίγο καιρό ἴσως καί νά ἀποτελοῦν ἔνδειξη σύστασης τρομοκρατικῆς ὀργάνωσης, εἰδικά ὅταν θά συνδυάζονται μέ τόν συνδικαλιστικό χῶρο. Δέν θέλει νά συστρατευθεῖ μέ τίς δικές μας ὀργανώσεις, τίς Μ.Κ.Ο., πού σίγουρα ξέρουν πολύ καλύτερα ποιός ὅπλισε μέ βιτριόλι τό δολοφονικό χέρι, τό ξέρουν ἀλλά δέν μᾶς τό λένε γιατί δέν δαγκώνεις τό χέρι πού σέ ταΐζει. Δέν πειράζει, μέ τόν τρόπο της τό λέει ἡ Κούνεβα στίς τελευταίες της δηλώσεις. Καί γιά αὐτό δέν πρόκειται νά ξανακούσουμε τίποτα γιά αὐτήν.

Ὁ καπιταλισμός σέ εἰκόνες

Α. Τί είπες μόλις τώρα σ'αὐτόν ἐκεῖ;
Β. Τοῦ εἶπα νά δουλεύει γρηγορώτερα.
Α. Πόσο τόν πληρώνεις;

B. 15 δολάρια τήν ἡμέρα

Α. Τά λεφτά γιά νά τόν πληρώνεις ποῦ τά βρίσκεις;

Β. Πουλάω προιόντα.
Α. Καί ποιός παράγει τά προιόντα;

Β. Μά αὐτός!!!
Α. Μέσα σέ μιά μέρα πόσα παράγει;

Β. Παράγει προιόντα ἀξίας 50 δολαρίων
Α. Δηλαδή, ἀντί νά τόν πληρώνεις ἐσύ, σέ πληρώνει αὐτός μέ

35 δολάρια τήν ἡμέρα, μόνο γιά νά τοῦ λές νά δουλεύει γρηγορώτερα.

Β. Ὁρίστε;;;

Β. Καλά ἐντάξει, ἀλλά τά μηχανήματα εἶναι δικά μου.

Α. Καί τά μηχανήματα πῶς τά ἀπέκτησες;

Β. Πούλησα προιόντα καί ἔτσι τά ἀγόρασα
Α. Μά καί αὐτά τά προιόντα ποιός τά παρασκεύασε;

B. Σκάσε...μπορεῖ νά σέ ἀκούσει!!!

Γιά τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ 20ου αἰῶνα οἱ κομμουνιστές προσπάθησαν να

γκρεμίσουν τόν καπιταλισμό. Τό πῶς γίνεται κάτι τέτοιο, τό δείχνουν μιά

χούφτα καπιταλιστές, στον 21ο αἰώνα.

Ὁ καπιταλισμός προστατεύει το περιβάλλον

Γρηγόρης Αὐξεντίου

(Ἀκριβές ἀντίγραφο ἀπ' τίς ἐφημερίδες τῆς 5ης Μαρτίου 1957):

- Ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου, φερόμενος ὡς ὑπαρχηγός τῆς ΕΟΚΑ καί ὑπασπιστής τοῦ ἀρχηγοῦ της Διγενῆ, ἐφονεύθη προχθές, ἀφοῦ ἐπολέμησε ἠρωικῶς ἐπί δέκα ὁλόκληρες ὧρες, μόνος αὐτός ἐναντίον ἰσχυρῶν βρετανικῶν δυνάμεων , στήν περιοχή τοῦ ὅρους Τρόοδος σέ μία σπηλιά πλησίον τῆς Μονῆς Μαχαιρά. Ἡ μάχη διεξήχθη ὑπό τίς ἀκόλουθες συνθῆκες.
Οἱ δυνάμεις ἀσφαλείας εἶχαν τήν πληροφορία ὅτι στή Μονή Μαχαιρά ἐκρύπτετο ὁ καταζητούμενος αὐτός πατριώτης , ὁ ὁποῖος εἶχε ἐπικηρυχθεῖ ἀντί 5.000 λιρῶν στερλινῶν. Τίς ἀπογευματινές ὧρες τοῦ Σαββάτου ἀπόσπασμα τοῦ βρετανικοῦ στρατοῦ ἀπό 60 ἄνδρες ἐκινήθη πρός τήν Μονή, τήν ὁποία καί ἐκύκλωσε γιά νά συλλάβει τόν καταδιωκόμενο ἀγωνιστή. Οἱ Βρετανοί στρατιῶται ἀνεστάτωσαν κυριολεκτικῶς τήν Μονή καί ἔθεσαν ὑπό κράτησιν ὅλους τους μοναχούς, περιλαμβανομένου καί τοῦ Ἡγουμένου, τούς ὁποίους καί ἐκακοποίησαν γιά νά τούς ἀποσπάσουν πληροφορίες περί τοῦ ἀκριβοῦς σημείου ὅπου ἐκρύπτετο ὁ Αὐξεντίου.
Κανείς ὅμως μοναχός δέν εἶπε τίποτα. Κατά τήν διάρκεια τῆς ἐρεύνης στήν περιοχή γύρω ἀπό τό μοναστήρι, οἱ Βρετανοί στρατιῶται ἀνεκάλυψαν μία σπηλιά κρυμμένη μέσα σέ θάμνους.
Λέγεται ὅτι κάποιος βοσκός τούς ἔδωσε τήν πληροφορία ὅτι μέσα στήν σπηλιά ἦταν κρυμμένος ὁ Αὐξεντίου. Ἀμέσως οἱ βρετανικές δυνάμεις ἐκύκλωσαν τήν σπηλιά καί ἐκάλεσαν τόν Αὐξεντίου νά παραδοθεῖ.

Παναγιώτης Κονδύλης ( 1943-1998) - Ἀποσπάσματα

Ἡ παγκοσμιοποίηση ὡς ἰδεολογική κατασκευή ( Βῆμα , 16-3-1997)
.....Εἶναι ἄκρως χαρακτηριστικό ὅτι ἡ συζήτηση γιά τήν παγκοσμιοποίηση στρέφεται γύρω ἀπό διαδικασίες καί προτάσεις οἱ ὁποῖες ἀφοροῦν τή διαπλοκή τῆς παγκόσμιας βιομηχανίας καί τοῦ παγκοσμίου ἐμπορίου καθώς καί τήν πύκνωση τῶν παγκοσμίων ἐπικοινωνιακῶν δικτύων, τό μυστικό μίας παγκόσμια ἀποδεκτῆς κατανομῆς τῶν πόρων καί τοῦ πλούτου δέν τό ἔχει ἀποκαλύψει ὡς σήμερα κανείς. Ἡ εἰρήνη ὅμως μεταξύ πολιτικῶν μονάδων καί ἀνθρώπων γενικά δέν μπαίνει τόσο σέ κίνδυνο λόγω τοῦ τρόπου παραγωγῆς καί ἐπικοινωνίας ὅσο λόγω τῶν ὅρων καί τῶν ἀνισοτήτων τῆς κατανομῆς.
Ὁποῖος προσδοκᾶ τήν παγκόσμια εἰρήνη ἀπό τήν ἐξασθένηση ἤ τή διάλυση τῶν ἐθνικῶν κρατῶν καθ’ ἑαυτήν λησμονεῖ ὅτι οἱ πόλεμοι εἶναι φαινόμενο πολύ παλαιότερο ἀπό τά ἐθνικά κράτη. Λησμονεῖ ὅτι τό ἐθνικό κράτος διόλου δέν συνιστᾶ τό μόνο δυνατό κυρίαρχο πολιτικό ὑποκείμενο, ἑπομένως ἡ κατάργηση τοῦ ἐθνικοῦ κράτους δέν συνεπάγεται αὐτόματα τήν κατάργηση τῆς ἔννοιας τοῦ κυρίαρχου κράτους καί τῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων. Καί τέλος λησμονεῖ ὅτι πολύ χειρότερος ἀπό κάθε σύγκρουση μεταξύ ὀργανωμένων πολιτικῶν μονάδων μπορεῖ νά εἶναι ὁ ἄμεσος ἀγώνας ἀνθρώπου πρός ἄνθρωπο ὑπό συνθῆκες παγκόσμιας ἀνομίας….

Λίβελος

Φρανκεστάιν: Ὁ νέος ἄνθρωπος τοῦ παγκοσμισμοῦ.


Κάθε θρησκεία, κάθε ἰδεολογία καί κάθε πολιτισμός φιλοδοξοῦν νά πλάσουν ἕναν νέο ἄνθρωπο. Ἔτσι, ὁ χριστιανισμός, διά τῆς Ἀναστάσεως, γεννᾶ τόν νέο ἄνθρωπο, ὁ κομμουνισμός δηλώνει πώς ἔχει ὡς μοναδικό στόχο τήν δημιουργία τοῦ νέου ἀνθρώπου, τό ἴδιο και ὁ φασισμός. Ὁ κονφουκιανισμός στήν Κίνα προβάλλει τό πρότυπο κατασκευῆς νέου ἀνθρώπου ὅπως καί ὁ Μάο Τσέ Τούνγκ ἀργότερα. Ὁ νέος ἄνθρωπος πού ἡ ἰδεολογία τοῦ δυτικοῦ καπιταλισμοῦ οἰκοδομεῖ συστηματικά τούς τελευταίους αἰῶνες, εἶναι ὁ Φρανκεστάιν. Μία νύχτα τοῦ Ἰουνίου τοῦ 1816, ἐπί τῆς λίμνης τῆς Γενεύης, μία χίπισσα 19 ἐτῶν, ἡ Ἀγγλίδα Μαίρη Σέλλευ (1797-1851), παρέα μέ δυό Ἀγγλους χίππυδες ποιητές, τόν 22χρονο μελλοντικό της σύζυγο Πέρσυ Σέλλευ και τον 28χρονο λόρδο Βύρωνα ( πού εἶχαν καί οἱ τρεῖς δραπετεύσει ἀπό τήν δύσοσμη Ἀγγλία τῶν ἀνερχομένων καπιταλιστῶν μέ τίς χαρακτηριστικές τους λογιστικές μουτσοῦνες καλυμμένες μέ μπιμπίκια), ἔβαλαν στοίχημα νά γράψουν ὁ καθένας μία ἱστορία τρόμου. Τῆς Μαίρης, πού ἐδημοσιεύθη τό 1818, ὠνομάσθη Φρανκεστάιν ἤ ὁ νέος Προμηθεύς. Ὁ ἐφιάλτης πού ζεῖ σήμερα ἡ ἀνθρωπότης μέ τήν μετάλλαξη τῶν βιολογικῶν συστατικῶν τῶν φυτῶν, τῶν ζώων καί τῶν ἀνθρώπων, μέ μοναδικό στόχο τή ἐμπορία οἱασδήποτε μορφῆς ζωῆς ἐπί τῆς γῆς γιά τήν συσσώρευση κερδῶν, μέ τήν κλωνοποίηση μιᾶς σειρᾶς βρυκολάκων, ἀπό ἕναν ἀνώδυνο Δαφέρμο μέχρι ἕναν τρομερό Χίτλερ, περιγράφεται στό ἔργο τῆς Μαίρης τοῦ 1818.