Σιωπηλοί διάλογοι μέ τό στυλό μου

Συνεχῶς μὲ τραβάει σὲ μέρη πού σιχαίνομαι, πού θέλω νὰ ξεχάσω. Δὲν ἔχω πιὰ τὴν ὄρεξή του κι αὐτὸς τὸ ξέρει πολὺ καλὰ καὶ τὸ ἐκμεταλλεύεται. Πάντα τὸν ἄρεσε νὰ μὲ συμπιέζει στὰ δάχτυλά του, νὰ μὲ φέρνει σ΄ἀδιέξοδο. Εἶναι ἀδύνατο ν΄ἀντισταθῶ, νὰ μὴν ὑπακούσω στὸ χέρι του. Πρέπει μὲ ἀκρίβεια νὰ μεταφέρω στὸ χαρτὶ αὐτὸ ποὺ κάθε φορά ἔχει στὸ μυαλό του κι αὐτὸ τὸ χαμαλίκι ἔχει καταντήσει μαρτύριο. Τότε στὴν ἀρχὴ δὲν ἦταν δύσκολο. Γράφαμε μέσα στὸ σκοτάδι, ἀφοῦ δὲν εἶχε τρόπο νὰ πληρώσει τοὺς λογαριασμοὺς τῆς ΔΕΗ. Πέρασε ὅμως ὁ καιρός. Τώρα ἔχει τόσο πολὺ γεράσει πού εἶναι ἄδικο. Τὰ μαλλιὰ του ἄσπρα, ἀλλὰ ἀκόμα μακρυά. Ἡ ὅρασή του ἐξασθενημένη. Τὸ καταλαβαίνω ἀπὸ τὴ μυρωδιὰ τοῦ Lagavulin στὴν ἀνάσα του ποὺ ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια ὅλο καὶ κοντύτερα μὲ πλησιάζει. Ἔχει ἀνάγκη νὰ πάψει νὰ βλέπει μοναχὰ τὴν κακοχυμένη φόρμα. Πάντα θὰ ὑπάρχει κακοτυχία στὶς ἐμπειρίες μὲ τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸ βασανιστήριο ἐχθὲς κράτησε μέχρι τὸ πρωῒ. Ἔγραφε μὲ ρυθμὸ διάρροιας, ἀφοῦ ἡ πλήρης διάβαση τοῦ μελανιοῦ μου ἐπανελήφθη περισσότερες ἀπὸ τρεῖς φορὲς σὲ διάστημα πέντε ὡρῶν. Ἡ single malt ἀνάσα του σφύριζε μὲ μανία τὰ δευτερόλεπτα στὰ αἰσθητήριά μου. Μετὰ ἀπὸ πολλά, κατάφερα νὰ τὸν πείσω νὰ πᾶμε στὰ ἔκτακτα. Μιὰ στυλάτη, μὲ ἄσπρο παλτό, μᾶς ὑποδέχτηκε. Τὴν εἶχα δεῖ πολλὲς φορὲς στὸ παρελθόν, στὸ μέλλον, εἰς τὸ διηνεκές. Εὐτυχῶς τούτη τὴ φορὰ ὁ δικός μου ἤτανε κλινικὰ νεκρὸς ἀπὸ τὴν ὑπερένταση, γιατί συνήθως, ξέρεις, τὶς στιγμὲς πού θέλω νὰ εἶμαι μόνος μὲ κάποιον, ἐκεῖνος πετάζεται καὶ προσπαθεῖ νὰ προσελκύσει τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ ἀναγνώστη μου. Ἐκείνη, κάθησε ἀργὰ κι ἀθόρυβα πίσω ἀπὸ τὸ γραφεῖο, πῆρε στὸ χέρι της τά χαρτιά ὅπου εἶχα γράψει μὲ λεπτομέρεια τὸ ἱστορικό του καὶ διάβαζε διακριτικά, χωρὶς διακοπές. Ἐδῶ εἴμαστε λέω, τώρα εἶναι ἡ μόνη εὐκαιρία. Μπουκάρω λοιπὸν στὰ ἴσια ἐκεῖ πού οἱ ἀγγέλοι πατοῦν στὰ νύχια. Διαφορετικοὶ ἐξαφανιστεῖτε.

Ἐμεῖς καί οἱ Ἕλληνες - Δημήτρης Δημητριάδης ( μιά ἄσκηση αὐτογνωσίας)

Ἐμεῖς καί οἱ Ἕλληνες ( Δημήτρης Δημητριάδης)

Παραλλάσσοντας τον, δανείζομαι τὸν τίτλο ἀπὸ τὸ κείμενο τοῦ Ph. Lacoue-Labarthe «Ὁ Χέλντερλιν καὶ οἱ Ἕλληνες», ἕνα κείμενο πού, μὲ τὴ συγγενική του θεματογραφία, διατρέχει ὑπόγεια τὸ δικό μου, ὅπως τὸ διατρέχει καὶ τὸ κείμενο τοῦ Dominique Grandmont «Ἡ Ἑλλάδα τοῦ Καβάφη», τὸ ὁποῖο ὑπῆρξε καθοριστικῆς σημασίας γιὰ τὴν ὀργάνωση καὶ διατύπωση τῶν παρακάτω σκέψεών μου. Ἀπὸ τὸ κείμενο τοῦ Lacoue-Labarthe κρατῶ ἐπίσης τὴν προμετωπίδα τοῦ Heiner Muller στὴν ὁποία θὰ ἐπανέλθω ἀργότερα.
Ὁ κληρονόμος ἀναλογίζεται τὴν κληρονομιά του ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀπειλεῖται μὲ τὴν ἀπώλειά της. Ὁ κίνδυνος νὰ τὴ χάσει ἢ νὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι δὲν τοῦ ἀνήκει κινητοποιεῖ τὸν μηχανισμὸ τῆς ἰδιοποίησης μέσα του.

Ὅ,τι θεωρεῖται δεδομένο καὶ ἐξασφαλισμένο ἀποκλείει τὴ στοχαστικὴ ἀναφορὰ σὲ αὐτό.
Ξεκινώντας ἀπὸ αὐτὴ τὴν παρακινδυνευμένη διαπίστωση, δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ προσφύγουμε ἀπὸ τὴν περιφέρεια στὸ κέντρο, ἀπὸ τὴν περίμετρο στὴν καρδιὰ τοῦ προβλήματος, ἀπὸ τὸν ἐφησυχασμὸ στὴν ἀνησυχία. Νὰ τολμήσουμε, ὄχι χωρὶς συνέπειες, τὴν ἀκρότητα. 

Οἰκοκαπιταλισμός

τό παρακάτω κείμενο προέρχεται ἀπό τό τεῦχος 54 τοῦ περιοδικοῦ Ἐνδιάμεση Περιοχή τοῦ καθηγητῆ Δημήτρη Κιτσίκη

Καπιταλισμὸς καὶ περιβάλλον:
Τὸ ὀξύμωρον -Ἀπάτη καὶ Ἠθικὴ

Ἄλ Γκόρ, ὁ ψευδοπροφήτης

( Τελικὰ ὅλα τὰ βραβεῖα Νομπὲλ ἐκφράζουν τὸν ἱδρυτή τους, τὸν μεγαλοβιομήχανο ἐφευρέτη τῆς δυναμίτιδος. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Σάρτρ ἠρνήθη νὰ τὸ παραλάβη. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ὀμπάμα ὁ Ἀφγανὸς καὶ ὁ Ἂλ Γκὸρ ὁ Γιουγκοσλαῦος, ἔκαμαν πόλεμο καὶ ἐδέχθησαν ὡς μεγάλη τιμή, τὸ βραβεῖο Νομπὲλ εἰρήνης, προερχομένου ἀπὸ τὸν καπιταλιστικὸ χῶρο τους. Στὸ βιβλίο μου, Dimitri Kitsikis, La montee du nationalbolchevisme dans les Balkans, Paris, Avatar, 2008, ἔγραφα: « Ὁ ἀγγλοσαξωνικὸς σατανισμὸς διέδωσε στὴν Δύση δύο καταστροφικὰ στοιχεῖα: τὸ ψέμα καὶ τὸν ἠθικισμὸ» ( σέλ. 75). Τὴν ἔκφραση αὐτὴ τὴν εἶχα δανεισθῆ ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ συναδέλφου μου Pierre Brunel, Claudel et la satanisme anglosaxon, Ottawa, Editions de l’ Universite d’ Ottawa, 1975, ὁ ὁποῖος ἐξηγοῦσε πῶς ὁ μέγας ποιητὴς Πὼλ Κλωντὲλ ( 1868-1955) ἐθεώρει τοὺς Ἀγγλοσάξονες ὡς βασικὴ πηγὴ τοῦ δυτικοῦ σατανισμοῦ. Ὁ δὲ ἐθνικὸς ἱστορικός τῆς Γαλλίας Jules Michelet (1798-1874) εἶχε γράψει γιὰ τοὺς Ἀγγλοσάξονες: «Ἡ ὡραία καὶ σκοτεινή τους λογοτεχνία εἶναι σκεπτικιστική,ἑβραϊκή, σατανικὴ ἐν ὀλίγοις ἀντιχριστιανική». Ὅταν τὸ 1999 ἐβομβαρδίσθη ἡ Γιουγκοσλαυῒα ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ καὶ ἐπευτεύχθη ἐξ’ αὐτοῦ μείζονα οἰκολογικὴ καταστροφή, δηλητηριάζοντας τὸν Δούναβη μὲ πυρηνικὰ πολεμικὰ ἀπόβλητα, ὁ ἀντιπρόεδρος τῶν ΗΠΑ (1993-2001) ἦταν ὁ Ἂλ Γκόρ, συνυπεύθυνος ἐγκληματίας πολέμου, ὅσο συνυπεύθυνός τοῦ Χίτλερ, στὶς δίκες τῆς Νυρεμβέργης, τὸ 1946, ὑπῆρξε ὁ Herman Goering. Τὸ παρακάτω ἄρθρο τοῦ συνεργάτου μας μηχανικοῦ καὶ θεολόγου, Κυριάκου Δουνέτα, ἐξηγεῖ τὴν καπιταλιστικὴ αὐτὴ ἀπάτη τῆς περιβαλλοντολογίας. - Δημήτρης Κιτσίκης)

Sviatoslav Richter

Ὅλοι στὴν οἰκογένεια τῆς Ροϊζίν, ἀπ΄ὅσα ἄκουγα τουλάχιστον ἀπὸ τὸν Πλάτωνα, ἦταν ἐπιφανῆ δημόσια πρόσωπα. Στρατιωτικοί, μηχανικοί, γιατροί, δικαστικοί, κορυφαῖα στελέχη τοῦ κόμματος, πολιτικοί. Οἱ γονεῖς της ἀρχιτέκτονες, σχεδιάσανε τὸ πάρκο δίπλα στὸ ποτάμι, λαμπρὲς προοπτικές, ἀλλὰ ἐκείνη στρυφνό, κολλημένο μυαλό, λέγανε.

Δουλειὲς τοῦ ποδαριοῦ ὅλοι κάναμε τότε, ἀφοῦ ἀπὸ τοὺς γέρους δὲν ἐρχότανε φῶς. Καὶ ποῦ νὰ βροῦνε νὰ σοῦ στείλουνε φῶς ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, ἄσε καὶ ποὺ τίποτα ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ δουλειὲς τοῦ ποδαριοῦ δὲν ὑπῆρχε, ἀλλὰ τέλος πάντων. Ἔκανα πολλὲς δουλειὲς τοῦ ποδαριοῦ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη. Θὰ μὲ πεῖς καὶ τώρα τί κάνω; Μ΄ἀρέσει ὅμως. Τὴ βρίσκω. Ἡ γνωστὴ ἐπιχειρηματολογία τοῦ Τεμπελχανίδη ποὺ δουλεύει στὸν Ξαπλόπουλο. Τάχω πολλαπλὲς φορὲς ἀκούσει, ἀλλὰ ἅμα σὲ φτιάχνει, ρίξτα μιὰ ἀκόμα. Δὲ θὰ μὲ ζημιώσεις. Ὅμως δὲ τὰ μπορῶ τὰ γραφεῖα μὲ τοὺς ἀξιοσέβαστους διευθυντές, τοὺς ὀγκώδεις φακέλλους, τὶς σφραγίδες, τοὺς ὑπ΄ἀλλήλους ποὺ τρέχουν βιαστικοὶ στὸ διάδρομο μὲ τὰ σακκάκια φθαρμένα στοὺς ἀγκῶνες, τὶς θέσεις ἐργασίας γιὰ δι΄ὁρισμένους, τὸ ἄγχος τῆς συμπεριφορᾶς, τὶς καλημέρες, τὶς καλησπέρες, τὶς παρατηρήσεις γιὰ τὸν καιρό, τὴν ἀνάγκη νὰ θυμᾶμαι πολλὰ ὀνόματα. Εἶναι ἀλήθεια, εἶχα μιά δυσκολία μὲ τὰ ὀνόματα. Μοῦ εἶναι ἀδύνατο νὰ συγκρατῶ ὀνόματα. Ἀλλὰ δὲ θέλω κι εὐθύνες στὸ κεφάλι μου, νὰ μὲ λείπει, δὲ γουστάρω ἀποφάσεις, οὔτε γραβάτες καὶ κουστουμαρίσματα. Μιὰ φορὰ μονάχα τὸ ἔβαλα τὸ κουστούμι, φρεσκοξυρίστηκα καὶ κτένησα τὰ μαλλιὰ πίσω, ὅταν πρωτοπῆγα στὸ Γραφεῖο γιὰ νὰ μὲ βροῦν δουλειά. Ἔτσι, δὲ θὰ ὑπῆρχε κανένας τρόπος κάποιος νὰ μὲ μπέρδευε γιὰ τίποτα rock-n-roller, σκέφτηκα. Ἡ γραμματέας εἶχε σημειώσει ὅλα τὰ στοιχεῖα καὶ ἅμα βρισκόταν κάτι ποὺ νὰ ταιριάζει στὸ βιογραφικό μου θὰ μὲ εἰδοποιοῦσε ὁπωσδήποτε. Τὸ βιογραφικὸ ὅμως θάχε πρόβλημα, ἀφοῦ γιὰ τίποτα δὲ μὲ φωνάζανε.

Κωνσταντῖνος Δοξιάδης, Ἄρνολντ Τόϋνμπη καί ἑλληνικό πρότυπο.

Πολλές φορές ἔχω ἀναφερθεῖ σέ ἔννοιες ὅπως ἀνάπτυξη, πρόοδος, στίς θεωρίες πού μέ ὅπλο τίς λέξεις αὐτές ,ἐδῶ καί αἰῶνες ὡραιοποιοῦν-κρύβουν τήν πραγματικότητα, πραγματοποιώντας τούς πολιτικούς τους στόχους. Ὅταν πρέπει ὅμως νά δικαιολογήσεις τά ἀδικαιολόγητα, νά κοιμίσεις τό ἀνθρώπινο μυαλό, χρειάζεται κάτι πιό δραστικό, ἐντυπωσιακά ἀντιφατικό, σέ τέτοιες περιπτώσεις οἱ προαναφερθεῖσες ἔννοιες παραχωροῦν προσωρινά τήν θέση τους στήν φράση "δημιουργική καταστροφή". Εἶναι ὅτι χρειάζεται. Ἡ ἀντίφαση τῆς φράσης, μαζί μέ τήν "ἀνοιχτομυαλιά" τῶν δημιουργῶν της, σέ συνδυασμό μέ μιά νότα αἰσιοδοξίας, τήν ὁποία ἐμεῖς οἱ καθυστερημένοι πρέπει γιά τό καλό μας νά ένστερνισθοῦμε σώνει καί καλά, ἐπιχειροῦν νά ἐξαφανίσουν τόν παραλογισμό τῆς ἑκάστοτε πράξης.΄Ἔτσι, μέ μεθόδους ἐκλεπτυσμένες, ἀκόμα καί ὁ βομβαρδισμός ἀμάχων, ἡ ἰσοπέδωση πόλεων, ἐντάσσονται ἄνετα στίς θεωρίες τῆς "προόδου". Γιά νά μήν ξεθωριάσει ἡ αἴγλη του καί ἀποκαλυφθεῖ ἡ ἐξόφθαλμη ἀπάτη τοῦ ὅρου "δημιουργική καταστροφή", ἀποφεύγουμε τήν συχνή του χρήση. Γιά τό χτίσιμο ἑνός τσιμεντένιου ὄγκου, διάνοιξη αὐτοκινητοδρόμων, ἀνέγερση ἐμπορικῶν κέντρων, "συγχρόνων" συγκροτημάτων γραφείων καί κατοικιῶν, ἡ φαινομενικά ἀθώα καί λαμπερή "ἀνάπτυξη" δουλεύει καλά. Τυχόν ἐμπόδια, ἄνθρωποι, περιβάλλον, σχέσεις μεταξύ τους ἄντιμετωπίζονται...

Ἡ ἀπολογία τοῦ Νίκου Μπελογιάννη

συνέχεια τῆς ἀνάρτησης http://katotokerdos.blogspot.com/2010/04/blog-post.html

Ὁ Μπελογιάννης ζεῖ!!!

Ὁ Τάσος Βουρνᾶς, στὸ βιβλίο του Ὑπόθεση Μπελογιάννη-ἐκδόσεις Τολίδη, ἐξιστορεῖ τὴν περιπέτεια ἀναζήτησης τῶν πρακτικῶν στὰ ἀρχεῖα τῆς Γενικῆς Ἀσφάλειας καὶ τὰ ἀρχεῖα τοῦ Διαρκοῦς Στρατοδικείου Ἀθηνῶν. Ἀναφέρει ὅτι ἀπὸ τὸν φάκελο ἐκείνης τῆς δίκης παρέμειναν μόνο τὰ δακτυλογραφημένα καὶ κυρωμένα πρακτικά, ἐνῶ ὅλη ἡ ὑπόλοιπη δικογραφία καί τό περιεχόμενο ἐκείνου τοῦ ὀγκώδους φακέλου παραδόθηκε μὲ διαταγὴ τοῦ ΥΠ.ΕΘ.Α, τὸ 1978, στὴν κατὰ νόμον πυρά, πρὸς ἀποσυμφόρηση τῶν ραφιῶν τῶν ἀρχείων.

ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟ Α ΔΙΑΡΚΕΣ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1952, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ.

( ἀπό το βιβλίο τοῦ Τάσου Βουρνᾶ «Ὑπόθεση Μπελογιάννη -ἐκδόσεις Τολίδη») 

Νῖκος Μπελογιάννης - Ἕλλη Παππᾶ

Νῖκος Μπελογιάννης

Ξημερώματα Κυριακῆς, 30 Μαρτίου 1952 ἐκτελέστηκαν βάσει τῆς ἀποφάσεως 442 Β/52 τοῦ Διαρκοῦς Στρατοδικείου Ἀθηνῶν, οἱ Μπελογιάννης Νικόλαος, Μπάτσης Δημήτριος, Καλούμενος Νικόλαος, Ἀργυριάδης Ἠλίας, κατηγορούμενοι, ἀνάμεσα σέ 29 συνολικά ἄτομα γιὰ παράβαση τοῦ νόμου 375/36, γιὰ κατασκοπία. Εἶχε προηγηθεῖ μία ἀκόμη δίκη 94 ἀτόμων, τὸν Νοέμβριο τοῦ 1951 ἐνώπιον τοῦ Ἐκτάκτου Στρατοδικείου γιὰ παράβαση τοῦ νόμου 509/47. Το ἀδίκημα ἦταν ἡ προσπάθεια ἀνασυγκρότησης τοῦ παράνομου ΚΚΕ.

Στὶς 27 Ὀκτωβρίου 1951 ἔχει ὁρκιστεῖ ἡ κυβέρνηση ΕΠΕΚ-Φιλελευθέρων μὲ πρωθυπουργὸ τὸν Νικόλαο Πλαστήρα. Βασικὴ συνιστώσα τῆς ἐξαγγελθείσης πολιτικῆς της εἶναι τὰ μέτρα εἰρήνευσης καὶ ὁ κατευνασμὸς τοῦ ἐμφυλιοπολεμικοῦ κλίματος ποὺ συντηροῦν οἱ Ἀμερικάνοι καὶ ὁ ΙΔΕΑ. Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο ἡ κυβέρνηση Πλαστήρα μετὰ τὶς θανατικὲς καταδίκες στὴν δίκη τοῦ Νοεμβρίου κάνει τὴν παρακάτω ἐπίσημη δήλωση: « Ὁ Μπελογιάννης καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ καταδικασθέντες σὲ θάνατο ἀπὸ τὸ Ἔκτακτο Στρατοδικεῖο Ἀθηνῶν δὲν πρόκειται νὰ ἐκτελεσθοῦν. Ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ὅτι δὶ’ ἀδικήματα διαπραχθέντα πρὸ τῆς 1ης Νοεμβρίου 1951, ὁπότε ἡ παροῦσα κυβέρνησις δὲν εὐρίσκετο εἰς τὴν Ἀρχήν, αἱ τυχὸν ἐπιβαλλόμεναι θανατικαὶ ποιναὶ διὰ κομμουνιστικὴν δράσιν θὰ ὑπήγοντο εἰς τὴν ρύθμισιν, ἡ ὁποία ἔχει συμφωνηθεῖ δὶ’ ὄλας τὰς μέχρι τοῦδε ἐπιβληθείσας καὶ μὴ ἐκτελεσθείσας θανατικάς ποινάς». Προηγουμένως, μέσῳ τοῦ ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ναυάρχου Σακελλαρίου, ἔχει ζητήσει ἀπὸ τὸν πρόεδρο τοῦ Ἐκτάκτου Στρατοδικείου νὰ διακόψει τὴν δίκη. Ὁ πρόεδρος Σταυρόπουλος, ἐνημερωμένος ἀπὸ τὸν ΙΔΕΑ ποὺ κινεῖται παρασκηνιακά, ἀρνεῖται.

Ἡ ἀκρόαση σάν ὅραση

Λέγεται συχνά, σύμφωνα μὲ τὸ δόγμα ποὺ ἕλκει τὴν καταγωγή του ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη, ὅτι οἱ πέντε αἰσθήσεις ἐμπίπτουν σὲ δύο ὁμάδες. Πρῶτα ὑπάρχουν οἱ αἰσθήσεις γιὰ τὶς ὁποῖες πρωτεύοντα ρόλο ἔχει ἡ ἐπαφὴ –ἡ ἁφή, ἡ γεύση καὶ (πιθανῶς) ἡ ὄσφρηση- τῶν ὁποίων τὰ ἀντικείμενα προκειμένου νὰ γίνουν ἀντιληπτὰ θὰ πρέπει νὰ προηγηθεῖ ἡ “προσκρουσή” τους στὸ σῶμα μας. Καὶ ἔπειτα ὑπάρχουν οἱ αἰσθήσεις ἀπόστασης – ἡ ὅραση καὶ ἡ ἀκοὴ (καὶ ἐνδεχομένως ἡ ὄσφρηση) - μέσω τῶν ὁποίων ἀντιλαμβανόμαστε τὰ πράγματα ποὺ εἶναι στὸ χῶρο σὲ μακρυνὴ ἀπόσταση καὶ ξεχωριστὰ ἀπὸ τὸ σῶμα μας.

Συντετριμμένος ἀπὸ τὶς ρυτίδες, βυθισμένος στὶς ἀποκαρδιωτικὲς σκέψεις τῆς καθημερινότητας, Ἄλκης Παναγιωτίδης ἀναδυώμενος ἀπ΄τά “Κουρέλια”, ἀναζήτησα καὶ πάλι σήμερα τὴν ἀπόδραση στὸ παρελθόν.

Ἀρνόλδος Τόϋνμπη ( 1889-1975)

Ἄγγλος ἱστορικὸς καὶ φιλόσοφος της ἱστορίας. Θεωρεῖται μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες πνευματικὲς φυσιογνωμίες τοῦ αἰώνα μας.. Ἔχει χαρακτηριστεῖ ἄλλωστε «Θουκυδίδης τοῦ 20ου αἰῶνα.». Γεννήθηκε στὸ Λονδῖνο ἀπὸ πατέρα ἱστορικὸ καὶ μητέρα ποὺ ἀνῆκε στὴν πρώτη γενιὰ τῶν πανεπιστημιακῶν γυναικών. Μεγάλωσε σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς κλασσικῆς ἑλληνολατινικῆς παιδείας, γεγονὸς ποὺ συνετέλεσε στὸ νὰ ἔχει μεγάλο θαυμασμὸ πρὸς τὸν ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμὸ καὶ τὰ ἐπιτεύγματά του. Χρησιμοποιοῦσε πολιτισμικὰ πρότυπα τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου ὡς παραδείγματα διεθνῶν πολιτισμικῶν μοντέλων καὶ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο συνάντησε τὴν κριτικὴ τῆς νεώτερης ἱστορικῆς ἔρευνας.
Εἶναι κυρίως γνωστὸς ἀπὸ τὸ 12άτομο ἔργο του «Σπουδὴ τῆς Ἱστορίας», στὸ ὁποῖο πρότεινε μία φιλοσοφία τῆς ἱστορίας, βασισμένη στὴν ἀνάλυση τῆς κυκλικῆς ἀνάπτυξης καὶ παρακμῆς τῶν πολιτισμῶν ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ὡς σήμερα.
Σπούδασε κλασσικὴ φιλολογία στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης καὶ γιὰ σύντομο χρονικὸ διάστημα στὴ Βρετανικὴ Ἀρχαιολογικὴ Σχολὴ τῆς Ἀθήνας. Τὸ 1912 ἔγινε καθηγητὴς Ἀρχαίας Ἱστορίας στὸ Κολέγιο Μπέιλιολ καὶ τὸ 1915 ἄρχισε νὰ ἐργάζεται γιὰ λογαριασμὸ τῆς Ὑπηρεσίας Πληροφοριῶν τοῦ Βρετανικοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν.

Μή φοβᾶσαι γλυκιά μου ὁ λύκος κοιμᾶται

Μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν κανόνων τῆς ἀγορᾶς καὶ τὴν ἐπικράτηση ἑνὸς τρόπου σκέψης προσανατολισμένου πρὸς τὶς ἀγορὲς νὰ καλύπτουν ὅλο καὶ περισσότερες σφαῖρες τῆς καθημερινῆς ζωῆς, μὲ ἑκατομμύρια βολεμένους στὴν ἀπορρύθμιση τοῦ χρηματοπιστωτικοῦ κλάδου νὰ σὲ μισοῦν, μὲ δεδομένη τὴν αὐξανόμενη κάλυψη τοῦ προαστιακοῦ χώρου μὲ σκυρόδεμα, καὶ μὲ ὀκτὼ αὐτοκίνητα ἀνὰ δέκα ἀνθρώπους, εἶναι δύσκολο νὰ πάρεις τὴν ἔννοια τῆς καλλιέργειας τῆς ἀρετῆς στὰ σοβαρά. Παρ’ ὅλα αὐτὰ οἱ ἱστορίες λύκων δὲν ἔχασαν ποτὲ σὲ διδακτικὴ δεινότητα. Ὁ λύκος πάντα τριγυρνᾶ μοναχός, μιλάει ἄσχημα, χλευάζει τὰ πουλιά, κυνηγάει τοὺς λαγούς, τρώει τὰ πρόβατα, μεταμφιέζεται σὲ γιαγιούλα καὶ πάλι ἡ περηφάνειά του θὰ προηγεῖται κάποιας πτώσης. Παρόμοια παραμύθια, ποὺ ἄκουσα κι ἐγώ, ἔλεγα τὴν κόρη μου, γιὰ τὸν καπετὰν-Γιώτη, γιὰ κάποιον λαοπλάνο ὑποχείρειο τῶν Ἄγγλων, γιὰ τὶς ἀναμνήσεις τοῦ ΑΣΠΙΔΑ, γιὰ τὰ φτωχαδάκια ποὺ μπουζουριαστήκανε στὰ ὑπόγεια τῆς Λεωφόρου Ἀλεξάνδρας γιὰ νὰ ἀναστηλωθεῖ ἡ οἰκονομία μὲ ἀρχιτεκτονικὴ ἀπελπισία κι ἔτσι κάπως κι ἐκεῖνο τὸ βράδυ ἦρθε ἀπρόσκλητος ὁ ὕπνος.

Τὰ ὄνειρα ξεβράζουν ἤχους, προτάσεις, ἀποσπαματικὲς εἰκόνες. Προσπαθεῖς μέρες, μῆνες, χρόνια νὰ τὰ βάλεις ὅλα σὲ τάξη καὶ κάτι ἐμφανίζεται καὶ ξαναρχίζεις τὴν ἀνακατανομή.

Στάδιο 1, Ἐλαφρὺς ὕπνος: Ὁ λύκος στεκόταν ὄρθιος καὶ παρατηροῦσε τὴν κυκλοφορία. Ὁ κόσμος δὲν εἶναι ἤρεμος, μὲ λέει. Ἁπλῶς εἶμαι ἐγὼ ποὺ δὲν τὸν ἀκούω. Τοὺς ἀπέφυγα τοὺς ἀνθρώπους. Ἄλλωστε ὁ λύκος εἶναι ἐπικίνδυνος γιὰ τοὺς ἀνθρώπους.

Στάδιο 2, Οἱ κινήσεις τῶν ματιῶν σταματοῦν: Ὁ ὅρος ἄγριος στὰ οἰκοσυστήματα χρησιμοποιεῖται συνήθως ὅταν ἀναφερόμαστε στὶς καταστάσεις ὅπου δὲν ἔχουν παρέμβει οἱ ἄνθρωποι, ὅμως τὶς μέρες αὐτὲς οἱ ἄνθρωποι διαχειρίζονται τὰ περισσότερα ἂν ὄχι ὅλα τὰ οἰκοσυστήματα. Ἐκ τῶν πραγμάτων λοιπὸν ὁ διαχωρισμὸς μεταξὺ ἄγριων καὶ ἥμερων ζώων ἔχει καταστεῖ δυσχερὴς καὶ ἔγκειται στὸ κατὰ πόσον ἕνα ζῶο ἔχει μετατραπεῖ σὲ κατοικίδιο. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὑπάρχουν κι ἐκεῖνοι ποὺ βλέπουν τὰ ἐξημερωμένα ζῶα ὡς κάτι πιὸ κοντὰ στὰ φυτὰ παρὰ στὰ ζῶα. Σὲ πολλὲς περιοχὲς μάλιστα, οἱ ἄνθρωποι θεωροῦν ὅτι ἐπηρεάζουν τὰ ζῶα μὲ τὶς σκέψεις τους καὶ μὲ τὶς ἐνέργειές τους καὶ γιὰ πολλοὺς ἡ ἰδέα ὅτι ἕνα ζῶο θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἄγριο εἶναι ξένη. Φαίνεται περίεργο ποὺ ὁ κατοικίδιος σκύλος, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται σὲ πολλὰ περιστατικὰ ὡς ὁ αἴτιος ἐπιθέσεων κατὰ ἀνθρώπων, θεωρεῖται ἐξημερωμένο εἶδος, ἐνῶ ὁ πιὸ στενός του συγγενής, ὁ λύκος, ποὺ τὸ οὐρλιαχτὸ του ὑπενθυμίζει ὅτι μοιραζόμαστε τὴ γῆ μὲ ἄλλους, εἶναι αὐτὸς ποὺ φοβόμαστε. Οἱ διχοτομικὲς διακρίσεις ποὺ γίνονται λιγότερο σαφεῖς ὅσο προσεκτικότερα κοιτάζουμε, αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα.

Στάδιο 3, Κύματα δέλτα: Οἱ “μοντέρνοι”, ἐμεῖς, φυσικὰ ἔχουμε ἐντελῶς ἀποσυνδεθεῖ ἀπὸ τὶς ἄγριες περιοχές. Οἱ σύγχρονοι πόλεμοι διεκπαιραιώνονται πλέον ἀπὸ ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες, ἡ ἐκπαίδευση, ἡ δημόσια ὑγεία, καὶ οἱ μεταφορὲς διέπονται ἀπὸ τὰ κίνητρα τῆς ἀγορᾶς, ἡ ἐργασία τῶν φυλακισμένων χρησιμοποιεῖται γιὰ κερδοσκοπικοὺς λόγους ντεμὲκ γιὰ τὴν ἀποπλήρωση τῶν φορολογουμένων ποὺ παρέχουν. Στὸ τέλος δὲν ἀπόμεινε καμμιὰ κοινωνικὴ δραστηριότητα ποὺ νὰ μὴν ἔχουν παρεισφρύσει οἱ κανόνες τοῦ ἐμπορίου κι ὅλα αὐτὰ ὀργανωμένα ἀπὸ ἐξημερωμένους κατοικίδιους.

Στάδιο 4, Βαθὺς ὕπνος: Εἴμαστε πολλὰ χρόνια μαζί, μπορεῖ καὶ πάνω ἀπὸ εἴκοσι πέντε. Ἐὰν δὲν τάχω χάσει ἐντελῶς, νομίζω πὼς ἐκεῖνοι ἔχουν μείνει στάσιμοι στὰ εἴκοσι μὲ τριάντα. Μὴ μὲ ρωτήσεις λεπτομέρειες, πάσχω ἀπὸ ἐξηγήσεις. Οἱ διάλογοί μας, πάντα πληκτικοὶ ἀφοῦ ἔχουν τὴ μορφὴ τῆς ἐπικάλυψης τοῦ λόγου μὲ λόγια.

Στάδιο 5, Rapid Eye Movement (REM): Μπορεῖ νὰ τὰ φταίει ἡ καριέρα, οἱ τραπεζικοί, οἱ ἀργόμισθοι, οἱ τεμπέληδες, οἱ μπάτσοι, οἱ δεξιοί, τὰ δικά μας παιδιά, οἱ πρασινοφρουροί, οἱ βασιλόφρονες, ἡ ΕΔΑ, οἱ κνίτες, οἱ οἰκολόγοι, ὁ μπάουγκ, οἱ βαζέλες, ὁ γαῦρος, τὰ μακρυὰ μαλλιά, οἱ αἰώνιοι φοιτητές, οἱ συνταγματάρχες, οἱ χαραμοφάηδες, ἡ ἐξουσία, ἕνα ρεμάλι ποὺ γύρναγε, οἱ δικαστικοί, τὰ παρακυκλώματα, τὰ σκουλήκια, ἡ ΑΑΣΠΕ, οἱ διαιτητές, οἱ μπάτσοι, οἱ εὔγλωττες πεισματικὲς σιωπές, οἱ μεσάζοντες, οἱ ἐνδοκρινολόγοι, οἱ ἐφοριακοί, οἱ οἰκοδόμοι, οἱ ταξιτζῆδες, οἱ ἀγρότες, τὰ μπλόκα, οἱ ψυχαναλυτές, τὰ μπάνια τοῦ λαοῦ, οἱ ἀπεργοσπάστες, οἱ χοντροί, οἱ ρακοσυλλέκτες, οἱ ἀγύμναστοι, τὰ φαρδυά μου ροῦχα, ἡ Δήμητρα, ὁ Ἀκης, ὁ Κατσιφάρας, ὁ Νταλάρας, ὁ Δροσογιάννης, ὁ Κοσκωτᾶς, ἡ ἔλλειψη καλῶν τρόπων, ἀλλὰ καὶ καμμιὰ φορᾶ ὁ Neil Young, ἡ Janis, ὁ Chick Corea, ἡ Koko Taylor, τὸ Χριστινάκι, οἱ Φατμὲ, ἡ Medousa the band, ὁ Ἡρακλής μέ τή Λερναία Υδρα, ὁ Κηλαηδόνης καὶ φυσικὰ μονίμως τὰ φρικιὰ καὶ ἡ ΣΙΑ (ποὺ ἐν τέλει ἦταν τὸ ἴδιο πράμα), καὶ γενικῶς οἱ ξένοι, ἀλλὰ πάνω ἀπ΄ὅλα ἴσως ἡ καριέρα. Ὁ πλήρης κύκλος περιλαμβάνει και τα 5 στάδια ἐπαναλαμβανόμενα. Ἡ νικοτίνη καὶ τὸ ἀλκοὸλ ἐπέφεραν ἐπίσης πολλὲς διαταραχὲς στὸν ὕπνο. Ὅμως ὁ λύκος ἐπέζησε δεκαετίες δηλητηριάσεων μὲ στρυχνίνη καὶ κυανιούχα, χαλύβδινων παγίδων, ἐμφυλίων καὶ διεσώθη ἀπὸ κάθε εἴδους σφαῖρες.

Τὸ πρωὶ ὁ ἀέρας πέφτει καὶ ὁ ἥλιος γλιστρᾶ ἀδιάκριτος μέσα στὴν κάμαρα ἀπὸ τὶς χαραμάδες μ’ ἕνα ροδαλὸ φῶς. Ὁ πρώην ἐθνάρχης τῆς Λεωφόρου Ἀλεξάνδρας τῶν φτωχῶν ἔχει μετατραπεῖ σὲ βοδιλάϊν καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ τὴν οἰκογένεια τῶν λαοπλάνων βγῆκε λίγο ἀγαθός. Ὁ γερόλυκος περπατᾶ ἀργὰ-ἀργὰ ταλαντεύοντας τὸ κεφάλι του ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ στὴν ἄλλη. Σταματᾶ ξανακοιτᾶ πέρα ἀπὸ τὸν ὦμο του καὶ διστακτικὰ συνεχίζει τὸ δρόμο του μέσα ἀπὸ τὸ ἀφύσικο πράσινο τοῦ γηπέδου τοῦ γκόλφ, χωρὶς νὰ λυγίζει χιλιοστόμετρο τὴν ταυτότητά του νὰ ταιριάξει στὸ μοντέρνο καλούπι. Στὸ μεταίχμιο τοῦ ἄγριου, καθιστὸς στὴ βεράντα ὁ πατέρας, μὲ τὸ μεγενθυντικὸ φακὸ στὸ ἕνα χέρι, διαγράφει μὲ τ’ ἄλλο κείμενα, μὲ τέτοια μανία ποὺ τὸ χαρτὶ λοιώνει κάτω ἀπ΄τὶς κόκκινες γραμμές. Ὁ γερόλυκος ὁ παντοτινός, ὁ μεγάλος ἐπιζῶν.

Ἐνημέρωση τραβεστί...

Ἀλήθεια δέν ἔχετε παρατηρήσει,πώς κάνα δυό μῆνες πρίν, ὅποιος ἀναφερόταν σέ παιχνίδια καί ἐπιθέσεις κερδοσκόπων κατά τῆς Ἑλλάδας, στιγματιζόταν ἀπό τά ἔγκριτα και ὀργουελιανά Μ.Μ.Ε. εἴτε σάν συνωμοσιολόγος, εἴτε σάν ἀφελής; Και ἀφοῦ μᾶς ἐπιτιμοῦσαν καλά καλά, μᾶς ὑποδείκνυαν στό τέλος μέ ὑπεροψία ἤ συγκατάβαση πώς τό πρόβλημά μας ἐπικεντρώνεται στόν διεφθαρμένο δημόσιο τομέα καί τόν τεμπέλη ἕλληνα δημόσιο ὑπάλληλο–γιά τόν ἰδιωτικό τομέα καί τήν πιθανή διαφθορά του, γιά τόν σκλάβο ἰδιωτικό ὑπάλληλο μούγγα στην στρούγκα, μόνο ὅτι πρέπει νά γίνει ἀνταγωνιστικός μᾶς λένε. Τελευταῖα, ὅταν μέχρι πρωθυπουργοί καί ἐπιτροπές βαρύγδουπες, ( ἐντός καί ἐκτός Ἑλλάδος) ἀναφέρονται συνέχεια σέ κερδοσκόπους ( σάν νά μήν τούς ξέρουν ἀφοῦ στό ἴδιο τραπέζι κάθονται), οἱ λειτουργοί τῆς τραβεστί- ἐνημέρωσης ἀνακάλυψαν ὅτι ἡ κερδοσκοπία, πού μέχρι χθές ὅταν δέν ἦταν στήν φαντασία μας ἀποτελοῦσε ἀναπόσπαστο συστατικό τῆς "δημοκρατίας" τῆς ἀγορᾶς, σήμερα χρειάζεται νά ἀντιμετωπισθῆ μέ ἐθνική συστράτευση. Μιά τρύπα στό νερό. 

Δυτική Εὐρώπη, ἀποικίες καί Ἀνατολική Μεσόγειος (2)

Γεράσιμος Κακλαμάνης, Τό Ἀνατολικό Ζήτημα Σήμερα ( σελ.342-353)

συνέχεια τῆς προηγούμενης ἀνάρτησης http://katotokerdos.blogspot.com/2010/03/1.html


...Τὸ ἐκπληκτικὸ στὴν ἱστορία γεγονός, ὅτι ἡ ἀνατολικὴ Ἐκκλησία μὲ τὸν ἕνα τρόπο ἤ τὸν ἄλλο κατάφερε νὰ κράτηση τὴν ἑνότητα τοῦ ἀνατολικομεσογειακοῦ ὀργανισμοῦ ἐπὶ 2.000 χρόνια σχεδόν, καὶ ὅτι μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἑνότητα ἐξεπήγασε ἡ Βενετία, ἐπῆλθε ἡ Ἀναγέννηση γιὰ τὴν δυτικὴ Εὐρώπη καὶ ἡ βιομηχανικὴ ἀνάπτυξή της μὲ τὰ μαζεμένα κεφάλαια πού προείπαμε, εἶναι γεγονότα ὁλικῶς ἀνύπαρκτα στὴν σημερινὴ γενικὴ συνείδηση. Ἀλλὰ δὲν χρειάζονται αὐτὲς οἱ συνειδητοποιήσεις γιὰ μιὰ «νέα τάξη» τοῦ κόσμου; Δὲν μᾶς χρειάζεται λίγο περισσότερο ἰδεολογικὸ θάρρος; Μὲ τὸ ἀκαθορίστου περιεχομένου ἐφεύρημα «Εὐρώπη», εἶναι φυσικὸ τὰ πράγματα νὰ μὴν ἐξικνοῦνται παραπέρα ἀπὸ τὸν... Ἰωάννη Παλαιολόγο καὶ νὰ παραγνωρίζεται ἡ ὄντως βαθύτατη πανευρωπαϊκὴ συνείδηση τῶν «ἀνθενωτικῶν», οἱ ὁποῖοι ἐργάσθηκαν μὲ ἱστορικὸ αἰσθητήριο τὴν ἑνότητα τοῦ μεσογειακοῦ ὀργανισμοῦ, ὥστε ἀκριβῶς νὰ ἔχη σήμερα ἡ Εὐρώπη τὶς (ἐπὶ τοῦ παρόντος δυνάμει) προϋποθέσεις γιὰ μιὰ ἱστορικὴ ἑνότητα τοῦ μέλλοντος. Πολὺ πιθανὸν νὰ χρειασθῆ καὶ τὸν Ἅγ. Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, ἂν ὄχι νὰ τὸν ξεκρεμάσουμε ἀπὸ τὴν χορεία τῶν ἁγίων, ὁπωσδήποτε νὰ κρεμάσωμε τὸ πορτραῖτο του μεταξὺ τῶν μεγαλυτέρων τῆς ἱστορίας πολιτικῶν... Τονίζεται ἡ «ἕνωση», ἄλλα τί θὰ γινόταν μ' αὐτὴ τὸ χρησιμώτερο ἀπ' αὐτὸ πού ἔγινε μὲ τὴν «μὴ ἕνωση»; Δυνατὴ βέβαια ἡ «ἕνωση» πρακτικὰ καὶ θεωρητικὰ δὲν ἦταν, κάποιες νέες κατανοήσεις ὅμως τῶν πραγμάτων μᾶς χρειάζονται. Δυστυχῶς, παρὰ τὸ μυθολόγημα τῆς «Εὐρώπης» καὶ τῆς «Δύσεως», ὁ χριστιανικὸς τουλάχιστον κόσμος τῆς Ἀνατολῆς δὲν νομίζομε νὰ ἔπαψε ποτὲ νὰ αἰσθάνεται Εὐρώπη καὶ ἔτσι νὰ φέρεται. Πιθανὸν εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς Εὐρώπης πού μᾶς λείπει. Ὅταν ὁ Ἰωάννης Βατάτζης πολεμάη τοὺς Λατίνους στὴν Κων/πολη, ἀλλά παντρεύεται τὴν Μαρκεζίνα (σὲ μιὰ τόσο κρίσιμη ἐποχὴ καὶ μὲ δεδομένον τὸν ρόλο τῆς «Gesinnungsethik» στοὺς χώρους αὐτούς), εἶναι γιατί ἐνεργεῖ μὲ μιὰ πιὸ σύνθετη συνείδηση Εὐρωπαίου, ἀπὸ ὅσο ὑπονοοῦν οἱ ἰδεολογικοὶ μονόδρομοι τῆς σήμερον... Δυστυχῶς, ἡ βαθύτατη συνείδηση τῶν «Ἀνατολικοευρωπαίων» εἶναι μία καὶ μόνη: ὅτι αὐτοὶ πάντα ἀγωνίζονταν νὰ κρατήσουν μίαν ἑνότητα τοῦ χώρου τῆς ἀνατολικῆς Εὐρώπης, ἡ ὁποία πάντα ἐκαταλύετο ἀπὸ τὴν δυτική. Αὐτὸ τελικῶς εἶναι τὸ «ἱστορικὸ νόημα» τοῦ «φακιολίου» τοῦ Λουκᾶ Νοταρᾶ...
 

Βλακώδης επιστήμη και λαϊκή σοφία (5)

Ὁ Jaron εἶναι ἕνας ἀπό κείνους τούς τύπους “on my way to hell”. Τρώγεται μονίμως μέ τά ροῦχα του καί εἶναι ἀνικανοποίητος μέ τήν κατάστασή του, την ὁποῖα μονίμως χαρακτηρίζει underachievement. Ἐπιπροσθέτως τίποτα δέν μπορεῖ νά ἀποσπάσει τήν προσοχή του ἀπό τά μηδαμινὰ ἐρωτήματα πού τόν ἀπασχολοῦν. Τό μόνο γιά τό ὁποῖο μιλᾶ μὲ ἐνθουσιασμὸ εἶναι αὐτὰ τὰ νευροβιολογικὰ πειράματα. Ἂς ὑποθέσουμε, ἐξηγοῦσε, πὼς οἱ ἀσύρματες συσκευὲς ἔχουν τελειοποιηθεῖ σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ θὰ ἦταν δυνατὸ οἱ ἰδιότητες ἑνὸς νευρώνα νὰ ὑποκατασταθοῦν μὲ μιὰ τέλεια ἀσύρματη συσκευή. Ἂς ἀντικαταστήσουμε ἕνα νευρώνα τοῦ ἀνθρώπινου ἐγκεφάλου μὲ μία τέτοια ἀσύρματη συσκευή. Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ τεχνητὸς νευρώνας θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ ὑποκαστήσει ὅλες τὶς συνάψεις -γύρω στὶς ἑπτὰ χιλιάδες κατὰ μέσο ὄρο- τοῦ βιολογικοῦ νευρώνα τὸν ὁποῖο ἀντικατέστησε. Στὴ συνέχεια ἂς συνδέσουμε τὸν τεχνητὸ νευρώνα διὰ μέσου μιᾶς ἀσύρματης σύνδεσης μὲ μία προσομοίωση ἑνὸς νευρώνα σὲ ἕναν ὑπολογιστὴ στοῦ ὁποίου τὸ πρόγραμμα ἔχουν συμπεριληφθεῖ ὅλα τὰ μοναδικὰ χημικὰ καὶ δομικὰ χαρακτηριστικά τοῦ φυσικοῦ νευρώνα.

Βλακώδης επιστήμη και λαϊκή σοφία (4)

Τὸ νησὶ δὲν ἦταν ἰδιαίτερα μεγάλο. Τί μεγάλο δηλαδὴ οὔτε γιὰ μετρίου μήκους δὲ θὰ τὸ λογάριαζες ἀφοῦ γιὰ νὰ φτάσεις ἀπὸ τὴ μιὰ ἄκρη στὴν ἄλλη θὰ σούπαιρνε μόλις τριανταπέντε λεπτὰ γκαλοπάροντας μὲ τὴ μπαγκαντέλα ὅπως ἔλεγε ὁ λαϊκολεβέντης ὁ φαρμακοτρίφτης (σπουδαγμένος στὸ Λουγκάνο βλέπεις) τὴ βάγγα (τὸ σκαραβαῖο) ποὺ χρησιμοποιοῦσαν γιὰ τὶς μετακινήσεις τους οἱ «νεανίες». Ἅμα λάβεις δὲ ὑπόψη καὶ τὸ ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῆς διαδρομῆς ἤτανε χωματόδρομος, τότε κατάλαβες γιὰ τί μέγεθος νησιοῦ μιλᾶμε. Τὸ καφενεῖο ὅλο τὸ χειμώνα ἀπὸ Ὀκτώβρη μέχρι μέσα τοῦ Μάη ἤτανε τὸ μόνο μαγαζὶ ποὺ δούλευε μέχρι ἀργὰ τὸ βράδυ μετὰ τὶς ἐννιά. Ὁ πληθυσμὸς θὰ ἔφτανε γύρω στὶς χίλιες πεντακόσιες ψυχὲς καὶ στὰ τρία χωριὰ τοῦ νησιοῦ, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν σκύλων (γιατί ἄλλα ζῶα δὲν ὑπῆρχαν ἐκεῖ πάνω) καὶ μπορεῖ καὶ νὰ σοῦ λέω καὶ παραπάνω ἀπὸ ὅ,τι ἤτανε στὴν πραγματικότητα. Στὴ Χώρα μοναχὰ ζοῦσαν γύρω στὰ ἑπτακόσια ἄτομα. Ἤτανε πιὰ συνηθισμένο νὰ ἀναλύονται σὲ βάθος κάθε βράδυ γιὰ ἐννέα μῆνες τὰ σημαντικὰ γεγονότα ποὺ ἔλαβαν χώρα τοὺς τρεῖς μῆνες τοῦ καλοκαιριοῦ. Μετὰ ἡ ζωὴ πάγωνε σὰν τὴν ὀθόνη τοῦ κολλημένου ὑπολογιστῆ ποὺ δὲν ξεκολλάει μὲ τίποτα μέχρι νὰ κάνεις reboot. Εὐτυχῶς ποὺ ἤτανε καὶ ὁ δάσκαλος (ἢ Τζίγκερ λόγω τῶν περιορισμένων ἱκανοτήτων του στὴν ὁδήγηση), ὁ ἀγροτικός, γνωστὸς ἐπίσης καὶ ὡς ἐπιστήμονας κατὰ τὸν ὁρισμὸ τοῦ Ἀργύρη Σαλιαρέλη, ὁ διευθυντὴς τοῦ ὑποκαταστήματος τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης ἢ διαφορετικὰ ἀποκατεστημένος (ὡς πρώην κνίτης), ὁ λιμενάρχης ἢ γλαρόμπατσος, καὶ ὁ ταχυδρόμος ἢ ἐπὶ τὸ φιλικώτερον unpektable (οἱ «νεανίες» ἐπὶ τὸ συντομώτερον) καὶ ἔτσι μερικὲς νύχτες τὴ γλυτώναμε ἀπὸ τὴ μονοτονία τῆς συζήτησης τοῦ ξενιτεμένου λαοῦ ποὺ ἀρριβάρησε κι αὐτὸ τὸ καλοκαίρι στὴ βραχονησίδα ἀπὸ τὴ Μελβούρνη, τὸ Συντνεϊ, τὴν Ἀδελαϊδα, τὴ Νέα Ὑόρκη, τὴ Βοστώνη καὶ τὸ Τορόντο προκειμένου νὰ δοῦνε οἱ γέροι τὰ ἐγγόνια τους.

Τὸ δημοτικὸ σχολεῖο εἶχε μία τάξη μὲ δεκαοκτὼ παιδιὰ διαφόρων ἡλικιῶν μὲ παράξενα ὀνόματα τὴ Θεμελίνα, τὴ Θεοφίλη, τὴν Τσαμπίκα, τὸν Πάνορμο, τὸν Μακαρούνα, τὸν Νομικὸ (Μικέ), ἀλλὰ αὐτὸ τὸ τσογλάνι ὁ Σκεῦος ἔκανε γιὰ εἰκοσιπέντε ἢ τουλάχιστον ἔτσι τοὔχε κάτσει τοῦ δάσκαλου. Ἡ μόνιμη συνήθεια τοῦ Σκεύου ἦταν νὰ καταστρέφει τὸ μάθημα εἴτε μὲ τὶς θριαμβολογίες του ὅταν ἔκλανε, ἢ μὲ τὶς πνευματώδεις παρεμβάσεις του. Ἐκείνη τὴ μέρα ὁ δάσκαλος προσπαθοῦσε νὰ τοὺς ἐξηγήσει τὶς ἔννοιες τοῦ ἀκριβοῦ καὶ τοῦ φτηνοῦ καὶ γιὰ νὰ κάνει τὸ μάθημα κατανοητό τούς ἔδωσε τὸ παράδειγμα δύο μπακάληδων ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ἕνας πουλάει τὶς πατάτες πρὸς δέκα δραχμὲς τὸ κιλὸ καὶ ὁ ἄλλος πρὸς δώδεκα δραχμὲς τὸ κιλὸ καὶ τοὺς ρώτησε ἀπὸ ποιὸν μπακάλη θὰ προμηθεύονταν πατάτες. Αὐτὸ τὸ κλανομαξίλαρο ὁ Σκεῦος μετὰ ἀπὸ μερικὰ δευτερόλεπτα σιγῆς πετάχτηκε νὰ πεῖ:

‘Μα τί ἄσκοπες ἐρωτήσεις εἶν’ αὐτὲς κὺρ-δάσκαλε; Μόνο τὸ μπακάλικό τοῦ Μάριου πουλάει πατάτες σ΄ὅλο τὸ νησί.’

Πέρασαν πολλὰ χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Τζίγκερ μᾶς διασκέδαζε μὲ τὶς ἱστορίες τοῦ Σκεύου ὅταν μιὰ μέρα τὶς προάλλες διάβαζα κάπου ἕνα ἄρθρο ὑπογεγραμμένο ἀπὸ κάποιον ὀνόματι Σκεῦο:

«Ἡ on line κουλτούρα εἶναι πλήρης ρητορικῆς γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἡ ζωὴ θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει ἀλλάξει πρὸς τὸ καλύτερο, ἀλλὰ αὐτὲς τὶς μέρες ἡ διαδρομὴ πρὸς τὸ καλύτερο εἶναι προκατειλημμένη ἔντονα ἀπὸ ἕνα τρόπο σκέψης ποὺ θεωρεῖ τὸ τεχνητὰ παραφουσκωμένο, γεμάτο αὐτοπεποίθηση, ὑπεράνθρωπο -ἄρα ταυτόχρονα καὶ ἀντιανθρώπινο- διευθυντικὸ στέλεχος, ἐπιτυχημένο. Ὁ κόσμος ἔχει πάψει νὰ στρέφει τὴν προσοχή του στὴν ἐκμάθηση γιὰ τὸ «ἄλλοι» -ἄλλοι χρόνοι, ἄλλοι τόποι, ἄλλες ἰδέες, ἄλλα θέματα, ἄλλες ἐξηγήσεις, ἄλλες ἀπόψεις. Ἡ ἐπιστήμη κλειδωμένη μὲ μάνταλο σὲ μιὰ μονοσήμαντη ὀπτική τοῦ μέλλοντος εἶναι προσηλωμένη στὴν ἀνακάλυψη ἐξυπνότερων τηλεφώνων καὶ ταχύτερων ὑπολογιστικῶν μηχανῶν. Ἡ ἐπιτυχία δὲ στηρίζεται πιὰ στὴ γνώση, στὴν ὑπομονή, στὴ μελέτη, στὴν ἐμπειρία, ἀλλὰ στὴν ταχύτητα πρόσβασης στὴν πληροφορία. Τὰ πακέτα λογισμικοῦ ἀδυνατοῦν νὰ ἀφομειώσουν ἰδαίτερα πολιτιστικὰ χαρακτηριστικὰ καὶ ἡ εἰσαγωγή τους στὴ διδασκαλία ἀδυνατεῖ νὰ προσδώσει στοὺς μαθητὲς τὴν κατανόηση τῆς διαφορᾶς μεταξὺ τεχνολογίας καὶ γνώσης-νοημοσύνης. Τὸ διαδίκτυο τείνει νὰ μετατραπεῖ σὲ ἕνα στρατὸ συνασπισμένων ὑπολογιστῶν ποὺ ὑπεροπτικὰ ἐλέγχει τὶς ὑποθέσεις τοῦ πλανήτη. Ὁ ἄνθρωπος ἐπιτέλους ἀπολαμβάνει τὴν ἀθανασία μέσα σὲ μία εἰκονικὴ πραγματικότητα ποὺ ἔχει δημιουργηθεῖ ἀπὸ κάποιον ἀπροσδιόριστο σφαιρικὸ ἀνεγκέφαλο. Καὶ τώρα στὴν παροῦσα οἰκονομικὴ συγκυρία ὅσοι ἀπὸ μᾶς ἀντιμετωπίζουμε τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ἀπόλυσης δὲν ἔχει μείνει τίποτα γιὰ νὰ πουλήσουμε οὔτε κὰν τὴ ψυχή μας ἀφοῦ κι αὐτὴ δὲν ἀξίζει φράγκο.»

Ἔτρεξα στὸ τηλέφωνο νὰ ρωτήσω τὸν Τζίγκερ ἂν αὐτὸς ὁ Σκεῦος εἶναι ὁ παλιός του μαθητής.

-Ὁ Σκεῦος τελείωσε τὴν ἰατρική, λέει ὁ μεσῆλιξ πλέον δημοδιδάσκαλος ἀλλὰ τώρα ἐπιμελεῖται τῶν οἰκογενειακῶν του ξενοδοχειακῶν ἐπιχειρήσεων.
Τό ἄκουσα καί ἀναίτια νευρίασα.

Βλακώδης επιστήμη και λαϊκή σοφία (3)

Ὁ βαρυποινίτης εἶναι ἰδιαίτερη περίπτωση στὸ καφενεῖο ἀφοῦ χαίρει τῆς ἐκτιμήσεως καὶ τοῦ σεβασμοῦ ὅλης της ὁμήγυρης παρὰ τὶς περὶ τοῦ ἀντιθέτου προβλέψεις, ἀφοῦ ἐκτός τοῦ βαρυποινίτη τὸ ἄλλο του παρατσούκλι εἶναι νόμιμος λακαμᾶς (κάτι σὰ τὸ νόμιμος ἢ παράνομος μετανάστης). Ὅπως λένε οἱ παλιοὶ θαμῶνες, ὁ βαρυποινίτης γνωρίστηκε μὲ τὴ γυναίκα του ἀπὸ τὶς τάξεις τοῦ δημοτικοῦ (ἐξ οὗ καὶ τὸ χαϊδευτικὸ βαρυποινίτης). Καὶ δὲ μιλᾶμε τώρα γιὰ δέκα χρόνια ἢ τέτοια ἀσήμαντα νούμερα. Οἱ φῆμες ἐπίσης συγκλίνουν πρὸς τὴν κατεύθυνσή τοῦ ὅτι ὁ βαρυποινίτης εἶναι καταπιεσμένος σύζυγος. Ἡ ἐπίσκεψη στὸ καφενεῖο τὸν ἐπιτρέπεται τὶς καθημερινὲς μόνο γιὰ δύο ὧρες καὶ κατὰ προτίμηση μετὰ τὸ βραδυνὸ φαγητό, τὸ δὲ Σάββατο θὰ πρέπει νὰ αἰτηθεῖ ὡριαίας ἀδείας καὶ μόνο στὴν περίπτωση κατὰ τὴν ὁποία τὶς πρωϊνὲς ὧρες ἔτυχε νὰ συνοδεύσει τὴ συμβία του, τὴν κυρὰ-Σούλα, στὴ λαϊκὴ ἀγορὰ καὶ φυσικὰ ὄχι μὲ τὰς χείρας στὰ θυλάκια τῆς περισκελίδος. Τὶς Κυριακὲς δὲν θὰ περιμένει τὰ ἀθλητικὰ νέα της Ὑπόλοιπης Ἑλλάδας, μόνο γιὰ τὴν Ἀθηναϊκὴ Κυριακὴ ἔχει χρόνο καὶ μετὰ πρέπει νὰ μαζευτεῖ στὸ σπίτι.

Βλακώδης επιστήμη και λαϊκή σοφία (2)

Ὁ ξηροκαρπίτης εἶχε μέρες νὰ φανεῖ στὸ καφενεῖο. Ὁλόκληρη τὴ βδομάδα στὸ κόκκινο. Εἶχε φτάσει Παρασκευὴ καὶ δὲν τὸν εἶχε δεῖ κανείς. Ὁ χαιρεκάκης εἶχε μαραζώσει ἀφοῦ ὡς γνωστὸν ὁ ξηροκαρπίτης ἤτανε ὁ πρῶτος καὶ μόνιμος στόχος στὴ λίστα τῶν θυμάτων του. Διάφορες φῆμες. Ἄλλοι λέγανε πὼς δὲν εἶχε λεφτὰ γιὰ καφὲ ἀφοῦ τὴν Κυριακὴ νίκησε ὁ Ἄρης κι ἐκεῖνος ἀπὸ τὴ χαρὰ του μοίρασε τζάμπα τὸ ἐμπόρευμα τοῦ τρίκυκλου στὰ σκουλήκια (οἱ φίλαθλοι τοῦ Ἄρεως, γιὰ τοὺς κάτω ἀπὸ τ΄αὐλάκι). Ἄλλοι λέγανε πὼς ἤτανε ἡ ἑβδομάδα τῆς αὐτοκριτικῆς του καὶ καθότανε σπίτι κι ἔβλεπε τηλεόραση γιὰ νὰ μὴν ἐπιβαρύνει τὴ θεμοκρασία τῆς ἀτμόσφαιρας μὲ τὶς κλανιές του. Ὁ Πλάτωνας ἔβαζε τὰ πράγματα στὴ θέση τους ὅπως πάντα. Καθῆστε ρὲ μαλάκες στ’ αὐγὰ σας τὸν γλωσσοφάγατε τὸν ἄνθρωπο. Κρυωμένος εἶναι. Ὁ περισσότερο θλιμμένος ὅλων ὅμως, ὁ χαιρεκάκης, τοῦ ὁποίου ἡ παρουσία στὸ καφενεῖο ἐστερεῖτο ἀντικειμένου ἐν τῇ ἀπουσίᾳ τοῦ ξηροκαρπίτη τὰ ἔριξε καὶ πάλι στὸν Φλάϊ Ντέμον. Αὐτὸς ὁ ξεφτίλας φταίει μωρέ. Τοῦπε μιὰ ἱστορία ἀπὸ κεῖνες τὶς παλαβὲς ποὺ διαβάζει.

Βλακώδης ἐπιστήμη καὶ λαϊκὴ σοφία (1)

Πάντα εἶχα τὴν ἀπορία γιὰ τὸν τρόπο ποὺ βγαίνουν τὰ nicks. Εἶναι ἕνα μυστήριο πράμα τοῦτο δῶ. Τὸ Zaratoustra νὰ πούμε. Ἔχει καμμιὰ σχέση ὁ Σπύρος μὲ τοὺς σοφιστές, τὸν Γοργία, ἢ τὸν Πρωταγόρα, ἢ τοὺς πιὸ πρόσφατους φιλοσόφους τοῦ σχετικισμοῦ πού ἐμπνεύστηκαν ἀπὸ τὴ σκέψη τους, τὸν Nietzsche, ἢ τὸν William James, τὸν Michel Foucault ἢ τὸν Richard Rorty; Εἶναι τὸ nick κάτι πού κερδίζεις, κάτι πού σου ἀπονέμεται, κάτι πού προκύπτει ἀπὸ τὴν ἄγρια φαντασία τοῦ χρήστη του; Στὸ καφενεῖο τῆς γειτονιᾶς τὰ παρατσούκλια εἶναι εὔκολο νὰ τὰ συνδυάσεις μὲ τὰ ἀντίστοιχα πρόσωπα. Ἂς πούμε ὁ προικοειδὴς ἔχει ἕνα ἂπ΄αὐτὰ τὰ τρίκυκλα ποὺ γυρνᾶνε τὶς φτωχογειτονιὲς καὶ πουλάει εἴδη προικός. Ὁ ξηροκαρπίτης πουλάει φυστίκια καὶ πασατέμπο στὸ γήπεδο. Ὁ τυρὰς κατάγεται ἀπὸ τὰ Τρίκαλα καὶ ὑποτίθεται πὼς τὸ σόϊ του ἔχει βιοτεχνία γαλακτομικῶν, ὅσο γιὰ τὸν χαιρεκάκη ἀπὸ τὴν Κρήτη μὲ δυσκολία μπορεῖ νὰ κρύψει τὴ χαρὰ του ὅταν κάποιος χάνει στὴν πρέφα. Τὸ ἴδιο εὔκολοι εἶναι καὶ οἱ συνειρμοὶ γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους ἐπαγγελματίες τῆς γειτονιᾶς ποὺ συχνάζουν στὸ καφενεῖο. Ὁ Ρόϋτερ (περιπτεράς), ὁ Γιάννης ὁ κοντὸς (τὰ μαλλιὰ του μυρίζουν ποδαρίλα), ὁ χειρουργὸς (τσιμπάει τὰ ζάρια στὸ τάβλι), ὁ Πλάτωνας (ἀμπελοφιλοσοφῶν), ὁ ἀόμματος (πάντα βλέπει τὸν ΠΑΟΚ νὰ κερδίζει καὶ ἀγνοεῖ τὰ ὀφθαλμοφανῆ πέναλτυ), ὁ εἰσαγγελέας (συνταξιοῦχος χασοδίκης), ὁ Ἰρλανδὸς (κοκκινομάλλης ποὺ παραγγέλνει μόνο οὐίσκι) κλπ κλπ. Βέβαια ὑπάρχουν καὶ περιπτώσεις λιγάκι πιὸ περίπλοκες, σὰν αὐτὸ τὸ Flying Demon πού σου λέει τώρα ὁ ἄλλος καὶ σὺ τρέχα γύρευε.

Δυτική Εὐρώπη, ἀποικίες καί Ἀνατολική Μεσόγειος (1)

Γεράσιμος Κακλαμάνης -Τό Ἀνατολικό Ζήτημα Σήμερα ( σελ. 332-342 )

...Εἴπαμε ἤδη προηγουμένως ὅτι ἡ δυτικὴ Εὐρώπη ζῆ ἀνέκαθεν εἰς βάρος τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου, πράγμα πού μὲ μιὰ πρόχειρη ματιὰ στὴν ἱστορία προκύπτει εὐχερῶς. Εἶναι τώρα ἡ ὥρα νὰ τὸ ἀποδείξωμε κάπως πιὸ ἐμπεριστατωμένα, προκειμένου νὰ δείξωμε ὅτι αὐτὸς ὁ χῶρος ἔχει πολλὰ ἀκόμη νὰ προσφέρη. Ἀλλὰ ὄχι ὅπως εἶναι. Πρὸς τοῦτο δὲν εἶναι ἀνάγκη προφανῶς νὰ συμφωνήσωμε μὲ ὅλες τὶς ἐπικρατοῦσες ἀπόψεις στὴν ἱστοριογραφικὴ ἐπιστήμη, οἱ ὁποῖες συνήθως ἐξηγοῦν λιγώτερα ἀπὸ ὅσα διατείνονται (οὔτε ἄλλωστε ἔχουν καμμιὰν ἀποδεικτικὴ ἰσχύ, διότι τότε οὔτε ἡ Εὐρώπη θὰ ἦταν ἡ μικρὴ δύναμη πού εἶναι σήμερα, οὔτε ἡ Ἀγγλία λ.χ. τὸ περιφερειακὸν κράτος πού εἶναι...). 

Γκόλντμαν Σάκς - ἡ τραπεζική ἀλητεία

http://konstantakopoulos.blogspot.com/2010/03/goldman-sachs.html

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: ΠΩΣ Η GOLDMAN SACHS ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΤΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


Ἐνδιαφέρον θὰ ἦταν νὰ μάθουμε ἐὰν ἡ Γκόλντμαν Ζὰκς διατηροῦσε ἢ καὶ συνεχίζει νὰ διατηρεῖ κάποιον “τοποτηρητὴ” καὶ στὰ καθ’ ἠμᾶς καὶ σὲ ποιὸ ἀκριβῶς πόστο. Σὲ κυβερνητικὸ ἢ μήπως σὲ κρατικὸ ποὺ πάντως ἐπηρεάζει καθοριστικὰ κρίσιμες κυβερνητικὲς ἀποφάσεις σχετικὰ μὲ τὴν οἰκονομία καὶ τὴ διαχείριση τῶν δημοσιονομικῶν μας προβλημάτων;

Τοῦ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πῶς θὰ σᾶς φαινόταν ἂν ὁ προπονητὴς τοῦ Ὀλυμπιακοῦ ἔπαιζε 100 ἑκατομμύρια στὸ ΠΡΟ ΠΟ, ποντάροντας στὴν ἧττα καὶ τὸν ὑποβιβασμὸ τῆς ὁμάδας του καὶ συνιστώντας στοὺς φίλους του νὰ κάνουν τὸ ἴδιο; Τί θὰ ἔκαναν οἱ ὀπαδοὶ τῶν Ἐρυθρολεύκων σὲ ἕναν τέτοιο προπονητή; 

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ;;; ΠΑΡΤΕ ΤΟ!!!

Ἀπό τήν ἱστοσελίδα http://www.otoposmou.gr/
















Ἀξιότιμε κύριε Helmut Markwort, ἀρχισυντάκτη τοῦ περιοδικοῦ Focus
Τὸ ἐξώφυλλο τοῦ περιοδικοῦ σας (ἀριστερὰ) εἶναι κακόγουστο καὶ χυδαῖο. Ἀνησυχεῖτε γιὰ τὰ «φράγκα» σας καὶ αὐτὸ δὲν σᾶς ἐμποδίζει νὰ προσβάλλετε τὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς χώρας μας.
Πολιτισμὸς κ. Markwort εἶναι τὸ ἐξώφυλλο τοῦ περιοδικοῦ τῆς ὁμάδας μας (δεξιά). Πολιτισμὸς εἶναι ὁ Σάτυρος τοῦ Ἀρχαιολογικοῦ Μουσεῖο Ἀθηνῶν. Ἐλπίζουμε νὰ τὸν γνωρίζετε. 

Φαῖδρος Μπαρλᾶς ( 1925-1975)

Ἐλάχιστα βιογραφικά στοιχεῖα γιά τόν Φαίδρο Μπαρλᾶ βρίσκονται στήν ἱστοσελίδα http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=532. Στό κύριο σῶμα τῆς σημερινῆς ἀνάρτησης θά βάλω 2 πεζά ( Αἷμα στήν ἄσφαλτο, Οἱ τροχονόμοι), καί μερικά ἀπό τά ποιήματά του ( Μνημόσυνο γιά τόν Οὐάϊλντ, Τό Τέρας, Οἱ λεοπαρδάλεις, ...).

Ὅλα αὐτά, μαζί μέ περισσότερες λεπτομέρειες καί περιστατικά ἀπό τήν ζωή του ἀκούγονται στά βιντεάκια άπό τό YouTube ( οἱ σύνδεσμοι ἀκολουθοῦν), στά ὁποῖα ἀφηγεῖται, διαβάζει καί άπαγγέλει ὁ Ρένος Ἀποστολίδης, ἐν μέσῳ τῆς συζήτησης μέ τόν Τάσο Ροῦσσο, γιά τόν Φαῖδρο Μπαρλᾶ καί τό ἔργο του.

Ἡ τεχνογνωσία τῆς ὑποτέλειας, τῆς φτώχειας καί τῆς ἐξάρτησης...

Σέ παλιότερη ἀνάρτηση (http://katotokerdos.blogspot.com/2010/02/blog-post.html )πήραμε μιά μικρὴ γεύση γιὰ τὴν ἀποτελεσματικότητα τῶν συνταγῶν τοῦ ΔΝΤ στὴν γεωργία, τήν κτηνοτροφία, γενικότερα στήν οἰκονομία τῆς Ἀϊτῆς μεταπολεμικά. Οἱ σύγχρονες μέθοδοι ἀποικιοκρατίας ἐπὶ τὸ ἔργον. Σήμερα σερβίρονται ἀνὰ τὴν ὑφήλιο μὲ τὴν οὐδέτερη λέξη «τεχνογνωσία». Ἀκολουθεῖ ἕνα ἄρθρο δημοσιευμένο στην «Μόντ» το 2008, πού ἐξηγεῖ πώς αὐτή ἡ τεχνογνωσία αὐξάνει τό χάσμα μεταξύ φτωχῶν και πλούσιων, δηλαδή πῶς ἀπό τήν πεῖνα μπορεῖ να βγοῦν χρήματα. Ὅπως μᾶς λένε καί οἱ ἐμπειρογνώμονες "νά κάνουμε τήν κρίση εὐκαιρία". Καί συνεχίζουν λέγοντας πώς ἡ ἀντιμετώπιση τῆς κρίσης εἶναι ἐθνική ὑπόθεση, ἔχοντας κατά νοῦ, ὅπως κάθε φορά πού στήν πράξη ἀποσυνδέουν τό ἐθνικό ἀπό τό κοινωνικό, τό σφιχτότερο κράτημα τῆς κουτάλας. 

Τό κατοχικό δάνειο τοῦ κατακτημένου πρός τόν κατακτητή...

Στήν παλιότερη ἀνάρτηση ( Γερμανικές ἀποζημιώσεις καί δέν συμμαζεύεται... ) εἶχα ἀναφερθεῖ στο σύνολο τῶν ἀναγνωρισμένων ἀπαιτήσεων πού δικαιοῦται να θέτει ἡ Ἑλλάδα ἀπό τήν Γερμανία, ἀπό τόν Α Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα, ὅπως καί στην συστηματική κλοπή ἀρχαιοτήτων ἀπό τον ἑλληνικό χῶρο. Παραθέτω ἕνα μικρό ἀπόσπασμα ἀπό ἐκείνη την ἀνάρτηση.

...Ἡ Γερμανικὴ Κατοχὴ γιὰ τὴν Ἑλλάδα δὲν ἔχει τελειώσει ἀκόμη, ἀφοῦ βρίσκεται ὑπὸ Γερμανικὴ Κατοχὴ ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ἐθνικῆς μας Περιουσίας, ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ Ἐθνικοῦ μας Πλούτου, ποὺ κατέστρεψαν ἢ διάρπαξαν καὶ κατακρατοῦν οἱ Γερμανοί, γιὰ νὰ ἀποτελοῦν σήμερα χώρα ὑψηλότατης πιστοληπτικῆς ἱκανότητας «ΑΑΑ»!
Ἡ Γερμανία κατακρατεῖ ὅλες τὶς νόμιμες Ἐπανορθώσεις, ποὺ κατοχύρωσε στὴ χώρα μας ἡ Διάσκεψη Εἰρήνης τῶν Παρισίων τὸ 1946, ὡς ἀποζημιώσεις πρὸς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ κατακρατεῖ καὶ τὸ ἀναγκαστικὸ Κατοχικὸ «Δάνειο» ποὺ μᾶς ἅρπαξε κυριολεκτικὰ τὸ Βερολίνο, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Γερμανικῆς Κατοχῆς, ἀφήνοντας νὰ πεθαίνουν κατὰ χιλιάδες οἱ Ἕλληνες καὶ τὰ Ἑλληνόπουλα, ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὶς κακουχίες! Ἀλλὰ κρατεῖ καὶ Ἐπανορθώσεις ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ὅπως καὶ ἀποζημιώσεις ἀπὸ τὶς ἡμέρες τῆς Οὐδετερότητας, πρὶν ἡ Ἑλλάδα μπεῖ στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1940!

Συγκεκριμένα, ἡ Γερμανία μᾶς ὀφείλει: 

Τό μαργαριτάρι τῶν Ἀντιλλῶν...

Τὴν 1η 'Iανουαρίου 1804 ἀνακηρύσσεται ἡ Δημοκρατία τῆς Ἀϊτῆς. Εἶναι ἡ κατάληξη τῆς Ἀϊτινῆς ἐπανάστασης καὶ ἐκτείνεται στὸ 1/3 περίπου τοῦ νησιοῦ Ἱσπανιόλα. Τὸ πρῶτο ἐλεύθερο ἔθνος ἐλεύθερων ἀνθρώπων, ἡ πρώτη δημοκρατία τῶν μαύρων, ἡ δεύτερη παλιότερη στὸν Νέο Κόσμο εἶναι γεγονός. Μὲ μία μικρὴ διαφορὰ ἀπὸ τὶς δημοκρατίες ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴν Γαλλικὴ καὶ τὴν Ἀμερικάνικη Ἐπανάσταση. Οἱ τελευταῖες ἦταν δημοκρατίες μόνο τῶν λευκῶν, ἡ δημοκρατία τῆς Ἀϊτῆς συμπεριελάμβανε τοὺς πάντες, ἀνεξαρτήτως χρώματος. Οἱ μαῦροι δοῦλοι ἐξεγείρονται καὶ ἐκδιώκουν τοὺς Γάλλους ἐξουσιαστὲς καὶ τοὺς συμμάχους τους. Ἡ γαλλικὴ ὀνομασία Saint Domingue ἀποκηρύσσεται ὑπὲρ τῆς ὀνομασίας ποὺ συνάντησε ὁ Κολόμβος τὸ 1492. Δυστυχῶς οἱ ἀπόγονοι τῶν ἰθαγενῶν πού ὑποδέχτηκαν τὸν Κολόμβο δὲν γιόρτασαν τὴν ἀπελευθέρωσή τους. Μέσα σὲ πενήντα χρόνια εἶχαν ἀπομείνει μόνο μερικὲς ἑκατοντάδες ἀπὸ τὸν πρὸ-κολομβιανὸ πληθυσμό, τὴν στιγμὴ ποὺ διάφορες ἐκτιμήσεις τὸν ὑπολογίζουν σὲ μερικὲς ἑκατοντάδες χιλιάδες ἕως 8 ἑκατομμύρια. Ὁ Las Casas πιθανολογεῖ, ὅτι ἡ Ἱσπανιόλα εἶναι τό πιό πυκνοκατοικημένο μέρος τοῦ κόσμου, μέ τούς πιό ἄδολους καί ἀπαλλαγμένους ἀπό κακία καί ὑποκρισία κατοίκους. Ὅταν δὲ ἡ Γαλλία τὸ 1697 πῆρε ἀπὸ τοὺς Ἱσπανοὺς τὸ δυτικὸ τρίτο τῆς νήσου Ἱσπανιόλα, δὲν εἶχε μείνει κανείς. 

Νεκρή γνώση

Ο ΔΟΥΚΑΣ ΧΟΥΑΝ ΚΑΙ Ο ΑΜΑΞΟΠΟΙΟΣ

Ὁ Δούκας Χουάν ἀπὸ τὸ Κί, ὁ πρῶτος στὴ δυναστεία του, καθόταν κάτω ἀπὸ τὸν θόλο του καὶ διάβαζε τὴν φιλοσοφία του.
Καὶ ὁ Πιέν, ὁ ἁμαξοποιός, ἦταν ἔξω στὴν αὐλή, φτιάχνοντας μία ρόδα.

Ὁ Πιὲν ἀκούμπησε στὴν ἄκρη τὸ σφυρὶ καὶ τὸ καλέμι του,
ἀνέβηκε τὰ σκαλοπάτια καὶ εἶπε στὸ Δούκα Χουάν: Μπορῶ νὰ σὲ ρωτήσω, Κύριε, τί εἶναι αὐτὸ πού διαβάζεις;
Ἀπάντησε ὁ Δούκας: Οἱ εἰδικοί, οἱ αὐθεντίες.
Ρώτησε ὁ Πιέν: Ζωντανοὶ ἢ νεκροί;
Ἀπάντησε ὁ Δούκας: Νεκροὶ ἐδῶ καὶ πολὺ καιρό.
Τότε, εἶπε ὁ ἁμαξοποιός, διαβάζεις μόνο τὴ βρωμιὰ πού ἄφησαν πίσω.
Ἀπάντησε ὁ Δούκας: Τί ξέρεις ἐσὺ γι’ αὐτό; Ἐσὺ εἶσαι μόνο ἕνας ἁμαξοποιός.
Καλύτερα νὰ μοῦ δώσεις μία καλὴ ἐξήγηση, ἀλλιῶς θὰ πρέπει νὰ πεθάνεις.
Εἶπε ὁ Ἁμαξοποιός: Ἔλα νὰ δοῦμε τὸ θέμα ἀπὸ τὴ δική μου ἄποψη. Ὅταν φτιάχνω ρόδες, ἂν εἶμαι χαλαρὸς αὐτὲς διαλύονται καὶ ἂν εἶμαι πολὺ σκληρός, δὲν ταιριάζουν. Ἀλλὰ ἂν δὲν εἶμαι οὔτε πολὺ χαλαρὸς οὔτε πολὺ βίαιος, βγαίνουν σωστὰ ὅπως τὶς θέλω. Δὲν μπορεῖς νὰ τὸ ἐκφράσεις μὲ λόγια. Πρέπει ἁπλῶς νὰ ξέρεις πῶς εἶναι. Δὲν μπορῶ νὰ πῶ οὔτε στὸ γιό μου πῶς γίνεται, καὶ ὁ γιός μου δὲν μπορεῖ νὰ τὸ μάθει ἀπὸ μένα. Ἔτσι εἶμαι ἐδῶ, ἐβδομηντάρισα καὶ ἀκόμα φτιάχνω ρόδες!
Οἱ ἄνθρωποι τοῦ παρελθόντος πῆραν μαζί τους στὸν τάφο ὅλα αὐτὰ πού ἤξεραν πραγματικά. Κι’ ἔτσι, Κύριε, ὅτι διαβάζεις ἐκεῖ εἶναι μόνο ἡ βρωμιὰ πού ἄφησαν πίσω τους.

ΤΣΟΥΑΝΓΚ ΤΣΟΥ

Ὁ babyboomer φεύγει, ὁ babyloser ἔρχεται...

Ἀπό τό ἱστολόγιο http://www.dgalanis.blogspot.com/

Ἐγὼ ὁ babyboomer
Εἶμαι καὶ ἐγώ, ὅπως πολλοὶ ἀπό σᾶς ἕνας babyboomer. Εἶναι ἕνας πολὺ γενικὸς ὅρος ποὺ περιγράφει τὴ γενιὰ τῶν ἀνθρώπων ποὺ γεννήθηκαν κάπου ἀνάμεσα στὸ 1945 καὶ τὸ 1960, στὰ χρόνια ποὺ ἀκολούθησαν τὸν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στὰ ὑπέροχα καὶ δύσκολα χρόνια ποὺ χρειάστηκαν γιὰ νὰ ξανασταθεῖ ὁ κόσμος στὰ πόδια του. Μποροῦμε νὰ ποῦμε πὼς χοντρικὰ οἱ μεγαλύτεροι ἀπὸ μᾶς γεννήθηκαν λίγο μετὰ τὴ βόμβα τῆς Χιροσίμα καὶ οἱ νεότεροι λίγο πρὶν ἀπὸ τὴ δολοφονία τοῦ προέδρου Τζὸν Κένεντι.

Αὐτὴ τὴ στιγμὴ εἴμαστε τὸ κατεστημένο. Ἐλέγχουμε τὴν πολιτική, τὶς τέχνες, τὰ γράμματα, τὰ ΜΜΕ καὶ τὶς ὑψηλὲς θέσεις σὲ ἐπιχειρήσεις καὶ βιομηχανίες. Ἕνας ἀπὸ μᾶς εἶναι πρόεδρος τῆς Ἀμερικῆς, κάποιοι εἶναι μεγιστάνες τοῦ πλούτου, ἄλλοι προικισμένοι καλλιτέχνες, ἄλλοι διάσημοι σκηνοθέτες καὶ στὰρ τοῦ Χόλιγουντ, ἄλλοι βαρόνοι τῶν media καὶ ἄλλοι φιλόδοξοι πολιτικοί. Οἱ περισσότεροι εἴμαστε αὐτὸ ποὺ λένε συνηθισμένοι ἄνθρωποι ὅλων τῶν τάξεων καὶ ὅλων τῶν εἰσοδημάτων. Δὲν εἴμαστε πλέον νέοι ἀλλὰ καὶ δὲν εἴμαστε ἀκόμη γέροι. Ὅταν ξαπλώνουμε τὸ βράδυ γιὰ νὰ κοιμηθοῦμε μᾶς ἀρέσει νὰ σκεφτόμαστε πὼς δὲν τὰ καταφέραμε καὶ ἄσχημα. Ἀλλὰ τὰ πάντα γύρω μας μᾶς λένε πὼς τὰ ἔχουμε κάνει θάλασσα. Καὶ ἂν θέλουμε νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς, πρέπει νὰ τὸ παραδεχτοῦμε: ἡ γενιὰ μας εἶναι μία ἀποτυχημένη γενιά, ποὺ τὸ μόνο ποὺ ἔχει νὰ ἐπιδείξει εἶναι ἡ μετριότητα, ὁ ἐγωισμὸς καὶ ἡ ὑποκρισία! 

"Ἑλληνική ἀπόλαυσις" - Γιῶργος Κατσαρός (1888-1997)

Ἄιντε σὰν πεθάνω τί θὰ ποῦνε, πέθανε κι’ ἕνας μπεκρής, ἕνας μπεκρὴς
ἄιντε πέθανε κι’ ἕνας ντερβίσης, κι’ ἕνας νυχτογυριστής, βρ’ ἀμὰν ἀμὰν

Ἄιντε τῆς τριανταφυλλιᾶς τὰ φύλλα, θὰ τὰ κάνω φορεσιά, βρὲ φορεσιὰ
ἄιντε νὰ τὰ βάλω νὰ περάσω, νὰ σοῦ κλέψω τὴν καρδιά, βρ’ ἀμὰν ἀμὰν

Ἄιντε σὰν πεθάνω στὸ καράβι, ρίξετε με στὸ γιαλό, ἀμάν γιαλὸ
ἄιντε νὰ μὲ φᾶν τὰ μαῦρα ψάρια, καὶ τὸ ἁλμυρὸ νερό, βρ’ ἀμὰν ἀμάν

Τὸ παραπάνω εἶναι τραγούδι τοῦ Γιώργου Κατσαροῦ, μὲ τίτλο «Ἑλληνικὴ ἀπόλαυσις», καί ἀκούγεται ἐδῶ. Τὸ ἔγραψε καὶ τὸ τραγούδησε  τὸ 1919.

" Οὐρανός " - Τάκης Κανελλὀπουλος

Κείμενο τοῦ Ἠλία Πετρόπουλου, δημοσιευμένο στό περιοδικό Διάλογος τό 1963, μέ ἀφορμή τήν ταινία τοῦ Τάκη Κανελλόπουλου "Οὐρανός"

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΕΝΑΡΙΟ

Ἀπάνθρωπος ὁ λόγῳ ἐρεύνης τεμαχισμὸς ἔργων τέχνης. Μὴ ὑφισταμένης ἄλλης μεθόδου, ὁ ἐρευνητὴς χρησιμοποιεῖ τὴν ἐπιμέρους ἐξέταση συνθέτοντας ἐν τέλει μίαν σχετικῶς καθολικὴν εἰκόνα τοῦ μνημείου. Τὸ σενάριο τοῦ Οὐρανοῦ ἐγράφη κυρίως ἀπὸ τὸν λογοτέχνη Γιῶργο Κιτσόπουλο, ἐνῶ ὁ Τάκης Κανελλόπουλος ὑπέδειξε πολλὲς τροποποιήσεις καὶ στὸ γύρισμα τῆς ταινίας προσήρμοσε ὁρισμένες σκηνές. Γιὰ νὰ νιώσεις τὸν Οὐρανὸ κατ’ ἀρχὴν πρέπει νἆσαι φτωχός. Τὸ σενάριο τοῦ Οὐρανοῦ περιδέραιο ἐπεισοδίων ἀπὸ τὸ παραγεγραμμένο ἔπος τοῦ 1940-41. Ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Οὐρανὸς παρουσιάζει τὸ ἔπος αὐτὸ εἶναι λανθασμένη. Παρομοίως ἡ ἄποψη ὅτι διηγεῖται λίγες ἱστορίες ταπεινῶν ἀνθρώπων – ἐπίσης λανθασμένη. Σωστὴ πιθανῶς εἶναι ἡ ἄποψη πὼς πρόκειται γιὰ ἀνθρώπινες σχέσεις τὴν ἐποχὴ ἑνός συγκεκριμένου πολέμου, τοῦ ὁποίου ἡ σημασία μειώθηκε ὅταν ἀργότερα ἦρθε ἡ Μαύρη Κατοχή. Τὸ σενάριο τοῦ Οὐρανοῦ εἶναι ἁπλὸ στὴν διάρθρωσή του. Στὸ πρῶτο μέρος δείχνει σὲ παράλληλες σκηνές, τὴ ζωὴ σ’ ἕνα χωριὸ τῶν συνόρων ὅπου ὑπάρχει καὶ στρατιωτικὸ φυλάκιο – τὸ χωριὸ εἶναι φυλάκιο καὶ τὸ φυλάκιο τμῆμα τοῦ χωριοῦ. Στὸ δεύτερο μέρος περιλαμβάνονται πέντε ἱστορίες ἀνδρῶν, ποὺ ἔχουν τὸ ξεκίνημά τους στὸ πρῶτο μέρος: Τοῦ Δάσκαλου, τοῦ Ταχυδρόμου, τοῦ Λοχία, τοῦ Στράτου, τοῦ Γιάγκου. Τὸ ριζικὸ τῶν πέντε αὐτῶν ἀνθρώπων ἦταν κακὸ γιατί μόνο ὁ Ταχυδρόμος ἐπέζησε.Ὁ Δάσκαλος πέθανε ἀπὸ βαρὺ τραῦμα καὶ παγωνιά, ὁ Λοχίας σκοτώθηκε σὲ ἐπίθεση, ὁ Στράτος αὐτοκτόνησε ἀπὸ φιλότιμο καὶ τὸν Γιάγκο τὸν πυροβόλησαν δίπλα σ’ ἕνα ρυάκι – ἡ πηγὴ καὶ τὸ γάργαρο νερὸ ἀντιστοίχως σύμβολα ζωῆς καὶ ἀνανεώσεως. Τὸ σενάριο τοῦ Γιώργου Κιτσόπουλου δὲν εἶναι μαγαρισμένο οὔτε πυριφλεγές. Εἶναι τὸ τελευταῖο φθινόπωρο. Ἐδώ ὅποιος δὲν ὁμιλεῖ πεθαίνει. Ὅποιος φωνάζει τὸν θάβουν. Ὁ Γιῶργος Κιτσόπουλος ψιθυρίζει, μὲ μάγουλα μουσκεμένα ἀπὸ δάκρυα, γιὰ τὴν ὀμορφιὰ τῶν προσώπων τῶν ἀξύριστων ἑλλήνων. Μὰ σενάριο δὲν εἶναι οἱ διάλογοι. Τὸ σενάριο στὸν Οὐρανὸ δὲν εἶναι ἕνα μεταξὺ ἄλλων στοιχεῖο ἀλλὰ ὁ καλοπελεκημένος ἀκρογωνιαῖος λίθος. 

Πέρλ Χάρμπορ -Ἡ ἡμέρα τῆς ἀπάτης

Ἡ ἡμερομηνία 7/12/1941, ἡ ἡμερομηνία ποὺ κατὰ δήλωση τοῦ Ροῦζβελτ: a date which will live in infamy, δηλαδή θά ζεῖ πάντα ἐν καταισχύνῃ - http://www.famousquotes.me.uk/speeches/presidential-speeches/presidential-speech-franklin-roosevelt-pearl-harbour.htm , φέρνει στὴ μνήμη τῶν ἀμερικάνων τοὺς διαβολικοὺς κιτρινιάρηδες γιαπωνέζους καὶ τὸ μεγάλο τους «ἔγκλημα» νὰ ἐπιτεθοῦν στὴν ναυτικὴ βάση τοῦ Πὲρλ Χάρμπορ τῆς κλεμμένης ἀποικίας Χαβάη. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Χιροσίμα καὶ τὸ Ναγκασάκι ποὺ μέχρι πρὶν μερικὰ χρόνια γινόντουσαν ἀκόμα ἐκδηλώσεις ἑορτασμοῦ στὸ Τέξας, ἡ 7/12/1941 ἀκόμα προκαλεῖ ἀνατριχίλα στὶς Η.Π.Α., βάζοντας σὲ δοκιμασία τὴν πίστη τους στὰ ἀνώτερα ἰδανικὰ πού τίς ἐμπνέουν.

Στὴν σημερινὴ ἀνάρτηση σκοπεύω νὰ στηρίξω τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι ἡ ἐπίθεση τῶν Ἰαπώνων στὶς 7-12-1941 στὸ Πὲρλ Χάρμπορ ὄχι μόνο ἦταν σὲ γνώση τοῦ Ροῦζβελτ καὶ τῶν ΗΠΑ, ἀλλὰ καὶ ὅτι τὴν ἐπεδίωξαν. Στόχος τους, νὰ μποῦν οἱ ΗΠΑ στὸν πόλεμο. Γιὰ κάτι τέτοιο ὅμως ἔπρεπε νὰ ξεχαστεῖ ἡ φιλειρηνικὴ συνθηματολογία ( συμπληρωμένη μὲ τὴν ἀρκετὰ πονηρὴ καὶ ὑστερόβουλη δήλωση: κανένα παιδὶ τῆς Ἀμερικῆς δὲν θὰ λάβει μέρος σὲ ὑπερπόντιο πόλεμο ἐκτὸς ἂν δεχθοῦμε ἐπίθεση ) ποὺ εἶχε ἐξασφαλίσει τὴν ἐπανεκλογὴ τοῦ Ροῦζβελτ καὶ ἡ εἰρηνόφιλη διάθεση τῶν ἀμερικανῶν πολιτῶν νὰ μετατραπεῖ σὲ φιλοπόλεμη. 

Γερμανικές ἀποζημιώσεις καί δέν συμμαζεύεται...

Ἀπό τήν ἱστοσελίδα τοῦ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ,
Πολεμικές ἐπανορθώσεις-Κατοχικό δάνειο καί ἄλλα...

ΟΙ ΝΟΜΙΜΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ «ΔΑΝΕΙΟ» ΤΩΝ ΝΑΖΙ, ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΑ 70 ΔΙΣ ΕΥΡΩ, ΟΣΟ 2,5 ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΗΜΕΡΑ
(ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΘΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΚΛΟΠΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ)
70 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΑΤΣΑΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ἡ Γερμανικὴ Κατοχὴ γιὰ τὴν Ἑλλάδα δὲν ἔχει τελειώσει ἀκόμη, ἀφοῦ βρίσκεται ὑπὸ Γερμανικὴ Κατοχὴ ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ἐθνικῆς μας Περιουσίας, ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ Ἐθνικοῦ μας Πλούτου, ποὺ κατέστρεψαν ἢ διάρπαξαν καὶ κατακρατοῦν οἱ Γερμανοί, γιὰ νὰ ἀποτελοῦν σήμερα χώρα ὑψηλότατης πιστοληπτικῆς ἱκανότητας «ΑΑΑ»!
Ἡ Γερμανία κατακρατεῖ ὅλες τὶς νόμιμες Ἐπανορθώσεις, ποὺ κατοχύρωσε στὴ χώρα μας ἡ Διάσκεψη Εἰρήνης τῶν Παρισίων τὸ 1946, ὡς ἀποζημιώσεις πρὸς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ κατακρατεῖ καὶ τὸ ἀναγκαστικὸ Κατοχικὸ «Δάνειο» ποὺ μᾶς ἅρπαξε κυριολεκτικὰ τὸ Βερολίνο, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Γερμανικῆς Κατοχῆς, ἀφήνοντας νὰ πεθαίνουν κατὰ χιλιάδες οἱ Ἕλληνες καὶ τὰ Ἑλληνόπουλα, ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὶς κακουχίες! Ἀλλὰ κρατεῖ καὶ Ἐπανορθώσεις ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ὅπως καὶ ἀποζημιώσεις ἀπὸ τὶς ἡμέρες τῆς Οὐδετερότητας, πρὶν ἡ Ἑλλάδα μπεῖ στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1940! 

Καλάβρυτα -13/12/1943

Τὸν Μάη τοῦ 1943 ἔχουν ἀρχίσει ἐκκαθαριστικὲς ἐπιχειρήσεις ἀπὸ τὰ γερμανικὰ στρατεύματα κατοχῆς σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα. Μέρος ἑνὸς εὐρύτερου σχεδίου ποὺ ἀπέβλεπε στὴν τρομοκράτηση τοῦ ἄμαχου πληθυσμοῦ καὶ συνεπῶς στὴν μείωση τῆς ἀντιστασιακῆς δράσης τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς συμπαράστασης ποὺ ἐξεδήλωναν πρὸς τὸ ΕΑΜ, ἀφοῦ μὲ καθαρὰ στρατιωτικὲς ἐνέργειες ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ ΕΑΜ ἦταν ἀδύνατη.

Στὸ πλαίσιο αὐτό, Ἰταλοὶ καὶ Γερμανοί: στὶς 12-6-1943 ἐκτελοῦν 167 πατριῶτες στὰ χωριὰ τῆς Θεσσαλίας Δομένικο καὶ Μυλόγουστα. Στὶς 6-6-1943 ἐκτελοῦν 106 ὁμήρους στὸ Κούρνοβο. Στὴν Ἤπειρο στὶς 26-7-1943 καταστρέφουν τὴν Μουσιωτίτσα καὶ σφάζουν 154 χωριανούς. Σὶς 16-8-1943, Γερμανοὶ καὶ Ἰταλοὶ μαζί, ἐξαφανίζουν τὸ Καμμένο στὴν Ἄρτα, σκοτώνοντας μαζὶ 317 κατοίκους, κυρίως γυναικόπαιδα.

Ὅταν ἔγινε ἡ συνθηκολόγηση τῆς Ἰταλίας καὶ ἀπελευθερώθηκε ἡ Βόρειος Ἀφρική, ἡ πρώτη γραμμὴ τοῦ νότιου γερμανικοῦ μετώπου ἀπαρτίζεται ἀπὸ τὴν Κρήτη, τὴν Πελοπόννησο καὶ τὴν Νότιο Στερεά. Γιὰ τὴν ὑπεράσπισή της οἱ Γερμανοὶ ἐνισχύονται μὲ μεραρχίες ἀπὸ τὴν Σικελία καὶ τὴ Νότιο Ἰταλία. Σὲ ἐπιδρομὴ στὶς 14-9-1943 στὴν ἐπαρχία Βιάννου στὴν Κρήτη ἐκτελοῦν 700 κατοίκους καὶ καῖνε ἑφτὰ χωριά. 

Ὁ Δεκέμβρης τοῦ 1944

ΟΤΑΝ ΜΑΘΕΥΤΗΚΕ Η ΑΙΜΑΤΟΧΥΣΙΑ
ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΤΟΡΗΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
(Auf die Nachricht von den Toryblutbadern in Griechenland)


Ἐκεῖ πού ἡ βρωμιά εἶναι πιό μεγάλη
ἐκεῖ ἀκοῦς τά πιό μεγάλα λόγια.
Μ’ ἄν πρέπει τήν μύτη σου νά φράξεις,
πῶς θά φράξεις τήν ἴδια ὥρα καί τ’ αὐτιά σου

Δαμασκηνός, Παπανδρέου, Σκόμπυ: Ἡ ἐμπροσθοφυλακή τῶν ἐμπόρων

Ἄν δέν εἶχαν βραχνιάσει τά κανόνια,
θά λέγανε: ρίχνουμε γιά νά τηρήσουμε τήν τάξη.
Ἄν ὁ χασάπης πρόφταινε ν’ ἀνασάνει,
θά’ λέγε: κέρδος κανένα ἐγώ δέν ἔχω.

Σάν οἱ συμπατριῶτες μου ἑλληνιστές διωχτήκανε ἀπ’ τούς ὁμηρικούς τους κάμπους ,
ὅπου ἀναζητοῦσαν λιόλαδο καί κοπάδια,
οἱ ἐλευθερωτές γύρισαν ἀπ’ τή μάχη
καί βρήκανε καινούρια ἀφεντικά
νά κυβερνᾶν τίς πολιτεῖες τους.
Κι ἀπ’ τά κανόνια ἀνάμεσα προβάλανε οἱ ἔμποροι…
( ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ -μετάφραση Μάριου Πλωρίτη)

Ἡ σύγκρουση μέ τό ΕΑΜ, ἡ ὁποία κορυφώθηκε τόν Δεκέμβρη τοῦ 1944, ἀποτελοῦσε διακαῆ πόθο τοῦ Τσώρτσιλ ἀπό τό καλοκαίρι τοῦ 1943. Θέλοντας νά διασφαλίσει τήν θέση τῆς μεταπολεμικῆς Ἑλλάδας στήν βρετανική σφαίρα ἐπιρροῆς, διαβλέπει πώς τό ἰσχυρό ἀντιστασιακό κίνημα πού ἐκφράζει τό ΕΑΜ θά εἶναι σημαντικό ἐμπόδιο. Πρέπει νά τό ἐξουδετερώσει. Γιά νά πετύχει τόν στόχο του, πού εἶναι ἡ ἐπιστροφή τοῦ Γεωργίου τοῦ Β, σχεδιάζει τίς κινήσεις του, τόσο στό ἐξωτερικό ὅσο καί στό ἐσωτερικό τῆς Ἑλλάδας. 

Ἰσχύς, πάθος καί πύργος τῆς Βαβέλ

τοῦ καθηγητῆ Δημήτρη Κιτσίκη (περιοδικό Ἐνδιάμεση Περιοχή, τεύχη 43,51)

Ἀπό καταβολῆς κόσμου, ὁ ἄνθρωπος ἐξεμεταλλεύθη τόν συνάνθρωπό του. Συνεπῶς, ἡ σημερινή ταξική ἐκμετάλλευση δέν ἔχει τίποτα τό καινούργιο. Ὅμως, ἀπό ὅλες τίς ταξικές κοινωνίες τῆς Ἱστορίας, ἡ καπιταλιστική πού ἐπεβλήθη στήν Δύση μετά τήν Ἀναγέννηση τοῦ ΙΕ αἰῶνος, εἶναι ἡ πλέον σκληρή, πολύ πιό ἀπάνθρωπη ἀπό τήν δουλοκτητική ἤ τήν φεουδαρχική.
α) Τό πάθος τῆς τεχνολογίας.
Ἀρχικά ὁ ἄνθρωπος ἦτο ξαπλωμένος στήν κλίνη τοῦ Θεοῦ, τόν ἔβλεπε καθημερινά καί συνομιλοῦσε μαζί του μέ τήν ἁπλή γλώσσα τῆς παντογνωσίας. Ἦταν παντοδύναμος καί διέμενε στήν χώρα τῶν θαυμάτων. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἦταν ἰδικός του λόγος, ἕνας καί μοναδικός, ἑλληνικός. Ἀφοῦ ἦτο γυμνός, στήν ἀπόλυτη ἰσορροπία τῆς φύσεως, σέ πλήρη ἁρμονία μέ αὐτήν, χωρίς ἀκραῖες καιρικές συνθῆκες, χωρίς νά τρώη τίς σάρκες τῶν ἄλλων ζώων, χωρίς χρήματα, οἱ κλέφτες ἦταν ἄγνωστοι, συνεπῶς καί οἱ δολοφόνοι, ἐφ’ ὅσον δέν ὑπῆρχε τίποτα νά κλέψουν καί συνεπῶς νά θανατώσουν γιά λίγα λεπτά. Τεχνολογία καί ἐμπόριο δέν εἶχαν λόγο ὑπάρξεως. 

Κένεντυ καί Βιετνάμ

Τό κείμενο αὐτό εἶναι μιά προσπάθεια παρουσίασης τοῦ ρόλου πού ἔπαιξε ὁ Τζόν Κένεντυ ( JFK) στήν εἰσβολή τῶν ΗΠΑ στό Βιετνάμ, μιά εἰσβολή στά πλαίσια τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου, τόν ὁποῖο αὐτή ἡ εἰσβολή ἐνθάρρυνε. Δέν ἀσχολοῦμαι ἐδῶ μέ τό ὄντως σημαντικό ἔργο τοῦ Κένεντυ στόν κοινωνικό τομέα, στό ἐσωτερικό τῶν ΗΠΑ.

Τό 1954 στή συνδιάσκεψη τῆς Γενεύης σχετικά μέ τήν κατάσταση στό Βιετνάμ μετά τήν νικηφόρα ἀντίσταση τοῦ βιετναμέζικου λαοῦ κατά τῶν Γάλλων ἀποικιοκρατῶν ἀποφασίζεται ἡ δημιουργία μιᾶς προσωρινῆς διαχωριστικῆς γραμμῆς μεταξύ δύο στρατιωτικῶν ζωνῶν. Τήν καρδιά ὅμως αὐτῶν τῶν συμφωνιῶν ἀποτελεῖ ὁ ὅρος καί ἡ δέσμευση γιά διεξαγωγή τό 1956 πανεθνικῶν ἐλεύθερων ἐκλογῶν μέ στόχο τήν ἑνοποίηση.

Ἡ πραγματοποίηση τοῦ παραπάνω ὄρου θά ἦταν καταστροφική γιά τίς ΗΠΑ. Ἡ προοπτική ἑνοποίησης τοῦ Βιετνάμ, ἡ ἀνεξάρτητη ἀνάπτυξή του, ὁ οἰκονομικός ἐθνικισμός τοῦ Χό Τσί Μίνχ καί ἡ ἄρνηση ἀποδοχῆς ἑνός ὑπηρετικοῦ ρόλου ἔναντι τοῦ «ἐλεύθερου κόσμου» θά ὁδηγοῦσε μέ μαθηματική ἀκρίβεια, σύμφωνα μέ ἐκτιμήσεις ἀξιωματούχων τῆς κυβέρνησης Ἀϊζενχάουερ, στήν διολίσθηση τῆς Ἰαπωνίας καί τῆς ὑπόλοιπης Ἰνδοκίνας κάτω ἀπό κομμουνιστικό ἔλεγχο καί ἐπιρροή. Μέχρι τότε ὁ Χό Τσί Μίνχ εἶχε ἐκδηλώσει διάθεση συνεργασίας μέ τίς ΗΠΑ, ἀρνούμενος ὅμως, θρασύτατατα, νά συμμορφωθεῖ καί νά δεχθεῖ τούς ἐπιθυμητούς ἀπό τίς ΗΠΑ παραδοσιακούς ὅρους ὑποταγῆς. 

Διαφορά ποιότητας...( Κωστῆς Παπαγιὤργης )

Ὅπως ἡ ἐκκλησία καταντᾶ μουσεῖο ἤ ὠδεῖο μετά τήν ἀποχώρηση τοῦ Θεοῦ, τά στάδια ἐκεῖ πού ἀνέδειχναν ὑποψήφιους μαραθωνομάχους καί σαλαμινομάχους, κατέληξαν νά φιλοξενοῦν μανιακούς – ἀθλητές καί φιλάθλους – γιά ρεκόρ. Ὁ πρῶτος ( καί μοναδικός ἄλλωστε) μαραθωνοδρόμος ἔτρεξε καί ἔπεσε γιά κεῖνο πού ἀποκαλοῦσε «πατρίδα» του, οἱ ὑπολοιποι κάνουν ὅτι μποροῦν γιά νά σβήσουν τά ἴχνη του. Γνωστή ἱστορία: ὅπου πέφτει στά κύματα ἕνας Αἰγέας, οἱ «νοσταλγοί» στήνουν πανηγυρικά ἕνα βατήρα γιά καταδύσεις.

Κωστῆς Παπαγιώργης ( Σιαμαῖα καί ἑτεροθαλῆ)

Τό τεῖχος τοῦ Βερολίνου καί τό Ντόμινο τοῦ Αἴσχους

Ὅταν τό περιβάλλον καταστρέφεται, ἡ «Ἡμέρα τοῦ περιβάλλοντος» ἤ ἡ « Ἡμέρα τῆς Γῆς σέ κάποιους πού το παίζουν σε διπλό ταμπλό εἶναι πολύ χρήσιμη. Ὅταν ἡ πεῖνα καί ὁ ὑποσιτισμός ἐξαπλώνονται παρά τήν αὔξηση τοῦ παγκόσμιου πλούτου καί τῆς βελτίωσης τῆς τεχνολογίας καί τῶν μεθόδων παραγωγῆς, μία «Ἡμέρα κατά τῆς πείνας καί τῆς φτώχειας» βοηθάει πολύ γιά νά στραφοῦν ἀλλοῦ τά βλέμματα. Ὅταν παιδιά κακοποιοῦνται, τί πιό «πολιτισμένο» καί «φιλάνθρωπο» ἀπό τήν καθιέρωση τῆς «Ἡμέρας τοῦ Παιδιοῦ». Ὅταν δημιουργοῦνται μεταναστευτικά κύματα εἴτε μέσῳ πολέμων, εἴτε μέσῳ πολιτικῶν «ἀνάπτυξης», ἡ «Ἡμέρα κατά τοῦ ρατσισμοῦ» ἐπιβάλλεται. Ὁ κατάλογος τῆς ὑποκρισίας φαντάζει ἀτελείωτος, γίνεται δέ πολύ πιό ἀποτελεσματικός ὅταν οἱ παραπάνω συμβολικές ἡμερομηνίες συνδυασθοῦν καί μέ μερικές Μ.Κ.Ο.

Μετά ἀπό τήν προγραμματισμένη μέθεξη τῆς μάζας γιά δημοκρατία καί ἐλευθερία μέ ἀφορμή τήν ἐπέτειο γιά τήν πτώση τοῦ τείχους τοῦ Βερολίνου, μιᾶς μάζας πού μένει ἀσυγκίνητη ἀπό το τεῖχος πού κτίσανε οἱ ἰσραηλινοί στήν Δυτική Ὄχθη, ἄς κάνουμε μία μικρή προσπάθεια νά ψάξουμε λίγο πίσω ἀπό ὅλες αὐτές τίς φανφάρες περί ἐλευθερίας, ἐπανένωσης , μήπως καί βροῦμε γιατί καί πῶς οἱ κακοί σοβιετικοί ἔφτασαν στό σημεῖο νά κτίσουν τό 1961 τό τεῖχος τοῦ Βερολίνου. Ποιοί πραγματικά εἶχαν βάλει σάν στόχο τόν χωρισμό τῆς Γερμανίας, παραβιάζοντας τίς συμφωνίες πού εἶχαν ὑπογράψει. Δέν βλάπτει μία μικρή προσπάθεια νά ἀνακαλύψουμε κάποιες ὄχι καί τόσο ἀσήμαντες διαστάσεις τῶν τότε γεγονότων, τῆς συνάφειας καί ἀλληλεξάρτησής τους. Μία μικρή προσπάθεια κατά τῶν σύγχρονων «ἀεραγωγῶν» πού περιγράφει στό «1984» ὁ Ὄργουελ, στούς ὁποίους ἐξαερώνοντο τά διάφορα ἔγγραφα καί ντοκουμέντα ἀνάλογα μέ τίς ἀπαιτήσεις τῆς στιγμῆς. Μία προσπάθεια νά γλυτώσουμε τίς «τρύπες μνήμης» τοῦ «1984». Πιθανόν πολλοί νά παρασυρθοῦν καί νά θεωρήσουν τό κείμενο αὐτό σάν προσπάθεια ἐξωραϊσμοῦ τῆς τότε ΕΣΣΔ. Θεωρῶ ἕνα τέτοιο συμπέρασμα, τουλάχιστον, ἁπλουστευτικό. 

Οἱ μικροί μακάκες...

Ὁ Ἠλίας Πετρόπουλος στό «Ἐγχειρίδιο τοῦ καλοῦ κλέφτη» ἀναφερόμενος στούς ἀστυνομικούς συντάκτες, στήν συντριπτική πλειοψηφία τους ἐπιφορτισμένους μέ τίς δημόσιες σχέσεις τῆς αστυνομίας, ἔγραφε : «…ΚΑΘΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ...». Ἡ φράση μπορεῖ κάλλιστα νά χρησιμοποιηθεῖ γιά τήν συντριπτική πλειονότητα τῶν οἰκονομικῶν συντακτῶν (στίς λίγες ἐξαιρέσεις συμπεριλαμβάνω καί τούς καθαρά χρηματιστηριακούς ἀναλυτές-γκουροῦδες, οἱ ὁποῖοι ὑποδιαιροῦνται σέ συμπαθεῖς μοναχικούς ταξιδιῶτες, γραφικούς, ψώνια καί συνειδητούς μισθωμένους παπαγάλους), ὅσοι δηλαδή, ἀτύπως ἤ ὄχι, ἀναλαμβάνουν τίς δημόσιες σχέσεις τῆς οἰκονομικῆς ἐξουσίας τῶν ἑταιρειῶν καί τῶν ἐπιχειρήσεων γιά νά παρουσιάσουν τήν ἐπιθυμητή κατά τά συμφέροντά της εἰκόνα τῆς πραγματικότητας, εἰς βάρος τῆς κοινωνίας καί τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων, μέ σκοπό νά τούς παραπλανήσουν. Πρόκειται περί μονάδων πνευματικῆς καταστολῆς. Θεωρῶ λοιπόν, ὅτι ἡ παραλλαγή τῆς ἀρχικῆς φράσης τοῦ Πετρόπουλου, σέ «ΚΑΘΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ» ἀντικατοπτρίζει ἀρκετά πιστά τήν πραγματικότητα. Ἔχοντας ἤδη ἀποδώσει πιστά το ὕφος τοῦ μεγάλου λαογράφου, στό ὑπόλοιπο τοῦ κειμένου ὁ ἥρωάς μας θα ἀναφέρεται ὡς «μικρός μακάκας». Σέ λίγο πιό ἐλευθεριάζον ὕφος θά μπορούσαμε νά τόν ἀποκαλέσουμε καί μαλακοπίτουρα. 

Πρόσκληση-συζήτηση (ΟΧΙ στόν νέο σχέδιο Ἀνάν)

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Τό Σωματεῖο «Συμπαράσταση Ἀγώνα Κύπρου» (Σ.Α.Κ.) καί ἡ
«Συντονιστική Ἐπιτροπή Ὑποστήριξης Ἀγώνα γιά Ἐλεύθερη Κύπρο» (Σ.Ε.Υ.Α.Ε.)
σᾶς προσκαλοῦν σέ ἐκδήλωση μέ θέμα:
1959-2009
50 Χρόνια Κυπριακῆς Δημοκρατίας
ΟΧΙ στή διάλυσή της μέ νέο Σχέδιο Ἀνάν
Στήν αἴθουσα τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου
(Βάσ. Σοφίας καί Ριζάρη 2, Μετρό «Εὐαγγελισμός»)
Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009, ὥρα 7.00 μ.μ.
Ὁμιλητές:
Βάσος Λυσσαρίδης ἐπ. Πρόεδρος ΕΔΕΚ (Κύπρος)
Γεώργιος Λιλλήκας πρ. Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν (Κύπρος)
Γεώργιος Κασιμάτης Ὄμ. Καθηγητής Πανεπ. Ἀθηνῶν
Μάνος Μεγαλοκονόμος Πρέσβυς ἐ.τ.

Συντονιστής: Μανώλης Μηλιαράκης Δημοσιογράφος, Πρόεδρος Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ.

Θά ἀκολουθήσει συζήτηση

Ἡ παρουσία σας θά τιμήσει τούς διοργανωτές

Διαρκής πόλεμος γιά διαρκῆ εἰρήνη ( περί ἐπιθετικότητας)

Στό βιβλίο τοῦ Gore Vidal, «Διαρκής πόλεμος γιά διαρκῆ εἰρήνη. Πῶς καταφέραμε να γίνουμε τόσο μισητοί-Perpetual War for Perpetual Peace. How We Got to Be so Hated» ( σέ μετάφραση Νεκτάριου Καλαϊτζῆ ἀπό τίς ἐκδόσεις Scripta) ὑπάρχει ἕνας πολύ ἐνδιαφέρων καί παραστατικός πίνακας, μέ τίς ἐπίσημες στρατιωτικές ἐπιχειρήσεις καί ἐπεμβάσεις τῶν ΗΠΑ ἀνά τήν ὑφήλιο, τό διάστημα 1948-1999.

Στόν πίνακα δέν περιλαμβάνονται οἱ ἐπεμβάσεις καί οἱ ἐπιχειρήσεις μετά τό 1999 σέ Ἰράκ, Ἀφγανιστάν οἱ ὁποῖες εἶναι σέ ἐξέλιξη, μέχρι νά ἀποκατασταθεῖ ἐπί τόπου ἡ «δημοκρατία».

Καλό εἶναι να σημειωθεῖ πώς οἱ ἐπιχειρήσεις μετά τήν 11η Σεπτεμβρίου, τό ὄργιο ἐπιθέσεων τῶν ΗΠΑ καί τῶν άκολούθων τους σέ Ίράκ καί Ἀφγανιστάν, συνδυάστηκε καί μέ μία ἐπίθεση κατά τῶν συνταγματικῶν δικαιωμάτων καί ἐλευθεριῶν στήν ἐσωτερική νομοθεσία τῶν διαφόρων χωρῶν πού πῆρε πιό ἔντονο ἀστυνομικό χαρακτῆρα.Τό ἐκτελεστικό ὄργανο Τζόρτζ Μπούς, ἔχοντας στό μυαλό του ἀνάλογες περιπτώσεις τῶν προκατόχων του, ὑποστήριξε ὅτι οἱ ΗΠΑ καί ὁ «ἐλεύθερος» κόσμος δέχθηκε ἐπίθεση καί κήρυξε τόν πόλεμο στόν ἀόρατο ἐχθρό. Ἐννοεῖται ὅτι θεωρῶ τά γεγονότα τῆς 11ης Σεπτεμβρίου, μέσα στό γενικώτερο πλαίσιο πού ἀκολούθησε τον Ψυχρό Πόλεμο, ἀναπόφευκτη καί καθαρά ἀμυντική ἐνέργεια ἐκ μέρους τῶν Ἀράβων ἐκτελεστῶν ὡς ἐκπροσώπων τοῦ ἀραβικοῦ κόσμου, ὁ ὁποῖος ἔτρωγε τό ἕνα χτύπημα μετά τό ἄλλο, καί τό κυριώτερο ένέργεια ἐπιδιωχθεῖσα ἀπό τίς ΗΠΑ, δηλαδή ἕνα δεύτερο Πέρλ Χάρμπορ. 

28η Ὀκτωβρίου 1940

Χρόνια μας Πολλά. Ἐπέτειος τοῦ ΟΧΙ σήμερα. Οἱ περισσότεροι ἀπό ἐμᾶς τό ἔχουμε συνδέσει μέ τόν Ἰωάννη Μεταξά. Δέν θά ἀσχοληθῶ σήμερα μέ τό ΟΧΙ τοῦ Μεταξᾶ, καί φυσικά δέν θά τό ἀμφισβητήσω ὅπως εἶναι τό πρῶτο πού κάνουν ὁρισμένοι κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, τήν προσοχή μου τραβᾶνε κάποια ἄλλα ΟΧΙ, πιό οὐσιαστικά, ἀνώνυμα καί ἐπώνυμα, ἀνθρώπων λαϊκῶν.

α) Μητροπολίτης Αθηνῶν Χρύσανθος Φιλιππίδης -ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ 40.Δέν ξέρω γιατί αὐτός ὁ ἄνθρωπός μοῦ βγάζει ἕναν θαυμασμό, ἕναν ἰδιαίτερο σεβασμό. Δέν εἶπε ἕνα ἀλλά περισσότερα, πραγματικά βροντερά και δύσκολα ΟΧΙ.Διαβάζοντας τό ἔργο τῆς Διδούς Σωτηρίου εἶχα γράψει πρίν λίγο καιρό μία ἀνάρτηση, http://katotokerdos.blogspot.com/2009/09/1881-1949.htmlκυρίως γιά τήν θαυμαστή δραστηριότητά του στόν Πόντο . Ὁ Χρύσανθος Φιλιππίδης δέν σταμάτησε ἐκεῖ. Ἦρθε στήν Ἑλλάδα καί ἔγινε Ἀρχιεπίσκοπος. Μία λιτή περιγραφή τῆς παρουσίας του στήν Ἀθήνα ὅταν μπῆκαν οἱ Γερμανοί, ἡ ἄρνησή του νά ὁρκίσει τήν προδοτική κυβέρνηση, ὅπως καί ἡ ἀντιστασιακή του δραστηριότητα –γιατί ὁ Χρύσανθος δεν λάκισε - βρίσκονται στήν ἀνάρτηση τῆς ἱστοσελίδας http://www.asxetos.gr/article.aspx?i=1302  

Οἱ ἀνοιχτές φλέβες τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς (1) -Ἐντουάρντο Γκαλεάνο

Ἀπόσπασμα ἀπό τό ὁμότιτλο βιβλίο τοῦ Ἐντουάρντο Γκαλεάνο σέ μετάφραση Φώντα Κονδύλη


...Ἡ ὑπανάπτυξη, ἔλεγε ὁ Τσέ Γκεβάρα, εἷν’ ἕνας νάνος μέ πελώριο κεφάλι καί μ’ὁλοστρόγγυλη κοιλιά. Τά ἰσχνά πόδια του καί τά κοντά χέρια του δέν ἐναρμονίζονται μέ τό ὑπόλοιπο κορμί του. Ἡ Ἀβάνα ἄστραφτε, οἱ κάντιλακ βοοῦσαν μεσ’ τίς πολυτελεῖς λεωφόρους της καί μέσα στό μεγαλύτερο καμπαρέ τοῦ κόσμου οἱ ὀμορφότερες βεντέτες λικνίζονταν στό ρυθμό τῶν τραγουδιῶν τοῦ Lecuona. Ταυτόχρονα στήν κουβανέζικη ὕπαιθρο, ἕνας μόνο ἀγροτοεργάτης στούς δέκα μποροῦσε νά πιεῖ γάλα, μόλις τό 4% τοῦ πληθυσμοῦ ἔτρωγε κρέας καί σύμφωνα μέ τό Ἐθνικό Συμβούλιο τῆς Οἰκονομίας, τά τρία πέμπτα τῶν ἐργατῶν ἀμοίβονταν μέ μισθούς τρεῖς ἤ τέσσερεις φορές κατώτερους ἀπό τό κόστος ζωῆς.

Ἡ ζάχαρη δέν δημιούργησε παρά νάνους. Γέννησε ἔτσι καί γίγαντες ἤ τουλάχιστον, συνέβαλε στήν αὔξησή τους σέ μεγάλο βαθμό. Ἡ ζάχαρη τῆς τροπικῆς λατινικῆς Ἀμερικῆς συνέβαλε τεράστια στή συσσώρευση κεφαλαίων πού ἐπέτρεψαν τή βιομηχανική ἀνάπτυξη τῆς Ἀγγλίας, τῆς Γαλλίας, τῆς Ὀλλανδίας ἀλλά καί τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Ἀντίθετα, σακάτεψε τήν οἰκονομία τῆς βόρειο-ἀνατολικῆς Βραζιλίας καί τῶν Ἀντιλλῶν καί ἀποφάσισε τήν ἱστορική καταστροφή τῆς Ἀφρικῆς. Τό ἐμπορικό τρίγωνο μεταξύ Εὐρώπης, Ἀφρικῆς καί Ἀμερικῆς εἶχε ὡς κίνητρο τό ἐμπόριο τῶν σκλάβων πού προορίζονταν γιά τίς ζαχαροφυτεῖες. « Ἡ ἱστορία μερικῶν κρυστάλλων ζάχαρης εἶναι ὁλόκληρη ἕνα μάθημα πολιτικῆς οἰκονομίας, πολιτικῆς ἀλλά καί ἠθικῆς» ἔλεγε ὁ Auguste Cochin.

3 Ἐπονίτες -Πολεμᾶμε καί τραγουδάμε

Στίς 23 Αὐγούστου 1944 μετά τήν ἀστραπιαία σοβιετική ἐπίθεση, ὁ Ἀντονέσκου στήν Ρουμανία συνθηκολογεῖ, ἡ Τουρκία βγαίνει ἀπό τήν οὐδετερότητα, ἡ δέ Βουλγαρία ἀλλάζει στρατόπεδο. Το καράβι ἀρχίζει να βυθίζεται και ἀρχίζουν οἱ ἐγκαταλείψεις. 3 ἡμέρες μετά, στίς 26 Αὐγούστου, ἐκδίδεται ἡ γενική διαταγή ἀποχώρησης τῶν γερμανικῶν δυνάμεων ἀπό τήν Ἑλλάδα. Ἡ ἀποχώρηση ἡ ὁποία ὁλοκληρώθηκε στίς 12 Ὀκτωβρίου 1944 εἶναι ἀρκετά ἐνδιαφέρουσα, χωρίς ἰδιαίτερα προβλήματα γιά τίς γερμανικές δυνάμεις, σέ ἀντίθεση μέ ὅτι θά περίμενε κανείς.

Ἀπό τά ἑλληνικά νησιά οἱ Γερμανοί κατευθύνονται στήν Ἀθήνα γιά νά προχωρήσουν ἔπειτα πρός τήν Γιουγκοσλαυία. Καθώς διασχίζουν τίς θάλασσες, τά βρετανικά ἀεροπλάνα πετοῦν ἀπό πάνω τους χωρίς νά τούς χτυποῦν. Τό ἴδιο καί τά ὑποβρύχια. Οἱ ἀνθρώπινες ἀπώλειες εἶναι μηδαμινές καί ὁ ὁπλισμός ἄθικτος. Αὐτό ἐπιφέρει τίς διαμαρτυρίες τῶν Ρώσων, ἀναγκάζοντας τούς Ἄγγλους νά βομβαρδίσουν μετά τίς 20 Σεπτεμβρίου τά ἀεροδρόμια τοῦ Τατοῒου, τῆς Ἐλευσίνας καί τοῦ Καλαμακίου. Γιά τά μάτια τοῦ κόσμου. 

Ἄρνηση

τοῦ Ἀριστείδη Ἀνδρόνικου

Σκηνή Πρώτη: Ἐκεῖνος διαβάζει τό ἀντρικό περιοδικό. Ἐκεῖ ὅπου ὅλες οἱ γυναῖκες εἶναι πάνω ἀπό 1.80 , ξανθές , γυαλιστερές , πρόθυμες , τέλειες σάν πλαστικές κοῦκλες. Κοιτάζει δίπλα του. Ἐκείνη δέν εἶναι τέλεια σάν πλαστική κούκλα. Τήν ἀπεχθάνεται , γιατί τοῦ ἔμαθαν ὅτι μία τέτοια γυναίκα ἁρμόζει στούς ἀποτυχημένους. Τή μισεῖ γιατί στά μάτια τοῦ εἶναι ἡ ὑπενθύμιση τῆς ἀποτυχίας του. Ἐναλλακτική λύση: Αὔριο νά δουλέψει σάν σκλάβος, νά γλείφει τό ἀφεντικό, νά ρουφιανέψει τούς συναδέλφους, μπάς καί πάρει μία αὐξησούλα, μέ τήν ὁποία θ’ ἀγοράσει τό αὐτοκίνητο πού στίς διαφημίσεις συνοδεύεται πάντα ἀπό τέλειες πλαστικές γυναῖκες. Ἴσως ἔτσι ἀποκτήσει καί μία τέλεια πλαστική γυναίκα. Πράξη μιμητικῆς μαγείας. Ἀρχαία ὅσο καί ὁ ἄνθρωπος. Μοντέρνα ὅσο καί ἡ τηλεόραση plasma πού δείχνει τίς διαφημίσεις. 

Ἀνορθόδοξος πόλεμος καί ἰδεολογικό ἀντάρτικο

4 ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΙΤΣΙΚΗ

ΓΙΕΛΤΣΙΝ-ΣΗΜΙΤΗΣ : Ὁ μέθυσος καί ὁ λογιστής. ( τεῦχος 31-ΑΝΟΙΞΗ 2004)

Κάθε φορά πού τελειώνει ὁ ποδοσφαιρικός ἀγών τῶν ἐκλογῶν διερωτώμεθα: ἀξίζει τόν κόπο νά πληρώνωμε τόσο ὑψηλούς μισθούς σέ τόσους βουλευτές – ποδοσφαιριστές, 300 ἀτόμων, γιά νά ἐπιστρέψωμε μετά τόν ἀγῶνα στήν γκρίζα ζωή τῆς ἀπελπιστικῆς καθημερινότητας; Καί τώρα φανταζόμεθα τό 1943 τό Βερολῖνο καί τίς γερμανικές πόλεις νά κατακλύζονται ἀπό 11 ἑκατομμύρια Γερμανῶν ( ὅπως τόν Μάρτιο τοῦ 2004 στήν Ἱσπανία) ἐπειδή οἱ δολοφόνοι τοῦ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ὑπό τήν ἡγεσία τοῦ Σαράφη-Μπίν Λάντεν στήν κατακτημένη ἀπό τούς Γερμανούς Ἑλλάδα ἐτόλμουν νά προβοῦν σέ πράξεις τρομοκρατίας κατά τοῦ φιλειρηνικοῦ γερμανικοῦ λαοῦ. Ὄχι στήν τρομοκρατία ἐφώναζε στούς δρόμους τοῦ Βερολίνου ὁ γερμανικός ὄχλος πού τά παιδιά του ἐμάχοντο γιά τήν ἐλευθερία στά διάφορα μέτωπα τῆς Εὐρώπης. Οἱ βουλευτές ὁμιλοῦν γιά δημοκρατία ἀλλά ποτέ δέν ἀσχολοῦνται μέ τό πρόβλημα τῆς ἐξαφανίσεως τοῦ Ἕλληνος καί τοῦ ἑλληνισμοῦ. Τό πρόβλημα δέν εἶναι οἱ μισθοί, δέν εἶναι τά ράντσα στά νοσοκομεῖα, δέν εἶναι οἱ ἐλλιπεῖς συντάξεις, δέν εἶναι ἡ ἀνεργία οὔτε κάν ἡ ἐθνική ἀνεξαρτησία. Ὅλοι γνωρίζομε ὅτι ἕνα εἶναι τό ἀφεντικό, ἡ Ἀμερική, καί ὅποιος πολιτικός τολμήση νά τῆς σηκώσει κεφάλι θά τό χάση, ὅποιος Γιωτόπουλος ἐναντιωθῆ θά καταλήξη στόν Κορυδαλλό. 

Πρόβατο ἤ ἀμοιβάδα;

Ἄς ἀποπειραθοῦμε μία μικρή σύγκριση στίς προεκλογικές περιόδους τά τελευταῖα χρόνια, ἀπό τό 1974 καί μετά.

Θυμᾶμαι τήν ἀφ’ ὑψηλοῦ κριτική τῶν πάσης φύσεως εἰδικῶν, τῶν «πνευματικῶν» ἀνθρώπων, τῶν κατ’ ἐπάγγελμα ἀσχολουμένων μέ τά κοινά. Βρίσκανε χαρακτηριστικά καί στοιχεῖα παρακμῆς, καθυστέρησης σέ σχέση μέ ἀντίστοιχες προεκλογικές περιόδους σέ χῶρες τῆς Εὐρώπης. Μέσα ἀπό ἐφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις ὅλο καί συχνότερα ἐπαναλάμβαναν τήν ἀπορία τους, ἐξέφραζαν τόν καημό καί τήν ἀγωνία τους, πότε ἐπιτέλους θά ἀσχοληθοῦμε σοβαρά μέ τό νόημα τῶν ἐκλογῶν, θά συζητήσουμε γιά τά προγράμματα τῶν κομμάτων, τά προβλήματα τῆς καθημερινότητας. Πότε θά πάψει ὁ κόσμος νά τρέχει σάν τά πρόβατα νά γεμίζει τίς πλατεῖες κουνώντας πλαστικές σημαῖες, πότε θά σταματήσει ἡ μετακίνηση τῶν ὀπαδῶν μέ ποῦλμαν ἀπό πόλη σέ πόλη. Ὅλα αὐτά κάποτε θά ἔπρεπε νά πᾶνε στήν μπάντα, νά συνειδητοποιήσουμε τήν ἔννοια τῆς πραγματικῆς δημοκρατίας, νά ἀνέβουμε πολιτιστικά ἀπό τό ἐπίπεδό του παθητικοῦ χειροκροτητῆ καί τῆς προσωπολατρείας στό ἐπίπεδό τῆς ἐνεργοῦ καί συνειδητοποιημένης συμμετοχῆς. 

Ἡ εἰκόνα ἔχει ἀλλάξει. Οἱ πλαστικές σημαῖες καί οἱ ἀφίσες ἔχουν μειωθεῖ στό ἐλάχιστο. Οἱ ἀνοιχτές συγκεντρώσεις χρόνο μέ τόν χρόνο φθίνουν. Δέν εἶναι ὅμως δύσκολο νά ἀντιληφθεῖ κάποιος ὅτι ἡ ἀπουσία πραγματικῆς συζήτησης, οὐσιαστικῆς πολιτικῆς ἀντιπαράθεσης παραμένει. Ὄχι μόνο παραμένει, ἀλλά καί ἐντείνεται.
Οἱ δημοσκοπήσεις καί τά exit poll βρίσκονται στό κεντρικό σημεῖο τῆς προεκλογικῆς ἀντιπαράθεσης. Δημοσκόποι, ἐπικοινωνιολόγοι ξεφυτρώνουν σάν τά μανιτάρια, μέ ὕφος βαρύγδουπο παίρνουν θέση ἀνάμεσα σέ πολιτικούς καί κομματικούς ἐκπροσώπους, ἀνάμεσα σέ πανεπιστημιακούς καθηγητές καί λοιπούς ἐπιστήμονες ἀναλαμβάνοντας νά μεταγγίσουν καί σέ μᾶς λίγη ἀπό τήν σοφία τους, νά μᾶς ἐξηγήσουν τί εἶναι δημοκρατία. Φτάσαμε στό σημεῖο νά ἀκοῦμε ἀπό τήν κάθε λινάτσα, ὅτι ἡ ἀπαγόρευση τῶν δημοσκοπήσεων – μίας ἀνατριχιαστικά προπαγανδιστικῆς καί ἀντιδημοκρατικῆς ἐπιχειρηματικῆς δραστηριότητας καί διαδικασίας- ἀποτελεῖ πλῆγμα γιά τήν δημοκρατία. Αὐτοί πού χρόνια πρίν ἐπέκριναν τήν καθυστερημένη νεοελληνική πραγματικότητα γιά τήν ἀδυναμία της νά συμβαδίσει μέ τά πολιτικά εὐρωπαϊκά δρώμενα καί ἤθη, τώρα ἐντός τοῦ σημερινοῦ βάλτου εἴτε ὑπερθεματίζουν εἴτε συναινοῦν σιωπηλά. Τό δημοσιογραφικό συνάφι διαμαρτύρεται ἐντόνως γιά τήν ἀντιδημοκρατική φίμωση τῶν ἑταιρειῶν δημοσκοπήσεων. Καί πολύ σωστά ἀφοῦ ἡ μέτρηση – διαμόρφωση τῆς κοινῆς γνώμης ἔχει τήν ἰσχύ καί τό εἰδικό βάρος «εὐρωπαϊκοῦ κεκτημένου!!!

Οἱ περισσότεροι ἀπό αὐτούς πού θεωροῦσαν τήν προσωπολατρεία σάν κίνδυνο γιά τήν πραγματική δημοκρατία, σήμερα λατρεύουν καί ἐκστασιάζονται μπροστά στά νούμερα, στά ποσοστά , τά γραφήματα τῶν δημοσκόπων καί τίς ἀναλύσεις τῶν ἐπικοινωνιολόγων. Ἄν ἐπιδιωχθεῖ νά ἀπαγορευθεῖ ὁ στοιχηματισμός γιά τά ποσοστά πού θά λάβουν στήν κάλπη τά διάφορα κόμματα, ὅλο αὐτό τό συνοθύλευμα εἶναι ἱκανό νά μᾶς καλέσει νά κατεβοῦμε σέ ἀπεργία πείνας διαμαρτυρόμενοι γιά τήν καταπάτηση τοῦ στοιχειώδους δημοκρατικοῦ δικαιώματος τοῦ τζόγου.

Ἡ παρακολούθηση αὐτῶν τῶν «ἐρευνῶν» συνιστᾶ πολύ μεγαλύτερη παθητικοποίηση τοῦ πολίτη σέ σχέση μέ τό παρελθόν. Αὐτό εἶναι καί τό ἐπιδιωκόμενο. Ἡ οὐσία τῆς δημοκρατίας ἐξευτελίζεται στόν πυρήνα της, ἀπό ὅσους πολιτικούς συμμετέχουν σέ τέτοιες στημένες συζητήσεις, ἀπό τόν παθητικό τηλεθεατή, ἀκροατή, ἀναγνώστη, καί κυρίως ἀπό τό 99,9999% τῶν δημοσιογράφων, αὐτῶν τῶν ξεπουλημένων καί ξεφτιλισμένων ἀργυρώνητων γραφίδων. Ἀλλά καί ἀπό σένα τόν ἴδιο. Δέν θές νά σοῦ

ΕΑΜ: Μιά νίκη πού κατέληξε σέ τραγωδία

Τό 1941, μετά τήν ὑποχώρηση τῶν Ἑλληνικῶν δυνάμεων καί τήν ἐπικράτηση τῶν Ναζί, ἡ συντριπτική πλειοψηφία τοῦ πολιτικοῦ κόσμου ἐγκαταλείπει τήν χώρα. Ἀρχικά ἀποβιβάζεται στήν Κρήτη, καί μετά τήν ἀπαγόρευση τῶν Βρετανῶν νά πᾶνε στήν Κύπρο κατευθύνονται στό Κάιρο. Τό κενό πού θά δημιουργηθεῖ στήν κατεχόμενη χώρα τό καλύπτει τό ΕΑΜ ( Ἐθνικό Ἀπελευθερωτικό Μέτωπο) πού δημιουργεῖται μέ πρωτοβουλία τοῦ ΚΚΕ. Τό ΚΚΕ μέ ἕναν σαφῶς ὀλιγάριθμο –λόγω τῆς δικτατορίας τῆς 4ης Αὐγούστου –ἀλλά πολύ ἀποτελεσματικό μηχανισμό καταφέρνει νά δημιουργήσει ἕνα μαζικό κίνημα ἔνοπλης ἐθνικῆς ἀντίστασης. Ξεκίνησε μέ περίπου 100 ὀργανωμένα μέλη, φτάνοντας 3 χρόνια μετά τά 500000. Δημιούργησε ἕνα σύστημα διακυβέρνησης, μέ ἀποκορύφωμα τήν ἵδρυση τῆς ΠΕΕΑ, κατορθώνοντας πρίν φύγουν οἱ Γερμανοί νά ἔχει ὑπό τόν ἔλεγχό του τό 90% τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας. Καί ὅμως αὐτό τό ἑλληνικό θαῦμα, κατέληξε σέ τραγωδία, σύμφωνα μέ τήν ἐπιθυμία καί τά σχέδια τῶν Ἄγγλων πού βρῆκαν ἀνέλπιστο ἀρωγό τους, τήν ἄπειρη καί ἀνεπαρκῆ πολιτική ἡγεσία τοῦ ΕΑΜ καί τοῦ ΚΚΕ. 

Ἡ ξεθεωτική Γερμανία...

Ἄνθρωποι τοῦ ΕΡΕΒΟΥΣ μέ τά φορέματα τοῦ ΛΑΟΥ, φορέσατε τά Φορέματα τοῦ ΦΩΤΟΣ.ΝΕΟΙ,ΝΕΟΙ,ΝΕΟΙ ἑτοιμασθῆτε διά τόν Ἀγώνα τοῦ ΦΩΤΟΣ κατά τοῦ ΣΚΟΤΟΥΣ.Ἐνδυθῆτε Ρουχικῶς,Σωματικῶς, Πνευματικῶς μέ ΗΛΙΟΝ. Λαμπροστολισθῆτε μέ τά ΦΩΤΑ καί τά ΧΡΩΜΑΤΑ τῆς Γῆς Σας. Καί πάρετε τά καμιτσίκια τῶν Χρυσῶν Ἀκτίνων καί κτυπᾶτε παντοῦ ἀλύπητα καί κατακέφαλα τό ΜΑΥΡΟΝ.

Καί ὅπως εἰς τάς Γερμανίας, εἶναι Ὁμίχλαι καί Σκοτάδια καί ἀντί Γραμμῶν ΟΓΚΟΙ καί Χρώματα Ἐρεβώδη καί ὅπως ὁ Ζωγράφος εἶναι Στραβός, ἡ Ζωγραφική εἶναι ἐπίπεδα καί Χρώματα. Καί εἶναι Γροθιά Φωτός καί Γροθιά Σκότους. Μπουνιά μέ μπουνιά. Καί εἶναι Γροθιές Σκότους καί μεγαλοδύναμη γροθιά Φωτός. Διότι εἶναι ὁ Ἀγών τοῦ Σκότους πού τείνει νά πνίξει τό Φῶς. Καί εἶναι ὁ Ἡράκλειος Ἀγών τοῦ Φωτός νά φανῆ εἰς τά ἀσφυκτικώτατα, ἀποπνικτικώτατα, σφίγγοντα καί πνίγοντα πανταχόθεν Σκοτάδια.

Δουλειά, ἀνία, ἀνιδιοτέλεια

Νά ψάχνεις γιά δουλειά προκειμένου νά πληρωθεῖς: σ’αὐτό μοιάζουν ὅλοι σχεδόν οἱ ἄνθρωποι σήμερα στίς πολιτισμένες χῶρες. Γιά ὅλους ἡ δουλειά εἶναι ἕνα μέσο καί ὄχι ὁ σκοπός. Γι’ αὐτό καί δέν εἶναι δύσκολοι στήν ἐπιλογή τῆς ἐργασίας: ἀρκεῖ νά πληρώνονται καλά. Ὑπάρχουν ὅμως ἄνθρωποι ( ἄν καί λίγοι) πού θά προτιμοῦσαν νά πεθάνουν παρά νά δουλεύουν δίχως καμιά εὐχαρίστηση. Εἶναι ἐπιλεκτικοί, ἱκανοποιοῦνται δύσκολα, καί δέν νοιάζονται γιά μεγάλες ἀμοιβές ἄν ἡ δουλειά δέν εἶναι ἡ ἀμοιβή τῶν ἀμοιβῶν. Σ’αὐτό τό σπάνιο εἶδος ἀνθρώπων ἀνήκουν οἱ καλλιτέχνες καί οἱ στοχαστικοί ἄνθρωποι, ὅπως κι ἐκεῖνοι οἱ ἀργόσχολοι, πού περνοῦν τή ζωή τους μέ τό κυνήγι, τά ταξίδια, τίς ἐρωτοδουλειές καί τίς περιπέτειες. Ὅλοι αὐτοί θέλουν τήν δουλειά καί τόν μόχθο, ἀκόμη καί τήν σκληρότερη δουλειά ἄν χρειάζεται, μόνο ἄν εἶναι συνδεδεμένη μέ τήν εὐχαρίστηση. Σέ ἄλλη περίπτωση, ἡ τεμπελιά τους εἶναι κατηγορηματική, ἀκόμη κι ἄν μπορεῖ νά τούς φέρει τήν φτώχεια, τήν ἀτίμωση, τήν ἀρρώστια ἤ τόν θάνατο. Δέν φοβοῦνται τήν ἀνία τόσο ὅσο φοβοῦνται τήν δουλειά χωρίς εὐχαρίστηση, καί μάλιστα χρειάζονται πολλή ἀνία προκειμένου νά πετύχει ἡ δουλειά τους. Γιά τούς στοχαστές καί ὅλα τά εὐαίσθητα πνεύματα ἡ ἀνία εἶναι ἐκείνη ἡ δυσάρεστη «ἄπνοια» τῆς ψυχῆς, πού ὑπάρχει πρίν ἀπό τό εὐτυχισμένο ταξίδι καί τούς χαρούμενους ἀνέμους. Εἶναι ὑποχρεωμένοι νά τήν ὑποφέρουν καί νά περιμένουν μέσα τους τά ἀποτελέματά της. 

Ἔλθομεν λοιπόν εἰς τάς Εὐρώπας (1)...Περικλῆς Γιαννόπουλος

Οἱ τωρινοί ἔχουν φάγει ΤΡΕΛΛΟΧΟΡΤΟΝ καί ἔχουν πίει ΤΡΕΛΛΟΝΕΡΟΝ. Φεύγουν ἀπό τήν ἡμέρα καί πηγαίνουν εἰς τήν ΝΥΚΤΑ. Ζητοῦν ἀπό τήν Νύκτα τά ἔργα τῆς Ἡμέρας. Ζητοῦν ἀπό τήν ΝΥΚΤΑ τάς ΤΕΧΝΑΣ…ΓΡΑΜΜΩΝ καί ΧΡΩΜΑΤΩΝ.. Πηγαίνουν εἰς τό Ἔρεβος νά ἰδοῦν τό Φῶς. Εἰς τό Παρίσι…Μόναχον.

Ἔλθομεν λοιπόν εἰς τάς Εὐρώπας. Καί κατ’ ἐκλογήν! Καί κατά προτίμησιν! Καί κατ’ ἐξοχήν! Εἰς τάς Σκοτεινοτάτας! Τάς Ὑγροτάτας! Τάς Καρβουνοειδεστάτας! Τάς Σαπιωτάτας!. Εἰς αὐτάς τάς Γερμανίας, ὅπου πηγαίνουν οἱ μισοί Ἕλληνες καί γίνονται μέν Σοφολογιώτατοι ἀλλά καί ἀποδασκαλίζονται ἀλλά καί ἀπομιστριωτίζονται ἀλλά καί ἀποντοτορώνονται. Καί τό ὅτι ὁ Γύζης ἐκεῖ ἔγινε Γύζης, αὐτό δέν θά εἰπῆ ἀπολύτως τίποτε, διότι εἶναι Ἕνας, διότι ἔζησε μόνος, διότι ἔτυχε νά ἔχη Πορταθούρειον Ἑλληνικήν ψυχήν, καί διότι ἀσφαλέστατα, ἐάν μέ αὐτά τά μέσα ἦτο εἰς Χώραν Φωτεινήν καί εἰς Τέχνην Φωτεινήν, θά ἔφθανε ταχύτερα ἐκεῖ ὅπου ἔφθασε, θά ἔφθανε χίλια μέτρα ὑψηλότερα καί διότι… καί αὐτός ὁ Γύζης εἶναι ἡ ριζική ἄρνησις, ἀναίρεσις καί ἀναποδογύρισμα τοῦ Γραμματικοῦ καί Χροϊκοῦ…Πανγερμανισμοῦ! Ἄλλως τε αἱ Γερμανίαι μέ τά ἑκατομμύρια στερεοτυπωμένα φθηνά γρουσούζικα βιβλία, ἐγέμισαν τά κεφάλια τῆς Εὐρώπης Γερμανοϊδέες, ἄλλως τε οἱ νικημένοι Γάλλοι, κατά λόγον φυσικόν, ἐδέχθησαν εἰς τόν σβέρκον των καί τά λεξικά τοῦ Νικητοῦ, ἄλλως τε διά νά νικηθοῦν θά εἰπῆ ὅτι δέν ἦσαν τίποτε, ἄλλως τε καί αὐτοί ὑπεδέχθησαν τό Βόρειον …Φῶς! Τό ὁποῖον δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι οὔτε Βόρειον Σέλας, πρωτοστατούσης τῆς Ἀναγούλας Σάνδης καί παρά τάς διαμαρτυρίας τοῦ Χάϊνε, πού ἐγνώριζε καλύτερα φυσικά τόν τόπον του ἀπ’αὐτήν, ἄλλως τε καί αὐτοί μετά πολυετεῖς τρομεράς προπονήσεις ἐβαγνέρισαν, ἄλλως τε καί οἱ Ἄγγλοι, οἱ ἄλλοι αὐτοί ἐμποροβιομήχανοι τοῦ Πνεύματος καί τοῦ Ὡραίου, οἱ Γραμματικῶς καί Χροϊκῶς Καννίβαλοι ἐκτός ὀλίγων τεχνητῶν Μονάδων λόρδων θαυμασιωτάτων ἐπηρεάσθησαν, ἄλλως τε καί αὐτοί οἱ Ἰταλοί διά μίαν στιγμήν ἐτρελλάθησαν καί ἐστράφησαν πρός τό Σκότος καί τώρα μόλις ἀρχίζουν νά σείουν πρῶτοι αὐτοί φυσικά, τόν Βαρβαροβόρειον Γερμανικόν Ζυγόν, ἄλλως τε καί κατ’ οὐσίαν, κατά φύσιν, κατά ρίζαν, κατά ψυχήν, κατά γενικόν τύπον, κατά τήν ἐσωτάτην Αἰσθητικήν βάσιν, ὅλοι οἱ Εὐρωπαῖοι εἶναι συγγενεῖς καί ἀποτελοῦν ἕνα τύπον, ἄλλως τε καί τά Σκότη καί τά ὁμιχλώματα καί τά ἀγριώματα, τόσον ὅσον ἐνδιαφέρει ὑμᾶς, εἶναι περίπου τά αὐτά εἰς τά Λονδῖνα, εἰς τά Μόναχα καί εἰς τά Παρίσια ὅπου πηγαίνουν οἱ ἄλλοι μισοί τωρινοί καί ἀποκοκορικίζονται καί ἀποφαυλίζονται, καί ἀποπροστυχιάζονται καί ἀποκοκοτίζονται, τά Σάπια Παρίσια, τό Κρεατοπάζαρο Ἀνατολῆς καί Δύσεως, ὅπου ὅλαι αἱ Τέχναι καί ὅλοι οἱ Γάλλοι ὑμνοῦν τήν Γυναίκα…πού τούς τρέφει, τήν Γυναίκα- θηλυκόν, θηλυκόν-μπούτι, θηλυκόν-γάμπα, πρό πολλοῦ πλέον οὔτε αὐτό, ἀλλά τό θηλυκόν Φόρεμα, καί οὔτε φόρεμα καλά καλά, ἀλλά ἐσώρουχον, ἀλλά λινόν μεταξωτό καί νταντέλλα.

Μητροπολίτης Τραπεζοῦντος Χρύσανθος ( 1881-1949 )

Η σημερινή ἀνάρτηση ἀναφέρεται στόν Χρύσανθο, Μητροπολίτη Τραπεζοῦντος. Μιά πολύ καλή βιογραφία του βρίσκεται ἐδῶ http://www.egolpio.com/HISTORY/xrusanthos.htm
Ἐκτός ἀπό τήν δράση του στόν Πόντο πραγματικά ἀξίζει νά διαβαστεῖ καί τό κομμάτι σχετικά μέ τήν παρουσία του στήν Ἀθήνα κατά τήν διάρκεια τῆς γερμανικῆς εἰσβολῆς, πού ὑπάρχει στόν προηγούμενο σύνδεσμο ἀλλά καί ἐδῶ http://www.asxetos.gr/article.aspx?i=1302 ( μέ ἀπόσπασμα ἀπό τό ἡμερόλογιό του) . Τά ἀποσπάσματα πού ἀκολουθοῦν προέρχονται ἀπό τό ἔργο του « Ἡ Ἐκκλησία τῆς Τραπεζούντας» καί ἀπό τό βιβλίο τῆς Διδοῦς Σωτηρίου « Ἡ Μικρασιατική καταστροφή καί ἡ στρατηγική τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ στην Ἀνατολική Μεσόγειο».

Γράφει ἡ Διδώ Σωτηρίου:

…Ὁ Χρύσανθος, πού τ’ ἄξιζε νἄχει γίνει θρύλος, ὅπως θρύλος ἦταν κάποτε γιά Ἕλληνες καί Τούρκους στόν Πόντο, ἔχει νά μᾶς προσφέρει μία πολύτιμη πείρα. Καί δέ μασάει τά λόγια του. Ἀπόδειξη τό βιβλίο του « Ἡ Ἐκκλησία τῆς Τραπεζοῦντος» καί οἱ πράξεις του καί ἡ λεβεντιά του, καί ἡ πολιτική μεγαλοφυία του. Καί τά τραγούδια πού τοῦ ἀφιέρωσαν οἱ ἁπλοί Τοῦρκοι τοῦ Πόντου, ἐνῷ στήν Ἄγκυρα τό 1920 ἡ ἐπίσημη Τουρκία τόν καταδίκαζε ἐρήμην σέ θάνατο, γιά τήν πατριωτική του δράση. Κι’ εἶναι αὐτός ὁ Χρύσανθος πού τόλμησε, τό 1941, νά ὀρθώσει τό ἀνάστημά του στούς Γερμανούς καταχτητές καί ν’ἀρνηθεῖ νά ὁρκίσει τήν προδοτικήν κυβέρνηση Τσολάκογλου. Οἱ γερμανοπροσκυνημένοι τόν ἐκθρόνισαν καί οἱ μεταπελευθερωτικές κυβερνήσεις δέσμιες τῶν Ἄγγλων δέν τόλμησαν νά τόν ἀποκαταστήσουν. Ἡ Ἀκαδημία μόνο πρόλαβε μόνο νά τόν ἀγκαλιάσει καί πέθανε φτωχός, μά ἔντιμος καί μεγάλος. Κάποτε ὁ Βενιζέλος εἶπε στό Γληνό τό θαυμασμό του γι’ αὐτόν τόν «σπουδαῖο ἄνθρωπο καί ὑπέροχο πατριώτη».

Τά κακαρίσματα τοῦ τρίτου κόσμου...

Ἕνα βιντεάκι πού εἶδα καί στό ὁποῖο παραπέμπω στή συνέχεια, κάθε φορά πού τό βλέπω μέ γεμίζει ὀργή. Πρόκειται γιά ἕνα ντοκυμαντέρ ἀπό τήν πολύ καλή σειρά τῆς ΕΡΤ μέ τίτλο ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ, πού παρουσίαζε ὁ Χρόνης Μίσσιος. Ἡ σειρά εἶναι παραγωγῆς 1994, ἔτυχε ὅμως τελευταῖα νά προβληθεῖ σέ ἐπανάληψη κάποια πρωϊνά τοῦ Αὐγούστου. Πρόσφατα στό πλάϊ τοῦ ἰστολογίου ἔχω βάλει τόν σύνδεσμο πού παραπέμπει στό ὀπτικοακουστικό ἀρχεῖο τῆς ΕΡΤ, θεωρῶ ὅτι ἔχει περισσότερο ἐνδιαφέρον ἀπό τίς τωρινές παραγωγές της. Σήμερα διασώζεται κάπως ἡ ΕΤ3. Δυστυχῶς, 15 χρόνια μετά, στό δημόσιο τηλεοπτικό τοπίο ἔχει ἐνσκήψει ξηρασία ἤ ἐπικρατοῦν συνθῆκες βάλτου εἴτε στήν ποιότητα τοῦ περιεχομένου εἴτε στήν θεματολογία. Εὐτυχῶς πού ὑπάρχουν καί αὐτές οἱ ἐπαναλήψεις, ἀφοῦ καί ἡ δημόσια τηλεόραση με γοργούς ρυθμούς προσπαθεῖ νά ἀντιγράψει τά ὑψηλά ποιοτικά standards τῶν θεωρούμενων «ἐλεύθερων» ἰδιωτικῶν καναλιῶν.

Τραμπουκισμοί...ἀναζητοῦνται μάρτυρες

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3641

Στήν παραπάνω ἱστοσελίδα τοῦ Ρεσάλτο βρῆκα τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ. Δέν γνωρίζω ἄν καί κατά πόσον ἀνταποκρίνεται στήν πραγματικότητα, ὅποιος γνωρίζει ἄς πράξει τά δέοντα...

====================================================================
Ἀπό: http://ventetta.blogspot.com/2009/08/blog-post_4505.html

ΕΠΕΙΓΟΝ: Ζητοῦνται αὐτόπτες μάρτυρες Ἀρχικά διαβάστε τήν εἴδηση κάνοντας κλίκ ἐδῶ:http://ixnos1.blogspot.com/2009/08/blog-post_4664.html

Ἡ εἴδηση δέν εἶναι καί τόσο φρέσκια, ἀλλά ἔχει καί συνέχεια. Χτές συνάντησα τό θύμα ἐπειδή.... γνωριζόμασταν ἤδη, ἀλλά δέν πῆγε τό μυαλό μου ὅτι ἦταν ὁ Δημήτρης ὁ πρωταγωνιστής αὐτοῦ του ξυλoδαρμοῦ. Βρεθήκαμε τυχαία, κι ἀφοῦ εἴπαμε τά τυπικά "καλό χειμώνα" καί "πῶς πέρασες;" μοῦ διηγήθηκε τήν ἱστορία. "Πῶς πέρασε"....

Χιροσίμα -Ναγκασάκι: Μιά ἀνθρωποσφαγή δυτικῶν προδιαγραφῶν

«…Τό πεπρωμένο εἶχε ἐπιλέξει τό Ναγκασάκι ὡς τελειωτικό μας στόχο. Τό πεπρωμένο εἶχε καταδικάσει τό Ναγκασάκι στήν καταστροφή…»
Τάδε ἔφη ὁ Οὐίλιαμ Λῶρενς, ἀνταποκριτής τῶν New York Times καί αὐτόπτης μάρτυρας τοῦ βομβαρδισμοῦ τοῦ Ναγκασάκι στις 9 Αὐγούστου 1945.

Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ ἀποκαλύπτει τό – γιά μένα – ἀποκορύφωμα διαστρέβλωσης καί παραποίησης τῆς πραγματικότητας. Καί σέ περιεχόμενο καί σέ διάρκεια. Πρίν ἀπό 2 χρόνια ἔπεσε στήν ἀντίληψή μου. Ὡς τότε εἶχα καί ἐγώ τήν εἰκόνα μίας Ἀμερικῆς πού ἔριξε τίς ἀτομικές βόμβες τό 1945 μέ σκοπό τήν ἄμεση λήξη τοῦ πολέμου καί τήν ἀποφυγή περισσοτέρων θυμάτων καί καταστροφῶν. Ἄμ δέ….

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Λυκούργου Κομίνη, « Ἀπό τήν πένα στήν ὀθόνη….ΚΑΙ Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ», ἐκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

ΧΙΡΟΣΙΜΑ ΚΑΙ ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ

...Ἡ ἱστορία δέν γράφεται πάντοτε μέ βάση τά πραγματικά δεδομένα. Ἡ πολιτική προπαγάνδα μέ τή συνενοχή τῶν ΜΜΕ κατορθώνει νά διαστρεβλώσει τήν πραγματικότητα, γιά αὐτό ὁ Τρούμαν – ἀρχιτέκτονας τῆς ρίψης τῶν πρώτων ἀτομικῶν βομβῶν ἐναντίον ἀθώων – εἶχε μυκτηρίσει τούς ἁπλούς ἀνθρώπους πού νομίζουν ὅτι μαθαίνουν τήν ἀλήθεια ἀπό τά ΜΜΕ. Κραυγαλέα ἀπόδειξη ἀποτελεῖ ἡ ἀπόφαση τοῦ ἴδιου νά ριφθοῦν οἱ βόμβες στήν Χιροσίμα καί στό Ναγκασάκι παρά τό ὅτι ἡ Ἰαπωνία εἶχε ἀποδεχθεῖ τήν συνθηκολόγηση καί γνώριζε τήν καταστρεπτικότητα τοῦ νέου ὅπλου ἀπό τίς δοκιμές σέ ἀκατοίκητες περιοχές. Μετά τό τρομερό πλῆγμα σέ ἀνθρώπινες ἀπώλειες, ἀλλά καί τίς ἀθεράπευτες γιά πολλά χρόνια ἀνθρώπινες πληγές ἑκατοντάδων χιλιάδων ἀνθρώπων, ὅλες οἱ κυβερνήσεις τῶν ΗΠΑ μέ τήν βοήθεια τῶν δυτικῶν ΜΜΕ ἐπέβαλαν τήν ἄποψη ὅτι οἱ βόμβες ρίχτηκαν γιά νά ἀναγκαστεῖ ἡ Ἰαπωνία νά συνθηκολογήσει. Τό ἐπιχείρημα τοῦ Τρούμαν ἦταν ὅτι « ἀναγκαστήκαμε νά σκοτώσουμε μερικές χιλιάδες γιά νά ἐπισπεύσουμε τήν λήξη τοῦ πολέμου καί νά σώσουμε ἑκατοντάδες χιλιάδες ζωές.» Τό ἐπιχείρημα καθιερώθηκε σέ ὅλη τήν Δύση μέσα στά πλαίσια τοῦ ψυχροῦ πολέμου πού ἀκολούθησε, καί ἐπέβαλλε ὡς ἀληθινό ὅτι ἦταν δυτικό. Ἡ πραγματικότητα ὅμως μέσα ἀπό τά ἱστορικά ντοκουμέντα εἶναι ἐντελῶς διαφορετική. 

Μέρες τοῦ 36 (2)- 4η Αὐγούστου

Εἶναι εὔκολο νά ταυτισθῆ μία ἱστορική περίοδος μέ ἕνα πρόσωπο. Αὐτή ἡ ἐπιφανειακή ταύτιση δέν ἀποκαλύπτει ὅμως τίς διαδικασίες καί τίς διεργασίες πού διαδραματίζονται στο παρασκήνιο. Μία δικτατορία δέν ἐπιβάλλεται στά καλά καθούμενα, οὔτε εἶναι δυνατόν νά φέρει σέ πέρας τό ἐγχείρημα ἕνα μόνον ἄτομο. Ἀφορισμοί, γενικεύσεις καί ἁπλουστεύσεις ἐξυπηρετοῦν περισσότερο τήν συσκότιση. Ὅπως καί ἡ ἠθικολογία. Ἡ βαθύτερη οὐσία τῶν πραγμάτων παραμένει ἀνέγγιχτη. 4η Αὐγούστου δεν εἶναι μόνον ὁ Μεταξᾶς. 4η Αύγούστου εἶναι καί ἡ ἀγγλόδουλη στάση τοῦ Γεωργίου τοῦ Β, 4η Αὐγούστου εἶναι η στάση τῶν πολιτικῶν και στρατιωτικῶν προσωπικοτήτων πού ἔδρασαν καθοριστικά τό προηγούμενο διάστημα. Ἡ στάση τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων εἶναι ἐνδεικτική. Ὁ Μεταξᾶς στό κάτω κάτω ποτέ δεν ἔκρυψε ὅτι ἦταν ἕνας ὑπηρέτης τοῦ θρόνου, σέ ὅλη του τήν πολιτική και στρατιωτική σταδιοδρομία αὐτό τόν χαρακτηρίζει. Σκοπός μας δέν εἶναι νά ἀξιολογήσουμε ἠθικά κάποια πρόσωπα ἤ καταστάσεις. Ὅποιος περιορίζεται στην ἠθική ἀξιολόγηση, χωρίς νά ἐπεκτείνεται σέ μιά σφαιρική μελέτη καί διερεύνηση ὑπεραπλουστεύει καί μένει στό σκοτάδι. Ἡ ἱστορία δέν ἔχει ἀπολύτως καμμιά σχέση μέ τήν ἠθική. Στην πολιτική ὅπως καί στόν πόλεμο δεν ὑπάρχουν καλοί καί κακοί, ἀλλά συμφέροντα. Ἡ προσπάθειά πρέπει να ἑστιάζει στήν κατανόηση τῆς ἐν λόγῳ περιόδου, καί τῶν γεγονότων πού ὁδήγησαν στό καθεστώς τῆς 4ης Αὐγούστου.